ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
از کران تا به کران لشگر ظلم است ولی
از ازل تا به ابد فرصت درویشان است.

حافظ
@faryad_naseri
یک‌وقتی علی‌رضا قزوه نوشت:

مولا ویلا نداشت، غزلی هم محمدکاظم کاظمی-شاعر دو وطنه‌ی افغانی ایرانی- دارد که:
«همسایه چشم بد نرسد صاحب زر است/ چون صاحب زر است یقینا ابوذر است».*

ابوذری که شریعتی نماد خیزش تهیدستان علیه ظلمش کرده بود در این شعر ابوزر شده است.

حالا هر روز خبر ویلاها و دارایی‌های ابوزران زمان را می‌خوانیم متحیر که اینان چه قومی بودند؟

آن‌ها که می‌خواستند به‌قول خودشان یزیدیان زمان را براندازند و حکومت عدل علی به راه بیندازند، یزیدیان را راندند و ...

مضحک‌تر این‌که از خوار و ذلیل شده و غارت شده رخصت نماز هم گرفته‌اند.

قولی متواتر هست که شهیرترین آن از صادق پسر باقر از فرزندان علی نقل شده است:
هر کس کسی را برای گناهی سرزنش کند نمیرد مگر آن‌که مبتلا به آن گناه شده باشد.

*. حافظه به بی‌راه غزل را به قزوه نسبت داد و تذکر دوستی سبب اصلاح شد.

@faryad_naseri
تعارف و شعر
#سردار_صالحی

تعارف: یکدیگر را شناختن. ||در تداول امروزی خوش آمد گفتن در اول ملاقات، پس از درود. اظهار آشنایی و احوالپرسی. در ادب ایران به دوست باید سلام و تعارف کرد. ||تکلف و اسباب ضیافت فراهم کردن: فلان با مهمان خیلی تعارف میکند. ||کسی را به مهمانی یا گرفتن چیزی خواندن: هرچه تعارف کردم فلان ناهار نخورد. دعوت کردن به ضیافتی یا گرفتن چیزی و تحفه ای. ||تحفه و هدیه که به کسی داده می شود.

- امثال :
تعارف آب حمام؛ تعارف شاه عبدالعظیمی. (امثال و حکم دهخدا)؛ دعوت کردن کسی را به چیزی بی ارزش چون آب خزینه ٔ حمام را به تازه وارد اهداء کردن .تعارف آمد و نیامد دارد ؛ اگر گمان کرده بودیدکه او احسان شما را نمی پذیرد بر خلاف پذیرفت. و این مثل را در موردی زنند که خواننده و دعوت کننده به دروغ و ریا چیزی را به اصرار هدیه می کند یا دعوتی را پیشنهاد می نماید به گمان آن که دعوت شونده از قبول آن سر باز خواهد زد ولی در عمل خلاف این فکر پیش آید. تعارف شاه عبدالعظیمی است؛ این که به زبان گوید به منزل من آیید یا فلان متاع از شماباشد و از دل راضی نیست. تعارف کم کن و بر مبلغ افزای؛ نظیر از بارک اﷲ قبای کسی رنگین نشود. و نِشود بز به پچ پچی فربه. (از امثال و حکم دهخدا).

تعارف پوششی است برای به هم رساندن دو سر میل یا خواست و بی میلی یا نخواستن. تعارف این شقیده گی و شکاف میان درون و بیرون را، شکاف میان دو «رو» را می پوشاند و ریا را روا می کند. تعارف یعنی آن چه را که نمی خواهی یا میل کمی به آن داری خواست و با میل زیاد جلوه دهی. تعارف دوروغ پذیرفته ی همه گانی است. همه راست را از دوروغ می شناسند و وقتی یکی می گوید چاکریم به این معنی نیست که آماده ی فرمان بردن از تو است. قابلی ندارد دکاندارها شناخته ی همه گان است. زبان پرتعارف است که راه بر تقیه و توریه و مباهته و تباکی باز می کند. تعارف پیش و بیش از آن که زاده ی دین باشد زاده ی زبان و تاریخ ماردمان است. جایی که واقعیت پذیرفتنی نیست در جامه ای پذیرا پنهان می شود. تعارف برای مه آلوده کردن رابطه است، برای در هاله گفتن است. تعارف راه به زرنگبازی و چربزبانی باز می کند. تعارف و شعر همزاد همند.
@faryad_naseri
چرا سلبریتی‌ها؟

