وقتی که تو این شعر را می‌خوانی
شاید من در شهری دیگر
دارم می‌میرم.

شعر و صدای بهجت آیسان

Beyaz Bir Gemidir

Şair: Behçet Aysan

sen bu şiiri okurken
ben belki başka bir şehirde olurum

kötü geçen bir güzü
ve umutsuz bir aşkı anlatan

rüzgarla savrulan
kağıt parçalarına
yazılmış

dağıtılmamış
bildiriler gibi

uzun bir yolculuğa hazırlanan
yalnız bir yolculuğa.

çünkü beyaz bir gemidir ölüm

siyah denizlerin hep
çağırdığı

batık bir gemi

sönmüş yıldızlar gibidir

yitik adreslere benzer
ölüm

yanık otlar gibi.

Sen bu şiiri okurken
ben belki başka bir şehirde
ölürüm.

این‌روزها زیاد عطش دارم. دلم سنگین می‌شود. نفسم داغ است و هرم دارد.
در عین اینکه قلبم می‌زند اما احساس نفس‌تنگی دارم. سعی می‌کنم تند‌تند نفس بکشم.
می‌دانم این حال من است که در آتشم. عطش از آتش است شاید شما این روزها در خوش‌ترین روزگارتان باشید. این‌ها را هم که می‌نویسم لله دیگر نه قصد مخاطب دارم نه قصد خلق و نوشتن ادبی. می‌نویسم که نمیرم. می‌نویسم که زنده بمانم.
به وحید گفتم به من ظلم شد. هنوز هم می‌شود. ظلم یعنی اینکه کسی حدم را رعایت نکرد. حدش را رعایت نکرد. من هرچه خواستم حدود را رعایت کند، نشد. از محدوده‌اش خارج شدم. از محدوده‌ام خارجش کردم. هرچند همین خروج کلی ضربه و ضرر بود. انگار یکی بخواهد شما را بزند شما فقط دستهایش را بگیرید.
سعی کردم دستهای کسی را بگیرم که می‌زد.


کسی که وقتی شما این کلمات را می‌خوانید در شهری دیگر است و می‌خواهد پاییزی تلخ و عشقی بی‌امید را روایت کند.
به‌هوا داده‌شده در روزگار، آنچه که بر تکه‌های کاغذ نوشته شده بود. گزارشی که از بین نمی‌رود.
کسی که برای مسافرتی طولانی آماده می‌شود و تنها ساکش را می‌بندد.
چراکه مرگ قایق سفیدیست که دریاها صدایش می‌زنند. قایقی غرق شده مثل ستاره‌های خاموش، آدرس‌های فراموش شده، گیاهان سوخته، وقتی تو این کلمات و شعر را می‌خوانی شاید که من در شهر دیگری دارم می‌میرم.

اما او هنوز می‌زند. می‌زند. و من نفس که می‌کشم حرارت از دهانم بیرون می‌آید. سینه‌سوخته که می‌گویند شاید همین باشد.

متن وسط این فرسته تقریباً ترجمه‌ی شعر بهجت آیسان است که بالاتر گذاشته بودم.

.
نامه‌ی شصت و چهار
آلی جانم
نوشته بود که همه‌چیز را فرستادم. حالا هر هفته یک‌بار بسته را می‌آورم. انگار که صندوقی مقدس، آرام از کیسه در می‌آورم. کتاب‌ها. تیله‌ها. لباس‌ها را نگاه می‌کنم. هرچه هست را بیرون می‌کشم اما نیست. نوشته بود که همه چیز را فرستادم اما نیست. هربار بعد از این آیین می‌خواهم برایش بنویسم نه، یک چیز جا مانده است. یک چیز نیست. امیدم کو؟ اما باز می‌زنم توی دهان دلم. می‌زنم توی دهان دلم. می‌زنم توی دهان دلم. می‌زنم و ساکت می‌شویم. من واقعن دیگر نمی‌دانم چطور می‌شود زندگی کرد؟ بی‌جنگ، بی‌دغل، بی‌خودخواهی، نمی‌دانم وقتی کسی می‌گوید عاشق شده‌ام یعنی چه شده است؟ نمی‌دانم باور کن نمی‌دانم. هراس‌هایم بیرون ریخته، سر ریز هراس‌هام را از کابوس‌هایم بپرس. جهان کابوس‌های من، جهانی‌ست که در آن تمام پایه‌های خرد را زده‌اند. خرد نیز جواب نمی‌دهد. علمی که قرار بود روشنی باشد حالا خودش هزارتوی تحیر شده. برمی‌خیزم و تنم را نگاه می‌کنم وجودم را. مکیده‌شدگی مفرط. خالی‌شدگی شدید. می‌خوابی و بلند مي‌شوی می‌بینی یک‌جایی از وجودت فرورفته است. حفره‌ای عظیم...

