ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
543 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
حالا یک ماهی می‌شود «سر زدن»، مجموعه شعرهای فریاد ناصری را خوانده‌ام، تمام این مدت منتظر بودم فرصتی دست دهد بنشینم یک نقد درست و حسابی بنویسم. دیشب که داشتم دوباره کتاب را می‌خواندم به خودم گفتم اگر بخواهم منتظر آن فرصت طلایی شوم تا شاهکار خلق کنم، ناصری کتاب‌های بعدی‌اش را هم منتشر می‌کند و من همچنان در این کوچه نشسته‌ام.

امشب نمی‌خواهم درباره اسم کتاب بنویسم، نمی‌خواهم از دفتر اول: براده‌های پریشانی بنویسم؛ می‌خواهم درباره دفتر دوم بنویسم، «دفتر ژانت و آوازهای ایرانی»؛ نه اینکه دفتر اول خوب نباشد، نه، اما برای من دفتر اول تکرار همان شاعری است که می‌شناختم، گیرم حالا با تجربه‌تر، آرام‌تر، بی‌ادعاتر، اما شاعر دفتر دوم بسیار بیشتر نزدیک شده است به تعریفی که من از شاعر در ذهن دارم، شاهدی که پس از هر شهادت نیست می‌شود تا باز دوباره بر سر واقعه‌ای دیگر زاده شود که باز بمیرد. واقعه که می‌گویم منظورم اتفاقات غول‌پیکر نیست منظورم فقط واقعه است، هر آنچه که واقع می‌گردد، همین.

کم و بیش می‌توانم بگویم راوی تمام شعرهای دفتر دوم یک نفر است، پیامبر عاشقی از قبیله‌ای که در آن همه پیامبرند، و کتاب مقدسش، نامه‌ای است که برای محبوبش می‌نویسد در شب پیش از عزیمت.

این شعرها بازخوانی اسطوره‌های خفته‌اند، نئاندرتال، گیلگمش، نوح، سوشیانت، فرشته، و پیش می‌آید تا تاریخ معاصر، نفس مرضیه، و از همه مهمتر زبان، خلاصه رفقا همه جمعند، و راوی می‌کوشد برای آن کسی که پس از او شاید بماند با سند و مدرکی معتبر مثل نقاشی‌های کشیده شده بر دیوار غارها بگوید ما چگونه ما شدیم.



این کتاب، این شعرها را دوست دارم اما نمی‌فهمم چرا دیگر کتاب‌های شعر مقدمه ندارند؟ شاعران اندکی هستند که بر کتاب‌هایشان مقدمه می‌نویسند، تا آنجا که ذهن خسته من یاری می‌دهد همه شاعران قدیمی‌ترند، چرا خانه نسل نو شاعران در ندارد؟

و از این گذشته زیر زبان بعضی از شعرها سنگ‌ است، شاعر و زبان هنوز با هم کشتی می‌گیرند مثل یعقوب و خدا.

با مدادی در دست کتاب را می‌خوانم، کسی می‌پرسد چه می‌کنی؟ می‌گویم، ویرایش. نگاه می‌کند و می‌گوید این دیگر شعر شاعر نیست شعر توست.