هر بزنگاهی از بزنگاه‌های این چند دهه‌ی اخیر را که نگاه کنی بیشتر روشن‌فکران به‌خصوص هنری و ادبی‌ها، در بهترین حالت صدایشان پس از صدای مردم شنیده شده است. دریغ از دها و فراست!

این محافظه‌کاری بزرگی‌ست که تمام شئونات ما را دربرگرفته است. خاطرم نمی‌رود آن داستان نویس صاحب نام را که گفت: باید منتظر باشم کتاب دوم و سومت هم منتشر شود تا بعد از شعرت حرف بزنم.

چنین روشنفکری که منتظرست تو و توها چند گام بروید تا ایشان قدم رنجه کند به اطمینان، باید هم جایش را به سلبریتی‌ها بدهد.

اما آن نهاد نمادین -کانون نویسندگان- چنان بریده شده از مردم که مردم اصلن نمی‌دانند چنین نهادی هم هست. دلقک‌هایی مثل هخا و احمقان ری‌استارتی بیشتر از این کانون شناخته شده‌اند.
اما چرا؟ آیا همه‌اش کار قدرت است که سنگ انداخته تا کانون نبالد؟ خودشان چه؟ هر چند این خودشان که می‌گویم بین‌شان باید فرق‌ها گذاشت.

دانشگاه نهادی که قرار بود عقلانیت را فربه کند، سکوت را سنگین کرده است.
سکوتی برای بالا رفتن از مدارج تهی‌اش.

بازار، بازار تهی شده از فکر که تنها در غریزی‌ترین حالت اضطرار عکس‌العمل نشان می‌دهد. وقتی که شعله‌های آتش تنش را می‌سوزاند.

حوزه، در حوزه انقلابی‌‌ترین مردان از ترس از دست دادن مسند حتا اگر از حق نیز باخبر باشند، سکوت می‌کنند.

و این است سرنوشت قوم رها شده
قومی که با دلالی رشد می‌کند و با بی اخلاقی می‌خواهد رقیب را کلافه کند تا ببرد.

مردمی که جلو هتل فوتبالیست‌های پرتغالی تجمع کردند نماد دقیق قدرت حاکمه‌ی مایند. بی که خود را بالا بکشد مقدمات پایین کشیدن رقیب را می‌چیند.

هو کردن مدیریت و عقلانیت و برنامه از طرف نوچه‌های شعبان بی‌مخ‌های جدید و‌ نو.

@faryad_naseri
"اجازات فقیهان و اقتصاد ملایان"

در فقه اسکولاستیک و مدرسی، سنتی وجود دارد که بر اساس آن، یک طالب علوم دینی پس از سال ها تحصیل فقه، از استاد خود که یک مجتهد مسلم و نوعا یک مرجع تقلید است، یک گواهی مبنی بر دارا بودن توانایی استنباط فقهی دریافت می کند که به این گواهی، "اجازه اجتهاد" گفته می شود. چیزی شبیه مدارک دانشگاهی امروزین.

در کنار "اجازه اجتهاد"، یک نوع "اجازه" دیگر در سنت حوزه های علمیه وجود دارد که "اجازه دریافت وجوهات" از مکلفین است. بر طبق این اجازه، مجتهد و مرجع تقلید به فردی این اجازه را می دهد که وجوهات شرعی مردم فلان محل را دریافت و امور دینی شان را رتق و فتق کند و سوالات شرعی شان را پاسخگو باشد. اما ماهیت و کارکرد این دو گونه از اجازه نامه ها همواره متاثر از عوامل اجتماعی گوناگونی بوده است.

