ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
بیست سال عمر صرف این کرده‌ام که امروز بفهمم این‌ها که زیاد حق و حقوق و قلم و شرف و آزادی و تعهد می‌کنند یا نقاب بی‌سوادی‌شان است یا زین کردن مشتی ساده.

فداکاران شعار نمی‌دهند، فداکاری می‌کنند.

یادم به جوانی‌ام می‌افتد که کلمات کسانی را در ستایش و دفاع از آزادی می‌خواندم و خون در رگ‌هام می‌دوید پیشتر که آمدم به چشم دیدم که به قول نیما: «دعوا سر آخور است»
@faryad_naseri
عکسی کمتر دیده شده از #فروغ_فرخزاد مربوط به جلد مجله "امید ایران" سال۱۳۳۶. از آرشیو آقای #کیوان_میرکی
@faryad_naseri
❤1
❇️ در زیر آوار خبرها روزگار سپری می‌کنیم. رسانه‌ها اگرچه در حد تهیه‌ی خوراک خود پیوندهای انسانی را وسعت بخشیده‌اند اما عملن «عمل» و «کار» را هم معنایی دیگر داده‌اند.

❇️ عمل و‌ کار اثرش بر واقعیت پوست و استخوانی زندگی باید مشهود باشد. در حالی‌که رسانه‌ها مدام اعمالی را نشان می‌دهند که چندان و بلکه هیچ اثری بر واقعیت ندارند جز دور انداختن ما از واقعیت.

✅ نیازی به مرور خبرهای همین زمستان یکهزار و سیصد و نود و شش خورشیدی نیست.
و همین‌طور واکنش‌ها یا کارهایی که ما در مقابلش داشتیم.

✅ بی که بخواهم طول و تفصیل بدهم وقایع همین تاریخ چند دهه و چند سال اخیر ما نشان‌گر اتفاقی عظیم است. شاید به قول آن طلبه که از آخوندزنی به «رنسانس در تشیع» رسیده بود بعضی‌ها منتظر رنسانس باشند اما به شخصه باورم این است که اگر نوزایی هم در کار باشد. این برهه از تاریخ آستانه ورود ما به نوزایی نیست.

🔺 بلکه نشانه‌ها همه در موقعیتی فاوستی خیلی که خوشبین باشیم گام اول تخریب است. تخریب آن کلبه‌ها و خانه‌های بو گرفته که صد البته درد و رنج و آه همراه دارد.

🔺 یعنی پیکره‌ای به تمامی فرومی‌ریزد تا پیکره‌ای دیگر از دل خاکسترش جان بگیرد.

🔴 نخستین منادی این وضعیت هم کسی نیست جز نیما که ققنوس را نوشته است و بسیار بیشتر از ققنوس را. شعر نو او به عبارت براهنی‌وار «لااله‌الا‌الله»ای بود، چنان که این شعار اسلام تمام پیکرها و نظم‌ها را به نفع الله فروریخت، نظام و شعر نیمایی هم چون این شعار تمام پیکره‌ها و نظام‌های پیش از خود را به نفع نظمی دیگر فروریخت.

@faryad_naseri
video_2018-02-11_23-56-26.mov
25.8 MB
در این جعبه ی جادوی من چیزهایی پیدا می شود که نگو. ببینید و کیفور شوید @faryad_naseri
آنکه گفتی: کو؟، حجابت می‌شود.
#مولانا


زیستن سلوک است‌.


@faryad_naseri
تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار

چطور یک مصرع می‌تواند دنیایی حرف باشد. نخست به انداز دقت کنید کار انداختن کنایه از سپردن. نوعی رهایی در عبارت هست که حس خوبی منتقل می‌کند.

دوم مفهوم «کار» است. بر سر این مفهوم حکایت و شعرهای زیادی در فارسی داریم. تا جایی که گفته شده : «کار تجسد عشق است» و هر که خمیر بی‌رغبت در تنور نهد نان تلخ واستاند.
پس کار را از انسان نمی‌کند بلکه غایت‌اندیشی را از او می‌گیرد در کار، غایت‌اندیشی به این معنا که تو کار درست را بکن و باقی را بسپار به آنچه (خدا، طبیعت، نیرو، شعور) که نظم هستی را بر دانشی نهاده است.

سوم اما خوبی ماجرا اینجاست که تو بعد از کار خود کردن و به‌شیوه‌ی درست کار کردن و سپردن به آن‌چه در هستی روال‌های عادت ما را نظم بخشیده باید که دل خوش داری.
دل خوش داشتن کنایه از امیدوار بودن است. چرا که کار درست با شیوه‌ی درست پاسخ درست می‌دهد.

@faryad_naseri
در انجیل می گوید: امید و ایمان و محبت که محبت بزرگترین این‌هاست.


