تلمود، تلمید، تلمیذ. تُرره، تورات
تُر که در استوره (آس تُر رَه) و ترک (تُر کُه مان) هم هست معنی رد و نشان می دهد. تاریخ یا تُریخ هم به معنی رد است، نشان ِ راه. تورات هم روزی تُر ِ راه بود، تُررَه. نشان راه، نشان راهی که آس راه ایل رفته است. مید یا مود در تلمود همان مو است. به باور مردم خدا میان مردمان بود بعد از میان مردمان رفت اما چیزی از او در میان مردمان ماند. خدا را هرچه دانسته بودند چیزکی از آن می ماند. آن ها که خدا را مرغ می دانستند پری از او می ماند. آن ها که دار می دانستند تنی از او می ماند. آن ها که خدا را خانه می دانستند در خانه می ماند. آن ها که خدا را سر می دانستند مویی از او می ماند. مید یا مود یا میذ یا موذ اشاره به همان رشته است، همان رد یا تُر. در میان مردمان یکجانشین در هر آبادی یک تل گرد گلی بود که برای پراکندن خبر بر بالای آن می رفتند و صدای سَرنا به معنی دعوت به رامشگری بلند می کردند. بعدها با بازگشت اهریمن، آریمن، مرد آریایی کارکرد این تل ها این بود که وقت حمله ی آریایی ها بالایش آتش و دود بلند می کردند و خبر خطر را می پراکندند. به دست می آید توره و تلموذ چه است؟ امروزه به گونه ی شرعیات یهود است. بکن نکن ها. مثل داستان فرمان هاست. در آغاز یک فرمان بود: همدیگر را نکشید. (دیگران را کشتید باکی نیست.) بعد شد سه تا. دزدی نکنید. (از خودتان). زنا نکنید. (پا اگر داد از زنان دیگری باکی نیست) تا بعد که لوح شد شد ده تا و رفته رفته بکن نکن ها افزوده شد تا به امروز که زنده گی ایده آل برای مومن رعایت تمام این بکن نکن ها است. این را هم داشته باش که آن چه در میان یکی تُرات است در میان دیگری تُرهات. همان گونه این ها خدایشان یه وه است، یه هُوه است که برای دیگری یاوه است. دیو، د ایو، د اِو برای یکی دیو است، برای دیگری دیو یا دیوس خانه است، خدا است.
«تُر: دنبال، پى. inam raft torr-e u>:این هم دنبال او رفت>» .واژه یاب. بختیاری.
«تلمود: (تعلیم ) کتابی است شامل دو قسمت که یکی را مشنا و دیگری را گمارا گویند. اما لفظ مشنا که بمعنی تکرار می باشد عبارت از مجموع تقالید مختلف یهود است با بعضی از آیات که از کتاب مقدس اقتباس شده. قوم یهود برآنند که این تقالید در کوه سینا به موسی داده شده بعد از آن از هارون و العیازر و یوشع دست به دست به انبیاء بعد و از انبیاء به رؤسا و خلفای کنیسه رسیده تا قرن دوم بعد از مسیح که در آن وقت حاخام یهود تمام آنها را جمع کرده در کتابی ثبت نموده و شخص مذکور در میان قوم یهود به جامع مشنا شهرت یافت. و گمارا که به معنی تعلیم است عبارت از مجموع تعلیمات و تفاسیری است که بعد از انتهای مشنا در مدارس عالی واقع شد. و تفسیراتی که نوشته شده نیز دو قسم است: یکی را تلمود اورشلیم گویند که حاخامهای طبریه آن را فیمابین قرن سوم و پنجم نوشتند. و دیگری راتلمود بابل گویند که در قرن پنجم نوشته شد. (از قاموس کتاب مقدس ). مجموعه ای از روایات ربنی مفسر قوانین موسی وآن دو جزء است: یکی «میشنا» مجموعه روایات و احادیث مسند به روات است و دیگری «جمارا» که شرح «میشنا» است. (از لاروس)». دهخدا
«تورات: کتاب مقدس و مذهبی قوم یهود که از حضرت موسی باقی مانده است و شامل پنج کتاب (اَسفار خمسه) میباشد: ۱) سِفْر تکوین، راجع به خلقت عالم و اوایل تاریخ بنیاسرائیل. ۲) سفر خروج، دربارۀ مهاجرت بنیاسراییل از مصر. ۳) سفر لاویان، شامل قوانین مذهبی و شرایع و قواعد و حدود سبط لاوی (از اسباط دوازدهگانۀ اسرائیل). ۴) سفر اعداد، دربارۀ مسافرت بنیاسرائیل و فتح اراضی کنعان و قوۀ مادی آنها. ۵) سفر تثنیه، مکمل کتب قبلی است و تکرار شرایع را بهطور اختصار بیان کرده است. Δ مجموعۀ اسفار پنجگانه و ملحقات تورات را عهد قدیم یا عهد عتیق میگویند.» دهخدا
#سردار_صالحی
@faryad_naseri
تُر که در استوره (آس تُر رَه) و ترک (تُر کُه مان) هم هست معنی رد و نشان می دهد. تاریخ یا تُریخ هم به معنی رد است، نشان ِ راه. تورات هم روزی تُر ِ راه بود، تُررَه. نشان راه، نشان راهی که آس راه ایل رفته است. مید یا مود در تلمود همان مو است. به باور مردم خدا میان مردمان بود بعد از میان مردمان رفت اما چیزی از او در میان مردمان ماند. خدا را هرچه دانسته بودند چیزکی از آن می ماند. آن ها که خدا را مرغ می دانستند پری از او می ماند. آن ها که دار می دانستند تنی از او می ماند. آن ها که خدا را خانه می دانستند در خانه می ماند. آن ها که خدا را سر می دانستند مویی از او می ماند. مید یا مود یا میذ یا موذ اشاره به همان رشته است، همان رد یا تُر. در میان مردمان یکجانشین در هر آبادی یک تل گرد گلی بود که برای پراکندن خبر بر بالای آن می رفتند و صدای سَرنا به معنی دعوت به رامشگری بلند می کردند. بعدها با بازگشت اهریمن، آریمن، مرد آریایی کارکرد این تل ها این بود که وقت حمله ی آریایی ها بالایش آتش و دود بلند می کردند و خبر خطر را می پراکندند. به دست می آید توره و تلموذ چه است؟ امروزه به گونه ی شرعیات یهود است. بکن نکن ها. مثل داستان فرمان هاست. در آغاز یک فرمان بود: همدیگر را نکشید. (دیگران را کشتید باکی نیست.) بعد شد سه تا. دزدی نکنید. (از خودتان). زنا نکنید. (پا اگر داد از زنان دیگری باکی نیست) تا بعد که لوح شد شد ده تا و رفته رفته بکن نکن ها افزوده شد تا به امروز که زنده گی ایده آل برای مومن رعایت تمام این بکن نکن ها است. این را هم داشته باش که آن چه در میان یکی تُرات است در میان دیگری تُرهات. همان گونه این ها خدایشان یه وه است، یه هُوه است که برای دیگری یاوه است. دیو، د ایو، د اِو برای یکی دیو است، برای دیگری دیو یا دیوس خانه است، خدا است.
«تُر: دنبال، پى. inam raft torr-e u>:این هم دنبال او رفت>» .واژه یاب. بختیاری.
