ان‌در امیدواری...
1.11K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
بعضی پرسش‌ها هستند که هیچ‌وقت نه خودشان نه جستجوی پاسخ‌هایشان رهایمان نمی‌کنند. پرسش‌هایی که بیشینه‌شان یک ساختار دارند: x چگونه در فلان کار موفق شد؟
سوال وسوسه کننده‌ای‌ست و می‌تواند حیطه‌ها‌ی خرد و ‌کلانی را دربر بگیرد. فلانی چگونه در کارش موفق شد؟ فلانی چگونه در زندگی‌اش موفق شد؟ فلانی چگونه در اداره‌ی شرکتش پیروز شد؟ فلانی چگونه‌ در اداره‌ی شهر موفق شد؟ فلانی و فلان خاندان چگونه در اداره‌ی کشوری موفق شدند؟
در تمام این پرسش‌ها یک ساختار تکرار می‌شود. پاسخ‌ها هم با تمام تفاوتهای در جزییات باید در یک ساختار، روندی را تعریف کنند.
این سوال و ‌پاسخش آنجا مهم‌تر و غریب‌تر به نظر می‌آیند که پای یک امپراطوری بزرگ در میان باشد.
کوروش و داریوش به‌خصوص چگونه موفق شدند؟
کتاب «نیمه‌ی تاریک بهشت» نوشته‌ی #بروس_لینکلن، ترجمه‌ی #آروین_مقصودلو پاسخی بسیار جذاب و‌ اندیشمندانه به این پرسش آخر می‌دهند.
پاسخی مبتنی بر تفسیری عمیقن سیاسی از «دروغ»، قصه‌ سازی‌ها و قدرت زبان در ایجاد مشروعیت و ساخت و سازهایی که قرار است زیبایی‌شان تاریکی مخوف قدرت امپراطوری را پنهان کنند.
این کتاب به شما می‌گوید چگونه امپراطور هخامنشی با ساختن روایتی الهیاتی هر صدای مخالف را در نطفه خفه کرد. چرا که پاسدار راستی بود و تنها آنان نماینده‌ی خدا و راستی بر زمین بودند و باقی همه دروغ‌زنانی که باید نابود می‌شدند.
بروس لینکلن به شکل حیرت انگیزی مفهوم سازی یک امپراطوری بزرگ را می‌شکافد تا به ما نشان دهد، مشروعیت قدرت چگونه ساخته می‌شود بدون آنکه وجود داشته باشد.

کتاب در دست انتشار
#نشر_حکمت_کلمه
@Faryad_naseri
@Hekmatkalame
نشر حکمت کلمه:
بازنویسی ثنای نخست از صحیفه ی سجادیه
(فریاد ناصری)
-
ثنای نخست
قبل از تمام نخست ها به سل آلی

