ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
شجری را گفتند: برگ چون زلف بر باد داده‌ای، حکمت بریدن است.

لاله‌ای را گفتند: در باد رقصیده‌ای چراغت را باید کشت.

ناصر خسرو حکیم چه خوش نوشته است:

شاخ شجر دهر غم و مشغله بار است
زیرا که بر این شاخ غم و مشغله بار است.

@faryad_naseri
رسانه علیه‌السلام نیست.

نوع برخورد بزرگان قوم در مواجهه با انقلاب ۵۷ و نتیجه‌ی قضاوت‌هاشان و فراست احمد شاملو همیشه پیش چشم من بوده و هست که مواجهه با وقایع سیاسی و اجتماعی دجار هیجان و غلط نشوم و اصل را ببینم و بازی نخورم.

به‌واسطه‌ی تدریس مباحث رسانه و سوادرسانه‌ای بیش از پیش در پیگیری اخبار وسواس و دقت به خرج می‌دهم که این جریان چیست و از کجا آب می‌خورد؟

با تمام این‌ها سخت پیگیر اخبار حرکت‌‌ها و جنبش‌هایی هستم که زنان راه می‌اندازند و پیش می‌برند به دلیل اینکه باورم این است: تغییرهای بزرگ ذات زنانه دارند.

در این چند ماه اخیر که سرعت وقایع بسیار بیش از آن است که بشود به‌تنهایی رصدشان کرد به چند مجرای عمومی در فضای مجازی اعتماد کردم.

مجراهایی که گردانندگانشان در ظاهر امر مردمند و فراموش کردم آنجا نیز رسانه‌ است و در رسانه قدرت‌های بزذگ پنهان و دخیلند.

کمی غفلت به این انجامید که امروز حس بازی خوردن به من دست بدهد. دختری را یک‌ماه پیش یک‌شب دستگیر می‌کنند و یک‌ماه بعد در دل التهابات عمومی ناگاه تمام فضای مجازی را با اخبار او پر می‌کنند.
زنی دیگر که او نیز در جریانی دیگر خبرساز شده بود به شدت جلو رانده می‌شود و تو می‌فهمی بازی خورده‌ای.

قرار بوده هوش‌ربایی کنند و حواس‌ها را پرت.

ماجرای یک‌ماه پیش را امروز رسانه‌ای کنند و گربه‌رقصانی کنند تا برقصانندمان.

#خطر_رسانه
#انحراف
رنساس انفجار گوشت بر کلام بود. بیرون زدن تن از حجاب. آن من ِ دینسوخته‌ی افسرده شکفت و تن مرکز داستان شد. تنی که زیر جامه ها و جُل‌ها نهان بود.رنسانس در نقاسی‌های کلیسا جلوه ی تن است، عضله، رگ، پی، زن
طوفان

می توانم در یک شعر طوفانی
دل تان را
پر از پرنده کنم
از عقاب ها، کبوترها، یاکریم ها،
گنجشک ها، قناری ها، سهره ها
اما حواستان باشد
یک جایی این طوفان تمام می شود
و قلب شما
مثل یک کشتی خسته
در سرزمینی دور به گل می نشیند

فریاد ناصری از کتاب " سرزدن"

🌀| @astrakancafe
مرشد به جهان خیره‌سر و سرسری نتواند نگریست.

#بویوروق رساله‌ی آیینی قزلباشان صفوی
@faryad_naseri
دوستان عزیزم

مدتی‌ست فعالیت اینجا کمرنگ شده است و تا چند روز هم کمرنگ خواهد بود.

از هفته‌ی بعد به روال پیشین و‌منظم‌تر فصوص‌خوانی‌مان را ادامه می‌دهیم.

برای دور نشدن از بحث خبری و مطلبی از آیت‌الله سیستانی اینجا منتشر می‌کنم که در این مطلب پیرامون رواج فلسفه‌ی ملاصدرا و عرفان ابن عربی در ایران نظر داده‌اند و نظرشان هم مثبت نیست.

http://www.ebnearabi.com/6997/انتقاد-سیستانی-تدریس-فلسفه-ملاصدرا-ان.html ‌
به فکرِ گنبدِ خود باش، یا امام رضا!

