ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
هر نکته ای که هست به وجهی توان شناخت

تاوان جهل بی خردان بر معلم است

عرفی

۱. امروز و این هفته را روز معلم نام‌گذاری کرده‌اند. اگر از بسیار کسان بپرسی که چرا این‌روز و نه روزی دیگر را روز معلم نام نهاده‌اند، نمی‌دانند. فقط نامی شنیده‌اند.

حالا از خود بپرسید، ما پیش از این روزگار هم روز معلم داشته‌ایم؟



۲. قبل از انقلاب روز معلم در ۱۲ اردیبهشت بود و مناسبت آن، کشته شدن یکی از معلمان به نامابوالحسن خانعلی در روز ۱۲ اردیبهشت سال ۱۳۴۰ در تجمع اعتراض‌آمیز معلمان در میدان بهارستانبود.[۲]

پس از انقلاب جمهوری اسلامی ایران خبر ترور و قتل مرتضی مطهری به دست اعضای گروه فرقان(که شب قبل اتفاق افتاده بود) در ۱۲ اردیبهشت منتشر شد و به همین مناسبت نیز همین روز دوباره به نام روز معلم نامگذاری گردید.

۳. می‌گوید: تاوان جهل بی‌خردان بر معلم است.
کاش می‌بود و می‌دید که چگونه جهل جای علم و عقل را گرفته است و معلم با قومی که حتا نمی‌دانند چقدر می‌توانند آزاد باشند، چه می‌تواند بکند.

تو گویی پرنده را ببری بر سر شاخ و بگویی بپر بعد تهمت‌زده شوی که قصد جانش را داشته‌ای.


تاوان روزهای خسته‌ی هر معلمی
جهلی‌ست که تشویق به آزادی را چنان مشکوک نگاه می‌کند که می‌ترسی.

از مشروطه به این‌طرف بارها تلاش‌ شده است علم و عقل حاکم شود بر جهل. جهل اما تاوان دستکاری آن نوری‌ست که می‌تواند تشخیص دهد کدام سخن از نادانی است و ‌کدام سخن از علم؟

۴. معلم کارگر معدن است، معدن وجود آدمی. معلمی که در تاریکی‌های جان آدمیان نقب می‌زند بلکه از بین این «خفته‌ی چند» کسی را تکان‌ بدهد.
با این‌همه اما جانهای تسخیر شده با جهل را چگونه می‌شود آگاهشان کرد؟



ای معلم سر خود گیر که ما چون گرداب

قطع امید ز سر رشتهٔ ساحل کردیم
صائب تبریزی

@faryad_naseri
این معرفی‌ها فارغ از پسند و ناپسند من‌اند. چرا که نخوانده‌ام‌شان هنوز.

اما بر خود می‌دانم پاسدار آن برادری‌ای باشم که از راه شعر برقرار می‌شود. و سپاس‌گوی مرحمتی که کسی در حقم روا داشته است -اینجا سعید اسکندری عزیز-

آه ای شعر مظلوم، شعر تلف شده که کار به جایی رسیده که اهل کتاب هم نمی‌خوانندت.

من هنوز به تو امیدوارم.
و با هر کس که به تو امیدی دارد قوم و خویشم.

@faryad_naseri
من و مازیار نیستانی دوست دیرینم
در غرفه
و حرف بر سر چه می‌تواند باشد؟
عکس #دوربین_مخفی اصغر زارعی

@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
۱. نشرهای کوچک قلب تپنده‌ی وقایع بزرگند، آنها نه حلقه‌های هر روزینه‌ی دیدارند و نه هنوز در سیستم یک نهاد اداری ذوب شده‌اند.

شکلی انعطاف‌پذیر دارند و همان‌طور که در تلاش برای درخشیدن‌اند، بی که بدانند با همان تجمعات و بحث‌ها و عکس‌ها در حال درخشیدن‌اند.

ایده‌های آمده با دوستان، پیشنهادها، دعوت‌ها... همه و همه در راه وصلند. وصل به آن اتفاق بزرگ که خود هم اکنون افتاده است. آینده چیزی نیست جز اکنون بعدی و ابدی.

۲. نشرهای کوچک بی که قدر این لحظات را بدانند اما و با بی‌خبری از این آینده‌ی رخ داده، دو سرنوشت را برای خود می‌خوانند.