به عنوان مثال در دوره رضاخان که تنها مجتهدان مسلم حق پوشیدن لباس روحانیت را داشتند، بسیاری از ملایان معمولی ملزم به کنار گزاشتن این لباس شدند. در این وضعیت، برخی مجتهدان، تنها برای این که تعداد بیشتری از طلبه ها بتوانند در جامعه با لباس روحانیت ظاهر شوند و قانون متعرض شان نشود، به کسانی که واقعا صلاحیت نداشتند، اجازه نامه اجتهاد دادند. اما مثالی دیگر، تاثیر عوامل اجتماعی در این اجازات را بهتر توضیح می دهد. اجازه نامه_چه اجتهاد و چه دریافت وجوهات_ به یک ملا این امکان را می داد که وقتی به زادگاه خودش باز می گشت، سندی محکم بر ارتباط با مجتهدان بنام رده بالا داشته باشد و از طریق رجوع بیشتر مردم به وی برای ایفای کارکردهای گسترده آخوندی، پایگاه اجتماعی و درآمدی خودش را ارتقا دهد.

{به این ترتیب هر چه ملایان معمولی، روابط مستحکم تری با مجتهدان بزرگ می داشتند، از موقعیت و جایگاه اعتباری، و به تبع آن، پایگاه درآمدی بهتری برخوردار می شدند. به طوری که یک ملای محلی با رتبه پایین، اگر وابستگی نزدیکی با یکی از علما و مجتهدان رده بالا داشت، کمابیش می‌توانست از همان اعتبار و نفوذ آن عالم بزرگ دینی در پیشبرد زمینه‌های درآمدی خود سود ببرد. در حالی که فقدان چنین رابطه ای، امکانات و زمینه درآمدی یک ملای رتبه پایین محلی را به شدت فرو می کاست.
با این حال از آنجا که امور شرعی، عقدها، معاملات، ثبت اسناد مالی، دادرسی ها، صدور احکام شرعی و قضایی، مالیات های دینی و مذهبی و... مطلقا در اختیار ملایان بود و طبعاً در غالب موارد، ملاهای محلی به این امور رسیدگی می‌کردند، صرفِ داشتن این جایگاه، قدرت و نفوذ اجتماعی و به دنبال آن پایگاهی درآمدی برای این گروه فراهم می ساخت. ملاها در سطح پایین، کار آموزش عمومی سواد و آموزش های دینی اولیه را برعهده داشتند؛ پیش نماز بودند؛ عقد ازدواج و صیغه طلاق جاری می‌کردند؛ برای مردم استخاره می‌زدند و ساعات سعد و نحس را معین می کردند؛ نماز میت و آداب کفن و دفن را اجرا می‌کردند؛ به دعا نویسی و پیدا کردن دزد و ابطال سحر می‌پرداختند؛ برای بیسوادان نامه و عریضه و صورت حساب می‌نوشتند؛ متولی بقاع مذهبی کوچک ... یا اوقاف کوچک بودند؛ روضه خوانی و مداحی و وعظ می کردند و... از این‌رو تصور عوام بر آن بود که کار ملایی بسیار پر منفعت است زیرا همه مردم برای مجموعه ای بسیار گسترده از امور جاری خود، از تولد تا مرگ، به خدمات آنها نیازمندند؛ انتصاب و عزلی در مقامشان در کار نیست و امنیت شغلی‌شان یکبار برای همیشه تضمین شده است؛ مالیات نمی‌پردازند؛ وجوهات مختلفی را مستقلاً یا به نمایندگی از علمای بزرگ دریافت می‌کنند و کمتر ممکن است مورد اعتراض و بازخواست قرار بگیرند. تصور این امتیازات و منافع سهل‌الوصول، بسیاری را به کسب شغل و موقعیت ملایی ترغیب می‌کرد، چه به زعم آنان، حضور در خدمت علما و زندگی در مدارس علمیه دینی امکان برخورداری از حداقلی از درآمد و گذران معیشت را تامین می کرد و پوشیدن لباس طلبگی و سپس احراز مقام ملایی محلی، فرصتی برای کسب درآمدی تضمین شده بود به همین دلیل بسیاری از علمای بزرگ از این که شمار بزرگی از طلبه ها به انگیزه های مالی و درآمدی به کسوت طلبگی در می‌آمدند، انتقاد می‌کردند. با اندکی تصرف در متن: دین زیسته و زندگی روزانه. ابراهیم موسی پور. از صفحه ۱۲۴ تا صفحه ۱۲۶}

نقل از کانال مطالعات اجتماعی فقه
@faryad_naseri
در گروه حکمت‌کلمه گفتم
من اهل فوتبال نیستم. شب بازی با اسپانیا آرزو کردم ببریم فقط به‌خاطر شادی در خیابان فقط به خاطر خیابان.

