ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
در یادداشت پیشین از تغییر دید گفتیم و گفتیم چگونه دیدمان را ترک کردیم و صاحب چشم غربی شدیم.

قصد ما چون سنت‌های موجود ارزش داوری نیست که بعدش به فکر احیا علوم دین باشیم یا بازگشت به سنتها چون سیدجمال و اقبال و شریعتی و نه هم‌آواییم با شعار «مطلقن باید مدرن بود» در سلسله مراتب ارزشی شعاری که در دهان شایگان مدرن بدل به سیلی شد که همه جا را خواهد گرفت. بلکه تلاش ما نخست شرح وضع است.

برای بروز و رشد فرهنگی و جهانی ملزوماتش باید حاضر باشد. نخست دید است. هر دیدی جهانی می‌سازد که این جهان شکلی دارد و فرمی.
فرض کنید جهانی را که فرم کلاسش، شکل نشستن و برخاستن دانش طلبان و مردمانش گرد آمدن بود. دور نشستن. مکتب. این جهان نتوانست بزاید به قول آن فیلسوف اهل تاویل سنت باید بتواند بماند و نو شود.
پس به جهان نو و بی‌گانه باخت. مکتب شد مدرسه. جمع پاشید و کلاس آمد. کلاس مدرسه‌ی نو ساختار کلیسا دارد. کلاس کلیساست و کلیسا کلاس است. این کلاس حاصل جهانی بود که به جهانی دیگر آمد یا درست‌تر مردم جهانی جاکن شدند و در شکلی دیگر جا داده شدند.
ما و سنت ما و جهان‌مان نه خواست و نه به فکرش بود از خودش چیزهای نو بیاورد. خودش باشد که نو شود.
پس دیدنمان دیگر شد. شکل آموزشگاه‌هامان هم.

در یادداشت بعدی از نمایش و محل نمایش‌خواهم نوشت.

@faryad_naseri
4_5863722925705659396.pdf
239.4 KB
__ گزارش طاهره صفارزاده از فستیوال شعر لندن 1967
.
با حضور گینزبرگ، اونگارتی، نرودا، بونِفوا، تد هیوز، باخمن، آلوارِز، اولسُن، کریلی...
نقل از کانال مانا روانبد
چاپ در فردوسیِ سال 1346
@faryad_naseri
و زیستن
دوران برافروختن گیاهی بود
و آن گیاه
نامش مرگ بود

و من دو کس را
در برج چوبین تن آن گیاه
در بند می داشتم

نخست آن
که می چشید
و می رویید
و در دم جان می باخت

و دیگر آن
که مهربان و وفادار می زیست
و بی سوگندی
به وصایای آن جان باخته
کردار می داشت

و آن جان باخته من بودم
و آن زنده ء وفادار
نیز من.

وهم از نخست
سروشی
در من
ولوله داشت

و من به بستر رشد
شکوفایی سروش را
به نهاد خویش
در می یافتم

و سروش از تو بود
بی آن که رد وزشی بر نگاهت
یا گذران دمایی بر گونه ات
به چشمان دیگر
که بودند
آشکار افتد

دیگر بار
کودکی
در باغ سرخ پندارم
شکوفا شد

خارای بی امان چشمانم
بفرسود
و تابوت سپید زمستان زودرس
که بر رخسارم
قرار یافته بود
روی در پوشید


فرسی
شهریور چهل و پنج

@faryad_naseri
در دو یادداشت پیشین از تغییر دید و چشم نوشتم و از جاکن شدن و جاگیر شدن در نحوه‌ی دیگری از زیستن.

قصدم بیشتر نشان دادن زوال جهانی‌ست که می‌توانست نو شود و کسی به این امکان نیندیشید.

زیندگان این جهان مرعوب شأن جهان نو آمده شده بودند و برای جهان خود شأنی متصور نبودند.

همه فضیلت در نو بود و همه نکبت در این کهنه که باید زدوده می‌شد.

ویران و نابود شدن تکیه‌ی دولت از این لحاظ در روان جمعی ما بسیار اهمیت دارد.

مکانی برای امری در جهانی ساخته می‌شود تا پاسخ‌گوی نیازی باشد و بعد به تمامی نیست می‌شود تنها تصویری از آن باقی مانده است.