نخست: نتوانستن و رخت بربستن، دوم رفتن به سمت یک نهاد اداری که در چهارچوب‌هایش شکل‌های وصل کمترند. نهادی که برای ماندن ناچار است قواعدش را به شدت رعایت کند.

۳. ما هنوز هستیم. و تلاش می‌کنیم نپاشیم و باشیم. وَ آینده‌مان گسترده‌ی اکنون‌مان باشد.
به ما بپیوندید.


#نشر_حکمت_کلمه

@hekmatkalame
لطف و دوستی «آمنه رضایی» عزیز!
گرمای مهر و دوستی خستگی از تن می‌برد.‌
تنش درست و بی‌گزند باشد

@faryad_naseri
Forwarded from Hekmat Kalame
به من وعده‌ی دیداری بده

نمایشگاه کتاب

راهرو ۱۳ غرفه‌ی ۱۴
@Hekmatkalameh
می‌خوابم و ای خواب!
اندوه را از من بتاران
‍ ‍ شعـر: #احتضار
از کتاب شعر: #سرزدن
شاعر: #فریـادناصرۍ
با صدای: #بهارسجادۍ
#اختصاصی برای صداۍ داستان

@hekmatkalame
@sedayehdastan
برج‌های قدیمی. علی‌مراد فدایی‌نیا.
چاپ ۱۳۵۰.
انتشارات شب

کجا بودم که بگویم من پوستم را نگه می‌دارم.
@faryad_naseri
گلوله
راه گلو را
می‌بندد
@faryad_naseri
«جستن چیزی برای ایستادن»

این‌روزها که حالا نزدیک یک‌دهه می‌شود که این‌روزهاست مدام برمی‌گردم و در پشت سرم چیزی می‌جویم که بشود پایه‌ای برای ایستادن باشد.

به قول علما از فیلسوفان قرون ماضی بگیر تا شاعران مشروطه و همین امروز.

چیزی که پایه‌ای باشد برای گذر و عبور اما چیزی که بتواند با آنچه با آن مواجهیم برابر ایستد نمی‌یابم و نمی‌بینم و تنها به این می‌رسم که خردخرد باید از خرده‌ها بسازیم وگرنه برویم مثل تمام گذشته‌هامان ببازیم.

پس فعلن با هم بخوانیم از دهخدا:

«وطن‌پرستی»

هنوزم ز خردی به‌خاطر در است
که در لانه‌ی ماکیان برده دست
به منقارم آنسان به سختی گزید
که اشکم، چو خون از رگ، آن‌دم جهید
پدر خنده بر گریه‌ام زد که: «هان!
وطن‌داری آموز از ماکیان»

دیوان دهخدا. به کوشش سیدمحمد دبیرسیاقی.چاپ ۱۳۶۰. ص۱۲۵

@faryad_naseri
«جستن چیزی برای ایستادن»-۱

آنچه با آن مواجهه‌ایم فضای سیاسی‌ایست بنا شده بر قرائت‌های نادر و شاذ از تشیع که توانسته با انواع مدل‌های اقتصاد جهت تامین منافعش سازگاری نشان دهد.

فارغ از برحق یا ناحق بودن مدعاهای این فضا و نگاهش، هر انسان عاقلی می‌داند که هر سیستمی بدون همزیستی با مخالفانش دچار رسوب و ریزش می‌شود.

اما نکته اینجاست هیچ برابرنهاد منسجمی در برابر این نگاه و باور وجود ندارد، یعنی اجازه رشد نداشته است.

نخست سراغ فلسفه و فیلسوفان برویم. بیشتر فیلسوفان خود پایه‌ها و‌ مبانی اعتقادی این نگاه و باورها را پذیرفته‌اند به جز «رازی»؛ اما حکیم رازی و مسیرش در فارسی و فرهنگ ما سنتی نیست که برابرنهاد وضع موجود بتواند باشد.

برعکس خیل کثیری از اندیشمندان را داریم که تلاش برای برپا کردن فلسفه‌ی اسلامی کرده‌اند.

