ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
گویند محی‌الدین‌ عربی که حکیم روزگار و مقتدای علمای عصر خود بود. سی‌سال با مولانا رضدی شب و روز مصاحب بود و یک‌لحظه بی‌یکدگر قرار نگرفتندی، چند روز که نورالدین در مرض موت بود محی‌الدین بر بالین او به شرب مشغول بود. شبی به حجره رفت. بامداد که با در خانه آمد غلامان را موهای بریده به عزای نورالدین مشغول دید. پرسید که حال چیست گفتند: مولانا نورالدین وفات یافت. گفت: دریغ نورالدین. پس روی به غلام خود کرد و‌گفت: نمشی و نطلب حریفا آخر. و هم از آنجا به حجره‌ی خود عودت فرمود. گویند بعد از آن بیست سال عمر یافت و هرگز کسی نام نورالدین از زبان او نشنید.

#طنز
#ابن_عربی
#عبید
رساله‌ی دلگشا
@faryad_naseri
مولانا اصولا گویا استنکاری هم نسبت به محی‌الدین و آراء و کتب او داشته است. شاهد این موضوع آنکه در یک مورد کتاب مناقب العارفین افلاکی داستانی نقل شده است که در آن، مولانا آواز قوالی بنام زکی را بر فتوحات مکی ابن عربی رجحان داده است و همین خود بهترین نشان‌دهنده‌ی تمایز این دو شیوه‌ی عرفانی است؛ عرفان ابن‌عربی که بر نوعی نظم و دلیل و دستگاه خاص استوار است (فتوحات مکیه) و عرفان مولانا که بر ذوق ووجد و حال (آواز قوال) متکی است: "همچنان از عرفای اصحاب منقول است که بعضی علمای اصحاب در باب کتاب فتوحات مکی چیزی می‌گفتند که عجب کتابی است که اصلاً مقصودش نامعلوم است و سر حکمت قایل نامفهوم؛ از ناگاه زکی قوال از در درآمد و سر آغاز اسرار کرد؛ حضرت مولانا فرمود که: حالیا فتوحات زکی به از فتوحات مکی است و سماع شروع فرمود"


از پانوشت صفحه‌ی بیست و دو مختارنامه به تصحیح شفیعی کدکنی
@faryad_naseri
👍1
چنان‌که شیخ محمد بن عربی در دمشق می‌گفت که محمد پرده‌دار ماست! می‌گفتم: آنچه در خود می‌بینی، در محمد چرا نمی‌بینی؟ هر کسی پرده‌دار خود است. گفت آنجا که حقیقت معرفت است، دعوت کجاست؟ و کن و مکن کجاست؟ گفتم: آخر آن معنی او را بود و این فضیلت دگر مزید؛ و این انکار که تو می‌کنی بر او، و این تصرف، نه که عین دعوت است؟ مرا که برادر می‌خواند و فرزند، نه که دعوت است؟ پس دعوت می‌کنی و می‌گویی دعوت نباید کردن!

نیکو همدرد بود، نیکو مونس بود، شگرف مردی بود شیخ محمد؛ اما(لیک) در متابعت نبود. یکی گفت: عین متابعت خود آن بود. گفتم: نی متابعت نمی‌کرد.