باز هم می‌گویم ورزشکار نیستم اما فوتبال در دنیای ما سیاسی‌ترین ورزش است و جایگاه نمادین عظیمی دارد.

با همه‌ی بی‌سوادی ورزشی‌ام می‌دانم این آقای کی‌روش فوتبال بازی نمی‌کند از بچه‌های تیم به جای دیوار استفاده می‌کند تا گل نخورند.

اما برای ما که این گل‌ها شادی‌اند و لبخند؛ این گل‌ها خیابان‌اند. هر پایی که به توپ می‌خورد و به سمت دروازه‌ی حریف می‌رود امید به فریادی بزرگ است.

به امید لبخند، پیروزی، خیابان
سرنوشت ما انگار همیشه جنگیدن با گروه مرگ است.
از خون جوانان وطن لاله
جانم لاله
خدا لاله دمیده

لاله‌زار
کلمه‌ای‌ست مشتق و اسم مکان است. مکانی که در آن لاله می‌روید
و نام خیابانی قدیم در قلب تهران است.
واقعن حیرت‌انگیز است. حیرت‌انگیز است. در این چند روز که من دغدغه‌هایم را آشکارا اینجا نوشته‌ام تعدادی زیادی از دوستان ترک مجلس کرده‌اند.

من ناراحت رفتن دوستان نیستم اگر چه بودنشان خوش است. اما از یک چیز ناراحتم در این روز و روزگار که همه باید هشیار و آگاه باشیم اینگونه پشت کردن به شنیدن و هم‌سخنی و اندیشیدنِ چاره برای نجات مایه تاسف است.
در دل همه شرک، روی بر خاک چه سود؟
زهری که به جان رسید تریاک چه سود؟
خود را به میان خلق زاهد کردن
با نفس پلید و جامه ی پاک چه سود؟

#مهستی_گنجوی
Forwarded from نشر حکمت کلمه
در مکاشفه‌ای به همسرم گفتم/خدا زمین را زیتون بنامد/تا دانه‌ای در دستان تو/ شکل همه‌ی اشیایی بشود/که جز خدا پناهگاهی ندارند
#ایرج_ضیایی
مراثی محله‌های مرده
#نشر_حکمت_کلمه
آیا می‌دانید که


آیا می‌دانید که امام صادق گفته است که: از نیکبختی شخص، آن است که دخترش پیش از "آغاز دوران حیض" (یعنی پیش از بلوغ جنسی و نوجوانی) شوهر داده شود!
امّا امام کاظم (فرزندِ همان امام) نه تنها هیچ‌یک از هجده دخترش را در کودکی شوهر نداد بلکه سفارش کرد که تا آخر عمر اساساً ازدواج نکنند!

آیا می‌دانید که پیامبر گرامی ازدواج را سنّت و موجب حفظِ نیمی از دین دانسته
اما امام حسن عسکری تن به آن سنّت و کارکرد نداد و تا آخر عمر ازدواج نکرد!

آیا می‌دانید که امام زین‌العابدین این سخن پیامبر گرامی که "عورة المؤمن علی المؤمن حرامٌ" را به: لزوم پوشیدگیِ ناحیۀ دامن و نگاه نکردن به دامنِ غیر تفسیر می‌کرد
اما امام صادق این تفسیر شایع را قبول نداشت و می‌گفت منظور از آن عدم افشای عیوب، لغزش‌ها و اسرارِ مگوی مردم و به رُخ نکشیدنِ آن‌ها در فرصت مناسب است!