آخر مگر نباید این‌طور باشد؟ مگر نباید شعر من باشد؟

#کتاب_شعر_سرزدن
یادداشت آزاده کامیار
http://azadehkamyar.com/2016/09/%d8%b3%d8%b1-%d8%b2%d8%af%d9%86%d8%8c-%d9%85%d8%ac%d9%85%d9%88%d8%b9%d9%87-%d8%b4%d8%b9%d8%b1-%d9%81%d8%b1%db%8c%d8%a7%d8%af%d9%86%d8%a7%d8%b5%d8%b1%db%8c/
Forwarded from ان‌در امیدواری... (فریاد ناصری)
یادداشت افسانه نجم‌آبادی درباره‌ی کتاب «سرزدن»ِ فریاد ناصری. منتشر شده در مجله‌ی تجربه
@faryad_naseri
یادداشتی بر سرزدن اثری از فریاد ناصری
عبور از ادبیات پیشاجنسی
امیرحسین بریمانی
انتشار در روزنامه نوآوران
-
در این یادداشت قصد دارم تا سویه‎ی کلی شعر فریاد ناصری در مجموعه شعر اخیر او یعنی "سرزدن" را تببین کنم. به همین دلیل بهتر است نام نقد را بر این مطلب نگذاریم چراکه این یادداشت عملا به چیستی شعریت ناصری نمی‎پردازد بلکه رویکردی کلی‎نگرانه به شعر او دارد و سعی دارد تا زمینه‎ای برای خوانش اشعار مهیا کند که اشعار این مجموعه، خود ذاتا دارای آن نیستند.
شعر اروتیک فارسی، امر جنسی را در شکلی پیشاجنسی محقق کرده است. حال محتمل‎ترین علت آن می‎تواند "ترس از سانسور" شدن باشد اما ابدا چنین نیست! شاعران یا بهتر است در حالتی کلی‎تر بگوییم جامعه‎ی ما به درکی صرفا فیزیولوژیک از امر جنسی نایل آمده است و همواره تصویرواره‎ای مبهم از چیستی آن در نظر دارد که نمود آن در هنر، بدین صورت خواهد بود که هنر ما در باب امرجنسی، نمی‎تواند رک و صریح باشد. نکته‎ی اصلی اینجاست که شاعر در این مواقع، امرجنسی را دچار پردهپوشی نمی‎کند بلکه به کلی نسبت به بازنمایی آن ناتوان است. حال نباید این شبهه پیش بیاید که بنده عدم آگاهی جامعه نسبت به امرجنسی را مد نظر دارم بلکه بحث تنها بر سر درونی و نمادین کردن آن است. امرجنسی در زبان ما نمادین شده است و همواره چون نیرویی انرژیک در زبان رخ می‎نماید؛ دلیل اینکه دشنام‎های در بردارنده‎ی واژگان آلات جنسی، کارکرد بروز عواطف را دارند نیز در همین مهم است. تابحال در شعر فارسی، کارکرد این دسته از واژگان چیزی جز ایجاد فضای طنز یا بیان شدت یک عاطفه نبوده است که از نمونه‎های متاخر آن می‎توان به براهنی و عبدالرضایی اشاره کرد که نامبرده‎ی دوم، شکل وقیح‎تری از این رویکرد را به نمایش گذارده است. با این تفاسیر بهتر است جملهی ابتدایی این پاراگراف را اصلاح و اذعان کنم که چیزی به نام شعر اروتیک در تاریخ شعر فارسی وجود ندارد و در سطح نمادین، جامعه‎ی ما در وضعیتی پیشاجنسی به سر برده است.
حال چیزی که در لایه‎های زیرین اشعار فریاد ناصری به چشم می‎خورد و از لحاظ جامعه‎شناختی حائز اهمیت است، حرکت ناخواسته‎ی او به سمت ادبیات اروتیک بوده است؛ ادبیاتی که قادر است پیوند عشق را با نشانگان گذرای جنس بیامیزد و بدین لحاظ راهگشا باشد. درواقع بهتر است این موضوع را اینطور بیان کنم که عشق در اشعار فریاد ناصری به ساحت تشیبه‎ها و فانتزی‎ها نگریخته و از طرفی هم تن به ابتذال اشعار سادهنویسی نداده است. اندام بدن در اشعار این کتاب به کرات به چشم می‎خورد و این گویای تلاش فریاد ناصری برای هل دادن جسم و جنسیت به زبان است. به عنوان مثال می‎توان به این سطور اشاره کرد: "سلام بر آن روز/روزی که ران‎هایت شکافته می‎شوند/و اسم پسرم گیل گامیش باشد" و یا "عشق/قرائتی آزاد از تن‎هایمان بود" و همچنین "قسم به گیره‎ای که هنوز/طعم سینه‎بند تو در بند رخت/زیر زبانش مانده است".
فضای تماتیک اشعار این مجموعه، روحیه‎ی سرکشی‎ست که تمایل به نفی و از سمتی دیگر به پذیرش وضعیت نابسمان دارد. اما پذیرشی که صورت میگیرد، جنبه‎ای خودآزارانه به خود گرفته و باعث رنجش راوی می‎گردد و در سمت مقابل، سویه‎ای دیگری هم وجود دارد که گذشته را نفی می‎کند و میل به فراوری از وضعیت موجود دارد اما در همین رویکرد هم باز خصیصه‎ی خودآزارانه وجود دارد. از دسته‎ی اول می‎توان به اشعاری همچون "گزارش"، "پرسه در خاطرات تباه" و "ابوالفضل بیهقی" اشاره کرد و همچنین در دسته‎ی دوم نیز اشعاری چون "نسخ" و "زخم" حضور دارند.
بهطور کلی سرزدن از مجموعه اشعاری‎ست که شاید بتوان رویکردهای بدیع (هرچند کمرنگ) به عشق را در آن یافت و با تاکید کردن به آن، احتمال اینکه تکرارزدگی مضامین شعر معاصر ما کمتر شود وجود دارد.
https://telegram.me/andaromidvari
چند پرده از تاريخ
تازه هاي شعر در نشر «حكمت كلمه»

