ان‌در امیدواری...
1.11K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
با بچه‌های دهم بعد از کلاس نگارش.
@faryad_naseri
سردار ازم پرسیده بود که سه سر را نام ببرم که امروز سرِ ایرانیان باشند.

خیلی فکر کردم و نامی نبود که همان اول بی‌شک و بی‌فکر به زبانم بیایید.

عاقبت با هزار بالا و پایین کردن سه نام را برگزیدم.
در عالم ادبیات رضا قاسمی، در عالم اندیشه آرامش دوستدار و در نهایت داریوش آشوری.

این‌ها سه سری‌اند که سر امروزند در سر من.

هر چند عاقبت گپ‌مان رسید به این‌که این‌ها هم بالیده‌ی این خاک نیستند. بال‌شان در هوا و خاک دیگری قوت گرفته است.

نوشتم که فرض کن همین کیارستمی کارمند راه سازی بوده، کیارستمی‌اش فرنگی‌ها کردند وگرنه در نهایت ما فکر می‌کردیم بیل است.

خیام و مولوی و هدایت و باقی هم همین‌طور. سری از ما اگر سری شده است و در میان سرها درآمده، به چشم فرنگی‌ها آمده است.

نهایت چشم ما اینجا «چهره‌ی ماندگار» بوده است و کوبیدن پلاک نامداران و قطعه‌ی نام‌آوران.

سردار می‌گوید: من نمی‌خواهم برای ایرانی کتاب باشم. می‌خواهم توی پوز اهریمن‌اش بزنم.

@faryad_naseri
مخاطبان عزیز
این صفحه شما هم سه سر انتخابی خودتان را برایم، به این نشانی بفرستید.
@faryadnaseri
عجب پرسش دشواری ، دشوار نه از این جهت که سر ها زیاد هستند نه ، از این جهت که چه کم سریم شاید . اگر قرار باشید سه سر را نام ببرم ( سه سر برای امروز ایران ) برای من دشوار است، پس از سه سر که در سر من تاکید می کنم فقط در سر من سر هستند نام می بر م : رضا قاسمی ، بهرام بیضایی و نجف دریابندری . ( سر هستند در ادبیات و تئاتر و فیلم و ترجمه ) . در حوزه های دیگر چون فلسفه و روانکاوي و تاریخ و جامعه شناسی و.......هنوز سر شگفتی ندیده ام .
#زاهده_ترکاشوند
@faryad_naseri
خانم #کوثر_خدابین
این دو سر را نام بردند:
پریرخ دادستان در روان‌شناسی
هوشنگ ابتهاج در شعر
@faryad_naseri
#مسعود_درویشی
دانشجوی دکترای ریاضی، مترجم ادبیات پرتغالی

عبدالکریم سروش، عزت اله فولادوند، داریوش شایگان

@faryad_naseri
#اکبر_ایل_بیگی شاعر و مترجم ساکن هلند

درود بر شما عزیز.

و اما دو سر است
که در سر من خوش می درخشند:
احمدرضا احمدی در شعر
مجید نفیسی در شعر.

زنده باشند و باشید.

@faryad_naseri
هر تمدنی با دیدش ساخته می‌شود ما وقت‌هاست که دید خاص خودمان را ترک کرده‌ایم.

و نمونه‌های بارز این ترک دید را در بسیاری جاها می‌توان نشان داد. برای مثال نقاشی ما پیش از ورود اصول نقاشی غربی، اصول خاص خودش را داشته است که نشان از دید و چطور دیدن ما بوده است. بدون پرسپکتیو، چشمی و دیدی دانای کل، دیدی که همه چیز را همزمان می‌بیند و همه‌ی زمان‌ها را حتا در یک قاب می‌بیند.

اما نگاه و دید غربی به ما گفت چنین دید و دیدنی امکان ندارد‌ بلکه اصول درست دیدن آن است که ما محدودیم و دیدمان نیز محدود است. و عینیت و واقعیت در دید نقطه‌ای و مقطعی به چشم می‌آید. سازمان چشم در پرسپکتیو می‌بیند پس ما سال‌ها اشتباه دیده‌ایم و علیه عینیت دید و سازمان چشم طبیعی بوده‌ایم.

با پرسپکتیو ما چشم و دید و دیدن‌مان را ترک کردیم و با چشم و دید غربی دیدیم.

