سپیده دمی اگر
به پلاکِ درِ این خانه رسیدی
پرده ها را کنار زن
که شمایلِ تو بی پرده دیدنی ست
در حضورِ خانه اگر
در حضورِ خانه کسی نیست
که شمایلِ تو در حضور دیدنی ست
اگر جهان نابیناست
اگر نمی بیند
زیرِ پاها تماشای غمگینِ علف ها را
و افتادن پرِ گنجشک ها در حیات مرگ را
پس با چشمِ تو اگر سپیده بزند
حتی حیاطِ زندان را
با روشنایی ی از شوق وقتِ گریستن است
و از شباهتِ مرگ گریزوُ گریختن است
که شمایلِ تو در حضورِ خانه است وُ
هنگام دیدن
لب کم است برای بوسیدن

شهباز پویا

یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.
شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آن‌ها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri

@andaromidvari

بهتر است لال شود صورتم
شعر هم نگویم
رضایت دهم به سکوت که بیشتر به صورتم می آید
که صورتم روی زمین است
می دوم با صورتم لای علف ها
علف های شبگرد
علف های عاشق
تنهایی صورت هایم را بر دوشِ خود حمل می کنند
سپیده می زند

شهباز پویا

یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.
شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آن‌ها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri

@andaromidvari

"ای فردا"

می‌خوانم و می‌ستایمت پُرشور
ای پرده ی دلفریبِ رویا رنگ!
می‌بوسمت، ای سپید ه ی گلگون؛
ای فردا! ای امیدِ بی‌نیرنگ!
دیری‌ست که من پی تو می‌پویم.

هر سو که نگاه می‌کُنم، آوخ!
غرق است در اشک و خون نگاه من.
هر گام که پیش می‌روم، برپاست
سر نیزه ی خون‌فشان به‌راه من
وین راه یگانه: راه بی‌برگشت.

ره می‌سپریم همرهِ امید
آگاه ز رنج و آشنا با درد.
یک مرد اگر به خاک می‌افتد،
برمی‌خیزد به‌جای او صد مرد.
این‌ست که کاروان نمی‌ماند.

آری، ز درونِ این شب تاریک
ای فردا! من سوی تو می‌رانم.
رنج است و درنگ نیست، می‌تازم.
مرگ است و شکست نیست، می‌دانم.
آبستنِ فتحِ ماست این پیکار.

می‌دانمت، ای سپیده ی نزدیک؛
ای چشمه ی تابناکِ جان‌افروز!
کز این شبِ شوم‌بخت بدفرجام
برمی‌آیی شکفته و پیروز
وز آمدنِ تو: زندگی خندان.

می‌آیی و بر لبِ تو صد لبخند.
می‌آیی و در دلِ تو صد امید.
می‌آیی و از فروغِ شادی‌ها
تابنده به‌دامنِ تو صد خورشید.
وز بهرِ تو باز گشته صد آغوش.

در سینه ی گرم توست، ای فردا!
درمانِ امیدهای غم‌فسرد.
در دامنِ پاکِ توست، ای فردا!
پایانِ شکنجه‌های خون‌آلود.
ای فردا؛ ای امیدِ بی‌نیرنگ! . . .

#هوشنگ_ابتهاج ( #ه_ا_سایه )
رشت، ۱۴ شهریور ۱۳۳۰

به انتخاب زهرا میر
یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.
شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آن‌ها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri

@andaromidvari

گفتم اگر سپیده دم آمد
رنگین کمان برای دلم رقص می کند
آری سپیده دم آمد
اما دلی نبود
در کارگاه دیده کشیدم
نقش پر خروس سحر را
امید عبثی بود
بی انتظار دسترسی
بادام تلخ من!
آیا دوباره پنجره بسته باز می گردد؟
و عقاب فرتوت
پرواز خواهد کرد؟
و قفل ها خواهد شکست؟
گیسو اگر بفشانم
شب را سحر کنم
بر « کهر» خویش بنشینم
شب را سپر کنم
از شیب تا نشیب
یکسر گذر کنم
تا سنگفرش کوچه ی میعاد
اما چراغ پایه ی خود را روشن نمی کند