نويسنده: پارسا شهري

پرسه در خاطرات تباه

«به حكمتي عاشقانه در كلمات معتقدم/ كه صبح كلمات را روشن مي كند». مجموعه شعر «سر زدنِ» فرياد ناصري با دو دفتر «براده هاي پريشاني» و «دفتر ژانت و آوازهاي ايراني»، جز شعرهايي عاشقانه، نگاهي نيز به تاريخ دارد و آنچه بر مردم در تاريخ معاصر ما رفته است. در شعري با عنوان «احتضار»، راوي گويا خطاب به پسرش مي گويد «مدام در حال به يادآوردني مدام در حال حافظه» و اين درست وضعيتي است كه خودِ شاعر به آن گرفتار آمده است انگار. شاعر در تمام شعرها در حال به يادآوردن تكه اي از گذشته و اتصال آن با وضعيت كنوني است. از نكات به چشم آمدني اين مجموعه، شعرهاي عاشقانه/سياسي آن است. شعرهايي كه در سطرهاي نخست، لطيف و عاشقانه آغاز مي شود و در ادامه رگه هايي سياسي آن را به سمت وسوي ديگر مي كشاند. شعرِ «ابوالفضل بيهقي» شايد روشن ترين شعر اين مجموعه باشد كه از اين سنخ است. «آن گل هاي كوچك بهانه بود/ افتادن توپ در حياط تان هم/ ما يك مشت بچه كه/ همه عاشق تو بوديم/ اما تو همه مان را عاصي و ديوانه كردي/ يكي شعارنويس روي ديوارها شد/ يكي زنداني/ يكي اعدامي/ يكي نكشيد/ به آخرين سيم هاي خودش دست برد/ يكي.../ من هم تاريخ نويس اين جماعت شدم/ ابوالفضل بيهقي/ كه روايت هام/ همه غمگين ترين شعرهاي جهان شدند». در اين دو دفتر، شعرهايي هم هست كه درباره خودِ نوشتن است، درباره كلمات و شعر. «زندگي جنگ بود/ نوشتن شكست/ ما با شكست هايمان جنگيديم/ نيما آن قدر تنها ماند/ كه حرف هاي همسايه را نوشت/ منتقدان مي گويند/ احساسات/ ارزش شعر را پايين مي آورند/ با احساسات شاعران بازي مي كنند/ اين حرفِ وقتي ست/ كه جهان راست بود/ شاعران دروغ مي گفتند/ حالاكه جهان دروغ بزرگي بيش نيست/ شعر راست مي گويد/ ما در تنهايي مي ميريم/ و هم سايه هامان/ عكس هاي شاعرانه ما را/ به ديوار خانه هاشان مي زنند». دفتر دوم اين مجموعه چند شعري دارد كه اين بخش را از شعرهاي دفتر نخست متمايز مي كند، گرچه حال وهواي تمام شعرهاي «سرزدن» كم وبيش يكي است. تكرار يك حرف يا كلمه، شعرهايي از دفتر دوم را به شعرهاي به اصطلاح «زباني» بدل مي كند. شعرهايي كه در حركت حرف يا حروفي ساخته مي شود و در بازي با زبان خلق مي شوند. براي نمونه شعر «مضطر» كه در آن كلمه، «ضرورت» يا عبارتي، «به شكل توده ي يك گوشت هجوم مي آوريم به...» مدام تكرار مي شود و شعر در همين تكرار حيات مي يابد. اينجا، راوي شعر خود را در تكرارِ كلمات تكرار مي كند و اين گونه «ما» زاده مي شود: «دهان من صفوف متحد مردان است». شعر ديگر «كتابت گردن» است يا «نيست» كه با چيدن نيست و چندين كلمه ديگر شعري كوتاه و خواندني به دست مي دهد. «با چشمان نيست ديدمت/ در راه نيست دنبالت آمدم/ در شهر نيست پي ات را گرفتم/ در خيابان نيست/ در كوچه ي نيست/ خانه ي نيست.../ و خاطراتم اين گونه شكل گرفت/ دنياي نيست/ قلبم را زنده كرده/ قلبي را كه نيست». شعر «گم» و «ب» نيز به همين ترتيب از تكرار و بازي با حروف شكل مي گيرد. «سر زدن» با بيش از هفتاد شعر كوتاه و چندصفحه اي چنان كه از عنوان يكي از شعرها مي آيد، «شرح بيداريِ» ما است در زمانه اي كه «هركس به فكر زخم هاي زندگي خود بود» و در يك كلام «پرسه در خاطرات تباه» است با خبرهايي كه جز خبرِ رفتنِ رفته نمي آورد.

