من عاشق این صدام
هیهات من‌الذله
@andaromidvari

دانه چگونه می‌داند؟

فریاد ناصری

بر همه‌ کار ما پرده افتاده‌ست. گاهی در لحظه‌ای کنار می‌رود این پرده و حقیقتی به بیرون پرتاب می‌شود.

در نظرگاه فیلسوفی چون هایدگر بیش از هر چیز از «کار» افتادگی چیزها اجازه می‌دهد تا چیزها آنچنان‌ که هستند عیان شوند.

یعنی وقتی چیزی تمام کیفیاتش از او ساقط می‌شود تازه نگاه اگر بر او بیفتد،می‌شود فهمید که «حالا این چیست؟»

با این مقدمه برویم پی پرسشی که خود مقدمه‌ای دیگر است. واژه‌ها چیستند؟ آیا شی یا چیزند؟ اگر شکل نگارششان را در نظر بگیریم یک چیزند؟ شکل تلفظ‌شان چه؟ آیا بی تلفظ و نوشتن واژه‌ها هنوز موجودند؟

این را پرسیدم که با تأنی در مقدمه‌ی اول بپرسم که حقیقت واژه‌ها کی آشکار می‌شود؟ آیا وقتی که از کار می‌افتند؟ آیا وقتی از قصدیتی که بر آنها تحمیل شده شانه خالی کنند حقیقت‌شان عیان می‌شود؟

یا وقتی تمام آن قصدیت‌ها را در یک بازی احضار می‌کنند و بین آنها تاب می‌خورند؟

این‌جا همان‌جاست که شعر می‌آغازد تهی شدن واژه‌ها از آنچه بارشان کرده‌ایم یا حضور واژه‌ها با تمام وجوهشان.

یک واژه مثل «کار»

شعر آنجایی‌ست که به هر شکلی کلمه از کار روزمره و بارشده‌اش رها می‌شود و نسبت به کار هر روزینه‌اش از کار افتاده به‌شمار می‌آید. در چنین لحظاتی واژه آنچه که هست خود را می‌تواند نشان دهد.

اما تنها همین نیست. کسی که کار مدامش شعر است نوعی مواجهه با کلمات را می‌آموزد: «مواجهه با کلمات در حالت شعر».

در این مواجهه، با اینکه شعری در پیش‌رو نیست ناگهان کلمه از تمام آنچه که بر او بارکرده‌اند رها می‌شود با تمام آنچه که هست آشکار می‌شود.

بیشتر وقت‌ها مواجهه‌ی شخصی من با کلمات چنین مواجهه‌ای‌ست حتا اگر شعری در پیش‌رو نباشد.

از همین روست که کلمه‌ای چون کار بعد از هزاران‌بار، یک‌باره «کار» بودن خود را در شکلی اصیل نشان می‌دهد. که من چیستم و از کجا آمده‌ام.

فرهنگ‌ها می‌گویند، کار این است:

« کار »
(اِ.) 1 - آن چه از شخصی یا شیئی صادر شود، آن چه که کرده شود، فعل ، عمل . 2 - پیشه ، شغل . 3 - سعی و جهد. 4 - رزم ، جنگ . 5 - کشت ، زراعت . 6 - مسئولیت ، وظیفه . 7 - گرفتاری ، دشواری . 8 - وضعیت ، حال . 9 - حادثه ، پیشامد. 10 - صنعت ، هنر. 11 - ممارست ، اشتغال ، تمرین . 12 - بنا، ساختمان . 13 - مرگ ، موت . 14 - وسیلة معیشت ، معاش . 15 - (پس .) الف - چون به آخر اسم معنی پیوندد صیغة مبالغه سازد: ستمکار، گناهکار. ب - چون به اسم ذات و معنی پیوندد صیغة شغل سازد: خدمتکار، آتشکار. ؛ ~بیخ پیدا کردن کنایه از: بدتر یا وخیم تر شدن . ؛ ~به جای باریک کشیدن کنایه از: سخت یا خطرناک شدن اوضاع . ؛ ~تراشیدن کنایه از: تولید زحمت کردن . ؛ ~ حضرت فیل کنایه از: بسیار دشوار.
[ فرهنگ فارسی معین ]

فرهنگ‌ها تمام تلاششان را به کار می‌برند تا واژه‌ها را با تمام وجوه‌شان آشکار کنند اما واژه‌ها باز معنی می‌زایند.