> زنده‌یاد «کفاش خراسانی»

•
[«کفاش خراسانی»، شاعر دردمند مشهدی، در عصر مشروطه می‌زیست و درگذشتش را حوالی سال ۱۳۱۵ خورشیدی دانسته‌اند. از او، قصیده‌ای انتقادی و شکواییه‌ای طنزآمیز به‌جای مانده که آن را، دردمندانه و شوخ‌طبعانه، در شکایت از فرّاشان و مسئولان آستان قدس رضویِ روزگار خودش نوشته است. کفاش، شعرهای زیادی دارد، اما این شعر، به‌دلیل شوخ‌طبعی‌های شاعرش و موضوع ویژه‌اش، از همان زمان، زبانزد شد و به امروز هم رسیده است.
دربارۀ چرایی سرودن این شعر می‏‌گویند: روزی شاعر، کتک‌خوردنِ زائرانی را می‌بیند که برای غذای‏ رایگان بر درِ آشپزخانۀ آستان قدس رضوی ازدحام کرده‏‌اند. نیازمندیِ زائران‏ و گستاخیِ فراشان، کفاشِ تهی‌دست و آزاده را آن‌چنان می‌آزارد که‏ با تیغ زبان و قلمش این‏‌چنین به مقابله می‏‌پردازد.]
•

ز بی‌حسابیِ اوباش، يا امام رضا
شد آنچه بود نهان، فاش، يا امام رضا

چه صحن و بارگه است اين، مگر كه نقشۀ او
كشيده مانیِ نقاش؟ يا امام رضا

چراغ برق تو و نور مه بُوَد به مثل
حكايتِ خور و خفاش، يا امام رضا

شبی برو درِ مطبخ، ببين چه‌سان زوّار
كتك خورند عوضِ آش! يا امام رضا

يساولِ دمِ مطبخ كه بدتر از خولی‌ست (۱)
يكی دگر بنشان جاش، يا امام رضا

به ديگ، يک، دو منی ماش و يک منی شلتوک (۲)
پزند جای پلو ماش، يا امام رضا

بسی به ديگ رَود استخوان كه گوشت از او
سترده گشته به منقاش، يا امام رضا (۳)

به توی قرمۀ سبزی كنند گوشت، وليک
به قدر دانۀ خشخاش، يا امام رضا

به وقتِ صرفِ غذا، حرف خادمان اين است
كه جوجه نيست چرا لاش؟ يا امام رضا

ز «مفت‌خورانِ» فراوان كه گردِ تو جمع‌اند (۴)
به فكر گنبدِ خود باش! يا امام رضا

به‌جای آن‌كه به پای پياده، كفش كُنند
كَنند آنچه بُوَد پاش، يا امام رضا

جماعتی شده دربان تو را، بلانسبت (۵)
همه اراذل و اوباش، يا امام رضا

تو را که قرض شده فرض، بشنو از من عرض
مگیر این‌همه فرّاش، یا امام رضا

به گردِ روضۀ خلدآشيانِ تو جمع‌اند
چه روضه‌خوان؟ همه كلّاش! يا امام رضا (۶)

بسی شده‌است كه با ارمنی زيارت‌خوان
برای زر شده قارداش، يا امام رضا (۷)

به روز حشر ز كس وامگير سايۀ لطف
خصوص از سرِ «كفّاش»، يا امام رضا
•

پی‌نوشت:
۱. یساول: نگهبان
۲. شلتوک: برنجی که هنوز آن ‌را از پوست درنیاورده باشند.
۳. منقاش: موچین
۴. باید با مسامحه، به تلفظ عامیانه بخوانیم «مُف‌خوران»، تا وزن مصراع درست باشد.
۵. حسین خدیوجم در یادداشتی نوشته: «معروف است که پس از انتشار این شعر در میان طبقات مختلف مشهد آن روزگار، یکی از خادمان گردن‌کلفت موضوع را به ریش می‏‌گیرد و در پی آزار این سخنور بی‏‌پناه‏ برمی‏‌آید. به سراغش می‏‌رود و مشتی بدوبی‌راه نثارش می‏‌کند. کفاش برای رهایی از چنگ‏ این قلتشن دیوانه می‏‌گوید: از کلمۀ «بلانسبت» که در این بیت آمده، مقصودم تو بوده‌ای، و درنتیجه از شرّ او و امثال او در امان می‏‌ماند.»
۶. قطعاً طعنۀ کفاش، همۀ روضه‌خوانان را در بر نمی‌گیرد؛ خودِ او شعرهای فراوانی در مدح و رثای اهل‌بیت، خاصه امام‌حسین (علیه‌السلام) دارد.
۷. قارداش: برادر ترکی


