#شعرهای‌دریایی
«اینجا درخت‌ها
در التهاب،
در سیلان‌اند
اینجا درخت‌های فراری
درخت‌های زندانی
با فلس‌های رنگین،
با بازوان استغفار،
در استغاثه‌ی وسعت،
در استغاثه‌ی آغوش،
در التماس دوستی
در حسرت معاشرت آزاد، _
در التهاب،
در سیلان‌اند.
«شب‌ها صف سپیداران اسیر
با سایه‌های زمزمه
از بام‌های خود،
پیغام می‌فرستند
و تا سحر، سرود اشاره
با هر ستاره
دارند
و هر سپیده،
جامعه‌ی سبز کاج‌ها
کاشفته از ستایش زنجیر است
با خواب ریشه‌ها_ سرشار سروش‌ها_
خاک سیاه را
غافل
از حرکت شبانه می‌دارد.
ای دوست، بازگرد!
تا پاسِ پایداری انسان
به دست‌های مطمئن
ملحق شویم.»
@Yadollah_Royai
چه خوب که گرداننده‌ی کانال رویایی این شعر را اکنون منتشر می‌کند.
یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.
شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آنها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri
.
@andaromidvari
«اینجا درخت‌ها
در التهاب،
در سیلان‌اند
اینجا درخت‌های فراری
درخت‌های زندانی
با فلس‌های رنگین،
با بازوان استغفار،
در استغاثه‌ی وسعت،
در استغاثه‌ی آغوش،
در التماس دوستی
در حسرت معاشرت آزاد، _
در التهاب،
در سیلان‌اند.
«شب‌ها صف سپیداران اسیر
با سایه‌های زمزمه
از بام‌های خود،
پیغام می‌فرستند
و تا سحر، سرود اشاره
با هر ستاره
دارند
و هر سپیده،
جامعه‌ی سبز کاج‌ها
کاشفته از ستایش زنجیر است
با خواب ریشه‌ها_ سرشار سروش‌ها_
خاک سیاه را
غافل
از حرکت شبانه می‌دارد.
ای دوست، بازگرد!
تا پاسِ پایداری انسان
به دست‌های مطمئن
ملحق شویم.»
@Yadollah_Royai
چه خوب که گرداننده‌ی کانال رویایی این شعر را اکنون منتشر می‌کند.
یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.
شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آنها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri
.
@andaromidvari
سپیده دم که جهانی ز خواب برخیزد
نقاب شب ز رخ آفتاب برخیزد
امیرخسرو دهلوی
یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.
شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آنها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri
.
@andaromidvari
نقاب شب ز رخ آفتاب برخیزد
امیرخسرو دهلوی
یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.
شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آنها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri
.
@andaromidvari
یازنده‌تر از روزشماری ای شب
تاریک‌تر از زلف نگاری ای شب
از روز همی یاد نداری ای شب
گویی که سپیده‌دم نداری ای شب
امیر معزی
یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.
شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آنها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri
.
@andaromidvari
تاریک‌تر از زلف نگاری ای شب
از روز همی یاد نداری ای شب
گویی که سپیده‌دم نداری ای شب
امیر معزی
یادکرد «سپیده قلیان» روزنامه‌نگاری که در کنار کارگران هفت‌تپه بود و هست.
شما نیز شعرهایی که «سپیده» در آنها روشنایی دارد برایم بفرستید تا فریادش بزنیم.
@faryadnaseri
.
@andaromidvari
آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، گفته‌اند:
پاسخ آیت الله خامنه ای به سوال درباره «خرید آلات موسیقی»
🔹آیت الله خامنه ای در پاسخی به سوالی درباره خرید آلات موسیقی فرمودند: هر چند نوازندگی اگر لهوی نباشد اشکال ندارد، ولی بهتر است جوانان عزیز، وقت با ارزش خود را صَرف یادگیری علوم و فنون لازم و مفید نموده و اوقات فراغت خود را با ورزش و تفریحات سالم، پر نمایند
🔹نوازندگی لهوی: یعنی به سبب ویژگی‌هایی که دارد انسان را از خداوند متعال و معنویات و فضایل اخلاقی دور نموده و به سمت بی بندوباری،
بیهودگی و گناه سوق دهد/عصر ایران
💡
آیت‌الله حیدری، مرجع تقلید، هم درباره مرجعیت زنان چنین نظری دارند:
از دیدگاه بنده زنان نیز می‌توانند فقیه اعلم و مرجع تقلید باشند.
