از ترانه‌های گاه‌گدار مادرم
فریاد ناصری
بولاغ باشو بوز باقلار [بولاق باشي بوز باغلارBulaq başı buz bağlar ]
دورد دورو یارپوز باقلار [دؤرد دؤورو يارپيز باغلارDörd dövrü yarpız bağlar ]
اوغلان قیزی دردیندن [اوغلان قيزين دردينده نOğlan qızın dǝrdindǝn ]
یاراسونا دوز باقلار [ياراسينا دوز باغلارYarasına duz bağlar ]
برگردان:
زمستان‌ها یخ می‌بندد
بهارها، دسته دسته پونه
چشمه‌ای که می‌جوشد
پسر جوان هم از درد عشق‌اش
نمک به زخم می‌بندد
@andaromidvari
فریاد ناصری
بولاغ باشو بوز باقلار [بولاق باشي بوز باغلارBulaq başı buz bağlar ]
دورد دورو یارپوز باقلار [دؤرد دؤورو يارپيز باغلارDörd dövrü yarpız bağlar ]
اوغلان قیزی دردیندن [اوغلان قيزين دردينده نOğlan qızın dǝrdindǝn ]
یاراسونا دوز باقلار [ياراسينا دوز باغلارYarasına duz bağlar ]
برگردان:
زمستان‌ها یخ می‌بندد
بهارها، دسته دسته پونه
چشمه‌ای که می‌جوشد
پسر جوان هم از درد عشق‌اش
نمک به زخم می‌بندد
@andaromidvari
Audio
🔹کتابهایی بخوانیم که به قول ویتگنشتاین "حالمان را بهتر می‌کند."
❇️مصطفی ملکیان،سخنرانی خیزاب به جویباران،مؤسسه فرهنگی هنری خانه دوستان آشنا»
@mostafamalekian
❇️مصطفی ملکیان،سخنرانی خیزاب به جویباران،مؤسسه فرهنگی هنری خانه دوستان آشنا»
@mostafamalekian
از ترانه‌های گاه‌گدار مادرم
برگردان فریاد ناصری
سو گلی ایلان دیلی [سو گلير ايلان ديليSu gǝlir ilan dili ]
گؤل بخچن گؤل‌لندیری [گؤل باخچاني گول.له نديريرGöl baxçanı güllǝndiriri ]
یاروموی شیرین دیلی [ياريمين شيرين ديليYârımın şirin dili ]
دیل سیزی دیل‌‌لندیری [ديلسيزله ري ديلله نديريرDilsizlǝri dillǝndirir ]
برگردان:
آب‌ها چون زبان مار می‌آیند و
باغ و باغچه‌ها را به گل می‌اندازند
زبان شیرینی که یار من دارد
لال هم که باشی
صدایت را در می‌آورد!
@andaromidvari
برگردان فریاد ناصری
سو گلی ایلان دیلی [سو گلير ايلان ديليSu gǝlir ilan dili ]
گؤل بخچن گؤل‌لندیری [گؤل باخچاني گول.له نديريرGöl baxçanı güllǝndiriri ]
یاروموی شیرین دیلی [ياريمين شيرين ديليYârımın şirin dili ]
دیل سیزی دیل‌‌لندیری [ديلسيزله ري ديلله نديريرDilsizlǝri dillǝndirir ]
برگردان:
آب‌ها چون زبان مار می‌آیند و
باغ و باغچه‌ها را به گل می‌اندازند
زبان شیرینی که یار من دارد
لال هم که باشی
صدایت را در می‌آورد!