روایت ساخت و ویرانی‌اش هر چه باشد نمی‌شود این را انکار کرد که تعزیه در مقابل نمایش‌ها و تیاترهای غربی شأنی نداشته که، امری عقب افتاده محسوب می‌شده است.

پس سالنی که می‌توانست پایه و اساس سالن‌های نمایش‌های ایرانی باشد ناگهان محو می‌شود. کافه‌ها و سالن‌ها و تیاترها جایگزینش می‌شوند.

این واقعه هنوز ادامه دارد. تاریخ بصری شهرهای ما به شدت ناپایدار و دچار فراموشی است. کافی‌ست تصاویر را بررسی کنید دهه نمی‌گذرد که دیگر آن محله‌ای که می‌شناختید نیست. آن خانه‌ها و کوچه‌ها نیستند. آنکه ویران می‌کند فکر می‌کند این خانه‌ی قدیمی و دیوارهایش مال اوست و هیچ کس در این خاطره‌ی بصری سهمی ندارد.

ما نتوانستیم از دل ساخت و سازهای خود به سمت ساخت و سازهایی برویم که با جهان امروز هم‌خوان باشد. پس از بیخ برکندیم و نو افکندیم. در نو هم، چنان که باید و شاید جا نمی‌افتیم پس مدام دستکاری. دستکاری. تا بلکه به فرم دلخواه و راحت برسیم. نمی‌رسیم. فرم‌های از ریخت افتاده‌ی بد شکل می‌سازیم.

درست است که ملزومات زیستن کهن دیگر وجود نداشته و ندارد و ملزومات دیگری پیش آمده است. اما چون این ملزومات به‌طور طبیعی پیش نیامده‌اند و بیشینه‌شان وارداتی هستند برای ملزوماتشان هم فکری نشده است، پس ما درست در آن جا نمی‌افتیم.

جهانی که از گاری و درشکه پیشتر نیامده بود ناگهان پرید به "اتول" خودش به نیاز اتول نرسیده بود به راه‌های تبدیل گاری به اتول نیندیشیده بود و طرحی برایش نزده بود. حتا وقتی آورد تلاش چندانی برای فهمش نکرد. تنها وارد کرد.

این واردات انسانی ساخت که چشمش را عوض کرده بود. لباسش را عوض کرده بود. نشستنش را عوض کرده بود. آموختنش را عوض کرده بود. این‌همه عوض شدن در بازه‌ای کوتاه خارج از آستانه‌ی تحمل هر چیز مادی‌ست. پس می زند.

انقلاب 57 پس زدن این تغییر شکل‌های ناگهانی بود. انقلابی با همان شدت تغییر اما این‌بار نه به سوی غرب و جهان مدرن بلکه رو اسلام ایرانی.

@faryad_naseri
بعضی دوستان مدام در حال دعا کردن برای بهبود اوضاع هستند.

یاد مقدمه‌ی اخوان افتادم و آن دعای مجرب از امام همام اسیر که متواتر گفته‌اند دعای مؤثری‌ست.

در ولایت ما هم زمانی عده‌ای جاهل قهوه‌خانه‌نشین یک راننده‌ی موتور را به باد کتک می‌گیرند. کتک‌خور بی‌نوا می‌گوید سپردم‌تان به عباس بی‌دست.

جاهلی از گوشه‌ای سر بلند می‌کند که تا عباس بی‌دست بیایید من با همین دست‌هام به این‌ها نشان می‌دهم.

حالا قربانتان شوم یا دستی مهیا کنید یا کلن مثل من بروید پی‌کارتان

@faryad_naseri
باری پنبه‌ی اصلاح‌طلبی


در نوجوانی و جوانی دل به راه خاتمی بسته بودم که فکر می‌کردم ما را می‌رهاند و به مقصد می‌رساند.

در هشتاد و هشت امیدها داشتیم که دود شد و به‌هوا رفت.

به تحرکات و مواضع هاشمی چشم دوختیم و سیدحسن خمینی و روحانی اما چشم بستیم و خواستیم که سهم اینان را در وضعیت‌مان فراموش کنیم بلکه امیدهامان زنده بماند.

اما یک چیز را واقعن فراموش کردیم که اصولگراها و بزرگان‌شان در هر چه باب میل ما نیستند ،حداقل در بیان عقایدشان پنهان‌کاری ندارند. در اداره‌ی جامعه، جایگاه زنان، روابط‌مان با کشورها رک و راست آنچه هستند را می‌گویند.