اینها درباره‌ی یک موضوع نیستند اما بیانگر اختلاف منظر بزرگی هستند. با یادکرد این نکته که هر دو در یک‌گفتمان دینی قرار دارند.
برخلاف نظر بسیاری از بزرگان و دوستان من معتقدم بیشتر گیرهای مملکت ما گیر و گرفتاری‌های فقهی است حتا راه سکولار شدن ما از درون نظریات فقهی می‌گذرد.
این امن‌ترین راه ممکن است.
@andaromidvari
پاسخ آیت الله خامنه ای به سوال درباره «خرید آلات موسیقی»
🔹آیت الله خامنه ای در پاسخی به سوالی درباره خرید آلات موسیقی فرمودند: هر چند نوازندگی اگر لهوی نباشد اشکال ندارد، ولی بهتر است جوانان عزیز، وقت با ارزش خود را صَرف یادگیری علوم و فنون لازم و مفید نموده و اوقات فراغت خود را با ورزش و تفریحات سالم، پر نمایند
🔹نوازندگی لهوی: یعنی به سبب ویژگی‌هایی که دارد انسان را از خداوند متعال و معنویات و فضایل اخلاقی دور نموده و به سمت بی بندوباری،
بیهودگی و گناه سوق دهد/عصر ایران
💡
آیت‌الله حیدری، مرجع تقلید، هم درباره مرجعیت زنان چنین نظری دارند:
از دیدگاه بنده زنان نیز می‌توانند فقیه اعلم و مرجع تقلید باشند.
اینها درباره‌ی یک موضوع نیستند اما بیانگر اختلاف منظر بزرگی هستند. با یادکرد این نکته که هر دو در یک‌گفتمان دینی قرار دارند.
برخلاف نظر بسیاری از بزرگان و دوستان من معتقدم بیشتر گیرهای مملکت ما گیر و گرفتاری‌های فقهی است حتا راه سکولار شدن ما از درون نظریات فقهی می‌گذرد.
این امن‌ترین راه ممکن است.
@andaromidvari
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کنسرت مرضیه در باکو. تصویری
دانه چگونه می‌داند؟
فریاد ناصری
بر همه کار ما پرده افتاده‌ست. گاهی در لحظه‌ای کنار می‌رود این پرده و حقیقتی به بیرون پرتاب می‌شود.
در نظرگاه فیلسوفی چون هایدگر بیش از هر چیز از «کار» افتادگی چیزها اجازه می‌دهد تا چیزها آنچنان که هستند عیان شوند.
یعنی وقتی چیزی تمام کیفیاتش از او ساقط می‌شود تازه نگاه اگر بر او بیفتد،می‌شود فهمید که «حالا این چیست؟»
با این مقدمه برویم پی پرسشی که خود مقدمه‌ای دیگر است. واژه‌ها چیستند؟ آیا شی یا چیزند؟ اگر شکل نگارششان را در نظر بگیریم یک چیزند؟ شکل تلفظ‌شان چه؟ آیا بی تلفظ و نوشتن واژه‌ها هنوز موجودند؟
این را پرسیدم که با تأنی در مقدمه‌ی اول بپرسم که حقیقت واژه‌ها کی آشکار می‌شود؟ آیا وقتی که از کار می‌افتند؟ آیا وقتی از قصدیتی که بر آنها تحمیل شده شانه خالی کنند حقیقت‌شان عیان می‌شود؟
یا وقتی تمام آن قصدیت‌ها را در یک بازی احضار می‌کنند و بین آنها تاب می‌خورند؟
اینجا همان‌جاست که شعر می‌آغازد تهی شدن واژه‌ها از آنچه بارشان کرده‌ایم یا حضور واژه‌ها با تمام وجوهشان.
یک واژه مثل «کار»
شعر آنجایی‌ست که به هر شکلی کلمه از کار روزمره و بارشده‌اش رها می‌شود و نسبت به کار هر روزینه‌اش از کار افتاده به‌شمار می‌آید. در چنین لحظاتی واژه آنچه که هست خود را می‌تواند نشان دهد.
اما تنها همین نیست. کسی که کار مدامش شعر است نوعی مواجهه با کلمات را می‌آموزد: «مواجهه با کلمات در حالت شعر».