آیا می‌دانید که امام حسین بر علیهِ یزید خروشید
اما فرزندش امام سجاد لام تا کام چیزی نگفت و حتّی برای سپاه خلیفه، دعای مخصوص مرزداران را سرود!

آیا می‌دانید که امام کاظم به مبارزه با دستگاه خلافتِ عباسی پرداخت
اما فرزندش امام رضا با همان دستگاه ائتلاف کرد و ولیعهدشان شد!

آیا می‌دانید که پیامبر گرامی، فزونی جمعیتِ مسلمین را خواستار شد و زنِ خوب را زنی دانسته که زیاد بچه بزایَد
اما همو خودش با وجود آن‌همه زنانِ بسیار که برایش نوشته‌اند و با آن‌همه حرص و ولعِ جنسی که به پایش گذاشته‌اند، به حرفِ خود عمل نکرد و از آن‌همه زن (بجز حضرت خدیجه در ماقبل بعثت) صاحب فرزند نشد و به فزونی جمعیت دینِ خودش کمک نکرد!

آیا می‌دانید که پیامبر گرامی و برخی دیگر از امامان از اهمیت آغاز سخن با "بسم الله الرحمن الرحیم" سخن گفته و افزوده‌اند که هر کلام و سخنِ دارای اهمیتی که با بسم الله الرحمن الرحیم شروع نشود، ابتر و نافرجام است
اما همان‌ها خودشان هیچ‌گاه در آغازِ کلام و احادیث فراوان و حتی خطبه‌ها و سخنرانی‌ها بسم الله و به نامِ خدا نگفته‌اند!


به نظر شما این تفاوت و تعارض‌ها را چگونه می‌توان توضیح داد؛ جعل حدیث یا پذیرش تفاوت ویژگی‌ها در میان ایشان یا تغییر شرایط و بنا به اقتضا تصمیم گرفتن یا ....

امیر ترکاشوند، ۱۳۹۷/۴/۷

کانال بازنگری
☘️ آب حیات همان آب قنات است
✍️ #رضا_بابایی

🔅اقتصاد ایران بدترین روزها را در نیم‌قرن گذشته از سر می‌گذراند. غول تورم که چند سالی در گوشه‌ای خزیده بود، مست و لایعقل به بازار ارز و خودرو و مسکن و دارو آمده است و عربده می‌کشد. هیچ کس توان رویارویی با او ندارد. ترامپ می‌داند که اقتصاد در ایران یعنی فروختن نفت و خریدن کالا از کشورهای دور و نزدیک. در چنین اقتصادی، حیات و ممات کشور در دست دلار است.
اگر امیدی باشد، به گفت‌وگو با کشورهایی است که جیب‌های ترامپ را از دلارهای نفتی پر کرده‌اند تا ایران را به گوشۀ رینگ ببرد و آنقدر بر سر و روی او بکوید که راه را از چاه نداند. حمله به سفارت عربستان و برخی سیاست‌ها در کشورهای عربی، ایران را در جهان اسلام منزوی کرده است. راه برون‌رفت از این دایرۀ آتشین که دود آن تنها در چشم مردم می‌رود، تنش‌زدایی با کشورهای اسلامی منطقه و سپس گفت‌وگو با قدرت‌های بزرگ غربی است.

🔅اگر گفت‌و‌گو با آمریکا و اسرائیل ممکن نیست، به دست آوردن دل کشورهای اسلامی منطقه که در امکان است. دولت‌مردان باید بدانند که هیچ آرمانی آنقدر مقدس و ارزشمند نیست که هشتاد میلیون انسان بی‌گناه را در آتش رنج و فلاکت بیفکند. اگر عزت ایران را می‌خواهند، بدانند که روزی نیست که میلیون‌ها پدر و مادر ایرانی طعم خواری را از قیمت‌ها نچشند؛ شبی نیست که میلیون‌ها جوان تحصیل‌کرده سر بر بالین یأس و بی‌پناهی نگذارند؛ هفته‌ای و ماهی نیست که هزاران نفر از غصۀ مسکن و جهیزۀ دختر و هزینۀ درمان دق نکنند یا در بستر بیماری نیفتند.

