ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
خوشحالیم که گل‌ها
پرهیزکاری ندارند
وگرنه زمین هیچ رنگ و بویی نداشت

@faryad_naseri
زکات خوبرویی

یکی از مشکلات جامعه‌ی امروز به‌زعم حاکمان دین‌گریزی و دوری از شعائر دینی است.

خوب که دقت کردم دیدم این دین‌گریزی واقعن امر نکوهیده‌ایست و صدمات جبران ناپذیری دارد.

فرض همین دادن زکات، بر بسیاری زکات واجب است و نمی‌دهند؛ به قول شاعر گنجه:

بنواز مرا به یک دو بوسه
کاین است زکات خوبرویی

چه خوب می‌شود جامعه‌ای که حداقل این بهره از زکات در آن تعطیل نباشد. و من‌الله توفیق

@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
آدرس اولیه‌ای که اعلام شده است.

نمایشگاه کتاب تهران منتظرتان هستیم.


سالن: شبستان راهرو: 13 غرفه: 14

@hekmatkalame
به بستر می‌روم
بادبان رویاها را باز می‌کنم
اگر بادها دراز دستی نکنند
سر به سینه‌ دریا می‌گذارم
تا قصه به جاهای خوبی برسد

@faryad_naseri
وزن_شعر_پارتی.pdf
222.1 KB
مقاله‌ای از دکتر امید طبیب‌زاده

وزن شعر پارتی

برای علاقه‌مندان به وزن شعر فارسی

@faryad_naseri
چند دهه تقلب

سال‌هاست آنچه باب دندان صاحب‌مسندان نیست، با تحمیل زور به نفع آنچه دوست دارند حذف و سانسور می‌شود. به‌طور مثال:

اگر تعرفه‌های آنچنانی کمرگ برای وارادات خودرو نبود مردم با پولی که صرف خرید پراید می‌کنند باز هم سراغ این ماشین می‌رفتند؟

همین مثال را داشته باشید و تعمیم دهید به خاکی برای زیستن، چه میزان از مردم اگر راه و امکان زیستن در کشوری دیگر و بهتر وجود داشت باز اینجا می‌ماندند؟

پاسخ‌ها نشان‌دهنده‌ی آن تقلبی‌ست که همه چیز را با زور کنار می‌زند.

شاید به طنز بشود گفت تقلبی‌ ۶۳ درصدی.

@faryad_naseri
دوستان همچو خلیل‌اند و رقیبان نمرود
«نظامی»

آرایه: تلمیح و تضاد و تشبیه و تناسب

نکته برای نکته‌دانان:
به هر عصری، کسانی خواسته‌اند صاحب‌اختیار فکر و عقیده و جان و مال مردمان باشند و در برابر آورندگان فکر و حرف دیگر آتش به پا کرده‌اند اما عاقبت به پشه‌ای به فریشته‌ی مرگ سلام کرده‌اند.

این آتش بستن و دوختن و سوختن «چنین نخواهد ماند» که سیف فرغانی نوشته است:
«هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد»
@faryad_naseri
هر نکته ای که هست به وجهی توان شناخت

تاوان جهل بی خردان بر معلم است

عرفی

۱. امروز و این هفته را روز معلم نام‌گذاری کرده‌اند. اگر از بسیار کسان بپرسی که چرا این‌روز و نه روزی دیگر را روز معلم نام نهاده‌اند، نمی‌دانند. فقط نامی شنیده‌اند.

حالا از خود بپرسید، ما پیش از این روزگار هم روز معلم داشته‌ایم؟



۲. قبل از انقلاب روز معلم در ۱۲ اردیبهشت بود و مناسبت آن، کشته شدن یکی از معلمان به نامابوالحسن خانعلی در روز ۱۲ اردیبهشت سال ۱۳۴۰ در تجمع اعتراض‌آمیز معلمان در میدان بهارستانبود.[۲]

پس از انقلاب جمهوری اسلامی ایران خبر ترور و قتل مرتضی مطهری به دست اعضای گروه فرقان(که شب قبل اتفاق افتاده بود) در ۱۲ اردیبهشت منتشر شد و به همین مناسبت نیز همین روز دوباره به نام روز معلم نامگذاری گردید.

