بردارم
آه برادرم
امروز کو دستم
کو زورم
که آفتاب را به‌شرمساری بتابانم

فردا دروغ بزرگی‌ست
که خون تو بر آن خشکیده است
امروز اگر نتوانم

امروز اگر نتوانم
رگهات را از امتداد طناب بچرخانم
فردا دروغ بزرگی‌ست
در حلقه‌ای کبود

بردارم حالا که می‌نویسم فرداست.
رگهات در امتداد طنابی خشکیده‌اند
خونت خشکیده است
و هیچ کلمه‌ای تو را از جهان زیرین به این بهار لعنتی برنمی‌گرداند

فردا دروغ بزرگی‌ست



////
تف به این چیزی که نوشتم برای مرگ تو و توها و توها

یکی از جذاب ترین زنان تاریخ معاصر ایران، شمسی عصار یا شوشا گوپی متولد دی ۱۳۱۴ تهران خواننده، فیلمساز و نویسنده ایرانی بود که با تسلط به زبانهای فرانسوی و انگلیسی و فارسی می‌نوشت و آواز می خواند.

شمسی دختر آیت‌الله محمد کاظم عصار،( سید محمدکاظم عصار تهرانی ) روحانی روشنفکر برجسته دانشگاه تهران و استاد فلسفه دانشگاه و استاد بزرگانی مثل جلال الدین آشتیانی ،سید احمد فردید ، بدیع الزمان فروزانفر، . حمید فرزام ، عبدالجواد فلاطوری ، مهدی محقق ، سید حسین نصرو نصرالله شاه آبادی و... بود.

شوشا در تهران زاده شد و در همان شهر برای تحصیل به مدرسه فرانسوی‌ها رفت. در ۱۶ سالگی پدر روشنفکر او به جای شوهر دادن او یا نگه داشتن او در پستو او را برای تحصیل راهی فرانسه کرد و شمسی در رشته ادبیات فرانسه از دانشگاه سوربون فارغ‌التحصیل شد.

شوشا که در کنار ادبیات علاقه شدیدی هم به موسیقی محلی ایران داشت،او که گیتار را به خوبی می نواخت از همان زمان به آهنگسازی و ترانه‌سرایی به زبان‌های فارسی و فرانسوی و انگلیسی پرداخت و در مدت کوتاهی یک خواننده حرفه‌ای شد. شوشا به عنوان خواننده ترانه‌های محلی گیلکی، لری و سایر گویش‌های ایرانی ترانه‌های بسیاری را خواند و منتشر کرد که در سطح جهان مشهور شد .از دهه هفتاد میلادی ده آلبوم موسیقی محلی توسط وی وارد بازار شد.یکی نقش های مهم او در موسیقی بومی ایران این بود که اروپا موسیقی محلی ایران را به واسطه اثار او که در انگلیس منتشر می شد شناخت و هنوز نام او در جهان نه به واسطه اثار انگلیسی و فرانسوی بلکه بیشتر برای آوازهای محلی ایرانی اوست.به عبارتی شوشا همانقدر در اروپا مهم بود که پری زنگنه در ایران.

از آثار نوشتاری وی می‌توان به کتاب دختری در پاریس (نشر ۱۹۸۸) اشاره کرد که خاطرات دوران کودکی وی در پاریس است.او همچنین فیلم مستندی به نام مردمان باد (۱۹۷۶) در مورد کوچ ایل بختیاری ساخته‌است.

شمسی در ۱۹۶۱ با نیکولا گوپی، کارشناس آثار هنری ازدواج کرد و به اسم شوشا گوپی به زندگی ادامه داد و در ۱۹۷۶ از او جدا شد. وی از دهه شصت میلادی تا هنگام مرگ در لندن اقامت داشت و در ابتدای بهار سال ۱۳۸۷ شمسی بر اثر ابتلا به سرطان در لندن درگذشت و پیکرش به ایران انتقال داده شد و در بهشت زهرا به خاک سپرده شد.روحش شاد.

@muzicbaz کانال موزیک باز

شوشا تا هفده سالگی در ایران زندگی کرد، و حاصل این دوران کوتاه، بعدها کتابی شد به اسم "اسب عصاری" که شرح دوران کودکیش در ایران بود.