@andaromidvari
❤1
از ترانه‌های گاه‌گدار مادرم
سو گلی آخ ماقونان [سو گلير آخماغينانSu gǝlir axmağınan ]
داش قه‌ین ییخ ماقونان [داش قاياني ييخماغينانDaş qayanı yıxmağınan ]
یار یاردان نئجه دویسو [يار ياردان نئجه دويسونYar yardan necǝ doysun ]
دالدادان باخ ماقونان [دالدادان باخماغينان؟Daldadan baxmağınan ]
برگردان:
آب‌ها، با شتاب می‌آیند و
سنگ و صخره‌ها را به‌هم می‌زنند
عاشق،
چطور سیر شود از یارش
به دزدیده نگاه کردن‌ها؟
@andaromidvari
سو گلی آخ ماقونان [سو گلير آخماغينانSu gǝlir axmağınan ]
داش قه‌ین ییخ ماقونان [داش قاياني ييخماغينانDaş qayanı yıxmağınan ]
یار یاردان نئجه دویسو [يار ياردان نئجه دويسونYar yardan necǝ doysun ]
دالدادان باخ ماقونان [دالدادان باخماغينان؟Daldadan baxmağınan ]
برگردان:
آب‌ها، با شتاب می‌آیند و
سنگ و صخره‌ها را به‌هم می‌زنند
عاشق،
چطور سیر شود از یارش
به دزدیده نگاه کردن‌ها؟
@andaromidvari
بولاغ باشوندا دورما [بولاق باشيندا دورما!Bulaq başında durma ]
بولاغو بولاندورما [بولاغي بولانديرما!Bulağı bulandırma ]
آدام اولو قان دوشو [آدام اؤله ر قان دوشه رAdam ölǝr qan düşǝr ]
گؤزلری دولاندورما [گؤزله رين دولانديرما!Gözlǝrin dolandırma ]
برگردان:
بر سر چشمه نایست
چشمه را به‌هم نزن
خون به پا می‌شود آخر
این‌قدر، چشم‌هایت را نچرخان
@andaromidvari
بولاغو بولاندورما [بولاغي بولانديرما!Bulağı bulandırma ]
آدام اولو قان دوشو [آدام اؤله ر قان دوشه رAdam ölǝr qan düşǝr ]
گؤزلری دولاندورما [گؤزله رين دولانديرما!Gözlǝrin dolandırma ]
برگردان:
بر سر چشمه نایست
چشمه را به‌هم نزن
خون به پا می‌شود آخر
این‌قدر، چشم‌هایت را نچرخان
@andaromidvari
بو کوچه دار اولایدو [بو كوچه دار اولايديBu küçǝ dar olaydı ]
او گلن یار اولایدو [او گله ن يار اولايديO gǝlǝn yâr olarydı ]
ایکی‌میزه بیر کوینک [ايكيميزه بير كؤينه كİkimizǝ bir köynǝk ]
یخه‌سی دار اولایدو [ياخاسي دار اولايديYaxası dar olaydı ]
برگردان:
کاش این کوچه تنگ بود و
آن‌که می‌آید تو بودی ای یار!
پیراهنی
به تن هر دوتامان
با یقه‌ای تنگ
تنگ‌تر حتا از حلقه‌ی یک دار!
@andaromidvari
او گلن یار اولایدو [او گله ن يار اولايديO gǝlǝn yâr olarydı ]
ایکی‌میزه بیر کوینک [ايكيميزه بير كؤينه كİkimizǝ bir köynǝk ]
یخه‌سی دار اولایدو [ياخاسي دار اولايديYaxası dar olaydı ]
برگردان:
کاش این کوچه تنگ بود و
آن‌که می‌آید تو بودی ای یار!
پیراهنی
به تن هر دوتامان
با یقه‌ای تنگ
تنگ‌تر حتا از حلقه‌ی یک دار!
@andaromidvari
این ترجمه برای «مرتضی احمدوند»
و دوستی‌های ناگفته‌اش
کهلیگی پیچاخلادوم [ككلييي پيچاقلاديمKǝkliyi piçaqladım ]
توکونو ساچاخلادوم [توكونو ساچاقلاديمTükünü saçaqladım ]
یوخوددا گوردوم یارو [يوخودا گؤردوم ياريYuxuda gördüm yarı ]
یئرینی قوجاخلادوم [يئريني قوجاقلاديمYerini qucaqladım ]
برگردان:
کارد بر فرشی کبکی‌‌ام نهادم و
رشته رشته موهای‌اش را بافتم
آه! خواب یار را دیدم و
جای خالی‌اش را بغل کردم.
