هفتمین یادداشت «تراجم الاعاجم»

شاید برای‌تان جالب باشد که بدانید نویسنده‌ی تراجم جایی معاد را مکه دریافته است. الی معاد: الی مکه.

در یادداشت پیشین هم اشاره‌هایی به واژه‌ی بعل کردم و در سوره‌ی نور دیدم البَعلُ را شوهر نوشته است.

الصَّلوة را که بیشتر ترجمه‌ها نماز نوشته‌اند با فعل قیام کردن در تراجم کنشت جهودان آورده است و در زیر نویس اشاره کرده است که اصل لغت عبرانی است.

قبل از این کلمات در سوره‌ی بلد ذو را خوانده بودم که برابرش، خداوند آورده بود امروز در گپی که با دوستی تازه گپ -کورش رضاپور- داشتم حرف از زاگرس و زیگورات شد. گمانم ذو می‌تواند با زا و زی اول این کلمات خوانده شود. اگر زاگرس و زیگورات به معنای کوه خدا باشد چنان‌که ایشان گفتند.

@faryad_naseri

 

دوباره جهان را نگاه خواهم کرد

در هیأت گیاهی که

بر شانه جاده رسته است.

 دوباره خواهی رقصید

بر دامن کوهی بلند

در لباس گلی وحشی

 خودم را نگاه خواهم کرد

به شکل جوانی

تو را نگاه خواهم کرد

در پوستی تازه

که جهان را نگاه می کنی

که می رقصی

 مرگ سرافکنده را باش!

از کتاب #سرزدن
#فریاد_ناصری

در این کانال به جز معرفی و نقد
چند کتاب را به شکلی کارگاهی کار کرده‌ام.
انیس‌العشاق
در حد مختصر فصوص‌ ابن‌عربی که ناقص ماند
تراجم‌الاعاجم
به شکل ناقصی چهل مجلس نخشبی
اما کتاب سوار بر ابدیت را می‌خواهم در دفتر نشر حکمت‌کلمه در چند جلسه‌ی رایگان بخوانم و بخوانیم و شرح دهم و شرح دهیم.
متقاضیان
به این نشانی پیام دهند:
@faryadnaseri

کل حرف این است: نیمی از مریضی‌ها از عشقند. و عشق هم اشتغال قلب و حواس و چشم و گوش است بدون میل به سکس و هم‌خوابگی بل‌که مطلوب مطلق عشق تماشاست بدون هیچ چشم داشتی.
و چاره‌اش هم چیزی نیست جز هم‌خوابگی و حساب و کتاب و کش‌مکش‌ها. (اینجا چاره یعنی از بین برنده‌ی عشق)

هر چیزی متحرکی بالاخره ساکن خواهد شد.


سوار بر ابدیت

ابی‌الحسن محمدبن یوسف العامری النیسابوری
*
محققان دریافتند که جسد انسان در طی فرآیند تجزیه "بطور قابل توجهی" حرکت می‌کنند.
*
دستها حرکت می‌کنند، پاها راه می‌روند. تا آخرین قصه را بگویند.

گرچه قلب است نقد دل بپذیر
که تویی یار دلپذیر ای دوست

کمال خجندی

بخش‌هایی از یک مقاله درباره‌ی تندرکیا و مقایسه‌ی تلاش ادبی او با کاروبار نیما در روزنامه‌ی اعتماد امروز پنج‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۸ امیدوارم کل مقاله در مجله‌ای منتشر شود. البته عنوان مطلب «تندرکیا، روحی فروزان» بود که در روزنامه تغییر داده‌اند.

سپاس از بهنام ناصری
#نیما_یوشیج
#تندر_کیا
#شاهین
#فرشاد_سنبل_دل
#فریاد_ناصری
#روزنامه_اعتماد

خنده الهیات چهره‌ای ماست

مرداد ۱۳۹۳ من پروژه‌ای را شروع کردم با نام «نامه‌های آلی» نامه‌ها در گوشی نوشته می‌شدند و در فیس‌بوک منتشر.
آخرینشان تاریخ فروردین ۹۵ را در پای خود دارد.
همان موقع دوستان زیادی به این نامه‌ها از وجوه مختلف توجه نشان دادند.
علی عبداللهی، ایرج ضیایی، امید شمس، علی‌رضا آدینه،... و این اواخر هم مهدی گنجوی خواند و نظر محبت‌آمیزش را گفت.