ستایش می کنم تو را ای نخستین و ای آخرین بعد از تمام آخرها
ستایش می کنمت ای سرحد نخستین و سرحد فرجام
ستایش می کنم تو را که چشم ها از دیدنت ناتوانند و وصف ها از گفتنت عاجز
آفریده ای به قدرت و توانت، با اراده و خواستت بی اینکه پیش از آن آفرینشی باشد
روان کرده ای در راه خواست و اراده و در راه دوستی و محبتت
هر که نفس می کشد را قوت و غذا داده ای
گزنده ی فراخ روزان و بخشاینده ی تنگ روزان جز تو نیست
هر که را آغاز و پایانی ست و آغاز رفتن به سوی پایان است، به سمت روشنایی های خواسته یا تاریکی های رقم زده
و این درستی اجر و جزا از توست که پاک ترین نام ها را داری ، نعمت ها و بخشش های پی در پی را ، سوالی از تونخواهد بود اما از دیگران چرا؟
سپاس تو را که اگر سپاس را به ما نمی آموختی ، بودیم در نعمتهای پی در پی بی هیچ ستایشی، می زیستیم در بخشش های پی در پی بی هیچ ثنایی
اگر ستایش نبود انسان چیزی نبود جز جانوری بی خرد حتا گمراه تر
ستایش خدایی را که خودش را به ما شناساند، شکر و سپاسش را به ما فهماند، درهای دانش به الهیتش را بر ما گشود، به یکتایی و یگانگی اش راهمان برد، از شک و تردید و کج راهی دورمان ساخت
چنان ستایشی که با آن زندگی کنیم بین خلایق سپاسگزار و پیشی گیریم بر هر که پیش افتاده به بخشش و عفوش
سپاسی که تاریکی های آینده را روشن کند و برخاستن را آسان کند، خانه و جای مان را در کنار گواهان آبرومند اندازد، روزی که هر کس به آنچه کرده می رسد بی هیچ ستمی
سپاسی که به برترین جاها می رود و در نامه های نوشته شده به دست فرشتگان حفظ می شود
سپاسی که روشنی چشم هامان باشد وقتی که دیده گان خیره می مانند و رو سفیدی مان باشد وقتی که چهره ها همه تاریک است
سپاسی که از آتش دردناک نجاتمان دهد و ما را به کنار بخشندگی ات آورد
سپاسی که با آن شانه به شانه ی فرشتگان رویم چنانکه جا بر آنان تنگ شود، سپاسی که در سرای جاودانی و جایگاه پر برکت با پیامبران همنشینمان سازد
ستایش خدایی را که نیکوان جهان را برای ما برگزید و روزی های پاکیزه را برای ما روان ساخت
با تسلط و توانایی ما را بر آفریدگان برتری داد، به قدرت و توانایی اوست که مخلوقات فرمانبر ما هستند و اطاعت می کنند از ما به نیروی او
ستایش خدایی را که بست درها را به روی ما جز آن در که پشت آنست، پس چگونه توانیم ستایشش کنیم؟ کی می توانیم؟
ستایش خدایی را که اسباب فروبستگی و دست های گشایش را در ما به هم آورده است و ما را از روانهای زنده بهره داد
اندام کردارها را در ما استوار گردانید، پروریدمان به روزی ها پاک، توانگرمان ساخت به بخشش اش، سرمایه مان داد به نعمت اش
و گفت تا گوش فرا دهیم، منع مان کرد تا بیازمایدمان اما ما پا کج گذاشتیم و بر مراکب نهی نشستیم شتاب نکرد در عقوبتمان بل که هنوز منتظر ماست که بازگردیم به بزرگواری و مهربانی
ستایش خدایی را که ما را به بازگشت راه نما بود توبه ای به فضل و احسان او یافته ایم و اگر هیچ نعمتش را به حساب نیاوریم جز همین توبه احسانش درباره ی ما بزرگ و فضلش بر ما عظیم بوده
راه و سنت توبه این نبوده بر پیشینیان، برداشته ازما انچه به آن طاقت نداریم و تکالیف ما در حدود توانایی ماست، از ما جز آسان نخواسته و جای بهانه و برهان نگذاشته
@Faryad_naseri
زیانکار انکه او را نافرمان شود خوش روزگار آنکه رو آورد به او
سپاس خدایی را، به هر چه او را نزدیک ترین فرشتگان و گرامی ترین آفریدگان و پسندیده ترین ثنا گویان ستوده اند
سپاسی که بر سپاس های دیگر برتری داشته باشد مانند برتری خودش بر همه آفریدگان
پس حمد و سپاس او راست در عوض آنچه داده بر ما و گذشته گان، به علمش حساب همه چیز را دارد
@Faryad_naseri
سپاسی که حد آن را انتها و عدد آن را شمارش و پایان آن را دسترس و مدت آن را تمامی نیست
سپاسی که فرمانبری است و عفو، سپاسی که خشنودی و بخشش است، سپاسی که راه بهشت است و پناه از عذاب، آسودگی ازخشم و ناهی گناه، سپاسی که پشت سپاس است و مددکار ثنا
سپاسی که با آن در بین دوستان و نیک بختانش کام روا گردیم و شهیر دوستی اش
که اوست یاری دهنده و ستوده شده