«تلمود: (تعلیم ) کتابی است شامل دو قسمت که یکی را مشنا و دیگری را گمارا گویند. اما لفظ مشنا که بمعنی تکرار می باشد عبارت از مجموع تقالید مختلف یهود است با بعضی از آیات که از کتاب مقدس اقتباس شده. قوم یهود برآنند که این تقالید در کوه سینا به موسی داده شده بعد از آن از هارون و العیازر و یوشع دست به دست به انبیاء بعد و از انبیاء به رؤسا و خلفای کنیسه رسیده تا قرن دوم بعد از مسیح که در آن وقت حاخام یهود تمام آنها را جمع کرده در کتابی ثبت نموده و شخص مذکور در میان قوم یهود به جامع مشنا شهرت یافت. و گمارا که به معنی تعلیم است عبارت از مجموع تعلیمات و تفاسیری است که بعد از انتهای مشنا در مدارس عالی واقع شد. و تفسیراتی که نوشته شده نیز دو قسم است: یکی را تلمود اورشلیم گویند که حاخامهای طبریه آن را فیمابین قرن سوم و پنجم نوشتند. و دیگری راتلمود بابل گویند که در قرن پنجم نوشته شد. (از قاموس کتاب مقدس ). مجموعه ای از روایات ربنی مفسر قوانین موسی وآن دو جزء است: یکی «میشنا» مجموعه روایات و احادیث مسند به روات است و دیگری «جمارا» که شرح «میشنا» است. (از لاروس)». دهخدا
«تورات: کتاب مقدس و مذهبی قوم یهود که از حضرت موسی باقی مانده است و شامل پنج کتاب (اَسفار خمسه) میباشد: ۱) سِفْر تکوین، راجع به خلقت عالم و اوایل تاریخ بنیاسرائیل. ۲) سفر خروج، دربارۀ مهاجرت بنیاسراییل از مصر. ۳) سفر لاویان، شامل قوانین مذهبی و شرایع و قواعد و حدود سبط لاوی (از اسباط دوازدهگانۀ اسرائیل). ۴) سفر اعداد، دربارۀ مسافرت بنیاسرائیل و فتح اراضی کنعان و قوۀ مادی آنها. ۵) سفر تثنیه، مکمل کتب قبلی است و تکرار شرایع را بهطور اختصار بیان کرده است. Δ مجموعۀ اسفار پنجگانه و ملحقات تورات را عهد قدیم یا عهد عتیق میگویند.» دهخدا
#سردار_صالحی
@faryad_naseri
این متنی است که حسین آبکنار در سالمرگ هوشنگ گلشیری نوشت و در مجلۀ «شهروند امروز» (تیر ۱۳۸۷) منتشرش کرد ــ چه متن درخشانی.
هزار کلمه دربارۀ گلشیری
حسین آبکنار
گنج و گوهر کِی میان خانههاست
گنجها پیوسته در ویرانههاست
در یکی از شبهای خردادماه سال هزار و سیصد و هفتاد و نُه، پائولو کوئیلو، نویسندۀ مشهور و متوسطِ آمریکای لاتینی، مهمانِ ایرانیها بود و ضیافتِ شامی بهافتخار او در کاخ نیاوران تدارک دیده بودند. خیلیها را دعوت کرده بودند. حتی برای من هم کارتِ دعوت آمد: دیدار با پائولو کوئیلو در کاخِ نیاوران بهصرف شام.
کوئیلو متولد سال ۱۹۴۷ ریودوژانیرو برزیل است. کشوری که فوتبالش مهمتر از ادبیاتش است. در مقدمۀ یکی از کتابهایش آمده است که او در خانوادهای نیمهمرفه از پدری مهندس و مادری عمیقاً مذهبی به دنیا آمد. والدینش او را در کالج ژزوئیتها نامنویسی کردند، کالجی که به سختگیری شهرت داشت. پائولو در آنجا انضباط و تحمل سختی را فرا گرفت، اما ایمان مسیحیاش را از دست داد. بعدها به دانشکدۀ حقوق رفت، اما خیلی زود آن را رها کرد. علاقۀ شدیدش به هنر موجب شد تا بهخواستِ پدرومادرش سه بار در بیمارستان روانی بستری شود.
ولی او عاقبت از آنجا گریخت. بعد به مارکس و انگلس و چهگوارا علاقهمند شد و در تظاهراتهای خیابانی فعالانه شرکت کرد. همزمان با این تغییر و تحولات، او دچار بحرانی معنوی شد که بیایمانیاش را زیر سؤال میبُرد. از این رو، به جستوجوی تجربیات معنوی تازهای پرداخت: به مواد مخدر و توهمزا و به فرقههای متعدد رو آورد و تمام قارۀ آمریکای لاتین را در جستوجوی گامهای کارلوس کاستاندا طی کرد و با جادوگران گوناگون آشنا شد. سپس به انگلستان رفت و در آنجا به نوشتن ماجراهای زندگیاش پرداخت. این کار یک سال وقت او را گرفت تا اینکه روزی دستنوشتهاش را در یک کافهرستوران جا گذاشت. او، پس از سه ازدواج ناموفق، در سال ۱۹۸۱ با کریستینا ازدواج کرد. کوئیلو در سیوچهارسالگی ایمان کاتولیکیاش را باز یافت؛ ایمانی که سالها پیش از دست داده بود. آنگاه به سفر هفتصدکیلومتری در جادۀ سنژاک دو کمپوستل پرداخت، راهی را که زائران بیشماری در قرونوسطی طی کرده بودند. از این سفر، که به نوعی سیروسلوک میمانست، نخستین متن ادبی او بهنام «زائر کمپوستل» پدید آمد. کتاب «کیمیاگر» را پس از آن نوشت و سپس کتابهای دیگر و دیگرترش را. «کیمیاگر» حکایت چوپانی است بهنام سانتیگو که شبی در ویرانهای به خواب میرود و در خواب نشانههایی از گنجی پنهان به او داده میشود. او، بهجستوجوی گنج، سفری را آغاز میکند و در نهایت گنج را در همان ویرانه مییابد. البته نظیر این مضمون بهکرّات در ادبیات ایران آمده است؛ مثلاً در اشعار مولانا عین همین داستان به چشم میخورد. کتابهای کوئیلو در ایران طرفداران زیادی دارد و بسیار پُرفروش است؛ با چاپهای متعدد و قطعهای کوچک و بزرگ و نفیس. کوئیلو میگوید که برای سه بار زندگی بعدی هم بهاندازۀ کافی پول دارد، ولی ترجیح میدهد که سالی چهارصدهزار دلار حق تألیفی را که دریافت میکند خرج بنیادی کند که به نام خودش است و همسرش کریستینا آن را اداره میکند.
آنشب گویا ضیافت باشکوهی برقرار شده بود. خیلیها آمده بودند. وزیر ارشاد وقت هم بوده. مهمانها کوئیلو را که دیدهاند حتماً برایش کف زدهاند و او همانطورکه لیوان نوشابهاش دستش بوده در باغ قدم میزده و با بعضیها دست میداده…
آنشب گلشیری در بیمارستان ایرانمهر در کُما بود.
آنچه تو گنجش توهم میکنی
زان توهم، گنج را گم میکنی
#حسین_آبکنار #هوشنگ_گلشیری
#پائولو_کوئیلو #مولانا
نقل از کانال #بیگاه
هزار کلمه دربارۀ گلشیری
حسین آبکنار
گنج و گوهر کِی میان خانههاست
گنجها پیوسته در ویرانههاست
در یکی از شبهای خردادماه سال هزار و سیصد و هفتاد و نُه، پائولو کوئیلو، نویسندۀ مشهور و متوسطِ آمریکای لاتینی، مهمانِ ایرانیها بود و ضیافتِ شامی بهافتخار او در کاخ نیاوران تدارک دیده بودند. خیلیها را دعوت کرده بودند. حتی برای من هم کارتِ دعوت آمد: دیدار با پائولو کوئیلو در کاخِ نیاوران بهصرف شام.
کوئیلو متولد سال ۱۹۴۷ ریودوژانیرو برزیل است. کشوری که فوتبالش مهمتر از ادبیاتش است. در مقدمۀ یکی از کتابهایش آمده است که او در خانوادهای نیمهمرفه از پدری مهندس و مادری عمیقاً مذهبی به دنیا آمد. والدینش او را در کالج ژزوئیتها نامنویسی کردند، کالجی که به سختگیری شهرت داشت. پائولو در آنجا انضباط و تحمل سختی را فرا گرفت، اما ایمان مسیحیاش را از دست داد. بعدها به دانشکدۀ حقوق رفت، اما خیلی زود آن را رها کرد. علاقۀ شدیدش به هنر موجب شد تا بهخواستِ پدرومادرش سه بار در بیمارستان روانی بستری شود.