#مقالات_شمس #شمس_تبریزی #محی‌الدین_ابن_عربی #بی‌گاه
@bigaahbook

@faryad_naseri
نیازمندی رابطه‌ی بین معقول و محسوس در فصوص

باور نگارنده این است که عرفان نوع و گونه‌ای از اندیشه است که تلاش دارد با زبان و ادبیاتی خاص جهان را از منظری دیگر شرح دهد. که چیزها چگونه و ازکجا آمده‌اند و سرنوشتشان چرا و از چه رو چنین است و فرجامشان چیست؟
اندیشیدن به آغاز و پایان از وظایف بزرگ فلسفه است. اکنون می‌بینیم که شاخه‌ای از دانش نیز وجود دارد که سعی می‌کند از عهده‌ی این وظیفه برآید.
این دانش در فارسی وجوه چندگانه دارد. ماهیتش و کیفیتش. برحسب کیفیت بیشینه‌ی آثار این دانش در عالم علم ادبیات معنادارند و به حیث ماهیت‌شان در ساحت عرفان.
نه تنها در اینجا و در فارسی که چنین درهم شدنی در آثار دیگر ملل و زبانها هم مشهود و آشکار است. نمونه رسالات افلاطون گاه چنان از ادبیت بهره‌مندند که به شعر پهلو می‌زنند همان چیزی که آورندگان و سرایندگانش را از شهرمثالینش بیرون کرد.
افلاطون در آثارش وقتی در شرح چیزهای در جهان برمی‌آید که این چیزها چیستند و از کجا چنین شده‌اند؟ هر چیز از کجا می‌داند و میدانسته که باید چنین باشد. عالم را به دو ساحت بزرگ تقسیم می‌کند: عالم معقول یا ایده‌ها و مثل‌ها وَ عالم محسوس و چیزهای هست.
آن‌گاه بر آن می‌شود که نسبت این دو عالم را شرح دهد. رابطه و نسبت چیزهای هست بین ایده‌ها و الگوهاشان چیست؟
افلاطون سه نسبت را نام می‌برد و شرح می‌دهد. یکی تقلید آنچه که اینجاست از الگویش؛ دیگری روگرفت و تصویر به زبان امروزی‌تر کپی. آنچه که اینجاست کپی الگویش است. و دیگری بهره‌مندی: آنچه که اینجاست از صفات الگویش بهره گرفته است.
همه‌ی درخت‌های جهان از درختی در عالم معقول تقلید می‌کنند یا هر کدام یک روگرفت ازآنند یا بهره‌ای از آن دارند. اصل آن ایده و مثل است و باقی سایه‌اند. اصل واحد است و چیزهای اینجا کثیرند.
ابن‌عربی هم در شرح تطور این عالم بر همین باور است که واحدی هست که اصل و اساس است و باقی چیزها در عین این‌که همانند اما بالذات با او فرق دارند. اما در شرح نسبت بین آن واحد اصیل و اساسی بین چیزهای موجود رابطه و نسبیتی که شرح می‌دهد نسبت نیازمندی است.
آفرینش در نظام ابن‌عربی نه بر اساس تقلید یا روگرفت یا بهره‌مندی که بر اساس نیازمندی شرح داده می‌شود:
و اگر سریان حق در موجودات و ظهور در آنها به صورت نبود، عالم را وجودی نبود، چنان که اگر آن حقایق معقول کلی نبودند، در موجودات عینی هیچ حکمی ظاهر نمی‌گشت، و از این حقیقت، افتقار و نیاز عالم به حق در وجودش می‌باشد. (فصوص الحکم- فص آدمی- ترجمه‌ی خواجوی)



#نیازمندی #ابن_عربی @faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
من این زن جوان هنرمند را نمی‌شناختم.

همیشه می‌گویم کتاب‌های ممنوعه را بخوانید.

انسان‌های ممنوعه را بشناسید.

رقص را چطور می‌شود دربند کرد؟
@faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
من این زن جوان هنرمند را نمی‌شناختم.

همیشه می‌گویم کتاب‌های ممنوعه را بخوانید.

انسان‌های ممنوعه را بشناسید.

رقص را چطور می‌شود دربند کرد؟
@faryad_naseri
شجری را گفتند: برگ چون زلف بر باد داده‌ای، حکمت بریدن است.

لاله‌ای را گفتند: در باد رقصیده‌ای چراغت را باید کشت.

ناصر خسرو حکیم چه خوش نوشته است:

شاخ شجر دهر غم و مشغله بار است
زیرا که بر این شاخ غم و مشغله بار است.

@faryad_naseri
رسانه علیه‌السلام نیست.

نوع برخورد بزرگان قوم در مواجهه با انقلاب ۵۷ و نتیجه‌ی قضاوت‌هاشان و فراست احمد شاملو همیشه پیش چشم من بوده و هست که مواجهه با وقایع سیاسی و اجتماعی دجار هیجان و غلط نشوم و اصل را ببینم و بازی نخورم.