از : ماه نامه ي يغما ، س 27 ، ش . م . 307 ، ش 1 ، فروردين ماه 1353 ، مقاله ي « استاد رمضان كفاش خراساني » به قلم حسين خديو جم
@hekmatkalame
‏ایران را دیدم دلم خون شد. همه جا ملک پریشان، ملت پریشان، تجارت پریشان، خیال پریشان، عقاید پریشان، شهر پریشان، شهریار پریشان، خدایا این چه پریشانی است؟!

سیاحتنامه ابراهیم بیگ/ ١٢٠ سال پيش
@faryad_naseri
☘️ معرفی شماره ١۴۸ نشریه «اطلاعات حکمت و معرفت»
با عنوان «چیستی و زمینه‌های شکل‌گیری جنبش پدیدارشناسی۲»

🗞 همراه با سخن دبیر ماهنامه، #منیره_پنج‌تنى


تصویر جلد ماهنامه👇
✨ → t.me/sedanet1/39

متن کامل معرفی در صدانت👇
✨ → 3danet.ir/K41PE
🌾 @sedanet | @Doostanehekmatmarefat
در محاسن نسبت

برجسته شدن، آشکار شدن، از عادت خارج شدن چیزی‌ست که می‌تواند چهره‌ی تازه‌ی چیزها را برای‌مان عیان کند.

شاید منی که مریضی نقشه‌خوانی و نقشه‌گردی دارم هزاران بار در نقشه نام قهدریجان را دیده بودم اما هیچ وقت قهدریجان (قهدری‌گان و قهدری‌خان) برایم از عادت نقطه‌ای در نقشه بودن خارج نشده بود.

تویسرکان هم نسبت‌هایی روزمره با من داشت. شهری از شهرهای ولایتم بود. بعدها شهر دوستانم شد. اما ناگهان شهری شد که دیگر نه آن راه پر پیچ و خم‌اش، نه باغ‌های شگفت‌انگیز گردوش، نه تاریخ کهنش چندان نسبتی با من نداشتند هرچند که هر کدام نسبتی بودند اما دیگر روزمره شده تویسرکان از عادت روز مرگی جهید و رهید و مرا یاد خسرو روزبه انداخت یاد سامن انداخت و خود معنایی تازه گرفت. معنایی دی‌ماهی.
قالت الحکما: التعجب حیرة تعرض الانسان لعقول و عن معرفة سبب الشئ فیه؛ معنی:
چنین باشد که تعجب دهشتی لست که مردم را عارض می‌شود، از آن چیزی که ببینند و سبب آن را ندانند یا کیفیت و تاثیرات او ندانند. (عجایب المخلوقات و غرایب الموجودات)

فاشیسم از نظرگاه بین‌المللی چیست؟ تلاشی برای حل کردن مشکلات تولید و مبادله با مسلسل و تپانچه. (سوسیالیسم، فاشیسم و انقلاب، آنتونیو گرامشی)


بشنوید و بفهمید، هر چیزی که داخل می‌شود در دهان نجس نمی‌کند آدمی را. اما آنچه از دهان بیرون می‌آید نجس می‌کند آدمی را... از جهت اینکه از دل فکرهای بد برمی‌خیزد، از کشتن مردم و زنا کردن و فسق نمودن و دزدی کردن و شهادت دروغ دادن و ملحد شدن. (ترجمه‌ی اناجیل اربعه. انجیل متی)

ان‌ الانسان لفی خسر: همانا انسان در زیان است. (فرقان: سوره العصر)
خواستن به وقت
(اراده کردن یا دعا کردن)

عمل و‌مفهومی در جهان انسانی وجود دارد که در میان اهل نظر به نام‌های مختلفی خوانده شده است.