او چنان با استعداد بود که در سن هفده سالگی در دانشگاه سوربن فرانسه بورسیه شد، به پاریس رفت و در رشته ادبیات فرانسه تحصیل کرد.در همان دوران دانشجویی به شوشا معروف شد .چون شوشا از جوانی از خانه جدا شده بود، زندگیش همواره با نوعی درد غربت همراه بود. درد غربتی هنرمندانه و فیلسوفانه که می توان آن را در اثارش دید و حس کرد.

شوشا از ابتدا با تفکرات فلسفی آشنا بود. پدرش "آیت الله محمد کاظم عصار" عالم نامدار علوم دینی و استاد برجسته فلسفه دانشگاه تهران بود.شوشا از نظر علاقه به ادبیات فارسی و تمایل به عرفان به پدرش شبیه بود و او را الگوی خود قرار می داد.پدرش مردی بود که پیرو عرفان و فلسفه روشنفکرانه بود و تمدن غرب را تحسین می کرد، برای همین فرزندش را برای تحصیل به اروپا فرستاد.

@muzicbaz کانال موزیک باز

احسان #طبری 🗣
تار: محمدرضا #لطفی

آری رگ‌های ابدی سرنوشت
از میان ریگ‌ها و الماس‌ها می‌گذرد


کانال موسیقی #خصوصی
🎶 @Khosousi 🎶

احسان #طبری 🗣
تار: محمدرضا #لطفی

در این عمر گُریزنده که گویی جز خیالی نیست
تو آن جاودان را در جهان خود پدید آور


کانال موسیقی #خصوصی
🎶 @Khosousi 🎶

دوستان به جای فایل بنویسیم و بگوییم پوشه.

برای مثال پوشه‌ی عکسها را باز کن.
برای ورد و پی‌دی‌اف هم پیشنهادم
پوشه‌ی متنی و پوشه‌ی سخت است.

چند وقت است میخواهم در میان بگذارم و نظر بپرسم.

کلاس درس سردار

اندراستاندن: دریافتن:
Understand

اراک: ایراک: عراق: یورک: یورد
مثل نیو یورک

نیو: نو: ینی: تازه در انگلیسی و فارسی و ترکی

گوت شدن: بزرگ شدن: گاد: god: پاسارگاد

فص آدمی

در عرفان نظری، بر اینند که خدا در پرده‌ی غیب بود و تجلی‌ای نداشت تا اینکه خواست خود را در خود ببیند این سبب سلسله‌ای از تجلی‌ها شد تا رسید به این عالم کثرات. هر مرحله از این تجلیات خود مجمل و مفصلی دارد که بر اساس درس گفتارهای دکتر مازیار از عرفان نظری با تکیه بر متنی از عبدالرحمان جامی می‌شود تطابق این سلسله را با عالم و هیئت بطلمیوسی هم دید.
در هر مرحله از این تجلیات را با نام تعین یا عقل تشریح کرده‌اند. تعین اول یا عقل اولبه‌طور مثال آغازگاه این تجلیات است. تمامی این تطورات را عرفا حضرات خمسه نیز می‌نامند. باید دانست که این تجلیات و حضرات سیر نزولی دارند. از حق به خلقند.