۹۳/۶/۷

@hekmatkalame

@Faryad_naseri
نشر حکمت کلمه:
ثنای دوم
صحیفه¬ی سجادیه- بازنویسی فریاد ناصری
سپاس خدای را که به محمد بر ما منت نهاد، منتی که گذشتگان و آیندگان از آن بی¬نصیب¬اند و تواناست به هر چیزی هر چند عظیم و باخبر است از هر چیزی هرچند خرد
@Faryad_naseri
و ما را ختم امت¬ها قرارداد و گواه¬مان کرد بر آن¬ها که انکار کرده¬اند و بی¬شمارمان کرد به نعمت¬اش بر کم¬شماران
درود فرست خدایا بر محمد که سخنت را امین بود، برگزیده¬ی آفریدگانت، دوست تو از بندگانت، امام رحمت و مهربانی، سردمدار نیکی، کلید برکت
چنان که آماده¬ی امر تو بود
و در راه تو تن خویش آماج آزار ساخت
و در خواندن به تو با خویشانش دژم شد
و شادی¬ات را با قوم خود کارزار کرد
دور گزید از کسانش که دین تو را زنده دارد
کسانش را به انکارشان راند
بیگانگان پذیرفته را نزدیک خود کرد
در راه تو با دوران یاری نمود
ستیز با نزدیکانش
خود را خسته کرد در رساندن سخنت
@Faryad_naseri
به رنج افتاد در دعوت به تو
مشغول موعظه¬ی آنانی شد که دعوت کرده¬ای
به غربت افتاد، جایی دور از خویشان، دور از آنجا که قدم گذاشته به دنیا، دور از آنجا که انس و خو گرفته، میلش ارجمندی دین تو و جستن یاری برای غلبه بر اهل کفر
و شد آنچه که خواسته بود بر دشمنانت
و شد آنچه اندیشیده بود برای دوستانت
آن لحظه که از تو مدد می¬خواست و به ناتوانی¬اش از تو توان گرفت و برخاست
با آنها در میان خانه¬هاشان جنگید
در منازلشان بر آنها تاخت
تا امر و فرمان تو آشکار شد و کلمه¬ات بلند گردید، هر چند مشرکان اکراه داشتند
خدایا به رنجی که کشید به بالاترین مقامش برآر
تا نه فرشته¬ای و نه رسول و پیغمبری همسان او نباشد
و او را شفاعت نیکو بر آن کسان از اهلش و مومنان که پاکیزه¬اند عطا کن
ای انجام دهنده¬ی وعده، ای وفاکننده¬ی به حرف، ای بدل کننده¬ی زشتی¬ها به چندین برابر از خوبی¬ها
که صاحب نیکویی¬های عظیمی
9/6/93

@hekmatkalame
@Faryad_naseri
دو دوست نادیده
مرد کلمات غریب #سردار_صالحی و جناب آقای #اکبر_ایل_بیگی
سردار در هیچ تعریفی نمی‌گنجد که بگویم داستان‌نویس، محقق یا چه... اکبر ایل بیگی نازنین شاعر و‌مترجم است.
تنشان درست
@Faryad_naseri
اگر چه هوسرل و مرلوپونتی تن را آگاهی می‌کنند اما به ما نمی‌گویند بعد از تن آگاهی چه می‌شود و این ناگفتن به‌طور ضمنی در خود این حدیث را دارد که بعد از تن آگاهی هم از دست می‌رود. مشکل از اینجاست که تن سراسر آگاهی فرض می‌شود و ما پیشفرضانه ادراک را به عهده‌ی آگاهی گذاشته‌ایم. اینجاست که می‌مانیم آیا بدون تن ادراکی هست یا نه؟ برای من هنوز روشن نیست که ادراک بدون تن ممکن است یا نه اما اگر تن را حافظه و صاحب حافظه بدانیم و نه لزومن آن حافظه‌ی انسانی بلکه گونه‌های مختلفی از انباشت اطلاعات که قابل بازیافت و باز خواندن است آنگاه می‌توانیم بگوییم تن تمامن حافظه است یا درست‌تر ماده حافظه دارد و این حافظه در تمام تبدلات به شکلی حفظ می‌شود.
بگذارید اینطور بگویم. تن ماده است و ماده متن است. هر متنی راه و روش خواندنی دارد. خاک در سواد زمین شناس جوری خوانده می‌شود و در سواد دهقان جوری، سنگ هم، پوست و تن هم. تن فرو می‌ریزد و از هم می‌پاشد اما در سواد ژنتیکی بازخوانده می‌شود که چه و که و‌ چگونه بود است. ما در این امکان بازخواندن در جهان باقی می‌مانیم و از جهان رفتنی‌ در کار نیست. این حافظه، این مموری در ماده نامیراست و من نمی‌دانم که حافظه ادراک می‌کند یا نه؟ تنها با آنچه از علم به دست است و این تن که پیش‌روست. حافظه‌ی ماندنی برایم روشن و واضح است. جهان سراسر حافظه است. یک مموری لبریز که به شکلهای مختلفی می‌شود به اطلاعاتش دسترسی پیدا کرد. و انسان نیز در این میان همیشه قابل بازخواندن است حتا اگر قرنها پیش مرده و از هم فروریخته باشد. برای همین انسان به شکل حافظه باقی‌ست و از جهان نمی‌رود.