دعا کردن، خواندن به یاری، درخواست کردن این عمل بین دو سطح بسیار متفاوت و متمایزی از معنا قابل توجه است.

در بالاترین سطحش میل و اراده است. تو گویی انسانی اراده‌ی خود را تحقق کلامی می‌بخشد. چنانکه می‌تواند تحقق ذهنی به آن بدهد. این با طبیعت و غریزه‌ی آدمی قابل فهم‌تر است. در این حالت با تحقق کلامی انسان خودش را می‌راند. به‌قول نیچه اراده می‌کند و همزمان فرمانده و فرمان‌بر است.

در پایین‌ترین سطح اما او دیگر قدرتی در خود نمی‌بیند از قدرتی برتر که خداست می‌خواهد تا چنین و چنان کند.

ابن عربی در
«فص حکمة نفثیه فی کلمه شیثیه» نتیجه‌ی این خواستن‌ها را عطایا می‌نامد. و می‌گوید بر دو دسته‌ی ذاتی و اسمایی‌اند.

و چنان‌اند که گاه خواهنده به‌طور مشخص صلاحش را می‌داند همان را می‌خواهد.
گاه نمی‌داند و کلی آنچه به صلاح است را از خدا می‌خواهد «زیرا مشکل‌ترین دانش‌هاست که شخص در هر زمان معین بر استعداد خود در آن زمان وقوف یابد»

وقوف بر استعداد یافتن نکته‌ی بسیار مهمی‌ست که هم به لحاظ فردی و هم اجتماعی اهمیت دارد.

زمانی گروهی و عده‌ای مردمی را می‌رانند که شما چنین و چنان باید باشید.

متجددان به تجدد، ملایان به بهشت و هر گروهی هم مردم را گله‌‌ای می‌بییند که باید برانندش.

زمانی مردم بر استعداد جمعی خود واقف می‌شوند که من خرخود و بنده‌ی خودم. نمی‌گذارم مرا برانند. بر خود فرمان می‌دهم و فرمان می‌برم.
این لحظه از وقوف را شاید لحظه‌ی «سوژه» شدن یا «خود» شدن بتوان نامید. آن لحظه که باشنده ناگهان در می‌یابد. در را می‌یابد و از تنگی و تنگنا رها می‌شود.

ابن‌عربی معتقد است: «چون خواهش با وقت خود موافق افتد، زود اجابت شود» البته برای خواهش هم وقت معینی را می‌داند.
معتقدم برای فهم این سخن کمی باید به تجربه و عمل و ماده برگردیم.

کسی دانه‌ای می‌کارد. او در دل خواهشی ناگفته دارد که عملش تحقق عینی آن است. جوانه زدن دانه و روییدنش.
اگر در خاک خوب و هوای خوب و به وقت مناسب نکارد، دانه‌اش نمی‌روید.

یا انتظار آبستن شدن از زنی که زمان و دور باروریش گذشته است انتظار و خواهشی دیروقت است.

بنابراین اگر فردی یا جمعی به وقت به استعدادش پی نبرد شاید دوری باید بگذارند تا طبیعت فرصتی دوباره به او و آنها بدهد. این بیشتر درباره‌ی جمع صادق است تا فرد.

ابن‌عربی «استعداد را پنهانی‌ترین خواهش» تعریف می‌کند.
هر کس باید به این پنهانی‌ترین خواهش خویش بیندشد و دریابدش و آنگاه هر ملتی باید به این پنهانی‌ترین خواهش خویش بیندیشند و دریابندش.

شما فکر می‌کنید پنهانی‌ترین خواهش ملت ایران چیست؟ آیا به هنگام خواسته‌اندش یا نه؟ دیر شده برای خواستنش یا زود است؟ یا نه فکر می‌کنید امروز روز درست میدان دادن و دریافتن آن «خواهش پنهان»‌ست که باید عیان شود و تحقق یابد.