#نصرت_رحمانی

به انتخاب غزاله شمعدانی
یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.
شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آن‌ها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri

@andaromidvari

و به یاد آر "سپیده" دمی که "اسماعیل"، "بخشی" از قربانیان نان بود.
حمیدرضا مقیمی

یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.
شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آن‌ها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri

@andaromidvari

از وقتی تو را شناختم

رؤیای سپیده دم و سیمای گل و رنگ درختان را به یاد ندارم

صدای دریا و نوای موج و آوای باران را به یاد ندارم

ای تقدیری که در روحِ روح خانه کرده ای و شکل زمان را ترسیم می کنی

و روزم را با تار و پود عشق می بافی

از من نپرس که «چه خبر؟»



شعر: سعاد الصباح

ترجمه: نرگس قندیل زاده
به انتخاب فاظمه هوشمندی
یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.
شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آن‌ها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri

@andaromidvari

دوستان عزیز! فقط از نسخه ی اصلی تلگرام استفاده کنید. تمام موبوگرامها و طلاگرام ها و فلان گرامها "تله" گرامند. در بهترین حالت شما را از کانالها اخراج می کنند.

این است عطر خاکستری هوا که از نزدیکی صبح سخن می‌گوید.
زمین آبستن روزی دیگر است.
این است زمزمه‌ی سپیده
این است آفتاب که بر می‌آید.

تک‌تک، ستاره‌ها آب می‌شوند
و شب
بریده‌بریده
به سایه‌های خرد تجزیه می‌شود
و در پس هر چیز
پناهی می‌جوید.
و نسیم خنک بامدادی
چونان نوازشی‌ست.

احمد شاملو
به انتخاب ترانه از دوستان عضو کانال


یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.

شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آن‌ها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri
.
@andaromidvari

میان امشب و فرداست

ساعتی دیگر

که سایه ی او

پنجره ی کوچک سپیده دمان را آفتاب می کند

شادا که پگاهگاه

خانه

باغ آلبالوست

گلهای آتشی که زمستان را آب می کند

پیشواز گنجشک ها را

برخیز و از پنجره خم شو

پس شکیبا باش شاعر عاشق

!که زودش خواهی دید

و در آن دوردست

مرگ پیر را نیز

که به دنبال پاییز می گردد

زیبا باش عاشق شاعر

!که از واپسین بیابان

تا آخرین خیابان

زندگی جوان توست

که می آید

با گیلاس ها و گنجشک ها .


#محمد_حقوقی
به انتخاب هنگامه هومانی
یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.
شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آن‌ها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri

@andaromidvari

مهاجرت حق انسانی است و اصلن مذموم نیست.
با انتشار این لیست خواستم بگویم چرا مردم و جامعه انتظار مبارزات مدنی از این حضرات ندارند.
در تلویزیون هستند، در ملاقات با سران نظام هستند، حقوق‌های کلان می‌گیرند، در جشنواره‌ها هستند‌ همه‌جا هستند اما بی اینکه گردی به برند قبایشان بنشیند. آن‌وقت نویسنده و شاعری که تیراژ کتابش به صد تا و دویست تا رسیده مدام رصد می‌شود که ها تو فلان روز در فلان دستشویی سر راهی رفتی که دولتی است. آنجا و اینجا هم سکوت کردی ای خائن!
ای خائن!
البته شاعران و نویسندگان هم مهاجرت می‌کنند.

تیرداد نصری بعد از دست‌فروشی‌های سالیان در ایران، در خیابانی از انگلستان مرد.
وقتی که مرد باید به او خیلی خوش گذشته باشد.

@andaromidvari

#شعرهای‌دریایی


«اینجا درخت‌ها
در التهاب،
در سیلان‌اند
اینجا درخت‌های فراری
درخت‌های زندانی
با فلس‌های رنگین،
با بازوان استغفار،
در استغاثه‌ی وسعت،
در استغاثه‌ی آغوش،
در التماس دوستی
در حسرت معاشرت آزاد، _
در التهاب،
در سیلان‌اند.