ولی او عاقبت از آنجا گریخت. بعد به مارکس و انگلس و چهگوارا علاقهمند شد و در تظاهراتهای خیابانی فعالانه شرکت کرد. همزمان با این تغییر و تحولات، او دچار بحرانی معنوی شد که بیایمانیاش را زیر سؤال میبُرد. از این رو، به جستوجوی تجربیات معنوی تازهای پرداخت: به مواد مخدر و توهمزا و به فرقههای متعدد رو آورد و تمام قارۀ آمریکای لاتین را در جستوجوی گامهای کارلوس کاستاندا طی کرد و با جادوگران گوناگون آشنا شد. سپس به انگلستان رفت و در آنجا به نوشتن ماجراهای زندگیاش پرداخت. این کار یک سال وقت او را گرفت تا اینکه روزی دستنوشتهاش را در یک کافهرستوران جا گذاشت. او، پس از سه ازدواج ناموفق، در سال ۱۹۸۱ با کریستینا ازدواج کرد. کوئیلو در سیوچهارسالگی ایمان کاتولیکیاش را باز یافت؛ ایمانی که سالها پیش از دست داده بود. آنگاه به سفر هفتصدکیلومتری در جادۀ سنژاک دو کمپوستل پرداخت، راهی را که زائران بیشماری در قرونوسطی طی کرده بودند. از این سفر، که به نوعی سیروسلوک میمانست، نخستین متن ادبی او بهنام «زائر کمپوستل» پدید آمد. کتاب «کیمیاگر» را پس از آن نوشت و سپس کتابهای دیگر و دیگرترش را. «کیمیاگر» حکایت چوپانی است بهنام سانتیگو که شبی در ویرانهای به خواب میرود و در خواب نشانههایی از گنجی پنهان به او داده میشود. او، بهجستوجوی گنج، سفری را آغاز میکند و در نهایت گنج را در همان ویرانه مییابد. البته نظیر این مضمون بهکرّات در ادبیات ایران آمده است؛ مثلاً در اشعار مولانا عین همین داستان به چشم میخورد. کتابهای کوئیلو در ایران طرفداران زیادی دارد و بسیار پُرفروش است؛ با چاپهای متعدد و قطعهای کوچک و بزرگ و نفیس. کوئیلو میگوید که برای سه بار زندگی بعدی هم بهاندازۀ کافی پول دارد، ولی ترجیح میدهد که سالی چهارصدهزار دلار حق تألیفی را که دریافت میکند خرج بنیادی کند که به نام خودش است و همسرش کریستینا آن را اداره میکند.
آنشب گویا ضیافت باشکوهی برقرار شده بود. خیلیها آمده بودند. وزیر ارشاد وقت هم بوده. مهمانها کوئیلو را که دیدهاند حتماً برایش کف زدهاند و او همانطورکه لیوان نوشابهاش دستش بوده در باغ قدم میزده و با بعضیها دست میداده…
آنشب گلشیری در بیمارستان ایرانمهر در کُما بود.
آنچه تو گنجش توهم میکنی
زان توهم، گنج را گم میکنی
#حسین_آبکنار #هوشنگ_گلشیری
#پائولو_کوئیلو #مولانا
نقل از کانال #بیگاه
فصوص الحکم
من هر کتابی را با طرز و طور ادبی میخوانمش مگر به تمامی خود از ساحتی دیگر باشد مثلن ریاضی، هر چند میشود کتابی علمی جست که طرز و طور ادبیاش هم قابل اعتنا باشد.
از این قرار میراث عرفانیمان را هم بیش از آنکه تعلق به دستهی خاصی از عرفان داشته باشم با طرز و طور ادبی میخوانم و بایسته است که بگویم حتا کتابهای فلسفی را هم پیش از آنکه غرق قرق فکر نگارندهاش شوم نگاه به طرز و طور پیش بردن حرف و فکرش میاندازم.
چطور گفتن و چطور ساختمان حرف را برافراشتن و آن هندسهی درپس مهمتر است.
فصوصالحکم را هم سالی وقت گذاشتم و اینطور خواندم و بعد چند شرح را هم خواندم. بعد از آن هر از گاهی که این هر از گاهها زیاد است به آن سر میزنم.
سال گذشته به پیش نهاد دوستی صفحاتی از آن را با هم خواندیم و من سعی کردم در طریق خودم- آنطور که معاشقه میکنم و اشارهها و تداعیهای ذهنیام در خلوتم است- با او بخوانم. باری تا کجاهایی از متن رفتیم و ماند.
چند شب پیش فص یوسفی را با دوست دیگری خواندیم و من چنان بر سر ذوق آمدم که ذهنم پران شد و دقایق درخشانی در متن رخ نمود یا انگشت اشاره شد به سمت آن دقایق رخشان.
اصولن آدم «بر سر ذوق آیی» هستم یعنی آنها که میشناسندم میدانند که سر ذوق آمدهام که این حرف را گفته و آن چیزک را نوشتهام.
همین است که مدام میخوانم:
ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی
یا
دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد؟
حالا گمانم زیادی سر ذوق آمدهام و نمیدانم اصلن کسی هست که اینروزها حال فصوص شنیدن و خواندن داشته باشد و بیشتر حال پریدن در متنها با اشارات را؟
اگر بودید خبر دهید چارهای بر این ذوق کنیم و شوقمان را ترجمهای!
در این عالم که سرتاسر خیال در خیال است؛ به قول شیخ محی.
بر این باورم که بر خیال، ذوق امیر است و اسب خیال را سلطان ذوق میراند.
@faryadnaseri
من هر کتابی را با طرز و طور ادبی میخوانمش مگر به تمامی خود از ساحتی دیگر باشد مثلن ریاضی، هر چند میشود کتابی علمی جست که طرز و طور ادبیاش هم قابل اعتنا باشد.
از این قرار میراث عرفانیمان را هم بیش از آنکه تعلق به دستهی خاصی از عرفان داشته باشم با طرز و طور ادبی میخوانم و بایسته است که بگویم حتا کتابهای فلسفی را هم پیش از آنکه غرق قرق فکر نگارندهاش شوم نگاه به طرز و طور پیش بردن حرف و فکرش میاندازم.
چطور گفتن و چطور ساختمان حرف را برافراشتن و آن هندسهی درپس مهمتر است.
فصوصالحکم را هم سالی وقت گذاشتم و اینطور خواندم و بعد چند شرح را هم خواندم. بعد از آن هر از گاهی که این هر از گاهها زیاد است به آن سر میزنم.
سال گذشته به پیش نهاد دوستی صفحاتی از آن را با هم خواندیم و من سعی کردم در طریق خودم- آنطور که معاشقه میکنم و اشارهها و تداعیهای ذهنیام در خلوتم است- با او بخوانم. باری تا کجاهایی از متن رفتیم و ماند.
چند شب پیش فص یوسفی را با دوست دیگری خواندیم و من چنان بر سر ذوق آمدم که ذهنم پران شد و دقایق درخشانی در متن رخ نمود یا انگشت اشاره شد به سمت آن دقایق رخشان.
اصولن آدم «بر سر ذوق آیی» هستم یعنی آنها که میشناسندم میدانند که سر ذوق آمدهام که این حرف را گفته و آن چیزک را نوشتهام.
همین است که مدام میخوانم:
ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی
یا
دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد؟
حالا گمانم زیادی سر ذوق آمدهام و نمیدانم اصلن کسی هست که اینروزها حال فصوص شنیدن و خواندن داشته باشد و بیشتر حال پریدن در متنها با اشارات را؟
اگر بودید خبر دهید چارهای بر این ذوق کنیم و شوقمان را ترجمهای!
در این عالم که سرتاسر خیال در خیال است؛ به قول شیخ محی.
بر این باورم که بر خیال، ذوق امیر است و اسب خیال را سلطان ذوق میراند.
@faryadnaseri
فص در لغت
« فص »
فص . [ ف َص ص / ف ِص ص / ف ُص ص ] (ع اِ) نگینه . (منتهی الارب ). آنچه بر انگشتری سوار کنند از معدنیات چون یاقوت و جز آن . (اقرب الموارد). || پیوند استخوان . پیوند هر دو استخوان . مفصل . || پیوند کار. ج ، فصوص .(منتهی الارب ). || اصل و حقیقت کار. (از اقرب الموارد). || سیاهی چشم . (منتهی الارب )(اقرب الموارد). || دانه ٔ سیر. (منتهی الارب ). ج ، اَفُص ّ، فِصاص ، فُصوص . (از اقرب الموارد).
[ لغت نامه دهخدا | واژه یاب ]
« فص »
فص . [ ف َص ص / ف ِص ص / ف ُص ص ] (ع اِ) نگینه . (منتهی الارب ). آنچه بر انگشتری سوار کنند از معدنیات چون یاقوت و جز آن . (اقرب الموارد). || پیوند استخوان . پیوند هر دو استخوان . مفصل . || پیوند کار. ج ، فصوص .(منتهی الارب ). || اصل و حقیقت کار. (از اقرب الموارد). || سیاهی چشم . (منتهی الارب )(اقرب الموارد). || دانه ٔ سیر. (منتهی الارب ). ج ، اَفُص ّ، فِصاص ، فُصوص . (از اقرب الموارد).
[ لغت نامه دهخدا | واژه یاب ]
گام اول با شیخ اکبر و فصوصالحکم
من دو ترجمه از متن فصوص دیدهام یکی ترجمهی محمد خواجوی که نشر مولی منتشرش کرده است و دیگری فصوص به شرح و تصحیح محمدعلی موحد.