این نامه‌ها در فیس‌بوک رها شده بودند. عزیزی از عزیزان همه را جمع کرد و برایم فرستاد.

بازشان خواندم و در کانال تلگرامم منتشرشان کردم.
بعد خواستم اینجا و در ایران کتابش کنم. نشد. من هم خطی و کلمه‌ای را نزدم.

رفتم تا بیرون از فارسی کتابش کنم.

حالا دارد کتاب می‌شود و من بسیار خوشحالم. بسیار خوشحالم که باور دارم این نامه‌ها مهمند.

بدون تعارف آرزو می‌کنم همه‌ی شما، همه‌ی هم‌وطنانم، هر کس که توان خواندن دارد این کتاب را بخواند. خواندن این کتاب به گمانم نشان خواهد داد «ما چطور ما شده‌ایم». همین که هستیم.


پی‌نوشت: امکان پخش و فروش در ایران هم خواهد بود.

#نامه‌های_آلی
#فریاد_ناصری

پنجشنبه تبریز خواهم بود

آیین رونمایی از
مجموعه داستان #بی_مقصد
#آرزو_اسلامی
#نشر_حکمت‌کلمه
تبریز
@hekmatkalame

در مملکت ما آن که بنا می‌کند قهرمان نیست آن که ویران می ‌کند قهرمان است.
برای همین هیچ نهاد و حزب پایداری نداریم. کلن تشکل پایداری نداریم.

جشنواره است کتابت را می‌فرستی خارج از چارچوب‌ها- تو چارچوب پذیر نیستی کلن این مملکت از صدر تا ذیلش چارچوب برای رعایت نکردن است- اگر کتاب پذیرفته شد حبذا و پذیرندگان صاحب ارج و فضیلتند.

اگر رد شد تو رادیکالی. اعتراض می‌کنی، کنار گذاشته شدن را کناره‌گیری جا می‌زنی.

و دوستان ساده‌دل ما مدام هورا برایت می‌کشند.
که آفرین خوب خراب کردیشان.
کو بناکننده و سازنده؟
من هم می‌گویم آفرین که در خراب کردن و آدرس غلط دادن و جعل خوب ماهرید.

این ماجرا را می‌شود به چند شکل دید:
اگر اعتراضی به سانسور هست قبل از ارسال کتاب نامه‌ای رسمی نوشته می‌شد خطاب به بنیاد که بخشی برای کتاب‌های چاپ نشده بگذارید. اگر بنیاد قبول نمی‌کرد می‌شد گفت بنیاد شاملو با سانسور است. و ای شرکت‌کنندگان بدانید که شما نیز با سانسورید.

دو در همه جای دنیا قواعد هر امری رعایت می‌شود الا اینجا در دنیا درست مخالفان چیزی در آن شرکت نمی‌کنند و شرکت کنندگان هم قواعد را می‌پذیرند.

سه شرکت کردن با فریب دادن غیراخلاقی است.

چهار کنار گذاشته شدن را کناره‌گیری نشان دادن جعل مبارزه و مبارز است و این کار خبیثانه‌ای‌ست. مبارزان در این مرز و بوم مردانی از لونی دیگر بوده‌اند.

چهار داوران جایزه می‌دانسته‌اند و لابد قواعد جایزه را هم، چرا چیزی نگفته‌اند؟

من به‌شخصه وقتی آقای فرزاد کریمی در اینستاگرامشان کتاب را معرفی کردند. واقعن برایم جالب شد چگونه این کتاب و کجا چاپ شده؟
نشرش را جایی نیافتم. از آقای کریمی پرسیدم. گفتند در تبریز گویا چاپ شده است.

این عمل یک نمایش فریبکارانه است تنها در راستای مطرح کردن نام خود.

مبارزی که خوشحال از «ثنای داور» جایز‌ه‌ای باشد که به قول خودش طرف سانسور است، در پی مبارزه با نهاد سانسور نبوده بلکه باورش این است تا وقتی مرا می‌ستایید خوبید بعد از آن ارجی ندارید.