@andaromidvari
و دوستی‌های ناگفته‌اش
کهلیگی پیچاخلادوم [ككلييي پيچاقلاديمKǝkliyi piçaqladım ]
توکونو ساچاخلادوم [توكونو ساچاقلاديمTükünü saçaqladım ]
یوخوددا گوردوم یارو [يوخودا گؤردوم ياريYuxuda gördüm yarı ]
یئرینی قوجاخلادوم [يئريني قوجاقلاديمYerini qucaqladım ]
برگردان:
کارد بر فرشی کبکی‌‌ام نهادم و
رشته رشته موهای‌اش را بافتم
آه! خواب یار را دیدم و
جای خالی‌اش را بغل کردم.
@andaromidvari
Forwarded from اتچ بات
🔻 #شماره_دوم
ماهنامه الکترونیکی نشریه ادبی، هنری #دیدگاه | اردیبهشت ماه | سال ۱۳۹۸
📌 با آثاری از:
#فریاد_ناصری
#آریا_یعقوب_زاده
#ایوب_بهرام
#خورشید_پورمحمدی
#محسن_سرخوش
#جابر_حسین_زاده_نودهی
#مریم_ایجادی
#مریم_ناصری
#محمدرضا_ایوبی
#علی_رشوند
#سعید_ناظمی
#روشنک_رشیدی
#سجاد_حاجیان
و ...
در دسترس علاقه مندان وخوانندگان
ادبیات و هنر قرار می گیرد.
🌐 کانال نشریه ادبی، هنری دیدگاه
👇👇👇
https://t.me/joinchat/AAAAAExOZycZQVCezmjPmA
🌐 آدرس وبلاگ نشریه ادبی، هنری دیدگاه
👇👇👇
http://didgaah-daily.blogfa.com
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
ماهنامه الکترونیکی نشریه ادبی، هنری #دیدگاه | اردیبهشت ماه | سال ۱۳۹۸
📌 با آثاری از:
#فریاد_ناصری
#آریا_یعقوب_زاده
#ایوب_بهرام
#خورشید_پورمحمدی
#محسن_سرخوش
#جابر_حسین_زاده_نودهی
#مریم_ایجادی
#مریم_ناصری
#محمدرضا_ایوبی
#علی_رشوند
#سعید_ناظمی
#روشنک_رشیدی
#سجاد_حاجیان
و ...
در دسترس علاقه مندان وخوانندگان
ادبیات و هنر قرار می گیرد.
🌐 کانال نشریه ادبی، هنری دیدگاه
👇👇👇
https://t.me/joinchat/AAAAAExOZycZQVCezmjPmA
🌐 آدرس وبلاگ نشریه ادبی، هنری دیدگاه
👇👇👇
http://didgaah-daily.blogfa.com
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
Telegram
attach 📎
چندی پیش یادداشتی نوشتم از «هیچ» و از نوعی بی‌حسی حرف زدم.
شاید برای همه‌ی کسانی که تماشاگر اوضاعی بحرانی‌اند که عده‌ای تماشاگر در آن صحنه‌ی بحرانی حضور دارند، این پرسش پیش آمده باشد که آنها که آنجایند چرا کاری نمی‌کنند؟
به واقع آن بی‌حسی که گفتم پشت سکه‌ی بی‌عملی‌ست.
مثال برای این بی‌عملی فراوان است. از مثالهای جزیی تا مثالهای کلان‌تر.
تماشاگران حاضر در صحنه‌های تصادف، اعدام، دعوا، درگیری زنی با مردی، زنی با پلیس، تماشاگران معترضان سیاسی-اجتماعی و تماشاگران زیاد دیگری که همه‌شان ماییم.
این تماشاگری، سخره‌ی تماشاگری است. تماشاگری فعلی اندیشمندانه و رفتاری فلسفی است و از این رهگذر امری‌ست فلسفی.