همین کار؛ متنی را ورق می‌زدم. ذهنم داشت با بن افعال بازی و حال می‌کرد که:
گسستن: گسل، خمیدن: خم، چمیدن: چم، ریسیدن: ریس (ریسه را حتمن شنیده‌اید)، سابیدن: ساب، تابیدن: تاب، آمدن: آ (بیا که می‌گوییم یاءش میانجی‌ است)، سفتن: سنب (تا حالا سنبه‌زده‌اید؟)، دانستن: دان (دانه چگونه می‌داند؟)

که رسیدم به کاشتن، کاشتن شد کار‌.
دیدم که اسم فعل و عمل در فارسی از اعماق تاریخ دهقانی و زراعت می‌آید انگار.

کشت و کار آن نخستین کارنده هنوزاهنوز بر نام آنچه که ما می‌کنیم باقی مانده است.

اگر این نباشد پس کار بیخ پیدا می‌کند و باید در جاهای دیگری جست؛ مثلن در متون باستانی و واژه‌های کَر، کَ که به کرد و کار نزدیکند.

@andaromidvari

" کتاب شب هایم "
✍ لی یانگ لی
📌ترجمه : #آزاده_کامیار
📚 انتشارات: #نشر_حکمت_کلمه
👈 موضوع سکوت است (قسمت اول)
🎙با صدای: #فریبا_چلبی_یانی

@hekmatkalame

معاذالله ذلک ما جری
@andaromidvari

ترانه انقلابی و شاد فرانسوی " هیچی رو وِل نمی‌کنیم " - زیرنویس فارسی از منجیق

و در همین جاست که من
پسرم را بر کف دستم بلند می‌کنم
ـ چون خُنچه‌ی شیرین عروسان ـ
تا از آن بالا نگاه کند و ببیند
که پدرش چه تنهاست

دوستی در جایی این شعر براهنی را گذاشت. می‌خواندم و طبق معمول یادم نمی افتاد. با خود می‌گفتم عجب کاری و باز یادم نمی‌افتاد. تا که رسیدم و دیدم بله خودش است: براهنی.
تازه یادم افتاد که حتا در فلان دفتر رونویسی‌اش هم کرده‌ام. اما اینها مهم نیست. مهم این است که وقتی کسی تمام کنار گوشه‌های فرهنگش را زیسته باشد. حتمن یک‌جاهایی از او نشت می‌کند این آب‌ها. در این پارا از شعر براهنی کیست که بر هم افتادن زیبای واقعه‌ای از عاشورا و ادبیات تعزیه و روایات مقاتل و آن حس حماسی-تراژیک را نبیند که حالا اینجا به نفع شعر مصادره شده است.
شاعر چگونه واقعه ای سیاسی از مذهب را، سنت را دوباره بازسازی می‌کند در بستر سیاست امروز و سیاست کار ادبیاتش می‌کند این بازساختن را.
https://telegram.me/andaromidvari

از آسمان تاج می‌بارد
بر سر آنکه سر فرود آرد

پیرهرات

https://telegram.me/andaromidvari

هر شاعر اگر شاعر یکتا می‌شد

در آینه نیز عکس گویا می‌شد

بیماری را کسی نمی‌دید به خواب

هر بی‌پدری اگر مسیحا می‌شد.

قدسی مشهدی


تفاوت‌گذاری بین امر اصیل و ساختگی، تفاوت بین کالای فرهنگی و اثری که «روح را لمس می‌کند»-برسون

انسان در تمام دوره‌ها تلاشش این بوده است که به آن امر اصیل دست یابد.

امری که نه تنها یک فرم خوش ساخت و یک حرف هم دارد. بلکه ذره‌ذره وجود اثر در پی گفتن حرفی هستند که تنها در آن شکل گفته می‌شود.

و این به دست هر کسی میسر نمی‌شود.

https://telegram.me/andaromidvari

سخن گفتن جنایت است، تحقیق آن را مباح کند.


پیرهرات. طبقات‌الصوفیه.
https://telegram.me/andaromidvari

چون دانستم تصنیف تازه، صعب، است بلکه، غیرممکن است چیز مستقلی ننوشتم.