سر زدن/ فرياد ناصري

منتشر شده روزنامه‌ی شرق
https://telegram.me/andaromidvari
آیناز محمدی

«سر زدن» مجموعه شعری سروده فریاد ناصری است که توسط انتشارات حکمت کلمه راهی کتابفروشی‌ها شد. این مجموعه در دو دفتر تنظیم شده و دفتر اول براده‌های آهنی و دفتر دوم ژانت و آوازهای ایرانی نام دارند. ناصری در شعرهای سپید این مجموعه رویکردی عاشقانه و اجتماعی دارد و مخاطب فرضی – محبوب یا معشوق – را گاه سرزنش می کند گاه می‌ستاید. گاه شکوه می کند و گاه در برابر شکوه پدیده‌های پیرامون، پرسان است و پریشان. شعری از این دفتر: «سرم در جغرافیایی از سنگ‌ها به سر می‌برد / کوه/ کوه/ با سه حرف و این همه سنگ/ شعر پایداری من بود/ که حرف می‌زنم در بحر متقارب/ و می‌میرم در بی‌وزنی یک شعر سپید/ گورم را می‌کنند در کوه‌های مرزی/ و شهیدی می شوم که در خواب‌هایش/ دو پرچم غمگین/ عاشق هم شده‌اند»

منتشر شده در روزنامه‌ی ایران

https://telegram.me/andaromidvari
یادداشتی درباره‌ی سر زدن
(ایبنا). آنژیلا عطایی

«سرزدن» عنوان مجموعه شعر فریاد ناصری است که سال 1395 توسط نشر حکمت کلمه به چاپ رسیده­ است. شعرهای این مجموعه در دو دفتر « براده‌های پیشانی» و « دفتر ژانت و آوازهای ایرانی» تنظیم شده‌­اند. فریاد ناصری در این مجموعه از خلق تصاویر نو و خارق­‌العاده، زبان مادری و بازخوانی اسطوره‌­ها و تاریخ به خوبی استفاده کرده است، ضمن این­که تلاش برای نوآوری در فرم و زبان - نه زبان بازی – در شعرها کاملا" مشهود است. استفاده از نشانه­‌ها در شعر، «سرزدن» را به مجموعه­‌ای از شعرهای غریب تبدیل کرده­ است که مخاطب را به کشف و شهود و تخیل وامی­‌دارند تا جایی­‌که «ب» در این کتاب، فقط یک حرف و عنوان یک شعر نیست بلکه به نشانه‌­ای تبدیل شده­ است برای بازگشت و سرزدن به گذشته، زبان مادری، تجربه­‌های عاشقانه و سروهای شهید شده در قامت کسانی که به شعر فریاد ناصری بازگشته­‌اند. «ب» واژه­‌ای است که معانی گوناگون دارد و بنا به تعبیر رولان بارت ، قادر است « متن نویسا» ایجاد کند. چنین متنی به خواننده اجازه می­‌دهد که با او در خلق اثر همراه باشد تا جایی­‌که حتی بتواند معنای دلخواه نویسنده را نادیده بگیرد. اغلب شعرهای مجموعه حاضر، در تقابل با «متن خوانا» به عنوان یک «متن نویسا» به حساب می­‌آیند و شبکه متفاوتی از مدلول­‌ها و معناهای متکثر ایجاد می­‌کنند، به این ترتیب شاعر می­‌میرد تا خواننده به دنیا بیاید. ( مقاله مرگ نویسنده، رولان بارت، 1968). اثر ادبی به دلیل ساختار خود -آنچه مولف آفریده تا موجب «مرگ نویسنده» باشد- در آن واحد چندین معنا پیدا می­‌کند و به یک اثر نمادین تبدیل می­‌شود. می­‌دانیم که آزادی نمادها در مقابل گفتمان قدرت و ایدئولوژی می­‌ایستد و از آن جا که معانی مختلف آن­ها ممکن است مورد حذف و سانسور قرار نگیرد، خواننده را همراه خود به وادی ادبیات و تخیل می­‌کشاند. شعرهای دفتر دوم این مجموعه «دفتر ژانت و آوازهای ایرانی»، «متن نویسا» به شمار می­‌آیند و دقیقا به همین دلیل از مجموعه­‌های قبلی شاعر و نیز از دفتر اول کتاب حاضر فاصله گرفته­‌اند. استفاده