آنجا که شاعر می‌نویسد: ما تماشاگران بستانیم. فعل تماشا افاده‌ی معنی دریافتن و ادراک را می‌کند.
اما تماشای مضحک اگر بخواهد در بستری فلسفی فهمیده شود تنها از راه تهی بودنش می‌تواند چنین بختی داشته باشد.
به‌عبارتی دیگر از راه پرسشی چنین: تماشا که خود امری اندیشگانی بود چگونه تهی شد و این‌بار از راه تهی بودنش مورد اندیشه شد؟
تماشای مضحک از دریافتن تهی است. خود فعل دریافتن حوزه‌های گوناگونی از معنا را پوشش می‌دهد.
مثال: دریافتم که این ماجرا چنین است. یعنی فهمیدم، متوجه شدم که ...
در صورت مضارعش اگر گفته شود: مرا دریاب! یعنی به دادم برس. کمکم کن. و باز مرا بفهم.
سردار صالحی دریافتن را یافتنِ در می‌داند و با کنایه‌ی در باغ بودن آشکارش می‌کند.
یعنی آن که راه درست فهم چیزها و جهان را می‌یابد.
با این شرح؛ تماشاگری بستان، بستان در مقام استعاره‌ای از جهان، کوششی جدی برای فهم جهان بوده است.
اما تماشای تهی از این فهم و کوشش تهی‌ست.
اینکه تماشای ما در این عصر چرا چنین تهی شده است؟ خود پرسشی دیگر است.
قدم نخست آشکار کردن این هیولای کریه است که خود را چنان بدیهی نموده است که هیچ‌کس متوجه تولد نامبارک تازه‌اش نشده است.
این آشکار کردن نه‌تنها اعلان حضور اوست بلکه باید تلاشی در شرحش نیز باشد.
که چیست این نوزاده‌ی جعلیآن هم در دل فرهنگی که سده‌ها تماشا در آن امری اصیل و اندیشگانی بوده است؟
اگر چه در دل همین فرهنگ می‌شود رد و نشانه‌هایی از حضور پنهانی را جست اما این هیولای کریه تماشای تهی اکنون از نطفگی رهیده و در هیبتی خوفناک پیش رویمان ایستاده است.
پشت سکه‌ی بی‌حسی، این تماشای تهی‌ست.
ما بی‌حس شدگان در حال تماشاییم. تماشای تهی.
آنگاه بر سر نعش منظرمان نیز حاضر می‌شویم تا برِ تماشایمان را تماشا کنیم.
#تماشای_تهی
شاید برای همه‌ی کسانی که تماشاگر اوضاعی بحرانی‌اند که عده‌ای تماشاگر در آن صحنه‌ی بحرانی حضور دارند، این پرسش پیش آمده باشد که آنها که آنجایند چرا کاری نمی‌کنند؟
به واقع آن بی‌حسی که گفتم پشت سکه‌ی بی‌عملی‌ست.
مثال برای این بی‌عملی فراوان است. از مثالهای جزیی تا مثالهای کلان‌تر.
تماشاگران حاضر در صحنه‌های تصادف، اعدام، دعوا، درگیری زنی با مردی، زنی با پلیس، تماشاگران معترضان سیاسی-اجتماعی و تماشاگران زیاد دیگری که همه‌شان ماییم.
این تماشاگری، سخره‌ی تماشاگری است. تماشاگری فعلی اندیشمندانه و رفتاری فلسفی است و از این رهگذر امری‌ست فلسفی.
آنجا که شاعر می‌نویسد: ما تماشاگران بستانیم. فعل تماشا افاده‌ی معنی دریافتن و ادراک را می‌کند.
اما تماشای مضحک اگر بخواهد در بستری فلسفی فهمیده شود تنها از راه تهی بودنش می‌تواند چنین بختی داشته باشد.