میرزا ابوالحسن جلوه- شارح اسفار-

https://telegram.me/andaromidvari

آنان/ که با اشک می‌کارند، با شادی/درو خواهند کرد.../ و گرید آنکه او را بار بذر است. می‌آید/ می‌آید به شادی آنکه او را / بار بافه است/ اگر خداوند خانه را بنیان نگذارد/ بی‌نتیجه رنج می‌برند آنانکه آن را بنا می‌کنند...

زبور پهلوی

https://telegram.me/andaromidvari

دوستی بر شعر شاعری شرحی نوشته بود. برایش نوشتم: شعرهای این شاعر در سطح است اما شعرهایی لازم است برای جامعه بابت بعضی حرف‌ها و تلنگرها

نوشت: بله در سطح است. نگرش من به آن عمق بخشیده

نوشتم: قربانت شوم دست و بالت را گلی نکن. جوی با کندن رود نمی‌شود

https://telegram.me/andaromidvari

چراغ شعر در روزگار کدورت و بادها خاموش نه، که در میان کاسه‌ی دست‌ها روشن است.

ما این دستان را از هرات تا لیورپول یافته‌ایم و قدر دانسته‌ایم.
شعرهایی که نه اگر توانسته‌اند جهان‌گیر باشند، در جهان روزمره هم گیر نکرده‌اند.

غث‌وسمین دارند اما همه حدی از شعور شعر را در خود دارند که ما به آنها ببالیم.

پس وقت آن بود که زیر سقف کلمات‌مان فرا هم آییم و کلام هم را بشنویم. نه تنها با خود که با حضور هر آن‌کسی که زیر چرخ کبود اهل کلام است و عزیزانی چون حافظ موسوی، هوشیار انصاری‌فر، علی عبداللهی، آزاده کامیار، ... سردار شمس‌آوری وَ شهاب لواسانی.
#نشر_حکمت_کلمه
پوستر: حبیب محمدزاده
https://telegram.me/andaromidvari

آدم چگونه آدم شد؟

بارها و بارها در این سال‌ها سر کلاس با این پرسش مواجه شده‌ام که: چطور دو نفر از بهشت به زمین آمده‌اند و این همه آدمیان از نسل اویند؟

پاسخم همیشه به این تهی پرسشی در ذهن پرسندگان این بوده است:
چطور از یک شعر خوب می‌شود چند معنی به‌دست داد.
از آیات قرآن هم می‌شود چندین معنی به‌دست داد.

معنایی که من از این مستند دینی در مورد آدم و حوا می‌فهمم با تکیه بر یافته‌های علمی است. یعنی بر حسب گونه‌های مختلف انسانی در طول تاریخ حیات.

این یافته‌ها به من می‌گویند، آن اولین گروه از انسان‌ها که فکر کرد. آدم شد.

و این‌گونه آدم، نام نوعی نخستین انسانی شد که فکر کرد و حوا نیز نام نوعی نخستین زنی که فکرد کرد.
https://telegram.me/andaromidvari

یونس چطور در شکم ماهی رفت؟

قرآن برای مسلمانان نه یک کتاب که معجزه‌ای الهی‌ست. کتابی که در باور یک مسلمان تمام دانش‌ها را در دل خود دارد و مرجع مشترک تمام فرق اسلامی است.

در عظمت و بزرگی این کتاب روایت‌های زیادی وجود دارد.
و در خود قرآن نیز برای اثبات اعجازش این‌طور آمده‌ است که هر کس می‌تواند یک آیه شبیه آیات قرآن بیاورد.

بنابر روایاتی از بزرگان نیز قرآن هفت بطن یا هفتاد بطن دارد. هر بطن دقیقن یک ساحت معنایی است که برای قومی و مردمی قابل فهم و گشایش است.

اما ما به‌جای ادامه دادن به بحثی چنین کهن و سابقه‌دار. بهتر است کمی تنها کمی از این شیوه و نگاه فاصله بگیریم.

قرآن در برابر ناباوران یک کتاب است. به یک ناباور نمی‌شود قرآن را با این نگاه نمایاند.

به او می‌شود گفت این کتابی‌ست که خواندن درستش شیوه و راه دارد.
باید تجوید آموخت و بعد از آن هم باز قاریان نخستینی که آن را خوانده‌اند هر کدام راه و روشی داشته‌اند.