از نمادها و خلق معناهای متعدد، در ذهن مخاطب جهان­‌هایی غیر واقعی از تصاویر خیالی ایجاد می­‌کند که هر کدام از آن تصاویر، وجودش را به مخاطب مدیون است( امر خیالی، ژان پل سارتر، 1948) بارت معنای واضحی از یک نویسنده ارائه می­‌دهد: « نویسنده کسی است که مساله‌­اش زبان باشد، یعنی به نظرش زبان آفریننده ژرفنا باشد و نه ابزار یا زیبایی». به نظر می­‌رسد در اغلب شعرهای«سرزدن» با چنین رویکردی به زبان مواجهیم، دقیقا" در همین شعرها، به کارگیری حروف و واژگان و رقص با آن­ها – نه بازی- ضمن کمک به ایجاد هارمونی در شعر، آن را به متنی نویسا تبدیل کرده‌­است. در مقابل، در تعداد کمی از شعرها، هرجا نگاه شاعر به زبان به سمت ابزارسازی و در نتیجه نزدیک شدن به بازی با حروف یا کلمات نزدیک شده­‌است، متن از مخاطب فاصله گرفته و او را از لذت همراهی و تخیل محروم می­‌کند. واژه­‌های آذری، عناوین شعرها که هوشمندانه انتخاب شده‌اند و حتی عنوان کتاب، راه را برای تاویل های متفاوت متن بازکرده‎اند، مثلا شاعر در شعر «تهی» از دفتر دوم کتاب که به نظر می­‌رسد وجه تسمیه عنوان مجموعه نیز باشد از واژه «سر» به خوبی استفاده کرده و در خوانش­‌های مختلف معانی متفاوتی به­‌دست می­‌دهد، هر چند متاسفانه در پایان شعر را با تاویل شخصی و با تاکید بسته است، در حالی که در نوشتن باید باورهای خودمان را در«گیومه» قرار دهیم و آنها را اصل مسلم در نظر نگیریم. حالا ببین که سرزده زیبایی و چهره صاحب زبان شده است با دو چشم که دالان سرودهای ستایش تور که واجب است از بعضی جهات زیبایی پس دستی در کار است پس دستی در کار است همان طور که گفته شد مخاطب در اغلب شعرهای «سرزدن»، «فریاد ناصری» را کنار می­‌گذارد و خود به دنبال معنای نشانه­‌ها و تاویلی برای «شعرنیست» می­‌گردد، «نیست» که در بسیاری از شعرهای دفتر دوم، شبیه حفره‌­ای مقابل چشم­‌های او ظاهر می­‌شود. حفره­‌ای در هر تاویل، در هر «من»، در «من» های متفاوت که به گفته پروست، هرگز وجود نداشته است، وجود ندارد و بیرون زمان زندگی می­‌کند : ب باش آن گاه در شکل الفی الاهیاتی ناجویده در سوگندنامه­‌ای آن گاه ماهی عظیمی هلاک خشکسالی آن گاه وارد می­شوم بر تو با تکرار کلماتی معوذ که شعر نیست هندسه‌ای­ست عظیم که مدام دو چهره دارد: پوچی و زیبایی (شعر ب، صفحه 119) منابع فریاد ناصری، سرزدن، 1395، نشر حکمت کلمه تسلیمی علی، نقد ادبی، نظریه­‌های ادبی و کاربرد آنها در ادبیات فارسی، 1388، کتاب آمه احمدی بابک، ساختار و تاویل متن، 1392، نشر مرکز بارت رولان، نقد و حقیقت، ترجمه شیرین­‌دخت دقیقیان، 1393، نشر مرکز بارت رولان، درجه صفر نوشتار، ترجمه شیرین­‌دخت دقیقیان، 1393، انتشارات هرمس
@andaromidvari
Forwarded from نشر حکمت کلمه
چراغ شعر در روزگار کدورت و بادها خاموش نه، که در میان کاسه‌ی دست‌ها روشن است.

ما این دستان را از هرات تا لیورپول یافته‌ایم و قدر دانسته‌ایم.
شعرهایی که نه اگر توانسته‌اند جهان‌گیر باشند، در جهان روزمره هم گیر نکرده‌اند.

غث‌وسمین دارند اما همه حدی از شعور شعر را در خود دارند که ما به آنها ببالیم.