🔅در ده روز گذشته، من چند یادداشت کوتاه و بلند در موضوعات مختلف نوشتم؛ اما هر گاه خواستم یکی از آنها را به کانال ارسال کنم از خودم پرسیدم در این روزگار وانفسا چه جای گفت‌وگوهای علمی دربارۀ دین و ادب و فرهنگ. اگر کسی قلمی و رسانه‌ای داشت، نباید صدای مردم در این روزگار ایمان‌کش و فرهنگ‌سوز باشد؟ برای من، بهترین روزها آنگاه است که می‌خوانم و می‌نویسم؛ اما – به قول شریعتی - در زمانه‌ای که چشم‌ها نگران است و دل‌ها غمگین و لب‌ها تشنه، از آب قنات باید گفت، نه از آب حیات.

🌾 @Sedanet | @rezababaei43
t.me/sedanet1/15
گویند محی‌الدین‌ عربی که حکیم روزگار و مقتدای علمای عصر خود بود. سی‌سال با مولانا رضدی شب و روز مصاحب بود و یک‌لحظه بی‌یکدگر قرار نگرفتندی، چند روز که نورالدین در مرض موت بود محی‌الدین بر بالین او به شرب مشغول بود. شبی به حجره رفت. بامداد که با در خانه آمد غلامان را موهای بریده به عزای نورالدین مشغول دید. پرسید که حال چیست گفتند: مولانا نورالدین وفات یافت. گفت: دریغ نورالدین. پس روی به غلام خود کرد و‌گفت: نمشی و نطلب حریفا آخر. و هم از آنجا به حجره‌ی خود عودت فرمود. گویند بعد از آن بیست سال عمر یافت و هرگز کسی نام نورالدین از زبان او نشنید.

#طنز
#ابن_عربی
#عبید
رساله‌ی دلگشا
@faryad_naseri
مولانا اصولا گویا استنکاری هم نسبت به محی‌الدین و آراء و کتب او داشته است. شاهد این موضوع آنکه در یک مورد کتاب مناقب العارفین افلاکی داستانی نقل شده است که در آن، مولانا آواز قوالی بنام زکی را بر فتوحات مکی ابن عربی رجحان داده است و همین خود بهترین نشان‌دهنده‌ی تمایز این دو شیوه‌ی عرفانی است؛ عرفان ابن‌عربی که بر نوعی نظم و دلیل و دستگاه خاص استوار است (فتوحات مکیه) و عرفان مولانا که بر ذوق ووجد و حال (آواز قوال) متکی است: "همچنان از عرفای اصحاب منقول است که بعضی علمای اصحاب در باب کتاب فتوحات مکی چیزی می‌گفتند که عجب کتابی است که اصلاً مقصودش نامعلوم است و سر حکمت قایل نامفهوم؛ از ناگاه زکی قوال از در درآمد و سر آغاز اسرار کرد؛ حضرت مولانا فرمود که: حالیا فتوحات زکی به از فتوحات مکی است و سماع شروع فرمود"


از پانوشت صفحه‌ی بیست و دو مختارنامه به تصحیح شفیعی کدکنی
@faryad_naseri
👍1
چنان‌که شیخ محمد بن عربی در دمشق می‌گفت که محمد پرده‌دار ماست! می‌گفتم: آنچه در خود می‌بینی، در محمد چرا نمی‌بینی؟ هر کسی پرده‌دار خود است. گفت آنجا که حقیقت معرفت است، دعوت کجاست؟ و کن و مکن کجاست؟ گفتم: آخر آن معنی او را بود و این فضیلت دگر مزید؛ و این انکار که تو می‌کنی بر او، و این تصرف، نه که عین دعوت است؟ مرا که برادر می‌خواند و فرزند، نه که دعوت است؟ پس دعوت می‌کنی و می‌گویی دعوت نباید کردن!

نیکو همدرد بود، نیکو مونس بود، شگرف مردی بود شیخ محمد؛ اما(لیک) در متابعت نبود. یکی گفت: عین متابعت خود آن بود. گفتم: نی متابعت نمی‌کرد.