به‌واسطه‌ی تدریس مباحث رسانه و سوادرسانه‌ای بیش از پیش در پیگیری اخبار وسواس و دقت به خرج می‌دهم که این جریان چیست و از کجا آب می‌خورد؟

با تمام این‌ها سخت پیگیر اخبار حرکت‌‌ها و جنبش‌هایی هستم که زنان راه می‌اندازند و پیش می‌برند به دلیل اینکه باورم این است: تغییرهای بزرگ ذات زنانه دارند.

در این چند ماه اخیر که سرعت وقایع بسیار بیش از آن است که بشود به‌تنهایی رصدشان کرد به چند مجرای عمومی در فضای مجازی اعتماد کردم.

مجراهایی که گردانندگانشان در ظاهر امر مردمند و فراموش کردم آنجا نیز رسانه‌ است و در رسانه قدرت‌های بزذگ پنهان و دخیلند.

کمی غفلت به این انجامید که امروز حس بازی خوردن به من دست بدهد. دختری را یک‌ماه پیش یک‌شب دستگیر می‌کنند و یک‌ماه بعد در دل التهابات عمومی ناگاه تمام فضای مجازی را با اخبار او پر می‌کنند.
زنی دیگر که او نیز در جریانی دیگر خبرساز شده بود به شدت جلو رانده می‌شود و تو می‌فهمی بازی خورده‌ای.

قرار بوده هوش‌ربایی کنند و حواس‌ها را پرت.

ماجرای یک‌ماه پیش را امروز رسانه‌ای کنند و گربه‌رقصانی کنند تا برقصانندمان.

#خطر_رسانه
#انحراف
رنساس انفجار گوشت بر کلام بود. بیرون زدن تن از حجاب. آن من ِ دینسوخته‌ی افسرده شکفت و تن مرکز داستان شد. تنی که زیر جامه ها و جُل‌ها نهان بود.رنسانس در نقاسی‌های کلیسا جلوه ی تن است، عضله، رگ، پی، زن
طوفان

می توانم در یک شعر طوفانی
دل تان را
پر از پرنده کنم
از عقاب ها، کبوترها، یاکریم ها،
گنجشک ها، قناری ها، سهره ها
اما حواستان باشد
یک جایی این طوفان تمام می شود
و قلب شما
مثل یک کشتی خسته
در سرزمینی دور به گل می نشیند

فریاد ناصری از کتاب " سرزدن"

🌀| @astrakancafe
مرشد به جهان خیره‌سر و سرسری نتواند نگریست.

#بویوروق رساله‌ی آیینی قزلباشان صفوی
@faryad_naseri
دوستان عزیزم

مدتی‌ست فعالیت اینجا کمرنگ شده است و تا چند روز هم کمرنگ خواهد بود.

از هفته‌ی بعد به روال پیشین و‌منظم‌تر فصوص‌خوانی‌مان را ادامه می‌دهیم.

برای دور نشدن از بحث خبری و مطلبی از آیت‌الله سیستانی اینجا منتشر می‌کنم که در این مطلب پیرامون رواج فلسفه‌ی ملاصدرا و عرفان ابن عربی در ایران نظر داده‌اند و نظرشان هم مثبت نیست.

http://www.ebnearabi.com/6997/انتقاد-سیستانی-تدریس-فلسفه-ملاصدرا-ان.html ‌
به فکرِ گنبدِ خود باش، یا امام رضا!