این نه تنها تغییری در نقاشی بلکه نشان ترک جهان خودمان بود. نشان از دست دادن جهان خاص خودمان که واقعیات و عینیات خاص خودش را داشت.
مثال‌های دیگری هم می‌شود به‌میان آورد تا بیشتر این وضعیت را روشن کند.

در یادداشت بعدی این بدل شدن جهان‌مان را در فرم ظاهری مکتب و مدارس جدید نشان می‌دهم.

@faryad_naseri
#مهدی_جلیلی دکتری ارتباطات و فیلم‌ساز

فریاد عزیز اون سه سر که گفتی در دنیای من سه نام را یاد آور شد
دکتر هادی خانیکی دانشمند دنیای ارتباطات و نظریه پرداز گفتگوی تمدن ها
علی دهباشی که سالهاست حلقه وصل است و مانع فراموشی بزرگان فرهنگ و هنر
و مرحوم توران میرهادی که معلم بی بدیل اخلاق بودند و تلاش بسیار برای بهبود اوضاع کودکان کشورمان کردند

@faryad_naseri
در یادداشت پیشین از تغییر دید گفتیم و گفتیم چگونه دیدمان را ترک کردیم و صاحب چشم غربی شدیم.

قصد ما چون سنت‌های موجود ارزش داوری نیست که بعدش به فکر احیا علوم دین باشیم یا بازگشت به سنتها چون سیدجمال و اقبال و شریعتی و نه هم‌آواییم با شعار «مطلقن باید مدرن بود» در سلسله مراتب ارزشی شعاری که در دهان شایگان مدرن بدل به سیلی شد که همه جا را خواهد گرفت. بلکه تلاش ما نخست شرح وضع است.

برای بروز و رشد فرهنگی و جهانی ملزوماتش باید حاضر باشد. نخست دید است. هر دیدی جهانی می‌سازد که این جهان شکلی دارد و فرمی.
فرض کنید جهانی را که فرم کلاسش، شکل نشستن و برخاستن دانش طلبان و مردمانش گرد آمدن بود. دور نشستن. مکتب. این جهان نتوانست بزاید به قول آن فیلسوف اهل تاویل سنت باید بتواند بماند و نو شود.
پس به جهان نو و بی‌گانه باخت. مکتب شد مدرسه. جمع پاشید و کلاس آمد. کلاس مدرسه‌ی نو ساختار کلیسا دارد. کلاس کلیساست و کلیسا کلاس است. این کلاس حاصل جهانی بود که به جهانی دیگر آمد یا درست‌تر مردم جهانی جاکن شدند و در شکلی دیگر جا داده شدند.
ما و سنت ما و جهان‌مان نه خواست و نه به فکرش بود از خودش چیزهای نو بیاورد. خودش باشد که نو شود.
پس دیدنمان دیگر شد. شکل آموزشگاه‌هامان هم.

در یادداشت بعدی از نمایش و محل نمایش‌خواهم نوشت.

@faryad_naseri
4_5863722925705659396.pdf
239.4 KB
__ گزارش طاهره صفارزاده از فستیوال شعر لندن 1967
.
با حضور گینزبرگ، اونگارتی، نرودا، بونِفوا، تد هیوز، باخمن، آلوارِز، اولسُن، کریلی...
نقل از کانال مانا روانبد
چاپ در فردوسیِ سال 1346
@faryad_naseri
و زیستن
دوران برافروختن گیاهی بود
و آن گیاه
نامش مرگ بود

و من دو کس را
در برج چوبین تن آن گیاه
در بند می داشتم

نخست آن
که می چشید
و می رویید
و در دم جان می باخت

و دیگر آن
که مهربان و وفادار می زیست
و بی سوگندی
به وصایای آن جان باخته
کردار می داشت

و آن جان باخته من بودم
و آن زنده ء وفادار
نیز من.

وهم از نخست
سروشی
در من
ولوله داشت

و من به بستر رشد
شکوفایی سروش را
به نهاد خویش
در می یافتم

و سروش از تو بود
بی آن که رد وزشی بر نگاهت
یا گذران دمایی بر گونه ات
به چشمان دیگر
که بودند
آشکار افتد

دیگر بار
کودکی
در باغ سرخ پندارم
شکوفا شد

خارای بی امان چشمانم
بفرسود
و تابوت سپید زمستان زودرس
که بر رخسارم
قرار یافته بود
روی در پوشید


فرسی
شهریور چهل و پنج

@faryad_naseri
در دو یادداشت پیشین از تغییر دید و چشم نوشتم و از جاکن شدن و جاگیر شدن در نحوه‌ی دیگری از زیستن.