اما اصلاح‌طلبان سال‌ها هندوستان نشان‌مان دادند و به ترکستان‌مان بردند.

به‌طور مثال: اگر سهم‌بندی کنیم، سهم آقای رفسنجانی که خودش را امیرکبیر ثانی جازده بود و طوری رفتار می‌کرد که انگار همه‌ی خطاها را دیگری و دیگران کرده‌اند در وضعیت امروزمان چقدر است؟

@faryad_naseri
#میثم_امینی

سه سر:
منوچهر بدیعی
داریوش آشوری
کیهان کلهر

بدیعی به نظرم مترجم به تمام معناست. میشه سقف ترجمه در نظر گرفتش.

آشوری برای خدمت به زبان فارسی

کلهر هم اعتبار جهانی هنره. یکی از ده چهره برتر جهان در موسیقی.

و خیلی دلایل دیگه
@faryad_naseri
#امیر_محسن_نجار_زاده دانشجوی دکترا فلسفه علم

سه سر انتخابی بنده:
1 عزت ا... فولادوند مترجمی با هدف
2 کیهان کلهر هنرمندی جهانی
3 محمد جواد ظریف دیپلماتی با هدف و متشخص
دوستان نازنین همراه

باور من این است که اگر عید همان نوروز است با جابه‌جا کردن این ترکیب مقلوب به اصلش می‌رسیم: روز نو.

پس هر روز نو آغاز دوباره است. عید است اما روز نو که در آن «مهر» و «دوستی» نباشد روزی تهی و کور است.

این کلمات را هم دم‌دستی نباید فهمید که در عمیق‌ترین لایه‌های معنایی‌شان باید فهم کرد.

برای نجات خودمان باید به مهر و دوستی چنگ بزنیم و پیش از آن تلاش کنیم که این دو امر بزرگ را از دست ابتذال عصر نجات دهیم.

پس بر آنکه مهر می‌ورزد و محبت دارد و صاحب دوستی است هر روز باید تبریک و سلام گفت.

بر شما سلام و تبریک هر روزه باد.

@faryad_naseri
Korosh Reza Pour:
سلام عزیز

این نامها برای من بزرگ هستند و قابل احترام :

در سیاست: صلاح الدین دمیر تاش و فیگن یوگسکداغ ، روسای مشترک حزب دموکراتیک خلق ها ۰ به دلیل نگاه انسانیشان به سیاست و عبور از ناسیونالیسم ارتجاعی در منطقه ای که قوم گرایی و ملی گرایی بیداد میکند و درکنار شان صالح مسلم و آسیه عبدالله و البته "ویدا موحد" بانویی که مقاومت مدنی بر علیه حجاب اجباری به تاسی از حرکت انقلابی او در حال شکل گیری است ۰

در هنر و ادبیات :آینور دوغان و بختیار علی هردواز کوردستان و رضا قاسمی از ایران

می بینی که نام ها بیشتر از سه نفر شد و می توانستم همچنان به آنها بیفزایم ، شاید به این دلیل که من فردی آرمانگراهستم و کوردستان هنوز سرزمینی است که درآن میتوان اندکی آرمان گرا بود ۰

با ادای احترام به همه شاعران و نویسندگان میهن که علیرغم محدودیت ها هنوز به سرودن و نوشتن وفادار هستند و همه کوشندگان صلح ، برابری و آزادی
#کورش_رضا_پور
@faryad_naseri
داریوش شایگان
زیر آسمان‌های جهان را ترک کرد.
@faryad_naseri
✅همان‌طور که امید و ‌نوید ایدئولوژی‌ها، به‌ویژه آنان‌ که از جنس توتالیتارند، ساده کردن و «آشنا» کردن پیچیدگی‌های جهان است، کار هنر، درست در تقابل با این کارکرد ایدئولوژیک، وانمودن پیچیدگی‌ها و زیبایی‌های جهانی است که آشنا و پیش‌پاافتاده و ساده‌اش می‌انگاشتیم.

(عباس میلانی، مقدمه‌ی نامه به سیمین،ابراهیم گلستان)

✅ما سال‌ها این‌طور شنیده‌ایم که فلسفه وقایع جهان را پیچیده می‌کند و هنر، پیچیدگی‌های جهان را ساده می‌کند.