و آنکه جامع جمیع امور است محبت است.
فتوحات الربانیه شرحی بر کلمات قصار باباطاهر همدانی

المحبه فی الحقیقه اضطرار یعنی محبت در حقیقت یک امر غیر اختیاریست.
شرح کلمات باباطاهر همدانی منسوب به عین القضات.


محبت معرفت است


@faryad_naseri
👍1
از آسمان تاج می‌بارد
پیر_هرات

هل من ناصر ینصرنی
حسینِ علی

در تورات عراق را فاحشه نامیده‌اند اما
آه خاورمیانه‌ی فاحشه

دود آه به آسمان رسیده است.

@faryad_naseri
زاهدِ پیدا کنون کافر پنهانی است
نظامی

در مجمع الزوائد  از معاذ بن جبل آمده است كه رسول خدا فرمود: قيامت برپا نخواهد شد، مگر وقتى كه اين گروه‌ها ظاهر شوند: اميران دروغگو، وزيران بدكردار، امينان خيانتكار، قاريان فاسد كه شكل ظاهری‌شان مانند راهبان است اما از حرام نمى‌پرهيزند. خداوند آنها را گرفتار فتنه‌اى شديد و تاريك مى‌كند.


هم زمین را با خلایق ناموافق شد مزاج
هم فلک را با کواکب نامناسب شد قران
نظامی

«هر کس از کارى راضى باشد مثل کسى است که آن‌را انجام داده، و اگر کسى در مشرق کشته شود و دیگرى در مغرب از این قتل راضى باشد، نزد خدا با قاتل شریک خواهد بود»
هشتمین_امام


چه دودی از همه سو می‌وزد!
زوال آدمی از زادگاه من
به مرزهای جهان می‌وزد.
محمد مختاری

@faryad_naseri
با بچه‌های دهم بعد از کلاس نگارش.
@faryad_naseri
سردار ازم پرسیده بود که سه سر را نام ببرم که امروز سرِ ایرانیان باشند.

خیلی فکر کردم و نامی نبود که همان اول بی‌شک و بی‌فکر به زبانم بیایید.

عاقبت با هزار بالا و پایین کردن سه نام را برگزیدم.
در عالم ادبیات رضا قاسمی، در عالم اندیشه آرامش دوستدار و در نهایت داریوش آشوری.

این‌ها سه سری‌اند که سر امروزند در سر من.

هر چند عاقبت گپ‌مان رسید به این‌که این‌ها هم بالیده‌ی این خاک نیستند. بال‌شان در هوا و خاک دیگری قوت گرفته است.

نوشتم که فرض کن همین کیارستمی کارمند راه سازی بوده، کیارستمی‌اش فرنگی‌ها کردند وگرنه در نهایت ما فکر می‌کردیم بیل است.

خیام و مولوی و هدایت و باقی هم همین‌طور. سری از ما اگر سری شده است و در میان سرها درآمده، به چشم فرنگی‌ها آمده است.

نهایت چشم ما اینجا «چهره‌ی ماندگار» بوده است و کوبیدن پلاک نامداران و قطعه‌ی نام‌آوران.

سردار می‌گوید: من نمی‌خواهم برای ایرانی کتاب باشم. می‌خواهم توی پوز اهریمن‌اش بزنم.

@faryad_naseri
مخاطبان عزیز
این صفحه شما هم سه سر انتخابی خودتان را برایم، به این نشانی بفرستید.
@faryadnaseri
عجب پرسش دشواری ، دشوار نه از این جهت که سر ها زیاد هستند نه ، از این جهت که چه کم سریم شاید . اگر قرار باشید سه سر را نام ببرم ( سه سر برای امروز ایران ) برای من دشوار است، پس از سه سر که در سر من تاکید می کنم فقط در سر من سر هستند نام می بر م : رضا قاسمی ، بهرام بیضایی و نجف دریابندری . ( سر هستند در ادبیات و تئاتر و فیلم و ترجمه ) . در حوزه های دیگر چون فلسفه و روانکاوي و تاریخ و جامعه شناسی و.......هنوز سر شگفتی ندیده ام .
#زاهده_ترکاشوند
@faryad_naseri
خانم #کوثر_خدابین
این دو سر را نام بردند:
پریرخ دادستان در روان‌شناسی
هوشنگ ابتهاج در شعر
@faryad_naseri
#مسعود_درویشی
دانشجوی دکترای ریاضی، مترجم ادبیات پرتغالی

عبدالکریم سروش، عزت اله فولادوند، داریوش شایگان

@faryad_naseri
#اکبر_ایل_بیگی شاعر و مترجم ساکن هلند

درود بر شما عزیز.