اکنون که راه درستش را دانستیم. ترجمه و فهم معنایی آن هم نیازمند دانش زبان عربی و ادبی است اما تنها دانش ادب عربی هم کفایت نمی‌کند شأن نزول یا دلیل آمدن آیه و سوره هم مهم است یعنی دخالت تاریخ در متن. دخالت تاریخ در این متن نه تنها در دلیل آمدن آیات و سوره‌ها بلکه تاریخ در این متن آن را دو دسته کرده‌ است. پیش از هجرت و بعد از هجرت و هزارنکته‌ی دیگر.

در خود متن هم ما با چند راوی مواجهیم. خدا که مستقیم سخن می‌گوید. فرشته‌ی وحی که از طرف خدا سخن می‌گوید و...

و آیاتی که در باب مسائل فراوانی حرف می‌زنند و شیوه‌ی حرف هم یک‌شکل نیست یکی از مهم‌ترین شیوه‌های قرآن بیان تمثیلی است.
برای حرف‌ها مثال و نماد می‌سازد.

از این‌رو مخاطب اجازه می‌یابد دست به شرح و تفسیر این تمثیل‌ها بزند. با روش‌های ادبی و و نظری.

به‌طور مثال آیا ما اجازه نداریم حکایت حضرت یونس را این‌طور هم بفهمیم که ایشان دچار مشکلی سخت و صعب شد و گرفتار آمدن در شکم ماهی استعاره‌ای از وضعیت اوست.
یعنی در دل بزرگی‌ها گرفتار شدن. در دل دریای وسیع و باز در دل دریای وسیع در میان ماهی‌ای عظیم گرفتار آمدن.

آیا این روایت نمی‌تواند بیان‌گر مرحله‌ای از سلوک درونی او باشد که برای خطایی یا آزمونی دچارش شده است و این دچار شدن با چنین تمثیلی بیان می‌شود.

این فهم در حد و افق فهم عقل امروز است. و انسان همیشه در افق عقل روزش می‌زید. شاید در افقی دیگر و حد دیگری از عقل فهم دیگری بشود داشت. و شاید فهمی در کنار فهم‌های دیگر بتواند همیشه بهره‌ای از مقبولیت را حفظ کند.

اما این فهم برای انسان امروز که شک از اصول اولیه‌ی اوست قابل‌قبول‌تر است.

https://telegram.me/andaromidvari

از دیشب هی خواسته‌ام متنی سروصورت‌دارتر بنویسم درباره‌ی کتابِ «سرزدن»؛ چیزی مثلن از سویه‌های تاریخی در شعرِ فریاد ناصری و باریک شدنِ شاعرانه‌اش در روایت‌های اساطیری یا اصلن در ذاتِ اسطوره، در داغ‌داریِ زبان و اشارت‌های تازه به عرفان و از وصله‌پینه‌های عاشقانه‌ی مادرانِ انتظار و از تاریخی که به روایتِ آن سردارِ محتضر«بر پوست می‌رود» و زنانی که تقدیرِ تاریخ‌شان این بوده که «با مشت بر تخت سینه‌هاشان کوبیدند/ هی پسر زاییدند و پنهان کردند.»
دلم می‌خواست بیشتر بنویسم از هم‌دلی‌ام با آن ستونِ سنگی «که فکر روییدن جهانی را در سرش حبس کرده‌اند» و از «چهره‌های پارسی» که چهره‌های ماست، که چهره‌های متکثّرِ امروز ما و دیروزِ ماست. خب آدم وقتی از شعر به خواندنش کفایت کند و نخواهد تن بدهد به کلنگ‌زدن و درآوردنِ چند و چون و چرای شاعریِ کسی، از یک بابت خیالش آسوده است؛ یا می‌خواند و کیفور می‌شود یا نه؛ و من با شعرهای این کتاب مزه‌ی خوشِ شعر به کام‌ام نشست.
شاید به‌قولِ آن شعر «این عادت خونی ماست
وقتی که گریه می‌کنیم می‌دویم
بهتر است روی این حرف‌ها سنگ بگذاریم...»

#بابک_بیات
#کتاب_شعر_سرزدن
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame

حالا یک ماهی می‌شود «سر زدن»، مجموعه شعرهای فریاد ناصری را خوانده‌ام، تمام این مدت منتظر بودم فرصتی دست دهد بنشینم یک نقد درست و حسابی بنویسم. دیشب که داشتم دوباره کتاب را می‌خواندم به خودم گفتم اگر بخواهم منتظر آن فرصت طلایی شوم تا شاهکار خلق کنم، ناصری کتاب‌های بعدی‌اش را هم منتشر می‌کند و من همچنان در این کوچه نشسته‌ام.