> زنده‌یاد «کفاش خراسانی»

•
[«کفاش خراسانی»، شاعر دردمند مشهدی، در عصر مشروطه می‌زیست و درگذشتش را حوالی سال ۱۳۱۵ خورشیدی دانسته‌اند. از او، قصیده‌ای انتقادی و شکواییه‌ای طنزآمیز به‌جای مانده که آن را، دردمندانه و شوخ‌طبعانه، در شکایت از فرّاشان و مسئولان آستان قدس رضویِ روزگار خودش نوشته است. کفاش، شعرهای زیادی دارد، اما این شعر، به‌دلیل شوخ‌طبعی‌های شاعرش و موضوع ویژه‌اش، از همان زمان، زبانزد شد و به امروز هم رسیده است.
دربارۀ چرایی سرودن این شعر می‏‌گویند: روزی شاعر، کتک‌خوردنِ زائرانی را می‌بیند که برای غذای‏ رایگان بر درِ آشپزخانۀ آستان قدس رضوی ازدحام کرده‏‌اند. نیازمندیِ زائران‏ و گستاخیِ فراشان، کفاشِ تهی‌دست و آزاده را آن‌چنان می‌آزارد که‏ با تیغ زبان و قلمش این‏‌چنین به مقابله می‏‌پردازد.]
•

ز بی‌حسابیِ اوباش، يا امام رضا
شد آنچه بود نهان، فاش، يا امام رضا

چه صحن و بارگه است اين، مگر كه نقشۀ او
كشيده مانیِ نقاش؟ يا امام رضا

چراغ برق تو و نور مه بُوَد به مثل
حكايتِ خور و خفاش، يا امام رضا

شبی برو درِ مطبخ، ببين چه‌سان زوّار
كتك خورند عوضِ آش! يا امام رضا

يساولِ دمِ مطبخ كه بدتر از خولی‌ست (۱)
يكی دگر بنشان جاش، يا امام رضا

به ديگ، يک، دو منی ماش و يک منی شلتوک (۲)
پزند جای پلو ماش، يا امام رضا

بسی به ديگ رَود استخوان كه گوشت از او
سترده گشته به منقاش، يا امام رضا (۳)

به توی قرمۀ سبزی كنند گوشت، وليک
به قدر دانۀ خشخاش، يا امام رضا

به وقتِ صرفِ غذا، حرف خادمان اين است
كه جوجه نيست چرا لاش؟ يا امام رضا

ز «مفت‌خورانِ» فراوان كه گردِ تو جمع‌اند (۴)
به فكر گنبدِ خود باش! يا امام رضا

به‌جای آن‌كه به پای پياده، كفش كُنند
كَنند آنچه بُوَد پاش، يا امام رضا

جماعتی شده دربان تو را، بلانسبت (۵)
همه اراذل و اوباش، يا امام رضا

تو را که قرض شده فرض، بشنو از من عرض
مگیر این‌همه فرّاش، یا امام رضا

به گردِ روضۀ خلدآشيانِ تو جمع‌اند
چه روضه‌خوان؟ همه كلّاش! يا امام رضا (۶)

بسی شده‌است كه با ارمنی زيارت‌خوان
برای زر شده قارداش، يا امام رضا (۷)

به روز حشر ز كس وامگير سايۀ لطف
خصوص از سرِ «كفّاش»، يا امام رضا
•

پی‌نوشت:
۱. یساول: نگهبان
۲. شلتوک: برنجی که هنوز آن ‌را از پوست درنیاورده باشند.
۳. منقاش: موچین
۴. باید با مسامحه، به تلفظ عامیانه بخوانیم «مُف‌خوران»، تا وزن مصراع درست باشد.
۵. حسین خدیوجم در یادداشتی نوشته: «معروف است که پس از انتشار این شعر در میان طبقات مختلف مشهد آن روزگار، یکی از خادمان گردن‌کلفت موضوع را به ریش می‏‌گیرد و در پی آزار این سخنور بی‏‌پناه‏ برمی‏‌آید. به سراغش می‏‌رود و مشتی بدوبی‌راه نثارش می‏‌کند. کفاش برای رهایی از چنگ‏ این قلتشن دیوانه می‏‌گوید: از کلمۀ «بلانسبت» که در این بیت آمده، مقصودم تو بوده‌ای، و درنتیجه از شرّ او و امثال او در امان می‏‌ماند.»
۶. قطعاً طعنۀ کفاش، همۀ روضه‌خوانان را در بر نمی‌گیرد؛ خودِ او شعرهای فراوانی در مدح و رثای اهل‌بیت، خاصه امام‌حسین (علیه‌السلام) دارد.
۷. قارداش: برادر ترکی


از : ماه نامه ي يغما ، س 27 ، ش . م . 307 ، ش 1 ، فروردين ماه 1353 ، مقاله ي « استاد رمضان كفاش خراساني » به قلم حسين خديو جم
@hekmatkalame
‏ایران را دیدم دلم خون شد. همه جا ملک پریشان، ملت پریشان، تجارت پریشان، خیال پریشان، عقاید پریشان، شهر پریشان، شهریار پریشان، خدایا این چه پریشانی است؟!