قصدم بیشتر نشان دادن زوال جهانی‌ست که می‌توانست نو شود و کسی به این امکان نیندیشید.

زیندگان این جهان مرعوب شأن جهان نو آمده شده بودند و برای جهان خود شأنی متصور نبودند.

همه فضیلت در نو بود و همه نکبت در این کهنه که باید زدوده می‌شد.

ویران و نابود شدن تکیه‌ی دولت از این لحاظ در روان جمعی ما بسیار اهمیت دارد.

مکانی برای امری در جهانی ساخته می‌شود تا پاسخ‌گوی نیازی باشد و بعد به تمامی نیست می‌شود تنها تصویری از آن باقی مانده است.

روایت ساخت و ویرانی‌اش هر چه باشد نمی‌شود این را انکار کرد که تعزیه در مقابل نمایش‌ها و تیاترهای غربی شأنی نداشته که، امری عقب افتاده محسوب می‌شده است.

پس سالنی که می‌توانست پایه و اساس سالن‌های نمایش‌های ایرانی باشد ناگهان محو می‌شود. کافه‌ها و سالن‌ها و تیاترها جایگزینش می‌شوند.

این واقعه هنوز ادامه دارد. تاریخ بصری شهرهای ما به شدت ناپایدار و دچار فراموشی است. کافی‌ست تصاویر را بررسی کنید دهه نمی‌گذرد که دیگر آن محله‌ای که می‌شناختید نیست. آن خانه‌ها و کوچه‌ها نیستند. آنکه ویران می‌کند فکر می‌کند این خانه‌ی قدیمی و دیوارهایش مال اوست و هیچ کس در این خاطره‌ی بصری سهمی ندارد.

ما نتوانستیم از دل ساخت و سازهای خود به سمت ساخت و سازهایی برویم که با جهان امروز هم‌خوان باشد. پس از بیخ برکندیم و نو افکندیم. در نو هم، چنان که باید و شاید جا نمی‌افتیم پس مدام دستکاری. دستکاری. تا بلکه به فرم دلخواه و راحت برسیم. نمی‌رسیم. فرم‌های از ریخت افتاده‌ی بد شکل می‌سازیم.

درست است که ملزومات زیستن کهن دیگر وجود نداشته و ندارد و ملزومات دیگری پیش آمده است. اما چون این ملزومات به‌طور طبیعی پیش نیامده‌اند و بیشینه‌شان وارداتی هستند برای ملزوماتشان هم فکری نشده است، پس ما درست در آن جا نمی‌افتیم.

جهانی که از گاری و درشکه پیشتر نیامده بود ناگهان پرید به "اتول" خودش به نیاز اتول نرسیده بود به راه‌های تبدیل گاری به اتول نیندیشیده بود و طرحی برایش نزده بود. حتا وقتی آورد تلاش چندانی برای فهمش نکرد. تنها وارد کرد.

این واردات انسانی ساخت که چشمش را عوض کرده بود. لباسش را عوض کرده بود. نشستنش را عوض کرده بود. آموختنش را عوض کرده بود. این‌همه عوض شدن در بازه‌ای کوتاه خارج از آستانه‌ی تحمل هر چیز مادی‌ست. پس می زند.

انقلاب 57 پس زدن این تغییر شکل‌های ناگهانی بود. انقلابی با همان شدت تغییر اما این‌بار نه به سوی غرب و جهان مدرن بلکه رو اسلام ایرانی.

@faryad_naseri
بعضی دوستان مدام در حال دعا کردن برای بهبود اوضاع هستند.

یاد مقدمه‌ی اخوان افتادم و آن دعای مجرب از امام همام اسیر که متواتر گفته‌اند دعای مؤثری‌ست.

در ولایت ما هم زمانی عده‌ای جاهل قهوه‌خانه‌نشین یک راننده‌ی موتور را به باد کتک می‌گیرند. کتک‌خور بی‌نوا می‌گوید سپردم‌تان به عباس بی‌دست.

جاهلی از گوشه‌ای سر بلند می‌کند که تا عباس بی‌دست بیایید من با همین دست‌هام به این‌ها نشان می‌دهم.