امشب نمی‌خواهم درباره اسم کتاب بنویسم، نمی‌خواهم از دفتر اول: براده‌های پریشانی بنویسم؛ می‌خواهم درباره دفتر دوم بنویسم، «دفتر ژانت و آوازهای ایرانی»؛ نه اینکه دفتر اول خوب نباشد، نه، اما برای من دفتر اول تکرار همان شاعری است که می‌شناختم، گیرم حالا با تجربه‌تر، آرام‌تر، بی‌ادعاتر، اما شاعر دفتر دوم بسیار بیشتر نزدیک شده است به تعریفی که من از شاعر در ذهن دارم، شاهدی که پس از هر شهادت نیست می‌شود تا باز دوباره بر سر واقعه‌ای دیگر زاده شود که باز بمیرد. واقعه که می‌گویم منظورم اتفاقات غول‌پیکر نیست منظورم فقط واقعه است، هر آنچه که واقع می‌گردد، همین.

کم و بیش می‌توانم بگویم راوی تمام شعرهای دفتر دوم یک نفر است، پیامبر عاشقی از قبیله‌ای که در آن همه پیامبرند، و کتاب مقدسش، نامه‌ای است که برای محبوبش می‌نویسد در شب پیش از عزیمت.

این شعرها بازخوانی اسطوره‌های خفته‌اند، نئاندرتال، گیلگمش، نوح، سوشیانت، فرشته، و پیش می‌آید تا تاریخ معاصر، نفس مرضیه، و از همه مهمتر زبان، خلاصه رفقا همه جمعند، و راوی می‌کوشد برای آن کسی که پس از او شاید بماند با سند و مدرکی معتبر مثل نقاشی‌های کشیده شده بر دیوار غارها بگوید ما چگونه ما شدیم.



این کتاب، این شعرها را دوست دارم اما نمی‌فهمم چرا دیگر کتاب‌های شعر مقدمه ندارند؟ شاعران اندکی هستند که بر کتاب‌هایشان مقدمه می‌نویسند، تا آنجا که ذهن خسته من یاری می‌دهد همه شاعران قدیمی‌ترند، چرا خانه نسل نو شاعران در ندارد؟

و از این گذشته زیر زبان بعضی از شعرها سنگ‌ است، شاعر و زبان هنوز با هم کشتی می‌گیرند مثل یعقوب و خدا.

با مدادی در دست کتاب را می‌خوانم، کسی می‌پرسد چه می‌کنی؟ می‌گویم، ویرایش. نگاه می‌کند و می‌گوید این دیگر شعر شاعر نیست شعر توست.

آخر مگر نباید این‌طور باشد؟ مگر نباید شعر من باشد؟

#کتاب_شعر_سرزدن
یادداشت آزاده کامیار
http://azadehkamyar.com/2016/09/%d8%b3%d8%b1-%d8%b2%d8%af%d9%86%d8%8c-%d9%85%d8%ac%d9%85%d9%88%d8%b9%d9%87-%d8%b4%d8%b9%d8%b1-%d9%81%d8%b1%db%8c%d8%a7%d8%af%d9%86%d8%a7%d8%b5%d8%b1%db%8c/

یادداشت افسانه نجم‌آبادی درباره‌ی کتاب «سرزدن»ِ فریاد ناصری. منتشر شده در مجله‌ی تجربه
@faryad_naseri