سیاحتنامه ابراهیم بیگ/ ١٢٠ سال پيش
@faryad_naseri
☘️ معرفی شماره ١۴۸ نشریه «اطلاعات حکمت و معرفت»
با عنوان «چیستی و زمینه‌های شکل‌گیری جنبش پدیدارشناسی۲»

🗞 همراه با سخن دبیر ماهنامه، #منیره_پنج‌تنى


تصویر جلد ماهنامه👇
✨ → t.me/sedanet1/39

متن کامل معرفی در صدانت👇
✨ → 3danet.ir/K41PE
🌾 @sedanet | @Doostanehekmatmarefat
در محاسن نسبت

برجسته شدن، آشکار شدن، از عادت خارج شدن چیزی‌ست که می‌تواند چهره‌ی تازه‌ی چیزها را برای‌مان عیان کند.

شاید منی که مریضی نقشه‌خوانی و نقشه‌گردی دارم هزاران بار در نقشه نام قهدریجان را دیده بودم اما هیچ وقت قهدریجان (قهدری‌گان و قهدری‌خان) برایم از عادت نقطه‌ای در نقشه بودن خارج نشده بود.

تویسرکان هم نسبت‌هایی روزمره با من داشت. شهری از شهرهای ولایتم بود. بعدها شهر دوستانم شد. اما ناگهان شهری شد که دیگر نه آن راه پر پیچ و خم‌اش، نه باغ‌های شگفت‌انگیز گردوش، نه تاریخ کهنش چندان نسبتی با من نداشتند هرچند که هر کدام نسبتی بودند اما دیگر روزمره شده تویسرکان از عادت روز مرگی جهید و رهید و مرا یاد خسرو روزبه انداخت یاد سامن انداخت و خود معنایی تازه گرفت. معنایی دی‌ماهی.
قالت الحکما: التعجب حیرة تعرض الانسان لعقول و عن معرفة سبب الشئ فیه؛ معنی:
چنین باشد که تعجب دهشتی لست که مردم را عارض می‌شود، از آن چیزی که ببینند و سبب آن را ندانند یا کیفیت و تاثیرات او ندانند. (عجایب المخلوقات و غرایب الموجودات)

فاشیسم از نظرگاه بین‌المللی چیست؟ تلاشی برای حل کردن مشکلات تولید و مبادله با مسلسل و تپانچه. (سوسیالیسم، فاشیسم و انقلاب، آنتونیو گرامشی)


بشنوید و بفهمید، هر چیزی که داخل می‌شود در دهان نجس نمی‌کند آدمی را. اما آنچه از دهان بیرون می‌آید نجس می‌کند آدمی را... از جهت اینکه از دل فکرهای بد برمی‌خیزد، از کشتن مردم و زنا کردن و فسق نمودن و دزدی کردن و شهادت دروغ دادن و ملحد شدن. (ترجمه‌ی اناجیل اربعه. انجیل متی)

ان‌ الانسان لفی خسر: همانا انسان در زیان است. (فرقان: سوره العصر)
خواستن به وقت
(اراده کردن یا دعا کردن)

عمل و‌مفهومی در جهان انسانی وجود دارد که در میان اهل نظر به نام‌های مختلفی خوانده شده است.

دعا کردن، خواندن به یاری، درخواست کردن این عمل بین دو سطح بسیار متفاوت و متمایزی از معنا قابل توجه است.