#ابن_عربی
@faryad_naseri
ان‌در امیدواری... pinned «خواستن به وقت (اراده کردن یا دعا کردن) عمل و‌مفهومی در جهان انسانی وجود دارد که در میان اهل نظر به نام‌های مختلفی خوانده شده است. دعا کردن، خواندن به یاری، درخواست کردن این عمل بین دو سطح بسیار متفاوت و متمایزی از معنا قابل توجه است. در بالاترین سطحش میل…»
یادداشت افسانه نجم‌آبادی درباره‌ی کتاب «سرزدن»ِ فریاد ناصری. منتشر شده در مجله‌ی تجربه
@faryad_naseri
✨امروز چهارمین سالگرد آغاز نسل کشی ایزدیان به دست گروه داعش می باشد.

ایزدیان در تاریخ پرفرازونشیب و خونبار خود بیش از شصت بار از سوی مسلمانان مورد نسل کشی و قتل عام قرار گرفته اند. مردانشان به قتل رسیده ، کودکان شان به بردگی و زنان شان به اسیری رفته اند، اموال آنان به غارت رفته و زیارتگاه هایشان تخریب شده است.

شعر زیر را " قباد جلی زاده" به کُردی سروده و سعید دارایی آن را به فارسی برگردانده است:





در سومالی
شمار مگس
از شمار دانه های گندم بیشتر است.
می بینی خدا!
شک می کنم که ببینی.
می شنوی شیون دختران پاک ایزدی را
که از شنگال
آنها را
بر پشت شتر
به بیابان می برند برای تجاوز.
می شنوی خدا!
شک دارم که بشنوی.
بوی خون گورهای دسته جمعی را
ﮐە شیرخواره اش بیشتر است از جوان و پیر .
بو می کنی خدا!
شک دارم که بو کنی.
این شعر زخمی و گریان را
می خوانی!
نه! شک دارم خدا
شک دارم که تو
اصلا بتوانی بنویسی
و بخوانی.

@faryad_naseri
📕 نقد و بررسی کتاب سِفرِ سَفر
👤 #کاوه_بهبهانی
صوت و اسلاید ها👇
✨ → 3danet.ir/btnI4
🌾 @Sedanet
🌾 @Sophia_Kaveh
🌾 @hekmatkalame
چیستند آن پاره‌های جان‌مان؟


اما قسم دوم که گفتیم «عطایایی هست که در برابر خواهشی نیست»، آنچه گفتیم در برابر خواهش نباشد، مراد خواهشی است که به زبان آید، زیرا که در واقع از خواهش گریزی نیست-به زبان و یا به حال و یا به استعداد-

فص حکمت دم الهی در کلمه‌ی شیثی

فارغ از بحث بسیار مهم ولایت و پایان مکاشفه‌گون این فص، به رنگ حال و روزمان، ما همان بحث استعداد را پی می‌گیریم.

در یادداشت پیشین پرسیدم پنهانی‌ترین پرسش (استعداد) ملت ایران چیست؟

آیا گمان نمی‌کنید ما و حتا خود همین «ما» دچار چندپارگی و تناقض و تشتت شده‌ایم و شده است و البته نه تکثر.

ما که چندگانه‌ایم همزمان چند چیز مهم متناقض را با هم خواهانیم. برای همین است که در این جهنمیم. جهنم همین چندپارگی است.

اگر تمثیل آتش را اینجا بپذیریم که ذوب و خالص می‌کند.

پس آتشی، واقعه‌ای، رخدادی باید که ما را از این میل پاره‌پاره نجات دهد.

شما فکر می‌کنید آن چیزهای پنهان متناقضی که ما آنها را با هم می‌خواهیم و آنها حتا ما را چندپاره کرده‌اند چیستند؟

@faryad_naseri
https://m.youtube.com/watch?v=cu6EW19NR3M

این فیلم «مهران تمدن» را حتمن ببینید. فیلمی مستند بر اساس ایده‌ی درخشان «همزیستی» که ضعف تئوریک مهران تمدن در مباحث ایده و فیلم را به شکست می‌کشاند هرچند لحظات درخشان و مهمی دارد.

با این‌همه تماشای فیلم برای جامعه‌ی ما بسیار لازم است.