🔴به نظر شما کدام نظر درست‌تر است؟

@faryad_naseri
Audio
نشر حکمت کلمه:
تکه‌ای از نمایشنامه‌ی کنترباس نوشته‌ی
پاتریک زوسکیند را بشنویم با
ترجمه‌ و صدای حسین منصوری
@hekmatkalame
Forwarded from بی‌گاه؛ کتابچه‌ی تخصصی شعر (سعید اسکندری)
آ بود اولِ اسم تو

تو ناز طاقه‌ی ابریشم
من راز تک‌تکه‌ی باران
تو زلفکِ سبز بید
من لرزشِ برگانت
از من صبورتر تو نخواهی‌یافت
با تو هزار سال بماند.

از من غریب‌تر
تو نخواهی‌دید
در این دیار لاله و بیجاده
صد سال آزگار
به‌چنین حالی
در انتظار اسم جلیلِ تو
پایان عمر
عاشقانه بخواند.

از من نجیب‌تر
تو نخواهی‌دید
در هیچ متنِ کتابی هم
هر روز
برای "آ"ی اولِ اسم تو
شب تب کند،
صبح بمیرد.

بیژن کلکی


#ترانه‌هایی_برای_آلکاپون #بیژن_کلکی #نشر_فرهنگ_ایلیا #رشت۱۳۸۴ #بی‌گاه
استبداد همیشه به یک ایدئولوژی بی‌حس کننده احتیاج داشته و دارد. چرا که هر فکر رهایی بخشی ناچار بندهای امر و حکم ِ مستبد را نیز زیر سوال می‌برد. ایدئولوژی تسلیم و تکریم و اطاعت، برادر حکومت زور و خشونت است.

⛔️ توپ، ترور وَ ادای احترام به قانون

توپ، ترور وَ ادای احترام به قانون
( نگاهی به داستان توپ، نوشته‌ی غلامحسین ساعدی)

فریاد ناصری
متن کامل مقاله را اینجا بخوانید:

http://www.tananegi.blogfa.com/post-88.aspx
شکل ایده‌آل شادمانی من. جشن نوروزی در روستای تنگسیر کردستان ایران
@faryad_naseri
Forwarded from آهنگیفای
عید
رستاک و کامران تفتی

#new
@dtaraneh
سال‌هاست درگیری شخصی من با هنر و ادبیاتمان این است که تولید این‌همه یاس و ناامیدی و شکست به چه میزان می‌تواند اخلاقی و صادقانه و حتا رسالت روشنفکری باشد؟

رسالت به این معنا که تو چشم بر واقعیت‌ها نبندی آنچه بر روزگارت می‌رود را ببینی.

از طرف دیگر ندیدن تلخی‌های روزگارت مبادا تو را ببرد به توهم و خوش‌خیالی خام که «شعر دروغ» بنویسی. اثر دروغ خلق کنی.

صدای حاکمه هم می‌گوید: هنرمندان سیاه نمایی می‌کنند.

اما درست‌تر این است که بگوییم بسیاری از هنرمندان ما ناخواسته با صدای حاکمه هم‌صدا بودند.

یا به تعبیری دیگر پژواک صدای حاکمه بودند. آنها گفتند هر چه شادی قدغن، اینان هم همان را گفتند و نوشتند و سرودند.

دریغ از نوری که در واقعیت جاری بود و کسی ندید.

ابراهیم گلستان در نامه به سیمین می‌نویسد: اما هیچ‌ از خودت پرسیده‌ای که وقتی این اتفاق (حمله‌ی مغول) می‌افتاد بزرگترین هنرمندان روزگار که جلال‌الدین رومی بود و همشهری ما سعدی چه کردند؟ مولوی که من هر چه گشته‌ام اثری از اطلاع از این واقعه در او سراغ نکردم. تو اگر کرده‌ای به من بده. آدم نامتعهدی بوده است، لابد...»

در این آدم نامتعهدی بوده است، لابد چه طنز و طعنه‌ی تلخی به همان جماعت تاریک‌اندیش دوست‌داشتنی وجود دارد.

@faryad_naseri
http://aramesh-dustdar.com/index.php/article/74/
آرامش دوستدار و نقدی بر داریوش شایگان