در این مواجهه، با اینکه شعری در پیش‌رو نیست ناگهان کلمه از تمام آنچه که بر او بارکرده‌اند رها می‌شود با تمام آنچه که هست آشکار می‌شود.
بیشتر وقت‌ها مواجهه‌ی شخصی من با کلمات چنین مواجهه‌ای‌ست حتا اگر شعری در پیش‌رو نباشد.
از همین روست که کلمه‌ای چون کار بعد از هزاران‌بار، یک‌باره «کار» بودن خود را در شکلی اصیل نشان می‌دهد. که من چیستم و از کجا آمده‌ام.
فرهنگ‌ها می‌گویند، کار این است:
« کار »
(اِ.) 1 - آن چه از شخصی یا شیئی صادر شود، آن چه که کرده شود، فعل ، عمل . 2 - پیشه ، شغل . 3 - سعی و جهد. 4 - رزم ، جنگ . 5 - کشت ، زراعت . 6 - مسئولیت ، وظیفه . 7 - گرفتاری ، دشواری . 8 - وضعیت ، حال . 9 - حادثه ، پیشامد. 10 - صنعت ، هنر. 11 - ممارست ، اشتغال ، تمرین . 12 - بنا، ساختمان . 13 - مرگ ، موت . 14 - وسیلة معیشت ، معاش . 15 - (پس .) الف - چون به آخر اسم معنی پیوندد صیغة مبالغه سازد: ستمکار، گناهکار. ب - چون به اسم ذات و معنی پیوندد صیغة شغل سازد: خدمتکار، آتشکار. ؛ ~بیخ پیدا کردن کنایه از: بدتر یا وخیم تر شدن . ؛ ~به جای باریک کشیدن کنایه از: سخت یا خطرناک شدن اوضاع . ؛ ~تراشیدن کنایه از: تولید زحمت کردن . ؛ ~ حضرت فیل کنایه از: بسیار دشوار.
[ فرهنگ فارسی معین ]
فرهنگ‌ها تمام تلاششان را به کار می‌برند تا واژه‌ها را با تمام وجوهشان آشکار کنند اما واژه‌ها باز معنی می‌زایند.
همین کار؛ متنی را ورق می‌زدم. ذهنم داشت با بن افعال بازی و حال می‌کرد که:
گسستن: گسل، خمیدن: خم، چمیدن: چم، ریسیدن: ریس (ریسه را حتمن شنیده‌اید)، سابیدن: ساب، تابیدن: تاب، آمدن: آ (بیا که می‌گوییم یاءش میانجی است)، سفتن: سنب (تا حالا سنبه‌زده‌اید؟)، دانستن: دان (دانه چگونه می‌داند؟)
که رسیدم به کاشتن، کاشتن شد کار.
دیدم که اسم فعل و عمل در فارسی از اعماق تاریخ دهقانی و زراعت می‌آید انگار.
کشت و کار آن نخستین کارنده هنوزاهنوز بر نام آنچه که ما می‌کنیم باقی مانده است.
اگر این نباشد پس کار بیخ پیدا می‌کند و باید در جاهای دیگری جست؛ مثلن در متون باستانی و واژه‌های کَر، کَ که به کرد و کار نزدیکند.
@andaromidvari
فریاد ناصری
بر همه کار ما پرده افتاده‌ست. گاهی در لحظه‌ای کنار می‌رود این پرده و حقیقتی به بیرون پرتاب می‌شود.
در نظرگاه فیلسوفی چون هایدگر بیش از هر چیز از «کار» افتادگی چیزها اجازه می‌دهد تا چیزها آنچنان که هستند عیان شوند.
یعنی وقتی چیزی تمام کیفیاتش از او ساقط می‌شود تازه نگاه اگر بر او بیفتد،می‌شود فهمید که «حالا این چیست؟»
با این مقدمه برویم پی پرسشی که خود مقدمه‌ای دیگر است. واژه‌ها چیستند؟ آیا شی یا چیزند؟ اگر شکل نگارششان را در نظر بگیریم یک چیزند؟ شکل تلفظ‌شان چه؟ آیا بی تلفظ و نوشتن واژه‌ها هنوز موجودند؟
این را پرسیدم که با تأنی در مقدمه‌ی اول بپرسم که حقیقت واژه‌ها کی آشکار می‌شود؟ آیا وقتی که از کار می‌افتند؟ آیا وقتی از قصدیتی که بر آنها تحمیل شده شانه خالی کنند حقیقت‌شان عیان می‌شود؟
یا وقتی تمام آن قصدیت‌ها را در یک بازی احضار می‌کنند و بین آنها تاب می‌خورند؟
اینجا همان‌جاست که شعر می‌آغازد تهی شدن واژه‌ها از آنچه بارشان کرده‌ایم یا حضور واژه‌ها با تمام وجوهشان.