پس وقت آن بود که زیر سقف کلمات‌مان فرا هم آییم و کلام هم را بشنویم. نه تنها با خود که با حضور هر آن‌کسی که زیر چرخ کبود اهل کلام است و عزیزانی چون حافظ موسوی، هوشیار انصاری‌فر، علی عبداللهی، آزاده کامیار، ... سردار شمس‌آوری وَ شهاب لواسانی.
#نشر_حکمت_کلمه
پوستر: حبیب محمدزاده
@hekmatkalame
Forwarded from نشر حکمت کلمه
هم پنهانی، هم بلند
دفتر شعر
راحیل هدایتی
منتشر شد.

و در جلسه‌ی عصر شعر حکمت‌کلمه امروز ۲۱ دی ماه در موسسه هفت اقلیم رونمایی خواهد شد.

#نشر_حکمت_کلمه
Forwarded from نشر حکمت کلمه
آوازها در مفاصل انگشتان
دفتر شعر
زهرا معماریانی
منتشر شد.

و در جلسه‌ی عصر شعر حکمت‌کلمه امروز ۲۱ دی ماه در موسسه هفت اقلیم رونمایی خواهد شد.

#نشر_حکمت_کلمه
حدیث بوالعجبی دوش ژنده‌پوشی گفت
که در مراتب توحید همچون شیطان باش

میرزا [ابوالحسن] جلوه‌

https://telegram.me/andaromidvari
Forwarded from نشر حکمت کلمه
یادداشتی بر مجموعه (سر زدن) فریاد ناصری

می گویند داستان نویسان شاعران ناکامند. اگر به دیده ی تحقیق در سابقه داستان نویسان ایرانی بنگریم هرچند کم و کوتاه اما در کارنامه هنری خود اثری از شعر و شاعری ثبت و ضبط کرده اند. تفاوت عالم مقال یا به قول اهالی فرانسه la univers du discours (جهان سخن) نوشتن و سرودن آنچنان است که کمتر کسی می پندارد او که می نویسد روزگاری مرتکب سرودن نیز شده است. اما کم و بیش این را آزموده اند و همچنان نیز می آزمایند.نگارنده این سطور نیز از ین قاعده مستثنی نیست. همچنان که پس از نگارش ها و دل دادن ها به معشوق دیگر هنوز دل در پی اولین می طپد و گاهی در آن کوی و برزن قدمکی هم می زند. این ها را گفتم تا بگویم ابزار نقد شعر در دست من نیست. که نه به اندازه خوانده ام در این باب نه آزموده ام اما شاید از منظر شهودی وحسی کلماتی بتوانم بگویم. می اندیشم آن که شاعر نیست بسیار بهرمند است از لذت درک شعر. که نه درگیر تکتیک است نه فرم. در به در معنایی است که خود را در آن تجربه کند. احساسات خود را و نگاه دیگر به خود را از دریچه چشم دیگری. شاعر. کسی که به او اعتماد کرده در لحظات خلوت. نوعی گریز از تنهایی است خواندن شعر. که در بیان (خود) می تواند بسیار خلاصه وار تر و محکم تر عمل کند و اگر به روزگار خود تعلق داشته باشد بسیار در این معنی موفق تر. می اندیشم شاعران تنهایی انسان را درجهان بسیار خوب درک می کنند.شاید تا زمانی که تا بن استخوان تنها نشوی نتوانی شعر بگویی. شعر تری که تا بن اسخوان مخاطبش نفوذ کند.از آشنایی ها سخن بگویی در جهانی سخت بیگانه ونا آشنا. و حاصل آن ارتباط و آشنایی درک باشد.نوعی فهم تازه باشد در شناختن و دیدن و فهمیدن یک حال. یک روزگار. یک عمر. زندگی. همان که بزرگترین سوال است همچنان. مخاطب شعر چه نیک بخت است اگر به شاعری برخورد که با صداقت از روزگار خود سخن می گوید و آنچنان تنهایی ازلی و ابدی جانش را سوخته باشد که سخنش به جان بنشیند. سر زدن را که می خواندم بارها اندیشیدم گروهی از شاعران قصد رفتن داشته اند و دارند. نا امیدی یا پوچ انگاشتن جهان چنان حوصله شان را بریده که آمده اند به دنیای سخن .از آمدن خود راضی و ناراضی فریادی کشیده اند.زمزمه ای کرده اند آهی سروده اند و به شتاب رفته اند.قابل ندانسته اند این تنگ جای زبان را به سکونت .گرچه نبوغ و خلاقیت تعدای معدود هم بر دایره لغات افزود و هم رنگی تازه بر زده و فرم و شکلی نو. گروه دیگر اما به نظرم آمده که بماند. آنانکه نه محصول ایدولوژی ها هستند و نه تب وتاب های سیاسی اجتماعی محکوم به شکست های هولناک. اینان محصول دوران رکودند.رکود هرچه پیش از ین زیبا بود و زندگی بود و خواستنی. انگار که دست هم ایشان از میان زنگار روزمرگی ها و ستم ها و ابتذال ها می جوید و برون می کشد آنچه را نسل های قبل زندگی می نامیدندش. گرچه همیشه مجال اندک بوده و تبردار حادثه را دست خسته به فرمان نبوده اما اینان آمده اند تا با هرچه حیرت از امکان (گفتن و شنودن ) که در این خاک به معجزه بیشتر شبیه بوده بگویند . بشنوند. روزگارشان را بگویند.اگر خسته شدند باز به دیگر امکانات جستجو کنند زبان گفتن را. هرچه را که مغفول مانده. هرچه را که دیگران در ظاهر بیگانگی می کنند با آن.در سرزدن ها کلمات زبان مردم اذربایجان عشوه گری می کنند. خوشا خواننده ای که بگردد و بجوید دوست آذری زبانی را تا بپرسد که( این یعنی چه). بجوید و کشف کند و احساس پیروزی از فهمیدن چیزی تازه به او دست دهد. در این هنگامه تاخت و تاز پوپولیسم در تمام عرصه های زندگی ما، در این اعتراض مدام دهان های گرسنه به بلع لقمه های چند بار جویده شده، من این شهامت را به ناصری شادباش می گویم که آنچه را که به دلش آمده بی ترس بر زبان جاری کرده. این پاسداشت فردیت انسانی خود است. این روزگار نیز به سرعت سپری خواهد شد. باهر چه نیکی و زشتی .شاعران می دانند که طبل نابودی همه چیز بسیار پیشتر از صلای غرور ساختن و پرداختن کوفته شده. اما گفتن و دست بسته زبان بسته نگذشتن چنان زیبا و ارجمند است که ایشان را به زمزمه و فریاد ونعره وا می دارد.چه حدیث غم ازلی و ابدی تنهایی که روزگاری از زبان نی بیان شد و روزگاری از زبان آن نیمه زنانه که مردش را به جستجو برخاست و بالعکس. و غیر ازین حدیث روز و روزگاری که در آن می زیند. با تمام مصایبش و احتمالا شادی های گمگشته اش. همان طفل که نامش شادی بود و گم شد. در پهنه کشوری که جغرافیایش با شمشیر و خون و گشایش نامداران ستمکار جفاها دیده آن شاعر لاغر با دستهایی که از سرمای تنهایی به هم می ساید نظاره می کند و می گوید
حمدا
می خواهم صدای پای بادهایی را بنویسم
که از دالان استخوان هایم می گذرند
مشتی استخوان شکسته به لیفه ی پوست بودم..
#ابوالفضل_مروجی
#سر_زدن
@hekmatkalame
غرب بر پایه‌ی دو چیز برآمده است: کتاب مقدس و یونان.