به‌عبارتی دیگر از راه پرسشی چنین: تماشا که خود امری اندیشگانی بود چگونه تهی شد و این‌بار از راه تهی بودنش مورد اندیشه شد؟
تماشای مضحک از دریافتن تهی است. خود فعل دریافتن حوزه‌های گوناگونی از معنا را پوشش می‌دهد.
مثال: دریافتم که این ماجرا چنین است. یعنی فهمیدم، متوجه شدم که ...
در صورت مضارعش اگر گفته شود: مرا دریاب! یعنی به دادم برس. کمکم کن. و باز مرا بفهم.
سردار صالحی دریافتن را یافتنِ در می‌داند و با کنایه‌ی در باغ بودن آشکارش می‌کند.
یعنی آن که راه درست فهم چیزها و جهان را می‌یابد.
با این شرح؛ تماشاگری بستان، بستان در مقام استعاره‌ای از جهان، کوششی جدی برای فهم جهان بوده است.
اما تماشای تهی از این فهم و کوشش تهی‌ست.
اینکه تماشای ما در این عصر چرا چنین تهی شده است؟ خود پرسشی دیگر است.
قدم نخست آشکار کردن این هیولای کریه است که خود را چنان بدیهی نموده است که هیچ‌کس متوجه تولد نامبارک تازه‌اش نشده است.
این آشکار کردن نه‌تنها اعلان حضور اوست بلکه باید تلاشی در شرحش نیز باشد.
که چیست این نوزاده‌ی جعلیآن هم در دل فرهنگی که سده‌ها تماشا در آن امری اصیل و اندیشگانی بوده است؟
اگر چه در دل همین فرهنگ می‌شود رد و نشانه‌هایی از حضور پنهانی را جست اما این هیولای کریه تماشای تهی اکنون از نطفگی رهیده و در هیبتی خوفناک پیش رویمان ایستاده است.
پشت سکه‌ی بی‌حسی، این تماشای تهی‌ست.
ما بی‌حس شدگان در حال تماشاییم. تماشای تهی.
آنگاه بر سر نعش منظرمان نیز حاضر می‌شویم تا برِ تماشایمان را تماشا کنیم.
#تماشای_تهی
Forwarded from never lose hope
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
The Carriers Are Waiting - Rising - Lhasa De Sela - Deus Ex Machina
در بغلم محکم می‌فشارمت
بوی پرتقال در خانه می‌پیچد
تو به تنهایی
تمام باغ های جهانی
من شاخه‌ای تنها
که از دیوار باغ بیرون زده
چشم‌هایم هنوز می‌سوزد
پلکهایم را می‌فشارم
#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری
بوی پرتقال در خانه می‌پیچد
تو به تنهایی
تمام باغ های جهانی
من شاخه‌ای تنها
که از دیوار باغ بیرون زده
چشم‌هایم هنوز می‌سوزد
پلکهایم را می‌فشارم
#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری
بوی پرتقال.m4a
754.4 KB
در بغلم محکم می‌فشارمت
بوی پرتقال در خانه می‌پیچد
تو به تنهایی
تمام باغ های جهانی
من شاخه‌ای تنها
که از دیوار باغ بیرون زده
چشم‌هایم هنوز می‌سوزد
پلکهایم را می‌فشارم
#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری
بوی پرتقال در خانه می‌پیچد
تو به تنهایی
تمام باغ های جهانی
من شاخه‌ای تنها
که از دیوار باغ بیرون زده
چشم‌هایم هنوز می‌سوزد
پلکهایم را می‌فشارم
#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری
در این زمانه آخرین راه انسان ماندن زهد است، چون شیطان بودن را همه بلدند.
چنان‌که در زمانه‌‌ی زهّاد، شیطان بودن انسانی‌ترین عمل بود.
#فریاد_ناصری
چنان‌که در زمانه‌‌ی زهّاد، شیطان بودن انسانی‌ترین عمل بود.