یک واژه مثل «کار»
شعر آنجایی‌ست که به هر شکلی کلمه از کار روزمره و بارشده‌اش رها می‌شود و نسبت به کار هر روزینه‌اش از کار افتاده به‌شمار می‌آید. در چنین لحظاتی واژه آنچه که هست خود را می‌تواند نشان دهد.
اما تنها همین نیست. کسی که کار مدامش شعر است نوعی مواجهه با کلمات را می‌آموزد: «مواجهه با کلمات در حالت شعر».
در این مواجهه، با اینکه شعری در پیش‌رو نیست ناگهان کلمه از تمام آنچه که بر او بارکرده‌اند رها می‌شود با تمام آنچه که هست آشکار می‌شود.
بیشتر وقت‌ها مواجهه‌ی شخصی من با کلمات چنین مواجهه‌ای‌ست حتا اگر شعری در پیش‌رو نباشد.
از همین روست که کلمه‌ای چون کار بعد از هزاران‌بار، یک‌باره «کار» بودن خود را در شکلی اصیل نشان می‌دهد. که من چیستم و از کجا آمده‌ام.
فرهنگ‌ها می‌گویند، کار این است:
« کار »
(اِ.) 1 - آن چه از شخصی یا شیئی صادر شود، آن چه که کرده شود، فعل ، عمل . 2 - پیشه ، شغل . 3 - سعی و جهد. 4 - رزم ، جنگ . 5 - کشت ، زراعت . 6 - مسئولیت ، وظیفه . 7 - گرفتاری ، دشواری . 8 - وضعیت ، حال . 9 - حادثه ، پیشامد. 10 - صنعت ، هنر. 11 - ممارست ، اشتغال ، تمرین . 12 - بنا، ساختمان . 13 - مرگ ، موت . 14 - وسیلة معیشت ، معاش . 15 - (پس .) الف - چون به آخر اسم معنی پیوندد صیغة مبالغه سازد: ستمکار، گناهکار. ب - چون به اسم ذات و معنی پیوندد صیغة شغل سازد: خدمتکار، آتشکار. ؛ ~بیخ پیدا کردن کنایه از: بدتر یا وخیم تر شدن . ؛ ~به جای باریک کشیدن کنایه از: سخت یا خطرناک شدن اوضاع . ؛ ~تراشیدن کنایه از: تولید زحمت کردن . ؛ ~ حضرت فیل کنایه از: بسیار دشوار.
[ فرهنگ فارسی معین ]
فرهنگ‌ها تمام تلاششان را به کار می‌برند تا واژه‌ها را با تمام وجوهشان آشکار کنند اما واژه‌ها باز معنی می‌زایند.
همین کار؛ متنی را ورق می‌زدم. ذهنم داشت با بن افعال بازی و حال می‌کرد که:
گسستن: گسل، خمیدن: خم، چمیدن: چم، ریسیدن: ریس (ریسه را حتمن شنیده‌اید)، سابیدن: ساب، تابیدن: تاب، آمدن: آ (بیا که می‌گوییم یاءش میانجی است)، سفتن: سنب (تا حالا سنبه‌زده‌اید؟)، دانستن: دان (دانه چگونه می‌داند؟)
که رسیدم به کاشتن، کاشتن شد کار.
دیدم که اسم فعل و عمل در فارسی از اعماق تاریخ دهقانی و زراعت می‌آید انگار.
کشت و کار آن نخستین کارنده هنوزاهنوز بر نام آنچه که ما می‌کنیم باقی مانده است.
اگر این نباشد پس کار بیخ پیدا می‌کند و باید در جاهای دیگری جست؛ مثلن در متون باستانی و واژه‌های کَر، کَ که به کرد و کار نزدیکند.