هر دو ترجمه محسناتی دارند که در خورد توجهاند. سستی شان را بگذار اهل تمییز بگویند.
شیخ اکبر در تعریف شمس : بزرگ مردی بود لیک در متابعت نبود. اما این قول را بسیاری نمیپذیرند و او را در متابعت میدانند چنانکه بارها خودش میگوید. او مردی پرنویس و دائمالسفر است. دائمالسفر از این قرار که بسیار سفر کرده و دنیا دیده است.
به باور من "سرشت جستوجوگرانه"ای که در تمام اهالی سرزمین کلمات است در او به شکلی آشکار قابل دیدن است. رونده و جستوجوگر است و همین است که مردمان یکجا نشین و یکجا خواه را عصبانی میکند. بایستد تا ببینم و بشناسمت. که و کجا بود که گفت: رسام خواست چهره و روی مولانا را بکشد. هر بار که نگاه انداخت چهره دیگر شده بود. رویی کشید در احاطهی شعلههای آتش که این شخص چون شعلههای سرکش هر دم به شکلی است.
شیخ اکبر نیز همین است. اگر پی رونده بیفتی که به سر منزل مقصودت برساندت، می گرداندت و گم میشوی چرا که او غرق در سفر و رفتن است و تو در هوس رسیدن و مقصد.
به اعتراف خودش در ابتدای کار از زنان پرهیز داشت بعد از چندین سال ناگاه بر او روشن شد که محمد رسول از راه حب الهی زنان را دوست داشته و او نیز بر این راه شد و شوق زنان در دلش شعله گرفت و ترجمهای دیگر یافت.
طوری که گفت: اکنون من مشفقترین خلق بر آنانم (زنان) و حقوقشان را مراعات میکنم و در این امر با بصیرت و دانش هستم و این امر از تحبیب الهی است نه از روی دوست داشتن. (فصوص. محمد خواجوی: 12)
من دو ترجمه از متن فصوص دیدهام یکی ترجمهی محمد خواجوی که نشر مولی منتشرش کرده است و دیگری فصوص به شرح و تصحیح محمدعلی موحد.
هر دو ترجمه محسناتی دارند که در خورد توجهاند. سستی شان را بگذار اهل تمییز بگویند.
شیخ اکبر در تعریف شمس : بزرگ مردی بود لیک در متابعت نبود. اما این قول را بسیاری نمیپذیرند و او را در متابعت میدانند چنانکه بارها خودش میگوید. او مردی پرنویس و دائمالسفر است. دائمالسفر از این قرار که بسیار سفر کرده و دنیا دیده است.
به باور من "سرشت جستوجوگرانه"ای که در تمام اهالی سرزمین کلمات است در او به شکلی آشکار قابل دیدن است. رونده و جستوجوگر است و همین است که مردمان یکجا نشین و یکجا خواه را عصبانی میکند. بایستد تا ببینم و بشناسمت. که و کجا بود که گفت: رسام خواست چهره و روی مولانا را بکشد. هر بار که نگاه انداخت چهره دیگر شده بود. رویی کشید در احاطهی شعلههای آتش که این شخص چون شعلههای سرکش هر دم به شکلی است.
شیخ اکبر نیز همین است. اگر پی رونده بیفتی که به سر منزل مقصودت برساندت، می گرداندت و گم میشوی چرا که او غرق در سفر و رفتن است و تو در هوس رسیدن و مقصد.
به اعتراف خودش در ابتدای کار از زنان پرهیز داشت بعد از چندین سال ناگاه بر او روشن شد که محمد رسول از راه حب الهی زنان را دوست داشته و او نیز بر این راه شد و شوق زنان در دلش شعله گرفت و ترجمهای دیگر یافت.
طوری که گفت: اکنون من مشفقترین خلق بر آنانم (زنان) و حقوقشان را مراعات میکنم و در این امر با بصیرت و دانش هستم و این امر از تحبیب الهی است نه از روی دوست داشتن. (فصوص. محمد خواجوی: 12)
گونهای ادبیات در سایهی عرفان
تمهید روایت در فصوص
از گونه مراد دقیق مطلب همان «ژانر» است. ژانر در فرهنگهای متفاوت بهشکلهای مختلفی اما بهتقریب همه بر یک قصد تعریف شده است. برای مثال با چند نمونه از این تعاریف آشنا میشویم.
در فرهنگ عمید: گونه یا نوع خاصی از اثر ادبی، هنری، و مانند اینها.
در فرهنگ معین: مقولة تألیف ادبی و هنری که دارای ویژگی در سبک ، شکل یا محتوا است .
به طور کلی ژانر ((Genre بر گرفته از کلمه فرانسوی به معنای « نوع » ، « دسته » و مشتق از واژه لاتین genus است.
تا پیش از قرن بیستم نام های ژانری به عنوان رده هایی عام برای تنظیم و دسته بندی شمار زیادی از متون ، کاربرد گسترده ای داشتند. به ویژه این مفهوم نقش مهمی در طبقه بندی و ارزش گذاری ادبیات ایفا کرده بود.
در بررسی های ادبی ، اصطلاح ژانر به اشکال مختلف به کار می رود تا به تمایزهای میان انواع متن اشاره کند:
نوع نمایشی ( حماسی/ تغزلی / دراماتیک) ، نوع رابطه با واقعیت ( داستانی/غیرداستانی ) ، نوع پی رنگ ( کمدی/ تراژدی ) ، ماهیت محتوا ( رمان احساساتی / رمان تاریخی / رمان ماجرایی ) و ...(از مقالهی ژانر سایت رشد)
در ویکیپدیا اگرچه استناد به آن اعتباری ندارد اما ژانر اینطور تعریف کردهاند: گونه[۱] یا ژانر[۲] به معیارهای مختلفی که به دستهبندی انواع هنر میپردازند، اطلاق میشود.
هر ژانر به مجموعهای از ویژگیهای مشترکی اشاره دارد که دسته بندیِ اشکالِ گوناگونِ بیان هنری یا محصول فرهنگی را امکانپذیر میکند. مثلاً ژانرِ رمان بر مجموعهای از متون اشاره دارد که همگی با تعریف پایهٔ آنچه یک رمان را میسازد سازگارند (مثلاً متونی که شخصیتهای داستانی، ساختاری روایی و… دارند). به همین ترتیب، در رسانهٔ تلویزیون، «سوپ اُپرا»، برنامهٔ «مستند»، یا «کمدی موقعیت» همگی به ژانرِ خاصی دلالت دارند.[۳]
اما قصد ما تعریف و تشریح ژانر بهطور کلی نیست. صحبت بر سر نوع و گونهای از نوشتار است که در متون عرفانی و علیالخصوص در فصوص مشاهده میشود.
میخواهیم نشان دهیم چگونه یک شکل و فرم ادبی ساخته میشود. مثالی واضحتر بزنیم بیشتر شما حداقل باری با شکل ویژه نقل احادیث مواجه شدهاید. با این شیوهی روایت که
"ابنالسعد در «الطبقات الکبری» اسنادی از هشام بن عروه، از پدرش و عکرمه از ابن عباس و مالک ابن انس... نقل میکند..." (مدینهشناسی، محمدباقر نجفی) شما همین فرم و شیوه را در داستانهای بورخس میبینید نمونه را با هم سطرهای نخست داستان "حکایت آن دو تن که خواب دیدند" بخوانیم:
"الاسحقی، مورخ عرب که در دوران حکومت مامون خلیفه می زیست این حکایت را نقل میکند: مخبران صادق چنین روایت کردهاند..."
این یک تمهید و شیوه است که ما بیشتر در متون دینی دیدهایم اما بورخس از آن در داستانهای نو خودش بهره میبرد.
ابن عربی که فصوصش را با تمهید و شیوهای برای روایت آغاز میکند که تمهیدی برای اعتبار بخشی است: اما بعد از حمد و سپاس، رسول خدا، صلیالله علیه و سلم ، را در رویایی بشارتدهنده که در دههی سوم ماه محرم سال ششصد و بیست و هفت- در شهر دمشق- دیدم؛ در حالی که در دست آن حضرت کتابی بود، فرمود: این کتاب فصوص الحکم است برگیر و آن را به سوی مردم بیرون آر تا بدان بهرهمند گردند، گفتم: به دیدهی منت، که انقیاد و اطاعت خدا و رسولش و کارگزان از خودمان را -همانگونه که دستور داریم- باشد (فصوصالحکم. مولی: 3) خوب این شیوه از کجا آمده است از قرآن که رسول در غار حرا به تفکر نشسته بود که فرشته آمد و گفت: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ به نام خداوند رحمتگر مهربان اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ ﴿۱﴾ بخوان به نام پروردگارت كه آفريد (۱)
ابن عربی شیوهای را می گیرد و در دل متنی دیگر بسط و گسترشش میدهد. و نوعی از روایت را نه اگر میسازد چنان محکم و استوار بهکار میبرد که گویی نخستین بار است که چنینی چیزی میشنویم و میخوانیم.