این اتفاق مهم است چون نشان می‌دهد ما هنوز توان رفتن به جهان نهادها و نوشدن را نداریم. جهان امروز جهان تکثر نهادهای مدنی‌ست. در شکل‌های مختلف و با قواعد گوناگون.


در چنین جهانی روشنفکران و شاعران بنیانگزار جهان متکثرند نه جاعلانی که بیخ اصالت‌ها را می‌زنند. تنها یک بازیگر است که بازی می‌کند. مبارز می‌زند زیر میز، اما نه وقتی که بازی به نفع او نیست.

پی‌نوشت: برای من به‌شخصه این جایزه اهمیت نمادین دارد. من ناشری که دور سوم نیز «سه کتاب» از نشرش بوده، دور قبل یک کتاب و این دوره نیز «سه کتاب» نمادین از این جهت که نشان میدهد در فهم شعر از هر طرف درست رفته‌ام که داوران گوناگون را قانع می‌کند انتخاب‌هایم.

غیر از این اما من جایزه‌ام را از این شعرها و کتاب‌ها می‌گیرم. از خودم می‌گیرم که اکنون دیگر تمامن چهره‌ام شعر است.

اینجا مقبره‌ی دو کمال است، در بیلانکوی تبریز.
یکی از نخ‌های پنهان سفر من به تبریز دیدار با کمال‌ها بود.
چند ماه پیش دیوان دوجلدی کمال خجندی طبع نشر سروش و تصحیح ایرج گل‌سرخی را گرفتم. از همان تورق اول احساس کردم، احساس متکی به سیاق جمله و وزن، ایراداتی بر این تصحیح وارد است. طی یک ماه اخیر دویست غزل را خواندم و حاشیه‌هایی بر آن‌ها نوشتم.
در این بین گاهی به مقدمه و گاهی به مؤخره نیز سرک می‌کشیدم و از کشف هم‌جواری کمال خجندی و کمال‌الدین بهزاد شگفت زده شدم و جانم شعله‌ور‌تر شد که بیابمشان.
رفتم و به لطف دوستان یافتمشان. و فهمیدم سلطان محمد نقاش نیز همجوارشان است. جانم پر شد.
بر گورگاه بزرگان نمی‌دانم باید چگونه ایستاد؟ خنده‌آور است چمباتمه زدن و انگشتان را گنبدی ساختن و لب جنباندن.
یا ژست متفکرانه گرفتن تا سهمی از آن بزرگی نیز بهره‌ی تو باشد. این شد که خندیدیم.
هرچند که پرسشی که از دختر کتابفروش مقبره‌الشعرا پرسیدم همچنان باقی است.
شما کتاب از چگونه پنیر و چگونه موش و زنان ونوسی دارید اما از این شاعران مقبره جز شهریار و خاقانی و ظهیرالدین فاریابی کتابی ندارید.
در دو کمال هم کمال، پیش چشم است اما دیده‌ای...

گفتم که لبت زیر دو دندان چو بگیرم
دارم نگهش، گفت نگه‌دار زبان را

#کمال_خجندی

مقاماتِ ابوعليِ قومساني؛ عارف قرن چهارم همدان



نوشتاری از:
دکتر محمّدرضا شفيعي كدكني
اهدا شده به استاد محمّدعلي موحّد

رطلِ گرانم دِه اي مريدِ خرابات
شاديِ شيخي كه خانقاه ندارد...



ابوعلي قومساني (متوفي 378) از اصحاب جعفر خلدي (متوفي 348) و ابوبكر بن طاهر ابهري (متوفي حدود 330) و ابراهيم بن شيبان قرميسني (احتمالاً متوفي 337) و از معاصران ابوالعباسِ قصّاب (متوفي در اواخر قرن چهارم) يكي از عارفان بزرگ ناحية غرب ايران بوده است كه در كتب متداول زندگينامة مشايخ تصوّف، ذكري از او به ميان نيامده است ولي رساله‌اي در مقامات او باقي است كه در اين مقاله به معرفي آن خواهيم پرداخت.
قبل از آن كه به معرفي رسالة مقامات قومساني بپردازيم خطوطِ اصلي زندگينامة او را براساس چند منبع كهن يادآور مي‌شويم.

متن کامل مقاله استاد شفیعی کدکنی در مجلّه سفینه تبریز:

@safinehyetabriz