#فریاد_ناصری
#ماده
#حافظه
@Hekmatkalame
@FARYAD_NASERI
آن کیست که در من به من می‌نگرد و‌ واقف این نگرا بودن خویش است، واقف به این که من است که به من می‌نگرد در من؟ چه کسی می‌تواند خبر دهد که بی من این نگرا دیگر نیست؟ اگر نیست پس کیست آن که می‌نگرد؟ سوژه، فاعل شناسا، آگاهی، روان، روح، ذات، طبیعت؟ چیزی هست که منم و من برای آن قابل دیدنم. تجسد و‌تجسمم. منی که دریابنده‌ی من است. چگونه می‌شود گفت تنها تن من است. تن من تنها تکه‌ای از اوست. تن من با او تن است. تن من تن اوست. من اویم.
این نگرا چیزی خارج از این جهان نیست. اگر این جهانی نبود اینجا نبود. پس حالا که اینجاست از جنس همین‌جاست. چیزی‌ست که با همه پنهانی می‌شود دُمش را گرفت و به سرحداتش رسید. چیزی که یک جایی دم به تله‌ی جنس و‌ ‌نوع و ماده داده است که اینجاست. گرمایی، سرمایی، موجی، نوری هر چه هست دریافتنی‌ست. بهشت و دوزخ و شور و شین من همه از اوست. اویی که من است. فرهنگ و ‌تربیت و آداب و رسوم بر هر فکر و ‌عملی ارزشی گذاشته اوی نگرا همه هر چه هست را بصری می‌کند تا بفهمد. این خاصیت انسان است. پس قوه‌ی ادراکیش با کمک قوه‌ی تخیل این ارزشها را بدل به ملکات می‌کند. تبدیل به ایماژ و تصویر و آنگاه قرین‌شان می‌شود. یکی در بهشت است، قرین ملکات خوش است. یکی در جهنم قرین ملکات کریه. اینها از کجا آمده‌اند؟ اینها حاصل ارزش‌هایی‌اند که خود آدمی طرح افکنده است. تنها سوال اینجاست که آن عمل که رخ خوش نشان می‌دهد آیا به ذات هم خوش است یا همه هر چه هست قرار بین من و‌ ماست؟ گمان من این است فعلهایی هستند که بالذات خوشند و فعلهایی که بالذات ناخوش و َفعلهایی که خاص قومی‌اند صرفن قراردادند اما نگرا که تفکیک نمی‌کند، بر اساس آنچه به او رسیده تصویر می‌سازد. تصویر قرین شما چیست؟ تأنی بورزید و خوب ببینید.
#نگرا
#ماده
#ملکات
#فریاد_ناصری
@Hekmatkalame
@FARYAD_NASERI
چهره‌های روشنفکری
چهره را در اینجا من به عنوان، مدل، فیگور و ژست به کار برده‌ام بی آنکه که مثلن در فیگور و ژست ادا را دخیل بدانم. قصدم حرف از طور و چه طور بودن چهره‌های روشنفکری در ایران است. آن‌قدر که خودم دقت کرده‌ام.
تاریخ فارسی تازه را که نگاه کنی بالاخص در ایران؛ چهره‌هایی می‌بینی که همه داعیه‌ی آوردن و داشتن فکر تازه دارند اما هر کدام در قشر و قومی دیگراند. هر چند در گام اول خیلی ارسطویی همه‌ی اینان مشغول نوشتنند. و هنوز بین شعر و ناشعر و داستان و نه داستان و نمایش و سرایش جنگی نیست. امر نوشتن بر اینان غالب است و گونه‌ای هم که غالب است بر این جهان نو آمده، نمایش است، بعد داستان و بعد شعر. یعنی جهان نو و تازه در فارسی با نمایش می‌آید و بعد با رومان به قول آخوندزاده. در حلقه‌ی بعدی است که شعر ایستاده. درست که نگاه کنیم از آخوندزاده به این طرف داعیان قبل و بعد مشروطه دستی بر آتش نمایش داشته‌اند حتا نوآوران شعر هم همه جد و جهدی در قالب و ساختمان نمایش و نمایش نویسی کرده‌اند.
پس طور اول از چهره‌های روشنفکری ما به نمایش گره خورده است.
چهره‌ی بعدی هم، باز از دل حرفهای داعیان نخست و پیشا مشروطه برآمده، چهره‌ای که با تعلیم و تربیت و آموزش پیوند خورده است.
چهره‌ای دیگر داستان نویسی است که پیش از این ریشه‌اش را در حرفهای آخوندزاده دیدیم. شعر کمی از قرب افتاده بود. به خصوص قدمتش سبب می‌شد در فارسی سیمای کهنگی داشته باشد. تاختن آخوندزاده به قاآنی به یادآوردنی‌ست. اینجا هنوز خبری از احیاگران و چهره‌ی التقاطی نو و‌کهن نیست. نوع و گونه‌ای که اسدآبادی و لاهوری و بعدها شریعتی نمایندگانش بودند.
اما دو چرخش عجیب و‌عظیم می‌افتد یک اینکه شعر با تکانه‌ها و تک‌هایی به مرکز نو آوری می‌رسد. به عبارتی دیگر دوباره به مسند می‌نشیند. دیگر اینکه آن‌همه کوشش و جهد در راه نو کم‌کم رنگ می‌بازد و التقاطیان قدرت هدایت را به دست می‌گیرند. کمی منبر و کمی شعر و کمی شور. به جای نقد و انتقادی که آخوندزاده پی افکنده‌بود. به جای گونه‌های تازه‌ای که فکرهای تازه می‌پروردند. به جای مدرسه که از میرزاحسن رشدیه تا صمدبهرنگی داستان‌نویس_معلم_مصلح را در خود داشت.
اگر دقت کنید. این چهره هنوز بر فارسی حاکم است. رسانه‌ها تبلیغش می‌کنند. کمی آسمان و ریسمان، کمی حدیث و‌ قرآن، غزلی هم از حضرت لسان الغیب. و این است دانا. دانا همین است.
باید این چهره‌ها را از قدرت برانداخت. و بر صندلی حد و حدود خودشان نشاند.
#فریاد_ناصری
@Hekmatkalame
@FARYAD_NASERI
آن تلخ‌وش که صوفی ام‌الخبائثش خواند
اشهی لنا و احلی من قبله‌العذارا
#حافظ
@Faryad_naseri
#مولوی   دیوان شمس   غزلیات