یادداشتی بر سرزدن اثری از فریاد ناصری
عبور از ادبیات پیشاجنسی
امیرحسین بریمانی
انتشار در روزنامه نوآوران
-
در این یادداشت قصد دارم تا سویه‎ی کلی شعر فریاد ناصری در مجموعه شعر اخیر او یعنی "سرزدن" را تببین کنم. به همین دلیل بهتر است نام نقد را بر این مطلب نگذاریم چراکه این یادداشت عملا به چیستی شعریت ناصری نمی‎پردازد بلکه رویکردی کلی‎نگرانه به شعر او دارد و سعی دارد تا زمینه‎ای برای خوانش اشعار مهیا کند که اشعار این مجموعه، خود ذاتا دارای آن نیستند.
شعر اروتیک فارسی، امر جنسی را در شکلی پیشاجنسی محقق کرده است. حال محتمل‎ترین علت آن می‎تواند "ترس از سانسور" شدن باشد اما ابدا چنین نیست! شاعران یا بهتر است در حالتی کلی‎تر بگوییم جامعه‎ی ما به درکی صرفا فیزیولوژیک از امر جنسی نایل آمده است و همواره تصویرواره‎ای مبهم از چیستی آن در نظر دارد که نمود آن در هنر، بدین صورت خواهد بود که هنر ما در باب امرجنسی، نمی‎تواند رک و صریح باشد. نکته‎ی اصلی اینجاست که شاعر در این مواقع، امرجنسی را دچار پردهپوشی نمی‎کند بلکه به کلی نسبت به بازنمایی آن ناتوان است. حال نباید این شبهه پیش بیاید که بنده عدم آگاهی جامعه نسبت به امرجنسی را مد نظر دارم بلکه بحث تنها بر سر درونی و نمادین کردن آن است. امرجنسی در زبان ما نمادین شده است و همواره چون نیرویی انرژیک در زبان رخ می‎نماید؛ دلیل اینکه دشنام‎های در بردارنده‎ی واژگان آلات جنسی، کارکرد بروز عواطف را دارند نیز در همین مهم است. تابحال در شعر فارسی، کارکرد این دسته از واژگان چیزی جز ایجاد فضای طنز یا بیان شدت یک عاطفه نبوده است که از نمونه‎های متاخر آن می‎توان به براهنی و عبدالرضایی اشاره کرد که نامبرده‎ی دوم، شکل وقیح‎تری از این رویکرد را به نمایش گذارده است. با این تفاسیر بهتر است جملهی ابتدایی این پاراگراف را اصلاح و اذعان کنم که چیزی به نام شعر اروتیک در تاریخ شعر فارسی وجود ندارد و در سطح نمادین، جامعه‎ی ما در وضعیتی پیشاجنسی به سر برده است.
حال چیزی که در لایه‎های زیرین اشعار فریاد ناصری به چشم می‎خورد و از لحاظ جامعه‎شناختی حائز اهمیت است، حرکت ناخواسته‎ی او به سمت ادبیات اروتیک بوده است؛ ادبیاتی که قادر است پیوند عشق را با نشانگان گذرای جنس بیامیزد و بدین لحاظ راهگشا باشد. درواقع بهتر است این موضوع را اینطور بیان کنم که عشق در اشعار فریاد ناصری به ساحت تشیبه‎ها و فانتزی‎ها نگریخته و از طرفی هم تن به ابتذال اشعار سادهنویسی نداده است. اندام بدن در اشعار این کتاب به کرات به چشم می‎خورد و این گویای تلاش فریاد ناصری برای هل دادن جسم و جنسیت به زبان است. به عنوان مثال می‎توان به این سطور اشاره کرد: "سلام بر آن روز/روزی که ران‎هایت شکافته می‎شوند/و اسم پسرم گیل گامیش باشد" و یا "عشق/قرائتی آزاد از تن‎هایمان بود" و همچنین "قسم به گیره‎ای که هنوز/طعم سینه‎بند تو در بند رخت/زیر زبانش مانده است".
فضای تماتیک اشعار این مجموعه، روحیه‎ی سرکشی‎ست که تمایل به نفی و از سمتی دیگر به پذیرش وضعیت نابسمان دارد. اما پذیرشی که صورت میگیرد، جنبه‎ای خودآزارانه به خود گرفته و باعث رنجش راوی می‎گردد و در سمت مقابل، سویه‎ای دیگری هم وجود دارد که گذشته را نفی می‎کند و میل به فراوری از وضعیت موجود دارد اما در همین رویکرد هم باز خصیصه‎ی خودآزارانه وجود دارد. از دسته‎ی اول می‎توان به اشعاری همچون "گزارش"، "پرسه در خاطرات تباه" و "ابوالفضل بیهقی" اشاره کرد و همچنین در دسته‎ی دوم نیز اشعاری چون "نسخ" و "زخم" حضور دارند.
بهطور کلی سرزدن از مجموعه اشعاری‎ست که شاید بتوان رویکردهای بدیع (هرچند کمرنگ) به عشق را در آن یافت و با تاکید کردن به آن، احتمال اینکه تکرارزدگی مضامین شعر معاصر ما کمتر شود وجود دارد.
https://telegram.me/andaromidvari