اشتراکگذاری آزاد است که نوشتن هبه کردن است اما اگر نام را خط نزنید سپاسگو خواهم بود.
بعضی دوستان پیشنهاد دادهاند بحث صوتی باشد اگر شما هم چنین نظری دارید ممنون میشوم در میان بگذارید
@faryad_naseri
تمهید روایت در فصوص
از گونه مراد دقیق مطلب همان «ژانر» است. ژانر در فرهنگهای متفاوت بهشکلهای مختلفی اما بهتقریب همه بر یک قصد تعریف شده است. برای مثال با چند نمونه از این تعاریف آشنا میشویم.
در فرهنگ عمید: گونه یا نوع خاصی از اثر ادبی، هنری، و مانند اینها.
در فرهنگ معین: مقولة تألیف ادبی و هنری که دارای ویژگی در سبک ، شکل یا محتوا است .
به طور کلی ژانر ((Genre بر گرفته از کلمه فرانسوی به معنای « نوع » ، « دسته » و مشتق از واژه لاتین genus است.
تا پیش از قرن بیستم نام های ژانری به عنوان رده هایی عام برای تنظیم و دسته بندی شمار زیادی از متون ، کاربرد گسترده ای داشتند. به ویژه این مفهوم نقش مهمی در طبقه بندی و ارزش گذاری ادبیات ایفا کرده بود.
در بررسی های ادبی ، اصطلاح ژانر به اشکال مختلف به کار می رود تا به تمایزهای میان انواع متن اشاره کند:
نوع نمایشی ( حماسی/ تغزلی / دراماتیک) ، نوع رابطه با واقعیت ( داستانی/غیرداستانی ) ، نوع پی رنگ ( کمدی/ تراژدی ) ، ماهیت محتوا ( رمان احساساتی / رمان تاریخی / رمان ماجرایی ) و ...(از مقالهی ژانر سایت رشد)
در ویکیپدیا اگرچه استناد به آن اعتباری ندارد اما ژانر اینطور تعریف کردهاند: گونه[۱] یا ژانر[۲] به معیارهای مختلفی که به دستهبندی انواع هنر میپردازند، اطلاق میشود.
هر ژانر به مجموعهای از ویژگیهای مشترکی اشاره دارد که دسته بندیِ اشکالِ گوناگونِ بیان هنری یا محصول فرهنگی را امکانپذیر میکند. مثلاً ژانرِ رمان بر مجموعهای از متون اشاره دارد که همگی با تعریف پایهٔ آنچه یک رمان را میسازد سازگارند (مثلاً متونی که شخصیتهای داستانی، ساختاری روایی و… دارند). به همین ترتیب، در رسانهٔ تلویزیون، «سوپ اُپرا»، برنامهٔ «مستند»، یا «کمدی موقعیت» همگی به ژانرِ خاصی دلالت دارند.[۳]
اما قصد ما تعریف و تشریح ژانر بهطور کلی نیست. صحبت بر سر نوع و گونهای از نوشتار است که در متون عرفانی و علیالخصوص در فصوص مشاهده میشود.
میخواهیم نشان دهیم چگونه یک شکل و فرم ادبی ساخته میشود. مثالی واضحتر بزنیم بیشتر شما حداقل باری با شکل ویژه نقل احادیث مواجه شدهاید. با این شیوهی روایت که
"ابنالسعد در «الطبقات الکبری» اسنادی از هشام بن عروه، از پدرش و عکرمه از ابن عباس و مالک ابن انس... نقل میکند..." (مدینهشناسی، محمدباقر نجفی) شما همین فرم و شیوه را در داستانهای بورخس میبینید نمونه را با هم سطرهای نخست داستان "حکایت آن دو تن که خواب دیدند" بخوانیم:
"الاسحقی، مورخ عرب که در دوران حکومت مامون خلیفه می زیست این حکایت را نقل میکند: مخبران صادق چنین روایت کردهاند..."
این یک تمهید و شیوه است که ما بیشتر در متون دینی دیدهایم اما بورخس از آن در داستانهای نو خودش بهره میبرد.
ابن عربی که فصوصش را با تمهید و شیوهای برای روایت آغاز میکند که تمهیدی برای اعتبار بخشی است: اما بعد از حمد و سپاس، رسول خدا، صلیالله علیه و سلم ، را در رویایی بشارتدهنده که در دههی سوم ماه محرم سال ششصد و بیست و هفت- در شهر دمشق- دیدم؛ در حالی که در دست آن حضرت کتابی بود، فرمود: این کتاب فصوص الحکم است برگیر و آن را به سوی مردم بیرون آر تا بدان بهرهمند گردند، گفتم: به دیدهی منت، که انقیاد و اطاعت خدا و رسولش و کارگزان از خودمان را -همانگونه که دستور داریم- باشد (فصوصالحکم. مولی: 3) خوب این شیوه از کجا آمده است از قرآن که رسول در غار حرا به تفکر نشسته بود که فرشته آمد و گفت: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ به نام خداوند رحمتگر مهربان اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ ﴿۱﴾ بخوان به نام پروردگارت كه آفريد (۱)
ابن عربی شیوهای را می گیرد و در دل متنی دیگر بسط و گسترشش میدهد. و نوعی از روایت را نه اگر میسازد چنان محکم و استوار بهکار میبرد که گویی نخستین بار است که چنینی چیزی میشنویم و میخوانیم.
اشتراکگذاری آزاد است که نوشتن هبه کردن است اما اگر نام را خط نزنید سپاسگو خواهم بود.
بعضی دوستان پیشنهاد دادهاند بحث صوتی باشد اگر شما هم چنین نظری دارید ممنون میشوم در میان بگذارید
@faryad_naseri
Forwarded from صدای داستان | sedayedastan
🎧 شعر: #گزارش
📝 شاعر: #فریاد_ناصری
از کتاب شعر: #سرزدن
📚 نشر: #حکمت_کلمه
🎙 با صدای: #بهار_سجادی
@hekmatkalame
@sedayehdastan
📝 شاعر: #فریاد_ناصری
از کتاب شعر: #سرزدن
📚 نشر: #حکمت_کلمه
🎙 با صدای: #بهار_سجادی
@hekmatkalame
@sedayehdastan
مغولان در این خاک صاحب فرهنگ و فضلیت شدند
شما تخم فرهنگ را از این خاک
برکندید.
انحراف چنان طبیعی شده است که اگر روال طبیعی امور حاکم شود مردمان اعتراض خواهند کرد.
@faryad_naseri
شما تخم فرهنگ را از این خاک
برکندید.
انحراف چنان طبیعی شده است که اگر روال طبیعی امور حاکم شود مردمان اعتراض خواهند کرد.
@faryad_naseri
شيخ غلطی زد و، ز بالشِ شيخ
نوكِ پرّی بداد مالشِ شيخ
نوكِ پر بر سرش خَليد و بِخَست
شيخ اِسپندسان ز بستر جَست
ديد ديریست تا كه صبحِ دُوُم
بر دميدهست و، گرگ آخته دُم
گفت: آوَخ كه خفتنِ بيگاه
مدحِ من قَدح كرد و جاهام چاه
دانم اين مردگانِ زنده به تن
اين زمان چون گمان برند به من:
«شيخ خوردهست چرب و شيرين دوش
سيمْساقی فشرده در آغوش
صبح در خوابِ ژَرف مانده به ناز
كی تواند به مسجد آمد باز؟»
وين بَتَر، كِمْ به بُضعِ همخوابه
نيز بايد شدن به گرمابه.