ما بر کدام ستون بالا آمده‌ایم؟ تا پیش از تجدد در فهم‌های مختلفی از قرآن اما در لوای وحدتی تقلیلی بودیم. بعد از تجدد اما باورمان بر این‌که نمی‌شود از این‌ها چیزی برای زندگی ساخت. ما را از خودمان دور کرد.

ما صاحب سنتی دیرینه‌ایم که معطل مانده است. معطل بازخوانی و نقد و بازتولید.

هیچ متنی فی‌الذاته اگر خواندنش انتقادی باشد نمی‌تواند ارتجاعی باشد. ارتجاعی‌ترین متن‌ها را هم می‌شود زیر و زبر کرد و از آن حرف تازه بیرون کشید.

متون عرفانی و فلسفی و دینی ما باید دوباره خوانده شوند. آنها بیخ و بن ما هستند. اگر قرار است طرح نو دراندازیم لااقل بشناسیم‌شان.

زمانی کورش اسدی زنده یاد در وبلاگ پوکه‌بازش از اهمیت قرآن و هزار و یک‌شب نوشته بود.

اینها مهم‌اند و هزار و یک متن دیگر هم

https://t.me/andaromidvari
موسی و نشانه‌های زنانه‌ی آب در روایات

پیوند آب و زنانگی در جهان نمادها و نشانه‌ها پیوندی ناگسستنی است.
از این‌رو همیشه آب‌ها حتا در جهان واقعیت رخ و چهره‌ای زنانه داشته‌اند.
از سهم‌الارث بردن تا حق و حقوق ازدواجشان تا ردپای نمادین‌شان.
اینکه می‌گویم یعنی می‌دانیم که چشمه‌های زیادی نام زنانه دارند، قنات‌های زیادی پشت‌قباله‌ی ازدواج زنان بوده و ... سنگهای زیادی با نقش مار بر لب چشم‌ها مانده است.