«شب‌ها صف سپیداران اسیر
با سایه‌های زمزمه
از بام‌های خود،
پیغام می‌فرستند

و تا سحر، سرود اشاره
با هر ستاره
دارند

و هر سپیده،
جامعه‌ی سبز کاج‌ها
کاشفته از ستایش زنجیر است
با خواب ریشه‌ها_ سرشار سروش‌ها_
خاک سیاه را
غافل
از حرکت شبانه می‌دارد.
ای دوست، بازگرد!
تا پاسِ پایداری انسان
به دست‌های مطمئن
ملحق شویم.»

@Yadollah_Royai

چه خوب که گرداننده‌ی کانال رویایی این شعر را اکنون منتشر می‌کند.



یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.

شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آن‌ها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri
.
@andaromidvari

سپیده دم که جهانی ز خواب برخیزد

نقاب شب ز رخ آفتاب برخیزد

امیرخسرو دهلوی



یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.

شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آن‌ها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri
.
@andaromidvari

یازنده‌تر از روزشماری ای شب

تاریک‌تر از زلف نگاری ای شب

از روز همی یاد نداری ای شب

گویی که سپیده‌دم نداری ای شب

امیر معزی



یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.

شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آن‌ها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri
.
@andaromidvari

آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، گفته‌اند:

پاسخ آیت الله خامنه ای به سوال درباره «خرید آلات موسیقی»

🔹آیت الله خامنه ای در پاسخی به سوالی درباره خرید آلات موسیقی فرمودند: هر چند نوازندگی اگر لهوی نباشد اشکال ندارد، ولی بهتر است جوانان عزیز، وقت با ارزش خود را صَرف یادگیری علوم و فنون لازم و مفید نموده و اوقات فراغت خود را با ورزش و تفریحات سالم، پر نمایند
🔹نوازندگی لهوی: یعنی به سبب ویژگی‌هایی که دارد انسان را از خداوند متعال و معنویات و فضایل اخلاقی دور نموده و به سمت بی بندوباری،
بیهودگی و گناه سوق دهد/عصر ایران
💡

آیت‌الله حیدری، مرجع تقلید، هم درباره مرجعیت زنان چنین نظری دارند:

از دیدگاه بنده زنان نیز می‌توانند فقیه اعلم و مرجع تقلید باشند.


این‌ها درباره‌ی یک موضوع نیستند اما بیانگر اختلاف منظر بزرگی هستند. با یادکرد این نکته که هر دو در یک‌گفتمان دینی قرار دارند.

برخلاف نظر بسیاری از بزرگان و دوستان من معتقدم بیشتر گیرهای مملکت ما گیر و گرفتاری‌های فقهی است حتا راه سکولار شدن ما از درون نظریات فقهی می‌گذرد.‌

این امن‌ترین راه ممکن است.


@andaromidvari

کنسرت مرضیه در باکو. تصویری

من عاشق این صدام
هیهات من‌الذله
@andaromidvari

دانه چگونه می‌داند؟

فریاد ناصری

بر همه‌ کار ما پرده افتاده‌ست. گاهی در لحظه‌ای کنار می‌رود این پرده و حقیقتی به بیرون پرتاب می‌شود.

در نظرگاه فیلسوفی چون هایدگر بیش از هر چیز از «کار» افتادگی چیزها اجازه می‌دهد تا چیزها آنچنان‌ که هستند عیان شوند.

یعنی وقتی چیزی تمام کیفیاتش از او ساقط می‌شود تازه نگاه اگر بر او بیفتد،می‌شود فهمید که «حالا این چیست؟»

با این مقدمه برویم پی پرسشی که خود مقدمه‌ای دیگر است. واژه‌ها چیستند؟ آیا شی یا چیزند؟ اگر شکل نگارششان را در نظر بگیریم یک چیزند؟ شکل تلفظ‌شان چه؟ آیا بی تلفظ و نوشتن واژه‌ها هنوز موجودند؟

این را پرسیدم که با تأنی در مقدمه‌ی اول بپرسم که حقیقت واژه‌ها کی آشکار می‌شود؟ آیا وقتی که از کار می‌افتند؟ آیا وقتی از قصدیتی که بر آنها تحمیل شده شانه خالی کنند حقیقت‌شان عیان می‌شود؟

یا وقتی تمام آن قصدیت‌ها را در یک بازی احضار می‌کنند و بین آنها تاب می‌خورند؟

این‌جا همان‌جاست که شعر می‌آغازد تهی شدن واژه‌ها از آنچه بارشان کرده‌ایم یا حضور واژه‌ها با تمام وجوهشان.