۳. می‌گوید: تاوان جهل بی‌خردان بر معلم است.
کاش می‌بود و می‌دید که چگونه جهل جای علم و عقل را گرفته است و معلم با قومی که حتا نمی‌دانند چقدر می‌توانند آزاد باشند، چه می‌تواند بکند.

تو گویی پرنده را ببری بر سر شاخ و بگویی بپر بعد تهمت‌زده شوی که قصد جانش را داشته‌ای.


تاوان روزهای خسته‌ی هر معلمی
جهلی‌ست که تشویق به آزادی را چنان مشکوک نگاه می‌کند که می‌ترسی.

از مشروطه به این‌طرف بارها تلاش‌ شده است علم و عقل حاکم شود بر جهل. جهل اما تاوان دستکاری آن نوری‌ست که می‌تواند تشخیص دهد کدام سخن از نادانی است و ‌کدام سخن از علم؟

۴. معلم کارگر معدن است، معدن وجود آدمی. معلمی که در تاریکی‌های جان آدمیان نقب می‌زند بلکه از بین این «خفته‌ی چند» کسی را تکان‌ بدهد.
با این‌همه اما جانهای تسخیر شده با جهل را چگونه می‌شود آگاهشان کرد؟



ای معلم سر خود گیر که ما چون گرداب

قطع امید ز سر رشتهٔ ساحل کردیم
صائب تبریزی

@faryad_naseri
این معرفی‌ها فارغ از پسند و ناپسند من‌اند. چرا که نخوانده‌ام‌شان هنوز.

اما بر خود می‌دانم پاسدار آن برادری‌ای باشم که از راه شعر برقرار می‌شود. و سپاس‌گوی مرحمتی که کسی در حقم روا داشته است -اینجا سعید اسکندری عزیز-

آه ای شعر مظلوم، شعر تلف شده که کار به جایی رسیده که اهل کتاب هم نمی‌خوانندت.

من هنوز به تو امیدوارم.
و با هر کس که به تو امیدی دارد قوم و خویشم.

@faryad_naseri
من و مازیار نیستانی دوست دیرینم
در غرفه
و حرف بر سر چه می‌تواند باشد؟
عکس #دوربین_مخفی اصغر زارعی

@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
۱. نشرهای کوچک قلب تپنده‌ی وقایع بزرگند، آنها نه حلقه‌های هر روزینه‌ی دیدارند و نه هنوز در سیستم یک نهاد اداری ذوب شده‌اند.

شکلی انعطاف‌پذیر دارند و همان‌طور که در تلاش برای درخشیدن‌اند، بی که بدانند با همان تجمعات و بحث‌ها و عکس‌ها در حال درخشیدن‌اند.

ایده‌های آمده با دوستان، پیشنهادها، دعوت‌ها... همه و همه در راه وصلند. وصل به آن اتفاق بزرگ که خود هم اکنون افتاده است. آینده چیزی نیست جز اکنون بعدی و ابدی.

۲. نشرهای کوچک بی که قدر این لحظات را بدانند اما و با بی‌خبری از این آینده‌ی رخ داده، دو سرنوشت را برای خود می‌خوانند.

نخست: نتوانستن و رخت بربستن، دوم رفتن به سمت یک نهاد اداری که در چهارچوب‌هایش شکل‌های وصل کمترند. نهادی که برای ماندن ناچار است قواعدش را به شدت رعایت کند.

۳. ما هنوز هستیم. و تلاش می‌کنیم نپاشیم و باشیم. وَ آینده‌مان گسترده‌ی اکنون‌مان باشد.
به ما بپیوندید.