و اما دو سر است
که در سر من خوش می درخشند:
احمدرضا احمدی در شعر
مجید نفیسی در شعر.

زنده باشند و باشید.

@faryad_naseri
هر تمدنی با دیدش ساخته می‌شود ما وقت‌هاست که دید خاص خودمان را ترک کرده‌ایم.

و نمونه‌های بارز این ترک دید را در بسیاری جاها می‌توان نشان داد. برای مثال نقاشی ما پیش از ورود اصول نقاشی غربی، اصول خاص خودش را داشته است که نشان از دید و چطور دیدن ما بوده است. بدون پرسپکتیو، چشمی و دیدی دانای کل، دیدی که همه چیز را همزمان می‌بیند و همه‌ی زمان‌ها را حتا در یک قاب می‌بیند.

اما نگاه و دید غربی به ما گفت چنین دید و دیدنی امکان ندارد‌ بلکه اصول درست دیدن آن است که ما محدودیم و دیدمان نیز محدود است. و عینیت و واقعیت در دید نقطه‌ای و مقطعی به چشم می‌آید. سازمان چشم در پرسپکتیو می‌بیند پس ما سال‌ها اشتباه دیده‌ایم و علیه عینیت دید و سازمان چشم طبیعی بوده‌ایم.

با پرسپکتیو ما چشم و دید و دیدن‌مان را ترک کردیم و با چشم و دید غربی دیدیم.

این نه تنها تغییری در نقاشی بلکه نشان ترک جهان خودمان بود. نشان از دست دادن جهان خاص خودمان که واقعیات و عینیات خاص خودش را داشت.
مثال‌های دیگری هم می‌شود به‌میان آورد تا بیشتر این وضعیت را روشن کند.

در یادداشت بعدی این بدل شدن جهان‌مان را در فرم ظاهری مکتب و مدارس جدید نشان می‌دهم.

@faryad_naseri
#مهدی_جلیلی دکتری ارتباطات و فیلم‌ساز

فریاد عزیز اون سه سر که گفتی در دنیای من سه نام را یاد آور شد
دکتر هادی خانیکی دانشمند دنیای ارتباطات و نظریه پرداز گفتگوی تمدن ها
علی دهباشی که سالهاست حلقه وصل است و مانع فراموشی بزرگان فرهنگ و هنر
و مرحوم توران میرهادی که معلم بی بدیل اخلاق بودند و تلاش بسیار برای بهبود اوضاع کودکان کشورمان کردند

@faryad_naseri
در یادداشت پیشین از تغییر دید گفتیم و گفتیم چگونه دیدمان را ترک کردیم و صاحب چشم غربی شدیم.

قصد ما چون سنت‌های موجود ارزش داوری نیست که بعدش به فکر احیا علوم دین باشیم یا بازگشت به سنتها چون سیدجمال و اقبال و شریعتی و نه هم‌آواییم با شعار «مطلقن باید مدرن بود» در سلسله مراتب ارزشی شعاری که در دهان شایگان مدرن بدل به سیلی شد که همه جا را خواهد گرفت. بلکه تلاش ما نخست شرح وضع است.

برای بروز و رشد فرهنگی و جهانی ملزوماتش باید حاضر باشد. نخست دید است. هر دیدی جهانی می‌سازد که این جهان شکلی دارد و فرمی.
فرض کنید جهانی را که فرم کلاسش، شکل نشستن و برخاستن دانش طلبان و مردمانش گرد آمدن بود. دور نشستن. مکتب. این جهان نتوانست بزاید به قول آن فیلسوف اهل تاویل سنت باید بتواند بماند و نو شود.
پس به جهان نو و بی‌گانه باخت. مکتب شد مدرسه. جمع پاشید و کلاس آمد. کلاس مدرسه‌ی نو ساختار کلیسا دارد. کلاس کلیساست و کلیسا کلاس است. این کلاس حاصل جهانی بود که به جهانی دیگر آمد یا درست‌تر مردم جهانی جاکن شدند و در شکلی دیگر جا داده شدند.
ما و سنت ما و جهان‌مان نه خواست و نه به فکرش بود از خودش چیزهای نو بیاورد. خودش باشد که نو شود.
پس دیدنمان دیگر شد. شکل آموزشگاه‌هامان هم.

در یادداشت بعدی از نمایش و محل نمایش‌خواهم نوشت.

@faryad_naseri
4_5863722925705659396.pdf
239.4 KB
__ گزارش طاهره صفارزاده از فستیوال شعر لندن 1967
.
با حضور گینزبرگ، اونگارتی، نرودا، بونِفوا، تد هیوز، باخمن، آلوارِز، اولسُن، کریلی...
نقل از کانال مانا روانبد
چاپ در فردوسیِ سال 1346
@faryad_naseri