 

در دو جهان لطیف و خوش همچو امیر ما کجا

ابروی او گره نشد گر چه که دید صد خطا

چشم گشا و رو نگر جرم بیار و خو نگر

خوی چو آب جو نگر جمله طراوت و صفا

من ز سلام گرم او آب شدم ز شرم او

وز سخنان نرم او آب شوند سنگ‌ها

زهر به پیش او ببر تا کندش به از شکر

قهر به پیش او بنه تا کندش همه رضا

@Faryad_naseri
نان، مسکن، آزادی
#سردار_صالحی



نکته ی اول حیوانی که آدمی است خواباندن گریه ی کُم است: نان. نان امروزه دیگر تنها نان با آبشام و می وه نیست. باید نان و سفره ی فردایت امن باشد. این که حل شد باید جایی باشد، سقفی، سرپناهی که بیارامی: مسکن. مسکن به روز، به نرخ روز. البته با تمامی راه های ارتباطی اش. این دوتا که حل شد وقت گرم کردن سر است. نان فردایت به خورخانه است و راحت نشسته ای وقت آن است که گرم کار سر شوی. بگویی و بشنوی، در سخن شوی، به باغ اندر شوی و در باغ بگردانی. پُرس. پُرس که پُرسش از آن رسیده است و نامش (پُرسه) امروزه الفاتحه به زبان موالی می آورد سیوال نیست و معنی گدایی نمی دهد. پُرس همنشینی بود. گرد هم آمدن خانه: سه سو: پدر، مادر، بچه(بچه ها). خانه. نشستن با هم و گرم کردن سر، گرم شدن سر و چه بهتر از سرگذشت. این که بر سرمان چه رفته است؟ از کجا آمده ایم؟ به کجا می رویم را که گور پیش چشم سر خر نهاده است. می بینی. می دیدی. فردا و پیش روی تو تن روشن بود. این راه تن بود که پیکر را شقید و دوپاره کرد و روان را پیش گذاشت. می ماند گذشته، دیروز. چه بوده است؟ اما آن کس که خیال کند داند که چه بوده است روزی به این خواهد رسید که ادعا کند می داند فردا چه بازی کند روزگار. آن کس که به سرش رسید باید تا بُنش برود. سر دنیا به دست داده شد که بستن بُن کار در دین نیاز آمد. گردیدن دور. آمدن ناجی، آن که باید دور را بندد و دور نو کند. این از قدیم بوده است. از آن زمان که سخن برچیده شد بوده است، نان فردایت به خورخانه است، زیر بامی نشسته ای، آب شام ات گلدم است. وقت گرم کردن سر که می رسد هست که سرت برود و زبانت براندت به جایی که فردا را به چشم نبینی. پس شرط گرم شدن گپ خانه و رسیدن به پُرسش، به پُرس باید آزاد باشی. آ و زاد: آ خدا بود و بابا و زاد بچه هایش بودند. در میان این مردم خدا هم تنی بود در میان تن ها و بابا بود. دانا بود و در سخن اما فرمان نمی نهاد. در میان آزاده گان فرمان نبود. بکن نکن نداشتند. بعدها که خدا دست هایش را در آورد: دست شاهی و دست موبدی. آن ها نه شاه داشتند نه موبد. بع له: سومی آزادی است. که بتوانی باز کنی سرت گرم کجاست.
@Faryad_naseri
وضع تاريخي من بودي
مرا
تنها
در بستر تو مي شد فهميد.

