معرفی کتاب «جدایی گفت‌و‌گو» محمدحسین مدل
برگزیده‌ی شعرهای سه کتاب

در این هوای مسموم و /بی‌چراغ/ زنده به‌یاد تو می‌مانم

و

یک‌روز می‌آیم/بی‌ لب/ و با جان حرف می‌زنم

اسپ تازی شده مجروح به زیر پالان
طوق زرین همه بر گردن خر میبینم

دستی که پیر خراسانی بر شانه‌ات می‌زند ای متفرعن چوب خداست.

خودتان می‌دانید و مملکت‌تان!

پس از ده سال مدیو ماه (عموزاده‌ی زرتشت)، پسر آراستای، به زردشت ایمان آورد.
زادسپرم.
انسان و کیهان ص۱۴۷

جالب است که اولین مرد گرونده به دین اسلام هم عموزاده‌ی پیامبر یعنی علی‌پسر ابوطالب است.

در پست بعدی بیشتر از این کتاب خواهم گفت.

قطعنامه‌ی پن جهانی و زحمت اشتراک

من بارها و بارها نوشته‌ام دوستان نازنینی که در کانون فعالند بر فعالیتشان درود.

اما نمی‌دانم چرا حواسشان به کامنت نوشتن دسته‌جمعی در فیس‌بوک و جاهای دیگر هست و به اتفاقات دیگر نیست؟

انجمن پن در هند جلسه می‌گذارد و درباره‌ی صدیقه وسمقی و محمد بم بیانیه می‌دهد اما درباره‌ی صدیقه وسمقی حداقل همان موقع که دچار گرفتاری شد من اینجا نوشتم کانون از آن روز تا امروز هیچ واکنشی نشان نداد تا رسید به این بیانیه و زحمت کشید خبرش را به اشتراک گذاشت.

چندسال است بعضی دوستان می‌گویند باید برویم و در کانون مشارکت کنیم اما تمام نهادها در این خاک طوری برنامه‌ریزی شده‌اند که در دست چند نفر بمانند حتا اگر به‌ظاهر آن چند نفر نباشند و ویترین کسان دیگری باشند باز زعما و علما و ریش‌سفیدان آن پشت در حال برنامه‌ریزی‌اند.

شما اگر دقت کنید همیشه عده‌ای بوده‌اند که می‌خواسته‌اند وارد جمع‌ها و انجمن‌ها و ... شوند تا آنجا را دچار تحول کنند اما در نهایت یا از دور خارج شده‌اند یا بعد از ورود همرنگ وضعیت.

پی‌نوشت:
از مصائب مدام پیش آمده بر دوستان کانون باخبرم.

و اما آقای افخمی که حتا در گفتن «همجنس‌خواهی» یا «همجنسگرایی» دچار لکنت می‌شود و برای پنهان کردن این لکنتش دست به دامن عبارت‌پردازی می‌شود با این نظرش درباره‌ی صادق هدایت پیش از آنکه نشان‌دهنده‌ی نظرگاهی سیاسی یا اندیشگانی باشد بیانگر وضعیت بغرنج «چهره‌»های امروز و روز ماست. «چهره‌»های پریشیده‌ی روز پریشان ما.

هر روزگاری با چهره‌هایش غنا و فقرش را نشان می‌دهد.
چهره‌های امروز ما کیستند؟ همین‌ها که هر روز خبرسازند. احمدی‌نژاد و آن جوان که امام زمان بود و مشتی از هنربندان.

ناصرهمتی در کانالش خوب نوشته که این‌ها منتظرند تا ما نقدشان کنیم تا سمت مظلوم ماجرا بایستند. درست می‌گوید اما...

حالا که هنوز حرف از پس و پیش برای این جماعت جذاب است باید بگویم ببین هدایت چه ککی در تنبانتان انداخته که هنوزا هنوز از آن در رنجید!

معرفی کتاب: انسان و کیهان در ایران باستان
فیلیپ ژینیو. لیندا گودرزی. نشرماهی.

دوستان علاقه‌مند به مباحث ایران باستان و زرتشتیان حتمن بشنوند.