ابن ‌عربی در فص آدمی ما با این میل الهی مواجهه‌ایم که حضرت حق می‌خواهد خود را ببیند و محلی قابل برای تجلی خود چنانکه هست نمی‌یابد و " پس امر چنین اقتضا کرد که آینه جهان جلا پیدا کند و صیقل یابد، پس آدم (۴) عین جلای آن آینه(۵) و روح آن صورت و پیکره بود و ملائکه از بعضی از قوای آن صورت و پیکره ای بودند که صورت و پیکره جهان است و از آن در اصطلاح قوم (اهل عرفان)به انسان کبیر تعبیر می شود. ملائکه برای جهان به منزله قوای روحانی و حسی اند که در نشئه انسانی(وجود انسان)هست..." (فص آدمی)
اینجا بیش از آنکه به بود واقعی آدم ارجاع داده شود که آدم شخصی بود چنین و چنان و بر زمین زیسته بیشتر به درون و مفهوم آدم اشاره می‌شود. آدم نشانه‌ایست از ساحت و طوری. نه یک شخصی به قامت فلان و هیبت بیسار که زنش حواست و ... بلکه آدمی لحظه‌ای شگرف از شکل بودن می‌شود.
آدم نمادی‌ست که تاویل می‌شود. ابن‌عربی گویی سری تاریخی روح را می‌نویسد که بر روح چه رفته است و هر مرحله از این تاریخ روح نامی دارد. نخست مرحله‌ی فص آدمی نامید می‌شود.
سید حیدرآملی هم دست به چنین تاویلی زده است اما او نه در عالم روح که در عالم بود نقش پیامبران را در معاش و در مسائل روحی و در تجمیع این‌ها دیده است.
باور من این است که هر پیامبر فارق از اینکه چون منکران بگویین اینان اسطوره و ساختگی‌اند یا باورمندان که بگوییم اینان شخصیت‌هایی در طول تاریخ بوده‌اند. نماد از تطور تاریخ بوده‌اند نام هر پیامبر و زیست و سخنش نشان از تغییری کلی در دیدگاه و اوضاع انسان در دوره‌ی خود دارد.
بر این اساس با تاویل موافق اما تاویل ابن‌عربی برای جامعه‌ی بی‌روح ما سراسر بی‌معناست. تاویلی تازه باید کرد. تاویلی قابل فهم. فص آدم در معنایی دیگر یعنی لحظه‌ای که موجود بشر از طبیعت و غریزه‌ی صرف با فکر و اندیشه و کشف فضایل و رذایلش جدا شد.
او موجودی بود در بین موجودات، می‌خورد و می‌چرخید و گشنی می‌کرد کما اینکه تاریخ زمین نیز از انواع گونه‌های انسانی نشان دارد. در بین این گله‌های بشری آن دسته که زودتر به انچه در درونش دارد پی برد او آدم شد. و پیامبر آدم نام نوعی این لحظه از تاریخ آدمی‌ست. نام لحظه‌ای که او به قوه‌های درونی‌اش برای تمییز پی برد. لحظه‌ای که بشر آدم شد. آن لحظه و گونه در حد کمالش به این نام نامیده شد که باورمندان دینی هم می‌توانند بگویند مثل اعلی این تاویل حضرت ادم صفی‌الله است و غیرباورمندان هم می‌توانند با تکیه بر علوم خاص زیست و تکامل بگویند چنینی چیزی ممکن است.

جهت ارتباط:
@faryadnaseri

👁‍🗨
#چاغداش_موسیقی
□تفنگ دسته نقره
#شوشا (سیده شمسی عصار)
( 1314 - 1387) چهره برجسته موسیقی بومی ایران در جهان.

@chaghdash_q

و من به برف می‌اندیشم و
سر در تو
فرومی‌برم

#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri

مفاهیمی انتزاعی و ذهنی چون وطن، عشق و احترام با یادآوری یا بازمعنای اشیا و خاطرات مربوط به آن‌ها معنا می‌گیرد. این چیزها مادیت‌ها هستند متناسب با نوع زندگی‌مان؛...
#مادیت‌های_معاصر
@hekmatkalame

از کران تا به کران لشگر ظلم است ولی
از ازل تا به ابد فرصت درویشان است.

حافظ
@faryad_naseri

یک‌وقتی علی‌رضا قزوه نوشت:

مولا ویلا نداشت، غزلی هم محمدکاظم کاظمی-شاعر دو وطنه‌ی افغانی ایرانی- دارد که:
«همسایه چشم بد نرسد صاحب زر است/ چون صاحب زر است یقینا ابوذر است».*

ابوذری که شریعتی نماد خیزش تهیدستان علیه ظلمش کرده بود در این شعر ابوزر شده است.

حالا هر روز خبر ویلاها و دارایی‌های ابوزران زمان را می‌خوانیم متحیر که اینان چه قومی بودند؟

آن‌ها که می‌خواستند به‌قول خودشان یزیدیان زمان را براندازند و حکومت عدل علی به راه بیندازند، یزیدیان را راندند و ...

مضحک‌تر این‌که از خوار و ذلیل شده و غارت شده رخصت نماز هم گرفته‌اند.