اکنون اما روایت موسی: چون به دنیا آمد مادرش او را در سبدی به آب‌ها سپرد. خواهرش پی او رفت تا دید آسیه و چند تن از زنان کاخ فرعون سبد را از آب گرفتند.

مادر و خواهر و آسیه، این سه زن و رودی که موسی را چون نهنگ بزرگی بین این سه زن می‌چرخاند. امکان فهم‌های زیادی را در خود می‌پرورند.

از طرفی آب و زنانگی نرمی و نرمخویی می‌آورند و ما می‌دانیم موسی از خشمگین‌ترین رسولان بوده است.

این خود جای پرسشی عمیق است؟

https://t.me/andaromidvari
❇️ #کارل_پوپر Karl. R. Popper پیش از فروپاشی #شوروی در مصاحبه با روزنامۀ آلمانی دی‌ولت Die Welt (جهان)

📰 دی‌ولت: شما در آخرین گفتگویی که در ژوئیۀ 1987 با دی‌ولت کردید، به اصلاحاتی که #گورباچف شروع کرده بود، بسیار با دیدۀ تردید نگاه می‌کردید، امروز چه فکر می‌کنید؟ آیا گورباچف می‌تواند نظام شوروی را اصلاح کند، بدون آنکه کل سیستم را به خطر اندازد؟

☆پوپر: خیر، روشن است که نه. اگر قرار است سیستم اصلاح شود، باید در اساس خود کاملأ دگرگون شود. و تمام کسانی که از این سیستم بهره‌مند هستند [#اصلاح‌طلبان و #محافظه‌کاران]، بنا بر دلایلی قابل فهم، مخالف این دگرگونی خواهند بود. خواست دگرگونی وجود دارد، اما متأسفانه هفتاد سال دروغ‌پراکنی و بیان کلماتی پوچ، حس تشخیص کلمات بامعنی از کلمات پوچ و بی‌معنی را از بین برده، یعنی قدرت تشخیص این واقعیت که واژه‌ها و کلمات به خودی خود هیچ چیز نیستند، یعنی کلماتی وجود دارند که عاری از محتوا هستند، اما کلمات و ایده‌هایی هستند که محتوا دارند. در شرایط فعلی در شوروی، ایده‌های خوب وجود ندارد و قدرت تشخیص آنها نیز از بین رفته است.

https://t.me/andaromidvari
‌پیوسته من غم‌زده مغبون دلم
در خون دلم از آنک در خون دلم
خارد همه‌ ساله کون مأبون دلم
ای کیر هزار عشق در کون دلم

اوحدالدین کرمانی
https://t.me/andaromidvari
در تمام این سال‌ها که به حکم معلمی در جایگاه دشوار آموختن ایستاده‌ام با یک تهی و یک آینده روبرو بوده‌ام.

همیشه گفته‌ام من معلم در جایگاه گذشته‌ام و شما که روبروی منید، آینده‌اید.

درس و بحث هرچه که بوده میلی غریب در آموزنده‌گان دیده‌ام که ورا و فرای علم مدرسه بوده است: شوق و طلب و خارخاری برای دانستن.

معلمان دینی، فلسفه و تاریخ کوتاهی کرده‌اند.
کوتاهی کرده‌اند و جماعتی علم آموخته و پر سوال را رها کرده‌اند و این جماعت تشنه پی هر شیطان گول‌زنی می‌افتند تا بلکم آبی بر آتش طلبشان ریخته شود.

هنوز سوال بسیاری از اینها این است:

از کجا آمده‌ام، آمدنم بهر چه بود
به کجا می‌روم آخر؟ ننمایی وطنم.


خدا. تولد. مرگ. پس‌ از مرگ. زیستن در این جهان. دین و... هنوز پرسشند و بعد از قرن‌ها صحبت راجع‌به‌شان هنوز خالی است جای پاسخ‌های زیادی.


با این‌همه به یاد بیاوریم که گفت: همانا کلام دم و نفس رحمان است. ابن‌عربی




رازی در کار است.
https://t.me/andaromidvari
من با ابتذال می‌جنگم و ابتذال رای بیشتری دارد.

https://t.me/andaromidvari