#فریاد_ناصری
Forwarded from نشر حکمت کلمه
پسرم
جمجمه‌ام را آورده‌ام
چهارده سال می‌گذرد
آن روز جمجمه‌ام را در کوچه‌های تبریز گرداندند
آن شب از موضعی آویختند
نیمه شب مریدی جمجمه‌ام را برد و پنهان کرد
حالا دفنم کن
اسماعیل!
از جنگ‌ها و سفرها و آوارگی‌ام خسته شدم
دفنم کن.
برشی کوتاه از کتاب شعر: #مراثی_محله_های_مرده
شاعر : #ایرج_ضیایی
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
جمجمه‌ام را آورده‌ام
چهارده سال می‌گذرد
آن روز جمجمه‌ام را در کوچه‌های تبریز گرداندند
آن شب از موضعی آویختند
نیمه شب مریدی جمجمه‌ام را برد و پنهان کرد
حالا دفنم کن
اسماعیل!
از جنگ‌ها و سفرها و آوارگی‌ام خسته شدم
دفنم کن.
برشی کوتاه از کتاب شعر: #مراثی_محله_های_مرده
شاعر : #ایرج_ضیایی
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
متنی خواندم از آقای بیژن اشتری و با پرسش دوستی پیرامون آن یادداشت، رسیدم به این:
لبّ کلام آقای اشتری این بود: ما دو هفته است نتوانسته‌ایم نفتی بفروشیم، با نفروختن نفت حکومت نمی‌رود، بلکه تورم بر گرده‌ی مردم و نهادهای مدنی فشار می‌آورد و در نهایت حالا که ما نمی‌توانیم نفت بفروشیم خوشحالم که عربستان و شیوخ هم نمی‌توانند، بفروشند»
اما چند پرسش
آیا بر اساس متر و معیار مشخصی می‌توان اثبات کرد که در ایران هم با فشار اقتصادی -لزومن چون ونزوئلا (مثال آقای اشتری)- ما به تورم بالایی می‌رسیم و حکومت با تندروها بیشتر جولان می‌دهند؟ در عالم علوم انسانی این نیز احتمالی‌ست اما این هم هست که اتفاقات دیگری بیفتد کاملن متفاوت با ونزوئلا.
این نوع به هراس افکندن ساختار هراس سوریه‌ای شدن را دارد . با این تفاوت که در پایانش یکجور ناسیونالیسم بر پایه‌ی تقابل ایران و اعراب و دل‌خنک‌شدگی دارد.
پرسش دوم این است که باید بپرسیم چه کردیم که امروز به نتوانستن داد و ستد با جهان دچار شدیم؟ چه کردیم که به این روز افتادیم؟
آنگاه تا می‌توانیم خطاهامان را اصلاح کنیم به قوانین بین‌المللی و تعهدات سیاسی پایبند باشیم و قدرت‌جویی را نه با ترک قدرت نظامی که در شکل‌های دیگرش نیز دنبال کنیم. مثال اگر ایران را به سرزمین سرمایه‌گذاری‌های امن بدل کنیم احتمال امنیتش بسیار بیشتر می‌شود چون هیچ کشوری راضی نمی‌شود سرمایه‌اش دود شود.
نادیده گرفتن این نکات از طرف دوستان خود سبب تعجب و پرسش است.
و سوم اینکه برخورد احساسی با رنگمایه‌ی استدلال‌های حاکمیت‌پسند که حالا که ما نمی‌توانیم بفروشیم پس آنها هم نفروشند و خوشحال باشیم از این نکته.
بسیار استدلال ناپخته و غلطی‌ست.
چرا که باز همان پرسش مطرح است چرا ما نمی‌توانیم بفروشیم و بعد مهم‌تر حالا که در منطقه‌ی پر تنش ما تنش‌ها زیاد شده به‌خصوص برای ما آیا امنیت همسایگانمان به نفع ماست یا آشوبشان.
با استدلال آقای اشتری که نوشته‌اند تورم می‌تواند تندروها را بر سرکار بیاورد اینطور که در میان اعراب هم با نفروختن نفت و مشکلات اقتصادی تندروهای مخالف ایران که برای ما دردسرهای بیشتری دارند بر سر کار می‌آیند.