گفت اين جمله، جَست از جا چُست
شد به حمّام و تن به چُستی شُست
نوز سر پُر ز ناز و غَنجِ خَديش
راهِ مسجد روان گرفت به پيش
تا امامت كند به عامی چند
همچو خود ريشْگاو خامی چند
گاو را خواندگان خدا، ز خري
منكِرِ نوح در پيامبري
از خدا با خرافه ساختگان
عقل بر نَطْعِ وَهْم باختگان
پيروان هر مَجاز و واهی را
به مَلاهی دَهان الهی را
ناشناسندگانِ سَد ز سَداد
قِشرِ بِطّيخ ديده از بغداد
خِرَد و مغزِ آن گروهِ غَوي
رَبَضِ كوفه، مَردمِ اُمَوي
دين به بازارِ آن عَشيرتِ دون
همچو بوبكرِ سبزوار، زَبون
گاه در خوابِ مرگ و گاه بهجوش
به تَفی روشن، از پُفی خاموش
شاد با ظَنّ و از يقين بهسُتوه
كوه را كاه ديده، كَه را كوه
شكنياوردگانِ كرده يقين
«اِنْ» و «لَو» شان بهجایِ رایِ رَزين
همچو سنگی بهجایْ پاينده
نه فزاينده و نه زاينده
غولِ عادات را به بيگاري
خواجهتاشانِ گاوِ عصّاري
بام تا شام، در مَشَقَّتِ راه
شب همان جا، كه بامدادِ پگاه
بس كنم قصّه، وقت بيگاه است
شيخ را چشمِ عامه در راه است.
Y
در خَلابی كنارِ جاده درون
از قضا بُد سگی فتاده درون
لاشَهسگ بس تلاش بُرد بهكار
لاشَه افكند عاقبت بهكنار
همچو قُبطیِّ بركشيده ز نيل
سر و تن خيسخورده و تَر و تيل
دست و پائی زد و بهخشكی راند
عَفعَفی كرد و آبِ تن بفشاند
قِسمی از رَه بلند و بخشی پست
شيخ زی شيب و، سگ به بالادست
رَشَحاتِ جدا ز جسمِ پليد
هشت عُشرَش بهسوی شيخ جَهيد
وز پليدیِّ سگ گرفت آهار
شيخ را ريش و جُبَّه و دستار!
باقلا باركردنت هوس است
پيش كن خر، كه كار زين سپس است!
خَرْ مُريدان، بهانتظارِ نماز
كارِ تطهيرِ شيخ دور و دراز
حرصِ ميل و قبولی عامه
با تُرُشروی نفسِ لَوّامَه
لحظهای چند جنگشان پيوست
شيخ با حرص از درون همدست
گفت: «سگ اندر آب؟ – اين غلط است
گر نه ماهی است، لامُحالَه بَط است
فَلْس و پَر نيستش، عَجَب اين است
دُمَكی دارد، آه! دُلفين است
كه به بَحر و به بِركههای عميق
بهكنار آوَرَد ز مهر غَريق
گفتهاند اين و گفتهای زيباست
بیعمل كارِ علم نايد راست
خوانده بودم به شرحِ سيرتِ آن
در «دَميری» و نيز «اَلْحَيَوان»
حافظه رفته؛ لَعن بر ابليس
در «بليناس» و «اَرسْطاطاليس»
در «شِفا» هم به بابِ جانوران
بوعلی را اشارتیست بر آن
ليك از بهرِ نيك سنجيدن
صد شنيدن كجا و يك ديدن!
……………………………………..
……………………………………..
ندهد تا يقينِ خويش به شك
گفت شيخ اين و، پشت كرد به سگ
وز عَبا مُردهريگِ پنج پدر
مُردهآسا كَفَن كشيد به سر
چون شِهابِ هوا و آهوی دشت
چشم بر هم نهاد و تيز گذشت
فرصتِ يك دوگانه خواندن، نوز
مانده بود از طلوعِ كوكبِ روز
شيخ محراب با قدوم آراست
وز همه سوی بانگ و غوغا خاست:
«قدس و پاكیِّ شيخ را صلوات
لال هر كو نگويد اين كلمات!»
بخشهایی از شعر «انشاالله گربه است» دهخدا
@faryad_naseri
نوكِ پرّی بداد مالشِ شيخ
نوكِ پر بر سرش خَليد و بِخَست
شيخ اِسپندسان ز بستر جَست
ديد ديریست تا كه صبحِ دُوُم
بر دميدهست و، گرگ آخته دُم
گفت: آوَخ كه خفتنِ بيگاه
مدحِ من قَدح كرد و جاهام چاه
دانم اين مردگانِ زنده به تن
اين زمان چون گمان برند به من:
«شيخ خوردهست چرب و شيرين دوش
سيمْساقی فشرده در آغوش
صبح در خوابِ ژَرف مانده به ناز
كی تواند به مسجد آمد باز؟»
وين بَتَر، كِمْ به بُضعِ همخوابه
نيز بايد شدن به گرمابه.
گفت اين جمله، جَست از جا چُست
شد به حمّام و تن به چُستی شُست
نوز سر پُر ز ناز و غَنجِ خَديش
راهِ مسجد روان گرفت به پيش
تا امامت كند به عامی چند
همچو خود ريشْگاو خامی چند
گاو را خواندگان خدا، ز خري
منكِرِ نوح در پيامبري
از خدا با خرافه ساختگان
عقل بر نَطْعِ وَهْم باختگان
پيروان هر مَجاز و واهی را
به مَلاهی دَهان الهی را
ناشناسندگانِ سَد ز سَداد
قِشرِ بِطّيخ ديده از بغداد
خِرَد و مغزِ آن گروهِ غَوي
رَبَضِ كوفه، مَردمِ اُمَوي
دين به بازارِ آن عَشيرتِ دون
همچو بوبكرِ سبزوار، زَبون
گاه در خوابِ مرگ و گاه بهجوش
به تَفی روشن، از پُفی خاموش
شاد با ظَنّ و از يقين بهسُتوه
كوه را كاه ديده، كَه را كوه
شكنياوردگانِ كرده يقين
«اِنْ» و «لَو» شان بهجایِ رایِ رَزين
همچو سنگی بهجایْ پاينده
نه فزاينده و نه زاينده
غولِ عادات را به بيگاري
خواجهتاشانِ گاوِ عصّاري
بام تا شام، در مَشَقَّتِ راه
شب همان جا، كه بامدادِ پگاه
بس كنم قصّه، وقت بيگاه است
شيخ را چشمِ عامه در راه است.
Y
در خَلابی كنارِ جاده درون
از قضا بُد سگی فتاده درون
لاشَهسگ بس تلاش بُرد بهكار
لاشَه افكند عاقبت بهكنار
همچو قُبطیِّ بركشيده ز نيل
سر و تن خيسخورده و تَر و تيل
دست و پائی زد و بهخشكی راند
عَفعَفی كرد و آبِ تن بفشاند
قِسمی از رَه بلند و بخشی پست
شيخ زی شيب و، سگ به بالادست
رَشَحاتِ جدا ز جسمِ پليد
هشت عُشرَش بهسوی شيخ جَهيد
وز پليدیِّ سگ گرفت آهار
شيخ را ريش و جُبَّه و دستار!
باقلا باركردنت هوس است
پيش كن خر، كه كار زين سپس است!
خَرْ مُريدان، بهانتظارِ نماز
كارِ تطهيرِ شيخ دور و دراز
حرصِ ميل و قبولی عامه
با تُرُشروی نفسِ لَوّامَه
لحظهای چند جنگشان پيوست
شيخ با حرص از درون همدست
گفت: «سگ اندر آب؟ – اين غلط است
گر نه ماهی است، لامُحالَه بَط است
فَلْس و پَر نيستش، عَجَب اين است
دُمَكی دارد، آه! دُلفين است
كه به بَحر و به بِركههای عميق
بهكنار آوَرَد ز مهر غَريق
گفتهاند اين و گفتهای زيباست
بیعمل كارِ علم نايد راست
خوانده بودم به شرحِ سيرتِ آن
در «دَميری» و نيز «اَلْحَيَوان»
حافظه رفته؛ لَعن بر ابليس
در «بليناس» و «اَرسْطاطاليس»
در «شِفا» هم به بابِ جانوران
بوعلی را اشارتیست بر آن
ليك از بهرِ نيك سنجيدن
صد شنيدن كجا و يك ديدن!
……………………………………..
……………………………………..
ندهد تا يقينِ خويش به شك
گفت شيخ اين و، پشت كرد به سگ
وز عَبا مُردهريگِ پنج پدر
مُردهآسا كَفَن كشيد به سر
چون شِهابِ هوا و آهوی دشت
چشم بر هم نهاد و تيز گذشت
فرصتِ يك دوگانه خواندن، نوز
مانده بود از طلوعِ كوكبِ روز
شيخ محراب با قدوم آراست
وز همه سوی بانگ و غوغا خاست:
«قدس و پاكیِّ شيخ را صلوات
لال هر كو نگويد اين كلمات!»