#فرياد_ناصري
#سر_زدن
@Faryad_naseri
امروز از چند تن از دوستانم خواستم نام پنج شاعر جوانی که کارهای‌شان را دوست دارند و نام پنج شاعر زنده را بدون حد و قید سن و سال برایم بنویسند. شما هم اگر دوست داشتید، پاسخ‌های‌تان را برایم بفرستید.
@Faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
Naro
Mohsen Namjoo먀
نخست بار کاسیرر را با مقاله‌‌ی «فرم تفکر اسطوره‌ای» شناختم. مقاله در سایت نیلگون منتشر شده بود. برای من در آن روزها به‌حد فهمم بسیار راه‌گشا بود.
@Faryad_naseri
#سخنان_مهر_بانی
سخن سیزدهم:
«دروغ ظلمت محض است.» بسیار مردمان این را شنیده‌اند، کمتر دانسته‌اند و کمترک واقفند اما نادرند آن‌ها که در امان‌اند.

سخن چهاردهم:
« دوزخ نفس توست.» به زبان امروز اگر سخن بگویم دوزخ بعدی از ابعاد ماست. تو بگیر تغییر شکل مدام ماده از گرما و سرما. سخن خوش گشایش می‌دهد به جسم و سخن سرد منقبض می‌کند.

سخن پانزدهم:
ما جایی نمی‌رویم تنها از حالتی به حالتی دیگر در می‌آییم مدام در جهانیم.

سخن شانزدهم:
در یافت بی غرض ما، دریافت بی حب و بغض ما معیار سنجه است. در یابنده‌ی بی‌غرض شویم اگر بتوانیم.

سخن هفدهم:
سخن و میل و اراده چون گرما و‌ سرماست. چگونه این دو بر ماده‌ی سخت و بی‌جان اثر می‌گذارند که سنگ به گرما و سرما جمع و گشاده شود سخن و میل و اراده هم همین توان را دارد.

سخن هجدهم:
هم ایده‌ی خلوص و هم ایده‌ی ترکیب هر دو خودش‌اند. خلوص الماس و مزه‌ی میوه‌های پیوندی. انسان حاصل ترکیب است.

دو جمله‌ی در گیومه از #جامی است.

@Faryad_naseri
شعری از #فریاد_ناصری
چاپ شده در کتاب "سرزدن"
-
قوس نزول
بازگشت همه به سوی اوست ای نفس مرضیه
پس می¬روم دنبال او
او که بازگشت همه است
همو
و دنبال می¬کنم او را
او را
هو را
من که ضمیری از ضمایر راوی¬ام
و در کنج دوری از زبان می¬زیم
در حالی که دنبال می¬کنم او را
حمو را

جانم عزیزم لوحی بودم روزی سفید
که به اعتقاد سید حیدر آملی موسی در آن معاش نوشت و
عیسی در آن براش نوشت ...
اما به اعتقاد خودم وقتی که سرباز بودم
من بودم که آن تیرها را به هوا می¬زدم
و سیبل را
مثل قلبی بدلی
نجات می¬دادم
در حالی که دنبال می¬کردم او را

پرنده¬ی سیاه که جگر گاو آورده بود از من پرسید:
این¬ها کیان تواند؟
و من گفتم : این¬ها کیان من¬اند
آن¬گاه لوح سفیدی را نشان¬اش دادم
حمو را بی آن¬که قانونی داشته باشد ای نفس مرضیه که بازگشت همه اوست
اوست که باز می¬گردد به همه حتا اگر همه نپذیرند این را @faryad_naseri