در بالاترین سطحش میل و اراده است. تو گویی انسانی اراده‌ی خود را تحقق کلامی می‌بخشد. چنانکه می‌تواند تحقق ذهنی به آن بدهد. این با طبیعت و غریزه‌ی آدمی قابل فهم‌تر است. در این حالت با تحقق کلامی انسان خودش را می‌راند. به‌قول نیچه اراده می‌کند و همزمان فرمانده و فرمان‌بر است.

در پایین‌ترین سطح اما او دیگر قدرتی در خود نمی‌بیند از قدرتی برتر که خداست می‌خواهد تا چنین و چنان کند.

ابن عربی در
«فص حکمة نفثیه فی کلمه شیثیه» نتیجه‌ی این خواستن‌ها را عطایا می‌نامد. و می‌گوید بر دو دسته‌ی ذاتی و اسمایی‌اند.

و چنان‌اند که گاه خواهنده به‌طور مشخص صلاحش را می‌داند همان را می‌خواهد.
گاه نمی‌داند و کلی آنچه به صلاح است را از خدا می‌خواهد «زیرا مشکل‌ترین دانش‌هاست که شخص در هر زمان معین بر استعداد خود در آن زمان وقوف یابد»

وقوف بر استعداد یافتن نکته‌ی بسیار مهمی‌ست که هم به لحاظ فردی و هم اجتماعی اهمیت دارد.

زمانی گروهی و عده‌ای مردمی را می‌رانند که شما چنین و چنان باید باشید.

متجددان به تجدد، ملایان به بهشت و هر گروهی هم مردم را گله‌‌ای می‌بییند که باید برانندش.

زمانی مردم بر استعداد جمعی خود واقف می‌شوند که من خرخود و بنده‌ی خودم. نمی‌گذارم مرا برانند. بر خود فرمان می‌دهم و فرمان می‌برم.
این لحظه از وقوف را شاید لحظه‌ی «سوژه» شدن یا «خود» شدن بتوان نامید. آن لحظه که باشنده ناگهان در می‌یابد. در را می‌یابد و از تنگی و تنگنا رها می‌شود.

ابن‌عربی معتقد است: «چون خواهش با وقت خود موافق افتد، زود اجابت شود» البته برای خواهش هم وقت معینی را می‌داند.
معتقدم برای فهم این سخن کمی باید به تجربه و عمل و ماده برگردیم.

کسی دانه‌ای می‌کارد. او در دل خواهشی ناگفته دارد که عملش تحقق عینی آن است. جوانه زدن دانه و روییدنش.
اگر در خاک خوب و هوای خوب و به وقت مناسب نکارد، دانه‌اش نمی‌روید.

یا انتظار آبستن شدن از زنی که زمان و دور باروریش گذشته است انتظار و خواهشی دیروقت است.

بنابراین اگر فردی یا جمعی به وقت به استعدادش پی نبرد شاید دوری باید بگذارند تا طبیعت فرصتی دوباره به او و آنها بدهد. این بیشتر درباره‌ی جمع صادق است تا فرد.

ابن‌عربی «استعداد را پنهانی‌ترین خواهش» تعریف می‌کند.
هر کس باید به این پنهانی‌ترین خواهش خویش بیندشد و دریابدش و آنگاه هر ملتی باید به این پنهانی‌ترین خواهش خویش بیندیشند و دریابندش.

شما فکر می‌کنید پنهانی‌ترین خواهش ملت ایران چیست؟ آیا به هنگام خواسته‌اندش یا نه؟ دیر شده برای خواستنش یا زود است؟ یا نه فکر می‌کنید امروز روز درست میدان دادن و دریافتن آن «خواهش پنهان»‌ست که باید عیان شود و تحقق یابد.

#ابن_عربی
@faryad_naseri
ان‌در امیدواری... pinned «خواستن به وقت (اراده کردن یا دعا کردن) عمل و‌مفهومی در جهان انسانی وجود دارد که در میان اهل نظر به نام‌های مختلفی خوانده شده است. دعا کردن، خواندن به یاری، درخواست کردن این عمل بین دو سطح بسیار متفاوت و متمایزی از معنا قابل توجه است. در بالاترین سطحش میل…»