بخشهایی از شعر «انشاالله گربه است» دهخدا
@faryad_naseri
دانش و علم در نظر ابنعربی
واقعیت این است امروزه که جدایی علوم انسانی از واقعیات جامعه به بیشترین حد خود رسیده است. یعنی اندیشمندان از چیزی میگویند که اجتماع نیاز و ضرورتی در آن نمیبیند. بهواسطهی ارتباطم با دانشجویان و دانشآموزان دبیرستانی میدانم که بیشتر اینان هنوز درگیر فهم جهان پیرامون خودند و میان علم روز و گزارههای دینی حیرانند.
در عدالت خلق، در بهشت و جهنم و عذاب و عقاب، آخرت، مرگ، پیامبران، امامان، معجزات... در نهایت یا شرحهای رایج را نمیپذیرند و رویگردان میشوند یا چشمبسته و از ترس میپذیرند و محدود و معدودی هم، چیزی برای خود میتراشند که خودشان ساختهاند.
در بادی امر آنکه بنای فهمش را بر اساس روایات دینی میگذارد مدام با تناقض روبرو میشود. خلق آدم، خلق حوا، ادامهی نسلشان، نقش شیطان در هبوط همهی اینها اگر روشن نشوند خود سبب گمراهیاند. چگونه حوا از دندهی چپ آدم ساخته شد؟ چگونه شیطان در عرش الهی توانست سرپیچی کند اگر فرشته بود و فرشتگان تنها تابع امر الهیاند؟ و هزاران چرای دیگر
اگر مجموعهی گزاره هایی که سبب درک جهان میشوند را به نام علم بپذیریم. ابنعربی با تکیه بر اقوال الهی و روایات دینی و تکیه بر تفسیر گزارههایی پیش می کشد که جهان و هر چه در او هست را به فهم درآورد. چه این فهم را بپذیریم چه نپذیریم. باید به روش او توجه کنیم. روش او روشی ادبیست. یعنی با تکیه بر کلمات و متون و تفسیر ادبی سعی میکند جهان را به فهم درآورد و این خود نکتهی بسیار مهم است.
او با قرار دادن کتاب خود در امتداد کتاب رسول با تمهید ادبی و روایتی دیدن خوابی که در آن رسول اسلام فصوص را به او میدهد ابتدا مقدمهی پذیرش را اماده می کند سپس با توجه به قرآن و احادیثی که این متن را صاحب هفت تا هفتاد بطن میدانند میکوشد فهمی دیگرگون به دست دهد و با این احادیث تفاسیرش را اعتبار ببخشد.
بهطور مثال در حوزهی علم الهی و افعال آدمی همیشه پرسشهایی تامل برانگیز ظرح شدهاند. آیا کارهایی که ما انجام میدهیم خدا از آنها با خبر بوده است یا بیخبر؟ اگر باخبر بوده است پس ما نمی توانیم خارج از علم او کاری بکنیم و اگر بیخبر بوده است پس این نقص خداوند است که علم ندارد.
چون خداوند کامل است پس عالم است و من و ما هر کاری میکنیم در حیطهی علم او میکنیم و اینگونه بر درست و نادرستمان نباید قضاوتی باشد که ما مجبور در علم الهی بودهایم. سرنوشت و قضای ما چنین بوده است.
علم از نظر ابن عربی علم متکی بر دلیل عقلی نیست که بر آن شک و شبهه وارد است بلکه علم ذوقی و کشفی است. ابن عربی ذوقیات را ادله میداند و ذوقیات نوریست که خداوند در دل عالم می افکند. کسانی که کشف و ذوق ندارند بیعلمند.
بر اساس این تعریف و آن خواب و تمهید، تمایزی بین خود دیگر عالمان قایل میشود و بعد تمایزی بین تالیف خود و دیگر مولفان. آنها از راه فکر و اندیشه مینویسند و میگویند در حالیکه ابنعربی همانگونه که پیامبر خود نمیدانست و جبرییل گفت بخوان بر همین سیاق نمیدانست و پیامبر گفت بدان.
بنابراین او دو دسته عالم را از هم جدا می کند عالمان رسمی و عالمان اهلالله و عالمان رسمی دشمن عالمان اهلاللهاند؛ چرا که چیزی را که نمیدانند انکار میکنند. اهلالله علمشان را به طریق "القا" از حق دریافت میکنند.
این علم چیست؟ حقیقت اشیا که زیر سایهی ظواهر مانده است.
@faryad_naseri
واقعیت این است امروزه که جدایی علوم انسانی از واقعیات جامعه به بیشترین حد خود رسیده است. یعنی اندیشمندان از چیزی میگویند که اجتماع نیاز و ضرورتی در آن نمیبیند. بهواسطهی ارتباطم با دانشجویان و دانشآموزان دبیرستانی میدانم که بیشتر اینان هنوز درگیر فهم جهان پیرامون خودند و میان علم روز و گزارههای دینی حیرانند.
در عدالت خلق، در بهشت و جهنم و عذاب و عقاب، آخرت، مرگ، پیامبران، امامان، معجزات... در نهایت یا شرحهای رایج را نمیپذیرند و رویگردان میشوند یا چشمبسته و از ترس میپذیرند و محدود و معدودی هم، چیزی برای خود میتراشند که خودشان ساختهاند.
در بادی امر آنکه بنای فهمش را بر اساس روایات دینی میگذارد مدام با تناقض روبرو میشود. خلق آدم، خلق حوا، ادامهی نسلشان، نقش شیطان در هبوط همهی اینها اگر روشن نشوند خود سبب گمراهیاند. چگونه حوا از دندهی چپ آدم ساخته شد؟ چگونه شیطان در عرش الهی توانست سرپیچی کند اگر فرشته بود و فرشتگان تنها تابع امر الهیاند؟ و هزاران چرای دیگر
اگر مجموعهی گزاره هایی که سبب درک جهان میشوند را به نام علم بپذیریم. ابنعربی با تکیه بر اقوال الهی و روایات دینی و تکیه بر تفسیر گزارههایی پیش می کشد که جهان و هر چه در او هست را به فهم درآورد. چه این فهم را بپذیریم چه نپذیریم. باید به روش او توجه کنیم. روش او روشی ادبیست. یعنی با تکیه بر کلمات و متون و تفسیر ادبی سعی میکند جهان را به فهم درآورد و این خود نکتهی بسیار مهم است.
او با قرار دادن کتاب خود در امتداد کتاب رسول با تمهید ادبی و روایتی دیدن خوابی که در آن رسول اسلام فصوص را به او میدهد ابتدا مقدمهی پذیرش را اماده می کند سپس با توجه به قرآن و احادیثی که این متن را صاحب هفت تا هفتاد بطن میدانند میکوشد فهمی دیگرگون به دست دهد و با این احادیث تفاسیرش را اعتبار ببخشد.
بهطور مثال در حوزهی علم الهی و افعال آدمی همیشه پرسشهایی تامل برانگیز ظرح شدهاند. آیا کارهایی که ما انجام میدهیم خدا از آنها با خبر بوده است یا بیخبر؟ اگر باخبر بوده است پس ما نمی توانیم خارج از علم او کاری بکنیم و اگر بیخبر بوده است پس این نقص خداوند است که علم ندارد.
چون خداوند کامل است پس عالم است و من و ما هر کاری میکنیم در حیطهی علم او میکنیم و اینگونه بر درست و نادرستمان نباید قضاوتی باشد که ما مجبور در علم الهی بودهایم. سرنوشت و قضای ما چنین بوده است.
علم از نظر ابن عربی علم متکی بر دلیل عقلی نیست که بر آن شک و شبهه وارد است بلکه علم ذوقی و کشفی است. ابن عربی ذوقیات را ادله میداند و ذوقیات نوریست که خداوند در دل عالم می افکند. کسانی که کشف و ذوق ندارند بیعلمند.
بر اساس این تعریف و آن خواب و تمهید، تمایزی بین خود دیگر عالمان قایل میشود و بعد تمایزی بین تالیف خود و دیگر مولفان. آنها از راه فکر و اندیشه مینویسند و میگویند در حالیکه ابنعربی همانگونه که پیامبر خود نمیدانست و جبرییل گفت بخوان بر همین سیاق نمیدانست و پیامبر گفت بدان.
بنابراین او دو دسته عالم را از هم جدا می کند عالمان رسمی و عالمان اهلالله و عالمان رسمی دشمن عالمان اهلاللهاند؛ چرا که چیزی را که نمیدانند انکار میکنند. اهلالله علمشان را به طریق "القا" از حق دریافت میکنند.
این علم چیست؟ حقیقت اشیا که زیر سایهی ظواهر مانده است.
@faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تو مترو ببینمت انشاالله تعالی هر چه زودتر
@faryad_naseri
@faryad_naseri
آقای دکتر عبدالکریمی گلایه میکنه مردم تفکر نمیخوان فوتبال میخوان. آقا تفکر شماها نتونست زیباییها رو اینجور عیان کنه اما فوتبال تونست.
والسلام
@faryad_naseri
والسلام
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
#فراخوان
#جایزه
#نشر_حکمت_کلمه
به بهترین پوستر به انتخاب شما هم جایزهای نقدی تعلق خواهد گرفت.
دوستانتان را منشن کنید.
#کتاب_بخوانیم
#عکس_بگیرید
#معرفی_کنید
#جایزه_بگیرید
#پوستر_بزنید
#جایزه
#نشر_حکمت_کلمه
به بهترین پوستر به انتخاب شما هم جایزهای نقدی تعلق خواهد گرفت.
دوستانتان را منشن کنید.
#کتاب_بخوانیم
#عکس_بگیرید
#معرفی_کنید
#جایزه_بگیرید
#پوستر_بزنید
در تلگرام با این آدرس @hekmatkalame و در اینستاگرام با هشتک #حکمت_کلمه با ما همراه شوید.
طراح پوستر: حبیب محمدزاده
طراح پوستر: حبیب محمدزاده
بردارم
آه برادرم
امروز کو دستم
کو زورم
که آفتاب را بهشرمساری بتابانم
فردا دروغ بزرگیست
که خون تو بر آن خشکیده است
امروز اگر نتوانم
امروز اگر نتوانم
رگهات را از امتداد طناب بچرخانم
فردا دروغ بزرگیست
در حلقهای کبود
بردارم حالا که مینویسم فرداست.
رگهات در امتداد طنابی خشکیدهاند
خونت خشکیده است
و هیچ کلمهای تو را از جهان زیرین به این بهار لعنتی برنمیگرداند
فردا دروغ بزرگیست
////
تف به این چیزی که نوشتم برای مرگ تو و توها و توها
آه برادرم
امروز کو دستم
کو زورم
که آفتاب را بهشرمساری بتابانم
فردا دروغ بزرگیست
که خون تو بر آن خشکیده است
امروز اگر نتوانم
امروز اگر نتوانم
رگهات را از امتداد طناب بچرخانم
فردا دروغ بزرگیست
در حلقهای کبود
بردارم حالا که مینویسم فرداست.
رگهات در امتداد طنابی خشکیدهاند
خونت خشکیده است
و هیچ کلمهای تو را از جهان زیرین به این بهار لعنتی برنمیگرداند
فردا دروغ بزرگیست
////
تف به این چیزی که نوشتم برای مرگ تو و توها و توها
Forwarded from موزیکباز
یکی از جذاب ترین زنان تاریخ معاصر ایران، شمسی عصار یا شوشا گوپی متولد دی ۱۳۱۴ تهران خواننده، فیلمساز و نویسنده ایرانی بود که با تسلط به زبانهای فرانسوی و انگلیسی و فارسی مینوشت و آواز می خواند.
شمسی دختر آیتالله محمد کاظم عصار،( سید محمدکاظم عصار تهرانی ) روحانی روشنفکر برجسته دانشگاه تهران و استاد فلسفه دانشگاه و استاد بزرگانی مثل جلال الدین آشتیانی ،سید احمد فردید ، بدیع الزمان فروزانفر، . حمید فرزام ، عبدالجواد فلاطوری ، مهدی محقق ، سید حسین نصرو نصرالله شاه آبادی و... بود.
شوشا در تهران زاده شد و در همان شهر برای تحصیل به مدرسه فرانسویها رفت. در ۱۶ سالگی پدر روشنفکر او به جای شوهر دادن او یا نگه داشتن او در پستو او را برای تحصیل راهی فرانسه کرد و شمسی در رشته ادبیات فرانسه از دانشگاه سوربون فارغالتحصیل شد.
شوشا که در کنار ادبیات علاقه شدیدی هم به موسیقی محلی ایران داشت،او که گیتار را به خوبی می نواخت از همان زمان به آهنگسازی و ترانهسرایی به زبانهای فارسی و فرانسوی و انگلیسی پرداخت و در مدت کوتاهی یک خواننده حرفهای شد. شوشا به عنوان خواننده ترانههای محلی گیلکی، لری و سایر گویشهای ایرانی ترانههای بسیاری را خواند و منتشر کرد که در سطح جهان مشهور شد .از دهه هفتاد میلادی ده آلبوم موسیقی محلی توسط وی وارد بازار شد.یکی نقش های مهم او در موسیقی بومی ایران این بود که اروپا موسیقی محلی ایران را به واسطه اثار او که در انگلیس منتشر می شد شناخت و هنوز نام او در جهان نه به واسطه اثار انگلیسی و فرانسوی بلکه بیشتر برای آوازهای محلی ایرانی اوست.به عبارتی شوشا همانقدر در اروپا مهم بود که پری زنگنه در ایران.
از آثار نوشتاری وی میتوان به کتاب دختری در پاریس (نشر ۱۹۸۸) اشاره کرد که خاطرات دوران کودکی وی در پاریس است.او همچنین فیلم مستندی به نام مردمان باد (۱۹۷۶) در مورد کوچ ایل بختیاری ساختهاست.
شمسی در ۱۹۶۱ با نیکولا گوپی، کارشناس آثار هنری ازدواج کرد و به اسم شوشا گوپی به زندگی ادامه داد و در ۱۹۷۶ از او جدا شد. وی از دهه شصت میلادی تا هنگام مرگ در لندن اقامت داشت و در ابتدای بهار سال ۱۳۸۷ شمسی بر اثر ابتلا به سرطان در لندن درگذشت و پیکرش به ایران انتقال داده شد و در بهشت زهرا به خاک سپرده شد.روحش شاد.
@muzicbaz کانال موزیک باز
شمسی دختر آیتالله محمد کاظم عصار،( سید محمدکاظم عصار تهرانی ) روحانی روشنفکر برجسته دانشگاه تهران و استاد فلسفه دانشگاه و استاد بزرگانی مثل جلال الدین آشتیانی ،سید احمد فردید ، بدیع الزمان فروزانفر، . حمید فرزام ، عبدالجواد فلاطوری ، مهدی محقق ، سید حسین نصرو نصرالله شاه آبادی و... بود.
شوشا در تهران زاده شد و در همان شهر برای تحصیل به مدرسه فرانسویها رفت. در ۱۶ سالگی پدر روشنفکر او به جای شوهر دادن او یا نگه داشتن او در پستو او را برای تحصیل راهی فرانسه کرد و شمسی در رشته ادبیات فرانسه از دانشگاه سوربون فارغالتحصیل شد.
شوشا که در کنار ادبیات علاقه شدیدی هم به موسیقی محلی ایران داشت،او که گیتار را به خوبی می نواخت از همان زمان به آهنگسازی و ترانهسرایی به زبانهای فارسی و فرانسوی و انگلیسی پرداخت و در مدت کوتاهی یک خواننده حرفهای شد. شوشا به عنوان خواننده ترانههای محلی گیلکی، لری و سایر گویشهای ایرانی ترانههای بسیاری را خواند و منتشر کرد که در سطح جهان مشهور شد .از دهه هفتاد میلادی ده آلبوم موسیقی محلی توسط وی وارد بازار شد.یکی نقش های مهم او در موسیقی بومی ایران این بود که اروپا موسیقی محلی ایران را به واسطه اثار او که در انگلیس منتشر می شد شناخت و هنوز نام او در جهان نه به واسطه اثار انگلیسی و فرانسوی بلکه بیشتر برای آوازهای محلی ایرانی اوست.به عبارتی شوشا همانقدر در اروپا مهم بود که پری زنگنه در ایران.
از آثار نوشتاری وی میتوان به کتاب دختری در پاریس (نشر ۱۹۸۸) اشاره کرد که خاطرات دوران کودکی وی در پاریس است.او همچنین فیلم مستندی به نام مردمان باد (۱۹۷۶) در مورد کوچ ایل بختیاری ساختهاست.
شمسی در ۱۹۶۱ با نیکولا گوپی، کارشناس آثار هنری ازدواج کرد و به اسم شوشا گوپی به زندگی ادامه داد و در ۱۹۷۶ از او جدا شد. وی از دهه شصت میلادی تا هنگام مرگ در لندن اقامت داشت و در ابتدای بهار سال ۱۳۸۷ شمسی بر اثر ابتلا به سرطان در لندن درگذشت و پیکرش به ایران انتقال داده شد و در بهشت زهرا به خاک سپرده شد.روحش شاد.
@muzicbaz کانال موزیک باز