یک واژه مثل «کار»

شعر آنجایی‌ست که به هر شکلی کلمه از کار روزمره و بارشده‌اش رها می‌شود و نسبت به کار هر روزینه‌اش از کار افتاده به‌شمار می‌آید. در چنین لحظاتی واژه آنچه که هست خود را می‌تواند نشان دهد.

اما تنها همین نیست. کسی که کار مدامش شعر است نوعی مواجهه با کلمات را می‌آموزد: «مواجهه با کلمات در حالت شعر».

در این مواجهه، با اینکه شعری در پیش‌رو نیست ناگهان کلمه از تمام آنچه که بر او بارکرده‌اند رها می‌شود با تمام آنچه که هست آشکار می‌شود.

بیشتر وقت‌ها مواجهه‌ی شخصی من با کلمات چنین مواجهه‌ای‌ست حتا اگر شعری در پیش‌رو نباشد.

از همین روست که کلمه‌ای چون کار بعد از هزاران‌بار، یک‌باره «کار» بودن خود را در شکلی اصیل نشان می‌دهد. که من چیستم و از کجا آمده‌ام.

فرهنگ‌ها می‌گویند، کار این است:

« کار »
(اِ.) 1 - آن چه از شخصی یا شیئی صادر شود، آن چه که کرده شود، فعل ، عمل . 2 - پیشه ، شغل . 3 - سعی و جهد. 4 - رزم ، جنگ . 5 - کشت ، زراعت . 6 - مسئولیت ، وظیفه . 7 - گرفتاری ، دشواری . 8 - وضعیت ، حال . 9 - حادثه ، پیشامد. 10 - صنعت ، هنر. 11 - ممارست ، اشتغال ، تمرین . 12 - بنا، ساختمان . 13 - مرگ ، موت . 14 - وسیلة معیشت ، معاش . 15 - (پس .) الف - چون به آخر اسم معنی پیوندد صیغة مبالغه سازد: ستمکار، گناهکار. ب - چون به اسم ذات و معنی پیوندد صیغة شغل سازد: خدمتکار، آتشکار. ؛ ~بیخ پیدا کردن کنایه از: بدتر یا وخیم تر شدن . ؛ ~به جای باریک کشیدن کنایه از: سخت یا خطرناک شدن اوضاع . ؛ ~تراشیدن کنایه از: تولید زحمت کردن . ؛ ~ حضرت فیل کنایه از: بسیار دشوار.
[ فرهنگ فارسی معین ]

فرهنگ‌ها تمام تلاششان را به کار می‌برند تا واژه‌ها را با تمام وجوه‌شان آشکار کنند اما واژه‌ها باز معنی می‌زایند.

همین کار؛ متنی را ورق می‌زدم. ذهنم داشت با بن افعال بازی و حال می‌کرد که:
گسستن: گسل، خمیدن: خم، چمیدن: چم، ریسیدن: ریس (ریسه را حتمن شنیده‌اید)، سابیدن: ساب، تابیدن: تاب، آمدن: آ (بیا که می‌گوییم یاءش میانجی‌ است)، سفتن: سنب (تا حالا سنبه‌زده‌اید؟)، دانستن: دان (دانه چگونه می‌داند؟)

که رسیدم به کاشتن، کاشتن شد کار‌.
دیدم که اسم فعل و عمل در فارسی از اعماق تاریخ دهقانی و زراعت می‌آید انگار.

کشت و کار آن نخستین کارنده هنوزاهنوز بر نام آنچه که ما می‌کنیم باقی مانده است.

اگر این نباشد پس کار بیخ پیدا می‌کند و باید در جاهای دیگری جست؛ مثلن در متون باستانی و واژه‌های کَر، کَ که به کرد و کار نزدیکند.

@andaromidvari