بنابراین سیاست می‌گوید نفعت را بجوی و در این نفع دیگران را هم سهیم کن که سهامداران مدافع منافع تو باشند.
نه اینکه نفعی بجویی که دیگران در آن خیری نمی‌بینند و ندارند بلکه برایشان ضرر است و وقتی بخواهند جلوی کارت را بگیرند آن وقت برایشان دردسر رخ بدهد و تو خوشحال باشی که چنین شد و دروغ نمی‌گویم.
لبّ کلام آقای اشتری این بود: ما دو هفته است نتوانسته‌ایم نفتی بفروشیم، با نفروختن نفت حکومت نمی‌رود، بلکه تورم بر گرده‌ی مردم و نهادهای مدنی فشار می‌آورد و در نهایت حالا که ما نمی‌توانیم نفت بفروشیم خوشحالم که عربستان و شیوخ هم نمی‌توانند، بفروشند»
اما چند پرسش
آیا بر اساس متر و معیار مشخصی می‌توان اثبات کرد که در ایران هم با فشار اقتصادی -لزومن چون ونزوئلا (مثال آقای اشتری)- ما به تورم بالایی می‌رسیم و حکومت با تندروها بیشتر جولان می‌دهند؟ در عالم علوم انسانی این نیز احتمالی‌ست اما این هم هست که اتفاقات دیگری بیفتد کاملن متفاوت با ونزوئلا.
این نوع به هراس افکندن ساختار هراس سوریه‌ای شدن را دارد . با این تفاوت که در پایانش یکجور ناسیونالیسم بر پایه‌ی تقابل ایران و اعراب و دل‌خنک‌شدگی دارد.
پرسش دوم این است که باید بپرسیم چه کردیم که امروز به نتوانستن داد و ستد با جهان دچار شدیم؟ چه کردیم که به این روز افتادیم؟
آنگاه تا می‌توانیم خطاهامان را اصلاح کنیم به قوانین بین‌المللی و تعهدات سیاسی پایبند باشیم و قدرت‌جویی را نه با ترک قدرت نظامی که در شکل‌های دیگرش نیز دنبال کنیم. مثال اگر ایران را به سرزمین سرمایه‌گذاری‌های امن بدل کنیم احتمال امنیتش بسیار بیشتر می‌شود چون هیچ کشوری راضی نمی‌شود سرمایه‌اش دود شود.
نادیده گرفتن این نکات از طرف دوستان خود سبب تعجب و پرسش است.
و سوم اینکه برخورد احساسی با رنگمایه‌ی استدلال‌های حاکمیت‌پسند که حالا که ما نمی‌توانیم بفروشیم پس آنها هم نفروشند و خوشحال باشیم از این نکته.
بسیار استدلال ناپخته و غلطی‌ست.
چرا که باز همان پرسش مطرح است چرا ما نمی‌توانیم بفروشیم و بعد مهم‌تر حالا که در منطقه‌ی پر تنش ما تنش‌ها زیاد شده به‌خصوص برای ما آیا امنیت همسایگانمان به نفع ماست یا آشوبشان.
با استدلال آقای اشتری که نوشته‌اند تورم می‌تواند تندروها را بر سرکار بیاورد اینطور که در میان اعراب هم با نفروختن نفت و مشکلات اقتصادی تندروهای مخالف ایران که برای ما دردسرهای بیشتری دارند بر سر کار می‌آیند.
بنابراین سیاست می‌گوید نفعت را بجوی و در این نفع دیگران را هم سهیم کن که سهامداران مدافع منافع تو باشند.
نه اینکه نفعی بجویی که دیگران در آن خیری نمی‌بینند و ندارند بلکه برایشان ضرر است و وقتی بخواهند جلوی کارت را بگیرند آن وقت برایشان دردسر رخ بدهد و تو خوشحال باشی که چنین شد و دروغ نمی‌گویم.
Forwarded from نشر حکمت کلمه