به یاد بیاوریم هایدگر را که نمی‌توانست بفهمد چه‌طور می‌شود فیلسوف بود و مسیحی بود؟

اینجا هم می‌شود پرسید: چه‌طور می‌شود تسلیم بود و پرسنده؟

نه اینکه هیچ اندیشه‌ای در چارچوب اسلام شکل نمی‌گیرد اما با باور و ایمان به یک دین امکان پرسش‌های‌مان را حد می‌زنیم.

بنابراین سنتی پرسش‌گر و پرسنده که بتواند سکویی برای نقد و اصلاح باشد نداشته‌ایم و تمرینی برایش نداریم.

حتا ما ناچار بوده‌ایم برای هر امر ساده و روزمره‌ای حدیث و آیه‌ای بیابیم وگرنه در مظان اتهام زیست غیردینی قرار می‌گرفته‌ایم.

با همین قیاس، هر فکری هم ناچار بوده خودش را با حدیث و آیه‌ای معتبر سازد.

در حالی‌که چنین لزومی خود زیر سوال است. هر علمی با سازوکارهای خودش و معیار و محک‌های خاص باید اعتبارش را محکم سازد.

بنابراین این سکو به تنهایی چیزی برای ایستادن ندارد.

@faryad_naseri
☘️ چگونه روشن‌فکران و حکومت‌ها همدیگر را به اشتباه می‌اندازند؟
✍️ #فریاد_ناصری

🔅هر متنی را نگاه کنیم که سعی در روشن کردن معنای روشنفکر دارد با محدوده‌ای از مفاهیم روبه رو می‌شویم: خرد، عقلانیت، شناخت، انتقاد، بر قدرت بودن و... به این معنا روشنفکر همیشه چون چشم بینا و بی‌خوابی‌ست که دست بر نادرستی‌ها می‌گذارد. هر جا و هر کس به هر شکل که بخواهد حقیقت را بپوشاند و ناحقیقت را به‌جایش بنشاند روشن‌فکر باید ماجرا را برملا کند و حقیقت را آشکار سازد. حقیقتی که پنهان شدنش به ضرر اکثریت و جامعه است و آشکار شدنش خیر کثیر است.

🔅در این میان بیشترین مواجهه‌اش پس با نهادهای دارای قدرت است. قدرت هم که لزومن سیاسی نیست. به‌طور نمادین کم‌کم روشنفکر در جایگاهی می‌ایستد که همیشه نمیه‌ی خالی لیوان را می‌بیند به‌خصوص در جوامعی که توسعه نیافته‌اند و صاحبان قدرت عادت به شفافیت ندارند. این جایگاه نمادین در برابر اهل قدرتی که مدام می‌خواهند نیمه‌ی پر لیوان را در معرض نمایش بگذارند. نا خواسته حقیقت و میدان بازی را دوپاره و دوگانه می‌کند. در سویی صاحبان قدرت که حقیقتی را پنهان و جعل می‌کنند: سویه‌ی شر، و در سمتی دیگر روشنفکران که "وجدان بیدار" و چشم بینای جمع و جامعه‌اند که دروغ و فریب‌های قادران را برملا می‌کنند.

🔅اما این میدان دوگانه و دوپاره خودبه‌خود در خود غلطی را حمل می‌کند. غلطی که قدرت روشنفکران را ناسپاسانی می‌داند که آب به آسیاب دشمن می‌ریزند و هیچ از پیشرفت و نکات مثبت قدرت آنها نمی‌دانند و نمی‌بینند و نمی‌گویند.

🔅و روشنفکران صاحبان قدرت را مردمانی دروغ‌گو و کلاش که برای منافع خود و حفط قدرت در اختیار خود دست به نمایش‌های پوشالی می‌زنند.

🔅واقعیت این است که نه تاریک خالص است و نه روشنی. با تأسی به سهروردی می توان گفت تاریکی حد روشنی است یا هیئت روشنی را تاریکی آشکار می‌کند. بارها از دوستانم پرسیده‌ام که آیا هر حکومت فاسدی به تمامی تاریکی است. ظلمت و غواسق است. هیچ نقطه‌ی روشنی در آن نیست؟ می‌بینیم روشنفکرانی را که زمانی علیه حکومت پهلوی مشت گره کرده بودند بعدها در بازنگری بر اعمال و رفتار خود از نقاط مثبت آن یاد می‌کنند و اعمال خود را اغراق‌آمیز می‌دانند.