@faryad_naseri

ان‌در یا عن‌در یا اندر امیدواری

آنجا که نامجو می‌خواند
اندر امیدواری...اندر امیدواری...
اولین بار با یکی دو تن از دوستان بودم که فهمیدم وقتی که می‌گوید: اندر امیدواری... با چه غیظی می‌گوید که اندر می‌شود ان‌در یا عن‌در. خندیدم تکرار کردم ان‌در امیدواری... دوستانم خندیدند که واقعن.

چند روز پیش برای بچه‌ها موضوع انشا دادم: چرا باید امیدوار باشیم؟

همه تقریبن می‌گفتند: آقا بهتر است بنویسی چرا نباید امیدوار باشیم؟
غم داشت حرفشان.

فارغ از طنزی که من در یافته‌ام می‌بینم، باورم این است در تمام ذرات آنکه هنوز زنده است امیدی هست.

تنها مردگان امیدی ندارند.
@andaromidvari

کتاب کهنه را گشودم
ماه خندید
و سطرها
جوی‌وار به راه افتادند
نرگس‌ها در کناره روییدند
و عطر یاس در سرزمین‌های روشن پیچید
چشم‌هایی به آرامی باز می‌شد
و دهانی
چون نقطه‌ای سرخ می‌بالید
می‌خواست چیزی بگوید
می‌خواست چیزی بگوید
سواران سیاه
که در برابر هم صف کشیده بودند
شمشیرها را بر کشیدند
و لعل آب شد
کتاب را بستم
اما زمزمه درون جنگل جاری است
با ماه و جوی‌های آرام
و بوی خاک بار آور خیس

✅کتاب راز فنا
مجموعه شعر
حسین مزاجی
@andaromidvari

گرانتوسکی از دو واژه‌ی فارسی میانه یاد کرده که یکی از آن‌ها معنایی مثبت دارد: kundagar, kunda به معنای «حکیم، دانا، بصیر، دلیر، شجاع»، و سپس همچنین به معنای «جادوگر، پیشگو، پیامبر» ( قس kundag در پهلوی به معنای «جادوگر،طالع‌بین» ). من پیشنهاد می‌کنم که در یک متن مانوی به پهلوی اشکانی که هنینگ منتشر کرده است... لقب اهریمن Akundag است، a-kundag یعنی «نادان» ....

انسان و کیهان در ایران باستان. فیلیپ زینیو. لیندا گودرزی. نشر ماهی.
@andaromidvari

این یک نقاشی نیست.

همه انسان‌ها سیاسی هستند. گرامشی

ولی آنجا دو دست بود
اندامی بود رها شده در باد.
کسی بود که راه‌های زیرزمینی را می‌شناخت... . مجید نفیسی

@andaromidvari

سینمای کثیف

می‌گویند مردم به هنر اهمیت نمی‌دهند اما مراکز قدرت با تبلیغات فیلم‌های کثیف‌شان را میلیاردی می‌فروشند.

شرکت‌های موسیقی با هم دستی شرکتهای تبلیغاتی و چهره‌های توخالی
تولیداتشان را میلیاردی می‌فروشند.

در حراج‌های هنری تابلوهای اصیل و غیر اصیل به قیمت‌های گزاف فروخته می‌شوند.

از کتاب‌ها هم کتابی که پوچ است بیشتر دست به دست می‌شود وگرنه سرگذشت هر بزرگی را که می‌خوانیم گرفتار نان روزش بوده است.

این گزاره را به دقت بخوانید:

پرفروش مبتذل است.

در این کشور و با این احوال، هیچ شکی ندارم که پرفروش مبتذل است.
نشسته‌ام در اتوبوس و تاریک است نمی‌شود کتاب خواند.

فیلم کثیف و مبتذلی با صدای بلند پخش می‌شود: «خجالت نکش»، احمقانه‌ترین شکل تبلیغ و تحمیق.

فیلمی که چندصد میلیون را حیف کرده است تا کثافت را نه به تصویر که تجسم بخشد، لابد کارگردانش هم هنرمند است.

بیایید به کثافت نه بگوییم.
نه به سینمای کثیف
نه به موسیقی کثیف
نه به کتاب کثیف
نه به ابتذال
بگردیم و ممنوعه‌ها و مغفول‌مانده‌ها را بیابیم.