@andaromidvari
Forwarded from نشر حکمت کلمه
کتاب شب هایم لی یانگ لی.m4a
15.4 MB
" کتاب شب هایم "
✍ لی یانگ لی
📌ترجمه : #آزاده_کامیار
📚 انتشارات: #نشر_حکمت_کلمه
👈 موضوع سکوت است (قسمت اول)
🎙با صدای: #فریبا_چلبی_یانی
@hekmatkalame
✍ لی یانگ لی
📌ترجمه : #آزاده_کامیار
📚 انتشارات: #نشر_حکمت_کلمه
👈 موضوع سکوت است (قسمت اول)
🎙با صدای: #فریبا_چلبی_یانی
@hekmatkalame
video_2018-12-10_14-20-01.mov
16.5 MB
معاذالله ذلک ما جری
@andaromidvari
@andaromidvari
Forwarded from utubebot
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ترانه انقلابی و شاد فرانسوی " هیچی رو وِل نمی‌کنیم " - زیرنویس فارسی از منجیق
و در همین جاست که من
پسرم را بر کف دستم بلند می‌کنم
ـ چون خُنچه‌ی شیرین عروسان ـ
تا از آن بالا نگاه کند و ببیند
که پدرش چه تنهاست
دوستی در جایی این شعر براهنی را گذاشت. می‌خواندم و طبق معمول یادم نمی افتاد. با خود می‌گفتم عجب کاری و باز یادم نمی‌افتاد. تا که رسیدم و دیدم بله خودش است: براهنی.
تازه یادم افتاد که حتا در فلان دفتر رونویسی‌اش هم کرده‌ام. اما اینها مهم نیست. مهم این است که وقتی کسی تمام کنار گوشه‌های فرهنگش را زیسته باشد. حتمن یک‌جاهایی از او نشت می‌کند این آب‌ها. در این پارا از شعر براهنی کیست که بر هم افتادن زیبای واقعه‌ای از عاشورا و ادبیات تعزیه و روایات مقاتل و آن حس حماسی-تراژیک را نبیند که حالا اینجا به نفع شعر مصادره شده است.
شاعر چگونه واقعه ای سیاسی از مذهب را، سنت را دوباره بازسازی می‌کند در بستر سیاست امروز و سیاست کار ادبیاتش می‌کند این بازساختن را.
https://telegram.me/andaromidvari
پسرم را بر کف دستم بلند می‌کنم
ـ چون خُنچه‌ی شیرین عروسان ـ
تا از آن بالا نگاه کند و ببیند
که پدرش چه تنهاست
دوستی در جایی این شعر براهنی را گذاشت. می‌خواندم و طبق معمول یادم نمی افتاد. با خود می‌گفتم عجب کاری و باز یادم نمی‌افتاد. تا که رسیدم و دیدم بله خودش است: براهنی.
تازه یادم افتاد که حتا در فلان دفتر رونویسی‌اش هم کرده‌ام. اما اینها مهم نیست. مهم این است که وقتی کسی تمام کنار گوشه‌های فرهنگش را زیسته باشد. حتمن یک‌جاهایی از او نشت می‌کند این آب‌ها. در این پارا از شعر براهنی کیست که بر هم افتادن زیبای واقعه‌ای از عاشورا و ادبیات تعزیه و روایات مقاتل و آن حس حماسی-تراژیک را نبیند که حالا اینجا به نفع شعر مصادره شده است.
شاعر چگونه واقعه ای سیاسی از مذهب را، سنت را دوباره بازسازی می‌کند در بستر سیاست امروز و سیاست کار ادبیاتش می‌کند این بازساختن را.
https://telegram.me/andaromidvari
هر شاعر اگر شاعر یکتا می‌شد
در آینه نیز عکس گویا می‌شد
بیماری را کسی نمی‌دید به خواب
هر بی‌پدری اگر مسیحا می‌شد.
قدسی مشهدی
تفاوت‌گذاری بین امر اصیل و ساختگی، تفاوت بین کالای فرهنگی و اثری که «روح را لمس می‌کند»-برسون
انسان در تمام دوره‌ها تلاشش این بوده است که به آن امر اصیل دست یابد.
امری که نه تنها یک فرم خوش ساخت و یک حرف هم دارد. بلکه ذره‌ذره وجود اثر در پی گفتن حرفی هستند که تنها در آن شکل گفته می‌شود.