🔅نمایش قدرت حاکمان حقیقت‌طلبی روشنفکران را به اشتباه می‌اندازد و حقیقت‌طلبی روشنفکران حاکمان را به خطا می‌برد. و اگر جامعه‌ای در این دوسویه بماند و گیر بیفتد مدام در چرخه‌ی کوفتن و برساختن خواهد افتاد.

🔅و در جوامع در حال توسعه زحمت روشنفکر بیشتر است که در بازی قدرت به اشتباه نیفتد که به خاطر نقد هیچ نقطه‌ی روشنی در حکومت نبیند.

🔅وضعیتی که امروز بر ما حاکم است شدیدترین حالت این دوگانه است. منتقدان حکومت را نماینده‌ی تمام پلیدی‌ها می‌دانند و حکومت منتقدان را به ناپسندترین نام‌ها خطاب می‌کنند و این خود اوج افول است.

🔅می‌شود حد و آستانه‌ای تعریف کرد. حد و آستانه ای که هر حکومتی تا آن حد هنوز مشروعیت داشته باشد و بعد از آن هر چه که در درونش روشنی هم باشد باز حد و آستانه‌ی مشروعیت را ندارد. به زبانی دیگر این‌که با پذیرفتن نکات مثبت احتمالی‌اش روشنفکر خود را به خطای تمام بد دیدن نمی اندازد اما این را هم اضافه می‌کند که با همه ی این‌ها این حکومت دیگر مشروعیت بر سرکار بودن را ندارد...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/sibRe
🌾 @sedanet
ان‌در امیدواری...
داش غلام - عارف – @yadeAyyaam
این را برای یادآوران اینجا گذاشتم. برای اهل خاطره، کمی خاطره‌بازی کنیم.
کتاب‌فروشی‌ها

اشجع

صبح‌ها آنقدر زود می‌روم که هنوز نیامده‌اند. ظهرها هم موقع برگشت رفته‌اند.
در این سه ‌سال، امروز برای بار دوم موفق شدم نگاهی به قفسه‌‌ی کتاب‌ها بیندازم.

همیشه موقع ردشدن نگاهی می‌انداختم به تابلواش و ساختمان پشت‌سرش که در حال ساخت است. نشانه‌ها خبر از رونق کار و بارش می‌دهند.

امروز بعد از امتحان فرصت شد و سری به کتاب‌فروشی زدم. خانمی پشت سیستم نشسته بود و با کسی تلفنی صحبت می‌کرد. خانمی از فضای کناری کتابفروشی با روی‌ گشاده آمد و پرسید که می‌تواند کمکی کند.
گفتم: کتاب‌ها را نگاه می‌کنم. بعد یاد خودم افتادم در نمایشگاه، هر کسی این جواب را می‌داد چقدر توی ذوقم می‌خورد.

چرخی زدم و هی کتاب‌ها چشمک زدند. به قول دوستی که او هم حالا ناشر شده است: از وقتی ناشر شده‌ام کمتر کتاب می‌خرم.

اما نه من واقعن با همان شدت قدیم هنوز کتاب می‌خرم و با اینکه می‌دانم خیلی‌هاشان سال‌ها خواهند ماند.

«شکونتلای کالیداس» به چشمم خورد. با شوق برداشتمش. چرخی دیگر زدم.
برگشتم تا حساب کنم. به وقت حساب کردن فرصت خوبی برای جبران بود. سر حرف را باز کردم.
پرسیدم اوضاع خوب است: خانمی که خوش آمد گفته جواب داد: کتاب‌خوان‌ها همیشه کتاب می‌خوانند.
جواب خوبی بود سر ذوق آمدم و حرف رفت و رفت تا عاقبت رسیدیم به مشکل پخش، پخش و پخش.

راهی برایش نداشتیم.
خداحافظی کردم و رفتم.

اگر گذرتان سمت میدان رسالت می‌افتد. پشت مجتمع دنیای نور در خیابان شهید کرد کتابفروشی اشجع را فراموش نکنید.

اگر رفتید کتاب‌های «حکمت‌کلمه»را هم بخواهید و بپرسید.

@faryad_naseri