قولی متواتر هست که شهیرترین آن از صادق پسر باقر از فرزندان علی نقل شده است:
هر کس کسی را برای گناهی سرزنش کند نمیرد مگر آن‌که مبتلا به آن گناه شده باشد.

*. حافظه به بی‌راه غزل را به قزوه نسبت داد و تذکر دوستی سبب اصلاح شد.

@faryad_naseri

تعارف و شعر
#سردار_صالحی

تعارف: یکدیگر را شناختن. ||در تداول امروزی خوش آمد گفتن در اول ملاقات، پس از درود. اظهار آشنایی و احوالپرسی. در ادب ایران به دوست باید سلام و تعارف کرد. ||تکلف و اسباب ضیافت فراهم کردن: فلان با مهمان خیلی تعارف میکند. ||کسی را به مهمانی یا گرفتن چیزی خواندن: هرچه تعارف کردم فلان ناهار نخورد. دعوت کردن به ضیافتی یا گرفتن چیزی و تحفه ای. ||تحفه و هدیه که به کسی داده می شود.

- امثال :
تعارف آب حمام؛ تعارف شاه عبدالعظیمی. (امثال و حکم دهخدا)؛ دعوت کردن کسی را به چیزی بی ارزش چون آب خزینه ٔ حمام را به تازه وارد اهداء کردن .تعارف آمد و نیامد دارد ؛ اگر گمان کرده بودیدکه او احسان شما را نمی پذیرد بر خلاف پذیرفت. و این مثل را در موردی زنند که خواننده و دعوت کننده به دروغ و ریا چیزی را به اصرار هدیه می کند یا دعوتی را پیشنهاد می نماید به گمان آن که دعوت شونده از قبول آن سر باز خواهد زد ولی در عمل خلاف این فکر پیش آید. تعارف شاه عبدالعظیمی است؛ این که به زبان گوید به منزل من آیید یا فلان متاع از شماباشد و از دل راضی نیست. تعارف کم کن و بر مبلغ افزای؛ نظیر از بارک اﷲ قبای کسی رنگین نشود. و نِشود بز به پچ پچی فربه. (از امثال و حکم دهخدا).

تعارف پوششی است برای به هم رساندن دو سر میل یا خواست و بی میلی یا نخواستن. تعارف این شقیده گی و شکاف میان درون و بیرون را، شکاف میان دو «رو» را می پوشاند و ریا را روا می کند. تعارف یعنی آن چه را که نمی خواهی یا میل کمی به آن داری خواست و با میل زیاد جلوه دهی. تعارف دوروغ پذیرفته ی همه گانی است. همه راست را از دوروغ می شناسند و وقتی یکی می گوید چاکریم به این معنی نیست که آماده ی فرمان بردن از تو است. قابلی ندارد دکاندارها شناخته ی همه گان است. زبان پرتعارف است که راه بر تقیه و توریه و مباهته و تباکی باز می کند. تعارف پیش و بیش از آن که زاده ی دین باشد زاده ی زبان و تاریخ ماردمان است. جایی که واقعیت پذیرفتنی نیست در جامه ای پذیرا پنهان می شود. تعارف برای مه آلوده کردن رابطه است، برای در هاله گفتن است. تعارف راه به زرنگبازی و چربزبانی باز می کند. تعارف و شعر همزاد همند.
@faryad_naseri

چرا سلبریتی‌ها؟

هر بزنگاهی از بزنگاه‌های این چند دهه‌ی اخیر را که نگاه کنی بیشتر روشن‌فکران به‌خصوص هنری و ادبی‌ها، در بهترین حالت صدایشان پس از صدای مردم شنیده شده است. دریغ از دها و فراست!

این محافظه‌کاری بزرگی‌ست که تمام شئونات ما را دربرگرفته است. خاطرم نمی‌رود آن داستان نویس صاحب نام را که گفت: باید منتظر باشم کتاب دوم و سومت هم منتشر شود تا بعد از شعرت حرف بزنم.

چنین روشنفکری که منتظرست تو و توها چند گام بروید تا ایشان قدم رنجه کند به اطمینان، باید هم جایش را به سلبریتی‌ها بدهد.