#مقالات_شمس #شمس_تبریزی #محی‌الدین_ابن_عربی #بی‌گاه
@bigaahbook

@faryad_naseri
نیازمندی رابطه‌ی بین معقول و محسوس در فصوص

باور نگارنده این است که عرفان نوع و گونه‌ای از اندیشه است که تلاش دارد با زبان و ادبیاتی خاص جهان را از منظری دیگر شرح دهد. که چیزها چگونه و ازکجا آمده‌اند و سرنوشتشان چرا و از چه رو چنین است و فرجامشان چیست؟
اندیشیدن به آغاز و پایان از وظایف بزرگ فلسفه است. اکنون می‌بینیم که شاخه‌ای از دانش نیز وجود دارد که سعی می‌کند از عهده‌ی این وظیفه برآید.
این دانش در فارسی وجوه چندگانه دارد. ماهیتش و کیفیتش. برحسب کیفیت بیشینه‌ی آثار این دانش در عالم علم ادبیات معنادارند و به حیث ماهیت‌شان در ساحت عرفان.
نه تنها در اینجا و در فارسی که چنین درهم شدنی در آثار دیگر ملل و زبانها هم مشهود و آشکار است. نمونه رسالات افلاطون گاه چنان از ادبیت بهره‌مندند که به شعر پهلو می‌زنند همان چیزی که آورندگان و سرایندگانش را از شهرمثالینش بیرون کرد.
افلاطون در آثارش وقتی در شرح چیزهای در جهان برمی‌آید که این چیزها چیستند و از کجا چنین شده‌اند؟ هر چیز از کجا می‌داند و میدانسته که باید چنین باشد. عالم را به دو ساحت بزرگ تقسیم می‌کند: عالم معقول یا ایده‌ها و مثل‌ها وَ عالم محسوس و چیزهای هست.
آن‌گاه بر آن می‌شود که نسبت این دو عالم را شرح دهد. رابطه و نسبت چیزهای هست بین ایده‌ها و الگوهاشان چیست؟
افلاطون سه نسبت را نام می‌برد و شرح می‌دهد. یکی تقلید آنچه که اینجاست از الگویش؛ دیگری روگرفت و تصویر به زبان امروزی‌تر کپی. آنچه که اینجاست کپی الگویش است. و دیگری بهره‌مندی: آنچه که اینجاست از صفات الگویش بهره گرفته است.
همه‌ی درخت‌های جهان از درختی در عالم معقول تقلید می‌کنند یا هر کدام یک روگرفت ازآنند یا بهره‌ای از آن دارند. اصل آن ایده و مثل است و باقی سایه‌اند. اصل واحد است و چیزهای اینجا کثیرند.
ابن‌عربی هم در شرح تطور این عالم بر همین باور است که واحدی هست که اصل و اساس است و باقی چیزها در عین این‌که همانند اما بالذات با او فرق دارند. اما در شرح نسبت بین آن واحد اصیل و اساسی بین چیزهای موجود رابطه و نسبیتی که شرح می‌دهد نسبت نیازمندی است.
آفرینش در نظام ابن‌عربی نه بر اساس تقلید یا روگرفت یا بهره‌مندی که بر اساس نیازمندی شرح داده می‌شود:
و اگر سریان حق در موجودات و ظهور در آنها به صورت نبود، عالم را وجودی نبود، چنان که اگر آن حقایق معقول کلی نبودند، در موجودات عینی هیچ حکمی ظاهر نمی‌گشت، و از این حقیقت، افتقار و نیاز عالم به حق در وجودش می‌باشد. (فصوص الحکم- فص آدمی- ترجمه‌ی خواجوی)



#نیازمندی #ابن_عربی @faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
من این زن جوان هنرمند را نمی‌شناختم.

همیشه می‌گویم کتاب‌های ممنوعه را بخوانید.

انسان‌های ممنوعه را بشناسید.

رقص را چطور می‌شود دربند کرد؟
@faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
من این زن جوان هنرمند را نمی‌شناختم.

همیشه می‌گویم کتاب‌های ممنوعه را بخوانید.

انسان‌های ممنوعه را بشناسید.

رقص را چطور می‌شود دربند کرد؟
@faryad_naseri