پ. ن: در عالم نشر معدود ناشرانی مثل نشر ماهی و بیدگل... توانسته‌اند کاری کنند درخور کتابهای خوب.

بگذارید تا بمیریم بعد از ما یاد کنید

@andaromidvari

برای «عباس عبدی» که امروز رفت◼

و تمام کسانی که امروز مُردند و ما نمی‌شناختیم و فقط بعد از مرگ می‌شناسیم آن هم برای یک یا دو روز؛ یا می‌شناختیم و به یادشان نبودیم و از فردا مدعی دوستی‌شان خواهیم شد و خاطره‌ها ازشان نقل خواهیم کرد...

@NaghdoNegh

اخوان‌ثالث شاعری‌ست با حکایت‌های شیرین. دیشب با سلی یاد حکایت عاشقی اخوان با زن قصاب افتادیم.
گفتم این متن و شعر هادی خرسندی را، شما هم بخوانید. به قول دکتر کدکنی: حالات و مقامات اخوان‌ثالث
@andaromidvari

درس اول استاد
در داستان بلندی (نُه توی عشق و کین تعزیه داران) که من نوشته بودم استادی پی گرفته می شود که تکامل یافته اش برای موالی لاجوردی است. این استاد کارش بردن جنازه های به امانت نهاده شده به عراق است و امورات مُرده و گور و آن دنیا همیشه و همواره تا روان هست به دست موبد بوده است. این گونه این مرده کَش یکی از مریدهای آقا می شود. در این زمان بین ایران و عراق شکرآب است و رفت و آمد و بردن مرده به عراق قاچاق است. این استاد در راهش ایستگاهی دارد که بچه سیدی تنها کنار گور بی رونق جدش در آن بوستانی دارد و بوستانش را موش ها می خورند. ریشه ی گیاه هایش را می جوند. روزی استاد یکی از این موش ها را می گیرد و در یک دله ی حلبی زندانش می کند. می گذارد موش تمام پشم و پیله اش بریزد و از گشنه گی به مرگ برسد. آن وقت موشی کوچک جلو اش می اندازد. موش گشنه پس پس می رود: «نمی خورم.» : «می خوری. تنها باید خیالت راحت شود که نمی تواند بخوردت.» نشان به این نشان که هی موشش را گشنه می کند هی موش زنده به او می خوراند تا جایی که موش گشنه برای رسیدن موش تازه بال بال می زند. استاد موشش را به جایی می رساند که دیگر غیر از موش زنده خوراک نمی شناسد. آن وقت از دله درش می آورد و در بستان رهایش می کند تا ریشه ی دشمن بوستان سید را برکند. همین روش را بعدها که استاد زندانبان می شود در زندانش به کار می گیرد. استاد مخالف ها را موش هایی می دانست که به جان بوستانش افتاده اند. تنها موش است که راه و چاه و چاره ی موش را می شناسد و می تواند ریشه ی خود را برکند. این بر من روشن است که مجاهدهای در دست استاد کم در ریشه کن کردن سازمان شان نقش نداشتند. تواب می گفتند. توبه هم آن که: بنده ای (مولایی) که آسی (عاصی) شده و از ولی اش گریخته و با ندامت به ولی بازگشته است. سزای بنده ی گریخته اگر به دست آید مرگ است مگر که ولی توبه اش را بپذیرد. ندامت را نمی توان به این راحتی ها نمود. کسی بوده است در زندان شیراز که بیش از سی نفر را شکار کرده است اما سی و یکمی کسی در می آید که چیزی را عیان می کند که تواب از خود بروز نداده بود، چیزی را نهانده بود و این آشکار شده بود. یکی چون خودش که نفاقش آشکار نشده بود تیر خلاصش را زد.

قطعه شعری (توصیه نامه) که از طرف زنده یاد مهدی اخوان ثالث – امید – برای آقای خامنه ای نوشته شده و در آن حسین منزوی را برای اشتغال معرفی کرده با مقدمه‌‎ی خود اخوان می‌خوانیم:

«پس از سقوط رژیم پهلوی بود که حسین منزوی غزلسرای نام آشنای دیارمان از همسرش بخاطر بیکاری جدا شد و دخترش غزل را نیز بخاطر بیکاری به مادرش سپرد .مدتی در زنجان و بعد در تهران به دنبال کار می‌گشت و چون می‌دانست که من با آقای سید علی خامنه ای امام جمعه تهران (هنوز ایشان رئیس جمهور نشده بودند) آشنایی دارم به نزدم آمد تا توصیه‌ای برای کار برایشان بنویسم تا مشکل بیکاری‌اش حل شود.