و این به دست هر کسی میسر نمی‌شود.
https://telegram.me/andaromidvari
در آینه نیز عکس گویا می‌شد
بیماری را کسی نمی‌دید به خواب
هر بی‌پدری اگر مسیحا می‌شد.
قدسی مشهدی
تفاوت‌گذاری بین امر اصیل و ساختگی، تفاوت بین کالای فرهنگی و اثری که «روح را لمس می‌کند»-برسون
انسان در تمام دوره‌ها تلاشش این بوده است که به آن امر اصیل دست یابد.
امری که نه تنها یک فرم خوش ساخت و یک حرف هم دارد. بلکه ذره‌ذره وجود اثر در پی گفتن حرفی هستند که تنها در آن شکل گفته می‌شود.
و این به دست هر کسی میسر نمی‌شود.
https://telegram.me/andaromidvari
چون دانستم تصنیف تازه، صعب، است بلکه، غیرممکن است چیز مستقلی ننوشتم.
میرزا ابوالحسن جلوه- شارح اسفار-
https://telegram.me/andaromidvari
میرزا ابوالحسن جلوه- شارح اسفار-
https://telegram.me/andaromidvari
آنان/ که با اشک می‌کارند، با شادی/درو خواهند کرد.../ و گرید آنکه او را بار بذر است. می‌آید/ می‌آید به شادی آنکه او را / بار بافه است/ اگر خداوند خانه را بنیان نگذارد/ بی‌نتیجه رنج می‌برند آنانکه آن را بنا می‌کنند...
زبور پهلوی
https://telegram.me/andaromidvari
زبور پهلوی
https://telegram.me/andaromidvari
Telegram
ان‌در امیدواری...
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
@faryadnaseri
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
@faryadnaseri
دوستی بر شعر شاعری شرحی نوشته بود. برایش نوشتم: شعرهای این شاعر در سطح است اما شعرهایی لازم است برای جامعه بابت بعضی حرف‌ها و تلنگرها
نوشت: بله در سطح است. نگرش من به آن عمق بخشیده
نوشتم: قربانت شوم دست و بالت را گلی نکن. جوی با کندن رود نمی‌شود
https://telegram.me/andaromidvari
نوشت: بله در سطح است. نگرش من به آن عمق بخشیده
نوشتم: قربانت شوم دست و بالت را گلی نکن. جوی با کندن رود نمی‌شود
https://telegram.me/andaromidvari
Telegram
ان‌در امیدواری...
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
@faryadnaseri
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
@faryadnaseri
چراغ شعر در روزگار کدورت و بادها خاموش نه، که در میان کاسه‌ی دست‌ها روشن است.
ما این دستان را از هرات تا لیورپول یافته‌ایم و قدر دانسته‌ایم.
شعرهایی که نه اگر توانسته‌اند جهان‌گیر باشند، در جهان روزمره هم گیر نکرده‌اند.
غث‌وسمین دارند اما همه حدی از شعور شعر را در خود دارند که ما به آنها ببالیم.
پس وقت آن بود که زیر سقف کلمات‌مان فرا هم آییم و کلام هم را بشنویم. نه تنها با خود که با حضور هر آن‌کسی که زیر چرخ کبود اهل کلام است و عزیزانی چون حافظ موسوی، هوشیار انصاری‌فر، علی عبداللهی، آزاده کامیار، ... سردار شمس‌آوری وَ شهاب لواسانی.
#نشر_حکمت_کلمه
پوستر: حبیب محمدزاده
https://telegram.me/andaromidvari
ما این دستان را از هرات تا لیورپول یافته‌ایم و قدر دانسته‌ایم.
شعرهایی که نه اگر توانسته‌اند جهان‌گیر باشند، در جهان روزمره هم گیر نکرده‌اند.
غث‌وسمین دارند اما همه حدی از شعور شعر را در خود دارند که ما به آنها ببالیم.
پس وقت آن بود که زیر سقف کلمات‌مان فرا هم آییم و کلام هم را بشنویم. نه تنها با خود که با حضور هر آن‌کسی که زیر چرخ کبود اهل کلام است و عزیزانی چون حافظ موسوی، هوشیار انصاری‌فر، علی عبداللهی، آزاده کامیار، ... سردار شمس‌آوری وَ شهاب لواسانی.
#نشر_حکمت_کلمه
پوستر: حبیب محمدزاده
https://telegram.me/andaromidvari