حالا قربانتان شوم یا دستی مهیا کنید یا کلن مثل من بروید پی‌کارتان

@faryad_naseri
باری پنبه‌ی اصلاح‌طلبی


در نوجوانی و جوانی دل به راه خاتمی بسته بودم که فکر می‌کردم ما را می‌رهاند و به مقصد می‌رساند.

در هشتاد و هشت امیدها داشتیم که دود شد و به‌هوا رفت.

به تحرکات و مواضع هاشمی چشم دوختیم و سیدحسن خمینی و روحانی اما چشم بستیم و خواستیم که سهم اینان را در وضعیت‌مان فراموش کنیم بلکه امیدهامان زنده بماند.

اما یک چیز را واقعن فراموش کردیم که اصولگراها و بزرگان‌شان در هر چه باب میل ما نیستند ،حداقل در بیان عقایدشان پنهان‌کاری ندارند. در اداره‌ی جامعه، جایگاه زنان، روابط‌مان با کشورها رک و راست آنچه هستند را می‌گویند.

اما اصلاح‌طلبان سال‌ها هندوستان نشان‌مان دادند و به ترکستان‌مان بردند.

به‌طور مثال: اگر سهم‌بندی کنیم، سهم آقای رفسنجانی که خودش را امیرکبیر ثانی جازده بود و طوری رفتار می‌کرد که انگار همه‌ی خطاها را دیگری و دیگران کرده‌اند در وضعیت امروزمان چقدر است؟

@faryad_naseri
#میثم_امینی

سه سر:
منوچهر بدیعی
داریوش آشوری
کیهان کلهر

بدیعی به نظرم مترجم به تمام معناست. میشه سقف ترجمه در نظر گرفتش.

آشوری برای خدمت به زبان فارسی

کلهر هم اعتبار جهانی هنره. یکی از ده چهره برتر جهان در موسیقی.

و خیلی دلایل دیگه
@faryad_naseri
#امیر_محسن_نجار_زاده دانشجوی دکترا فلسفه علم

سه سر انتخابی بنده:
1 عزت ا... فولادوند مترجمی با هدف
2 کیهان کلهر هنرمندی جهانی
3 محمد جواد ظریف دیپلماتی با هدف و متشخص
دوستان نازنین همراه

باور من این است که اگر عید همان نوروز است با جابه‌جا کردن این ترکیب مقلوب به اصلش می‌رسیم: روز نو.

پس هر روز نو آغاز دوباره است. عید است اما روز نو که در آن «مهر» و «دوستی» نباشد روزی تهی و کور است.

این کلمات را هم دم‌دستی نباید فهمید که در عمیق‌ترین لایه‌های معنایی‌شان باید فهم کرد.

برای نجات خودمان باید به مهر و دوستی چنگ بزنیم و پیش از آن تلاش کنیم که این دو امر بزرگ را از دست ابتذال عصر نجات دهیم.

پس بر آنکه مهر می‌ورزد و محبت دارد و صاحب دوستی است هر روز باید تبریک و سلام گفت.

بر شما سلام و تبریک هر روزه باد.

@faryad_naseri
Korosh Reza Pour:
سلام عزیز

این نامها برای من بزرگ هستند و قابل احترام :

در سیاست: صلاح الدین دمیر تاش و فیگن یوگسکداغ ، روسای مشترک حزب دموکراتیک خلق ها ۰ به دلیل نگاه انسانیشان به سیاست و عبور از ناسیونالیسم ارتجاعی در منطقه ای که قوم گرایی و ملی گرایی بیداد میکند و درکنار شان صالح مسلم و آسیه عبدالله و البته "ویدا موحد" بانویی که مقاومت مدنی بر علیه حجاب اجباری به تاسی از حرکت انقلابی او در حال شکل گیری است ۰

در هنر و ادبیات :آینور دوغان و بختیار علی هردواز کوردستان و رضا قاسمی از ایران

می بینی که نام ها بیشتر از سه نفر شد و می توانستم همچنان به آنها بیفزایم ، شاید به این دلیل که من فردی آرمانگراهستم و کوردستان هنوز سرزمینی است که درآن میتوان اندکی آرمان گرا بود ۰

با ادای احترام به همه شاعران و نویسندگان میهن که علیرغم محدودیت ها هنوز به سرودن و نوشتن وفادار هستند و همه کوشندگان صلح ، برابری و آزادی
#کورش_رضا_پور
@faryad_naseri
داریوش شایگان
زیر آسمان‌های جهان را ترک کرد.
@faryad_naseri