#نشر_حکمت_کلمه

@hekmatkalame
لطف و دوستی «آمنه رضایی» عزیز!
گرمای مهر و دوستی خستگی از تن می‌برد.‌
تنش درست و بی‌گزند باشد

@faryad_naseri
Forwarded from Hekmat Kalame
به من وعده‌ی دیداری بده

نمایشگاه کتاب

راهرو ۱۳ غرفه‌ی ۱۴
@Hekmatkalameh
می‌خوابم و ای خواب!
اندوه را از من بتاران
‍ ‍ شعـر: #احتضار
از کتاب شعر: #سرزدن
شاعر: #فریـادناصرۍ
با صدای: #بهارسجادۍ
#اختصاصی برای صداۍ داستان

@hekmatkalame
@sedayehdastan
برج‌های قدیمی. علی‌مراد فدایی‌نیا.
چاپ ۱۳۵۰.
انتشارات شب

کجا بودم که بگویم من پوستم را نگه می‌دارم.
@faryad_naseri
گلوله
راه گلو را
می‌بندد
@faryad_naseri
«جستن چیزی برای ایستادن»

این‌روزها که حالا نزدیک یک‌دهه می‌شود که این‌روزهاست مدام برمی‌گردم و در پشت سرم چیزی می‌جویم که بشود پایه‌ای برای ایستادن باشد.

به قول علما از فیلسوفان قرون ماضی بگیر تا شاعران مشروطه و همین امروز.

چیزی که پایه‌ای باشد برای گذر و عبور اما چیزی که بتواند با آنچه با آن مواجهیم برابر ایستد نمی‌یابم و نمی‌بینم و تنها به این می‌رسم که خردخرد باید از خرده‌ها بسازیم وگرنه برویم مثل تمام گذشته‌هامان ببازیم.

پس فعلن با هم بخوانیم از دهخدا:

«وطن‌پرستی»

هنوزم ز خردی به‌خاطر در است
که در لانه‌ی ماکیان برده دست
به منقارم آنسان به سختی گزید
که اشکم، چو خون از رگ، آن‌دم جهید
پدر خنده بر گریه‌ام زد که: «هان!
وطن‌داری آموز از ماکیان»

دیوان دهخدا. به کوشش سیدمحمد دبیرسیاقی.چاپ ۱۳۶۰. ص۱۲۵

@faryad_naseri
«جستن چیزی برای ایستادن»-۱

آنچه با آن مواجهه‌ایم فضای سیاسی‌ایست بنا شده بر قرائت‌های نادر و شاذ از تشیع که توانسته با انواع مدل‌های اقتصاد جهت تامین منافعش سازگاری نشان دهد.

فارغ از برحق یا ناحق بودن مدعاهای این فضا و نگاهش، هر انسان عاقلی می‌داند که هر سیستمی بدون همزیستی با مخالفانش دچار رسوب و ریزش می‌شود.

اما نکته اینجاست هیچ برابرنهاد منسجمی در برابر این نگاه و باور وجود ندارد، یعنی اجازه رشد نداشته است.

نخست سراغ فلسفه و فیلسوفان برویم. بیشتر فیلسوفان خود پایه‌ها و‌ مبانی اعتقادی این نگاه و باورها را پذیرفته‌اند به جز «رازی»؛ اما حکیم رازی و مسیرش در فارسی و فرهنگ ما سنتی نیست که برابرنهاد وضع موجود بتواند باشد.

برعکس خیل کثیری از اندیشمندان را داریم که تلاش برای برپا کردن فلسفه‌ی اسلامی کرده‌اند.

به یاد بیاوریم هایدگر را که نمی‌توانست بفهمد چه‌طور می‌شود فیلسوف بود و مسیحی بود؟

اینجا هم می‌شود پرسید: چه‌طور می‌شود تسلیم بود و پرسنده؟

نه اینکه هیچ اندیشه‌ای در چارچوب اسلام شکل نمی‌گیرد اما با باور و ایمان به یک دین امکان پرسش‌های‌مان را حد می‌زنیم.

بنابراین سنتی پرسش‌گر و پرسنده که بتواند سکویی برای نقد و اصلاح باشد نداشته‌ایم و تمرینی برایش نداریم.

حتا ما ناچار بوده‌ایم برای هر امر ساده و روزمره‌ای حدیث و آیه‌ای بیابیم وگرنه در مظان اتهام زیست غیردینی قرار می‌گرفته‌ایم.

با همین قیاس، هر فکری هم ناچار بوده خودش را با حدیث و آیه‌ای معتبر سازد.

در حالی‌که چنین لزومی خود زیر سوال است. هر علمی با سازوکارهای خودش و معیار و محک‌های خاص باید اعتبارش را محکم سازد.

بنابراین این سکو به تنهایی چیزی برای ایستادن ندارد.

@faryad_naseri