من قطعه ی زیر را برای همشهری خود آقای خامنه‌ای نوشتم و منزوی هم با خط زیبا آنرا نوشت و به خدمتشان برد:

امام جمعه‌ تهران، جناب خامنه‌ای

کسی که این ورق آرد حسین منزوی است

حسین منزوی از شاعران زنجانی‌ست

جوان و فاضل و صاحب قریحه‌ای قوی است

چکد ز لطف و تری آب از غزل‌هایش

به شور نیز گهی چون جناب مولوی است

چو ریش و پشم اگر گشته خط عارض او

خط کتابت او همچو نقش مانوی است

چو من ندارد اگر هیکلی و بالایی

چه غم! نه خوشگل صوری، که خوب معنوی است

سه چهار بیت از او موقع ورود امام

سروده گشته و طومار آن نه منطوی است

امام گشت چو بیمار، او سرود دعا

که چاپ گشت و مجله‌ی سروش محتوی است

کتاب حنجره‌ی زخمی تغزل او

هنوز رشک چه بسیار کهنه‌ای، نوی است

وی از نبایر شیخ شهید اشراق است

نه انگلیسی و روسی و نه فرنسوی است

به رادیو، به جراید، به جام جم، صدها

مقال داشته، فارغ ز کل ماسوی است

(ببخش ماسوی ار گشت ماسوی به ممال

نه از خطای من آن، اقتضای این روی است)