اما آن نهاد نمادین -کانون نویسندگان- چنان بریده شده از مردم که مردم اصلن نمی‌دانند چنین نهادی هم هست. دلقک‌هایی مثل هخا و احمقان ری‌استارتی بیشتر از این کانون شناخته شده‌اند.
اما چرا؟ آیا همه‌اش کار قدرت است که سنگ انداخته تا کانون نبالد؟ خودشان چه؟ هر چند این خودشان که می‌گویم بین‌شان باید فرق‌ها گذاشت.

دانشگاه نهادی که قرار بود عقلانیت را فربه کند، سکوت را سنگین کرده است.
سکوتی برای بالا رفتن از مدارج تهی‌اش.

بازار، بازار تهی شده از فکر که تنها در غریزی‌ترین حالت اضطرار عکس‌العمل نشان می‌دهد. وقتی که شعله‌های آتش تنش را می‌سوزاند.

حوزه، در حوزه انقلابی‌‌ترین مردان از ترس از دست دادن مسند حتا اگر از حق نیز باخبر باشند، سکوت می‌کنند.

و این است سرنوشت قوم رها شده
قومی که با دلالی رشد می‌کند و با بی اخلاقی می‌خواهد رقیب را کلافه کند تا ببرد.

مردمی که جلو هتل فوتبالیست‌های پرتغالی تجمع کردند نماد دقیق قدرت حاکمه‌ی مایند. بی که خود را بالا بکشد مقدمات پایین کشیدن رقیب را می‌چیند.

هو کردن مدیریت و عقلانیت و برنامه از طرف نوچه‌های شعبان بی‌مخ‌های جدید و‌ نو.

@faryad_naseri

"اجازات فقیهان و اقتصاد ملایان"

در فقه اسکولاستیک و مدرسی، سنتی وجود دارد که بر اساس آن، یک طالب علوم دینی پس از سال ها تحصیل فقه، از استاد خود که یک مجتهد مسلم و نوعا یک مرجع تقلید است، یک گواهی مبنی بر دارا بودن توانایی استنباط فقهی دریافت می کند که به این گواهی، "اجازه اجتهاد" گفته می شود. چیزی شبیه مدارک دانشگاهی امروزین.

در کنار "اجازه اجتهاد"، یک نوع "اجازه" دیگر در سنت حوزه های علمیه وجود دارد که "اجازه دریافت وجوهات" از مکلفین است. بر طبق این اجازه، مجتهد و مرجع تقلید به فردی این اجازه را می دهد که وجوهات شرعی مردم فلان محل را دریافت و امور دینی شان را رتق و فتق کند و سوالات شرعی شان را پاسخگو باشد. اما ماهیت و کارکرد این دو گونه از اجازه نامه ها همواره متاثر از عوامل اجتماعی گوناگونی بوده است.

به عنوان مثال در دوره رضاخان که تنها مجتهدان مسلم حق پوشیدن لباس روحانیت را داشتند، بسیاری از ملایان معمولی ملزم به کنار گزاشتن این لباس شدند. در این وضعیت، برخی مجتهدان، تنها برای این که تعداد بیشتری از طلبه ها بتوانند در جامعه با لباس روحانیت ظاهر شوند و قانون متعرض شان نشود، به کسانی که واقعا صلاحیت نداشتند، اجازه نامه اجتهاد دادند. اما مثالی دیگر، تاثیر عوامل اجتماعی در این اجازات را بهتر توضیح می دهد. اجازه نامه_چه اجتهاد و چه دریافت وجوهات_ به یک ملا این امکان را می داد که وقتی به زادگاه خودش باز می گشت، سندی محکم بر ارتباط با مجتهدان بنام رده بالا داشته باشد و از طریق رجوع بیشتر مردم به وی برای ایفای کارکردهای گسترده آخوندی، پایگاه اجتماعی و درآمدی خودش را ارتقا دهد.