نگویم اینکه بود مثل صاحب عباد

نگویم آنکه نویری‌ست، یا تهانوی است

سخنسرای و مقالت‌نویس و اهل قلم

یکی ز خمسویان وطن، نه نمسوی است

یکی مسلمان‌زاده است و اهل این کشور

نه اهل کیش یهود و بها، نه عیسوی است

جوان، سخنور پا در رهی است رو به کمال

نه صوفی است و نه مزدشتی و نه نقطوی است

به فارسی و به ترکی است ذولسانینی

که وزن و قافیه‌اش راست ، مثل مثنوی است

الا که لطف خود از این جوان دریغ مدار

ثواب اخروی اینجا، اگر نه دنیوی است

جوان شاعر صاحبدل وطنخواهی‌ست

نه تودگی و نه غربی، نه خویشِ پهلوی است

چنین شناخته بودم که فضل با اسلام

هماره نسبتشان مثل شکل و محتوی است

مگر میانه‌ی اسلام، با وطنخواهی

چنان چو فضل و ادب، اختلاف ماهوی است؟

چرا گرسنه بمانند اینچنین فضلا؟

چرا زمانه چنین بی‌درایت و غوی است؟

کنون که مسند قدرت تو راست دستش گیر

که دستگیر ضعیفان فضیلت قوی است

جناب حجة الاسلامِ دنیوی گفتار

بهوش باش، درین کار اجر اخروی است

مرا اگر چه ز سادات امید خیری نیست

ولیک خامنه‌ای باز غیر انجوی است

چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند

جز این هر آنکه بگوید، ضلال و کجروی است

من این مسود توسیم می برم به بیاض

که نام قطعه به دیوان حسین منزوی است

و باز هم حالات و مقامات اخوان‌ثالث
@andaromidvari

خط کتابت او همچو نقش مانوی است

دست‌خط حسین منزوی که دوست عزیز و شاعرم علیرضا بازرگان فرستاد

@andaromidvari

شکوی الغریب فی الوطن

هان ای علی موسوی گرمارودی
آلوده به منت مکن این لقمه ی نان را

ای مرد نه شرقی و نه غربی، ز حقایق
بشنو ز من این نکته و تصدیق کن آن را

حالت به از این است چه در شرق و چه در غرب
اهل ادب و فضل و خداوند بیان را

طاغوت روا داشت به من لقمه ی نانی
هرچند به خون دلم آغشتی خوان را

اسلام اگر هم نه روا دارد، ای وای
پس من چه کنم عائله ی خرد و کلان را

در جمع، بری آبِ مرا بهر دوتا نان
کو کار نیاورده بَرَد مزد مَجان را

من کار که خود کرده ام و می کنم از پیش
آثار گواهست و شناسی تو خود آن را

سی سال نبرد من و طاغوت عیان است
حاجت به بیان نیست –مثل گفت- عیان را

زندان و گرفتاری و بدبختی و تبعید
خود بود نبرد من و آن اهرمنان را

پیری و نداری است کنون حاصل عمرم
تا عبرت من پند شود نسل جوان را

گر زان که تو جای من و من جای تو بودم
کردار، نه این بود منِ کار نَدان را

لجاره اگر عیب تو می کرد به تفضیح
صد مشت حوالت ز منش بود، دهان را

من، این همه از چشم تو بینم نه دگر کس
باور نکنم جرأت بهمان و فلان را

گر میل و شارت نبُود از تو به تشجیع
کی ناسره مردم سپرد راه عوان را

این سگ به من انداختن و بسته چنین سنگ
شعبان نجابت، نپسندد رمضان را

گفتی که نوانخانه و اطعام نداری
ای دست مریزاد بگو خیل نوان را

من شکوه به جد تو علی می برم امشب
او مرد کریم و سره ای بود جهان را

نی نی که شکایت ز تو هم نزد تو آرم
اهلیت و انصاف تو قاضی است، میان را

ترکانه متاز ای سره مردی که سواری
اکنون که به دست تو سپردند عنان را

گیریم که لجاره ندانند، تو دانی
قدر من و فضل و ادب و شعر روان را

گر در همه بنگاه تو یک ثانی دارد
از جمع بران، ثالث مهدی اخوان را


ور زان که ندارد بدل و نیک شناسی
این شنعت و شر از چه پندی و هَوان را


آن حال نماند، ای بَبَم این نیز نماند
احوال بگردد به زمین دور زمان را

@andaromidvari
وقتی هان ای علی موسوی شده بود رییس فرانکلین و علمی و فرهنگی امروز
لطف می‌کند و اخوان را به عنوان ویراستار استخدام می‌کند.

نتیجه‌ی این لطف به این شعر می‌رسد و تکمله‌ای بر این شعر و پاسخِ هان ای علی موسوی گرمارودی

دروغ چرا تا قبرآآآآ

هر کس طالب می‌طلبد و طالبان هم پی جایی اند که که طلب‌شان قدر ببیند. آن کس که می‌نویسد و خلق می‌کند بی‌طالب نوری ندارد. باشد که گاهی غربت خود نشان فضیلت است. همه‌ی این‌ها را نوشتم که بگویم به‌هر حال به توصیه‌ی شیخ روزبهان ما نیز رو گشادیم و لبخندی زدیم تا بلکه طالبی بیابیم این شد که در تلگرام صفحه‌ای ساختم و گفتم آنچه می نویسم با دوستان در میان بگذارم هم ربط و نسبتی با اهل و اهلایان بگیرم و هم نظر بجویم. این اواخر هر روز تعداد زیادی از دوستان از جمع ما رفتند و من در عجب که مگر چه می‌نویسم؟
تا اینکه امروز چند نفر از یاران همراه و شفیق تماس گرفتند که چرا ما کانالت را نداریم و نکند ما را اخراج کرده‌ای یا صفحه‌ات را بسته‌ای؟
جوابی نداشتم جز این‌که مگر دیوانه باشم که دوست برانم. من هم از رفتن شما و دیگر دوستان در حزن و عجب بودم. نمی‌دانم حکایت چیست؟ "آمد نیوزی" ببینیم دارند از کانال ما ملت را اخراج می‌کنند! خنده‌ی حضار
بیشتر گمانم به مشکلات نرم‌افزاری می‌رود و گمان دیگرم به تغییر نام و نشان لاتین و فارسی کانال شاید این تغییر خود سبب چنین رخدادی شده است. من تقریبن 800 نفر از دوستان را از دست داده‌ام. اگر فکر می کنید اینجا چیزی خوش است پس ان‌در امیدواری را به دوستان‌تان معرفی کنید.
ارادت‌مند
ان‌در امیدواری


https://telegram.me/andaromidvari