{به این ترتیب هر چه ملایان معمولی، روابط مستحکم تری با مجتهدان بزرگ می داشتند، از موقعیت و جایگاه اعتباری، و به تبع آن، پایگاه درآمدی بهتری برخوردار می شدند. به طوری که یک ملای محلی با رتبه پایین، اگر وابستگی نزدیکی با یکی از علما و مجتهدان رده بالا داشت، کمابیش می‌توانست از همان اعتبار و نفوذ آن عالم بزرگ دینی در پیشبرد زمینه‌های درآمدی خود سود ببرد. در حالی که فقدان چنین رابطه ای، امکانات و زمینه درآمدی یک ملای رتبه پایین محلی را به شدت فرو می کاست.
با این حال از آنجا که امور شرعی، عقدها، معاملات، ثبت اسناد مالی، دادرسی ها، صدور احکام شرعی و قضایی، مالیات های دینی و مذهبی و... مطلقا در اختیار ملایان بود و طبعاً در غالب موارد، ملاهای محلی به این امور رسیدگی می‌کردند، صرفِ داشتن این جایگاه، قدرت و نفوذ اجتماعی و به دنبال آن پایگاهی درآمدی برای این گروه فراهم می ساخت. ملاها در سطح پایین، کار آموزش عمومی سواد و آموزش های دینی اولیه را برعهده داشتند؛ پیش نماز بودند؛ عقد ازدواج و صیغه طلاق جاری می‌کردند؛ برای مردم استخاره می‌زدند و ساعات سعد و نحس را معین می کردند؛ نماز میت و آداب کفن و دفن را اجرا می‌کردند؛ به دعا نویسی و پیدا کردن دزد و ابطال سحر می‌پرداختند؛ برای بیسوادان نامه و عریضه و صورت حساب می‌نوشتند؛ متولی بقاع مذهبی کوچک ... یا اوقاف کوچک بودند؛ روضه خوانی و مداحی و وعظ می کردند و... از این‌رو تصور عوام بر آن بود که کار ملایی بسیار پر منفعت است زیرا همه مردم برای مجموعه ای بسیار گسترده از امور جاری خود، از تولد تا مرگ، به خدمات آنها نیازمندند؛ انتصاب و عزلی در مقامشان در کار نیست و امنیت شغلی‌شان یکبار برای همیشه تضمین شده است؛ مالیات نمی‌پردازند؛ وجوهات مختلفی را مستقلاً یا به نمایندگی از علمای بزرگ دریافت می‌کنند و کمتر ممکن است مورد اعتراض و بازخواست قرار بگیرند. تصور این امتیازات و منافع سهل‌الوصول، بسیاری را به کسب شغل و موقعیت ملایی ترغیب می‌کرد، چه به زعم آنان، حضور در خدمت علما و زندگی در مدارس علمیه دینی امکان برخورداری از حداقلی از درآمد و گذران معیشت را تامین می کرد و پوشیدن لباس طلبگی و سپس احراز مقام ملایی محلی، فرصتی برای کسب درآمدی تضمین شده بود به همین دلیل بسیاری از علمای بزرگ از این که شمار بزرگی از طلبه ها به انگیزه های مالی و درآمدی به کسوت طلبگی در می‌آمدند، انتقاد می‌کردند. با اندکی تصرف در متن: دین زیسته و زندگی روزانه. ابراهیم موسی پور. از صفحه ۱۲۴ تا صفحه ۱۲۶}

نقل از کانال مطالعات اجتماعی فقه
@faryad_naseri

در گروه حکمت‌کلمه گفتم
من اهل فوتبال نیستم. شب بازی با اسپانیا آرزو کردم ببریم فقط به‌خاطر شادی در خیابان فقط به خاطر خیابان.

باز هم می‌گویم ورزشکار نیستم اما فوتبال در دنیای ما سیاسی‌ترین ورزش است و جایگاه نمادین عظیمی دارد.

با همه‌ی بی‌سوادی ورزشی‌ام می‌دانم این آقای کی‌روش فوتبال بازی نمی‌کند از بچه‌های تیم به جای دیوار استفاده می‌کند تا گل نخورند.

اما برای ما که این گل‌ها شادی‌اند و لبخند؛ این گل‌ها خیابان‌اند. هر پایی که به توپ می‌خورد و به سمت دروازه‌ی حریف می‌رود امید به فریادی بزرگ است.

به امید لبخند، پیروزی، خیابان

سرنوشت ما انگار همیشه جنگیدن با گروه مرگ است.

از خون جوانان وطن لاله
جانم لاله
خدا لاله دمیده

لاله‌زار
کلمه‌ای‌ست مشتق و اسم مکان است. مکانی که در آن لاله می‌روید
و نام خیابانی قدیم در قلب تهران است.