#نامه‌های_آلی
#فریاد_ناصری
ویدئو #یاسمن_دارابی

http://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/153789/%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%8A%D8%B4-%D8%B2%D9%8A%D8%A8%D8%A7%D9%8A%D9%8A-%D8%A2%D9%86%D8%AC%D8%A7%D8%8C-%D8%A2%D9%86%D8%AC%D8%A7%D9%8A-%D9%85%D8%B7%D9%84%D9%82%D8%A7-%D8%AF%D9%8A%DA%AF%D8%B1

اما تو گويي تمام اين شكل‌ها، فرم‌ها همه فريبند حتي هيبت ما نيز فريب است. جهان غبار و خاكستر منتشر است درآگاهي تنيده يا درست‌تر جهان، آگاهي‌اي است به شكل غبار كه خودش را مي‌نگرد آن لحظه كه ما آن مرز را پيدا مي‌كنيم و از آن مي‌گذريم. درست وقتي كه شيشه را پايين مي‌كشيم يا در را باز مي‌كنيم و بيابان‌ها را مي‌بينيم. آنكه مي‌بيند خود جهان است. آگاهي‌اي غبارين كه خود را مي‌نگرد.
در اين جهان تنها يك چيز زمان را به زانو درمي‌آورد و آن هم عشق است «و نشانه‌هاي تعجب در خطوط چهره او/ شب را به بازي مي‌گرفت و/ زمان را به زانو درمي‌آورد».
#وست_وود
#سینا_سنجری
#نشر_حکمت_کلمه
مطلبی از #فریاد_ناصری

.
در شبی نه چندان دور #معنی_جهاد و #فواد_سمیعی نازنین مهمانم بودند. سلام به وحید میرزایی و میثم علیپور.
#موسیقی
#عود #تار
https://www.instagram.com/p/CEbv7X0pZo5/?igshid=1schvr9tlx11h

به نظر شما تمام طریقت‌های آیینی، تمام مذاهب، کارکردی جز این داشته‌اند که راه رسیدن به آرامش را نشانمان بدهند؟

یوگا، ذن، مدیتیشن، طریقت آلفا... یا اعمال دینی مثل نماز خواندن نه مگر باید ما را به آرامش درون برسانند؟

خب وقتی در ریلکس کردن می‌گویند حواست را از بیرون بگیر و به درونت، خودت توجه کن.

در مدیتیشن یا هر راه و طریقت دیگری نخست می‌گویند چشمت را به روی جهان بیرون ببند. همه شبیه همان الله‌اکبر گفتن نماز است که هرچه هست را بینداز پشت گوش، جذب و مسحور شو.

جهان را فراموش کن. موسیقی، ادبیات و هنر می‌توانند ما را لحظاتی سحر کنند و از جهان ببریم. بازی کودکان هم برایشان چنین است. بریدن از جهان بیرون و توجه به خود. خودِ خود.

چو باز ار، چشم همت بستی از کل
مقر عزّ تو جز دست جم نیست.
شاه همدان

مهم این است که بتوانیم و بخواهیم از کل چشم ببندیم. هر طریق و دین و آیینی اگر جز این باشد و بگوید چیزی جز فریب و دروغ و دغل نیست.

نظر شما چیست؟

اگر به نفخت فیه من روحی باور داشته باشید یا حتی کسی باشید که این عبارت را بیرون از حوزه‌ی باور دینی می‌خوانید در ساده‌ترین حالت می‌گویید خداوند روحش را در انسان دمید.

اما این عبارت معنای شگفت‌تری دارد. اگر روح را آن نیروی پیش‌برنده، حرکت‌دهنده، یا آن بالنده‌ای بدانیم که زمین و جهان و هستی بر بال و از بال‌های آن می‌بالد آن‌گاه آن نیرو در انسان دمیده شده است.
آن بالنده در ما خانه دارد. تن ما، بدن ما مسکن روح است.
حالا از آن بستر مذهبی دور شده‌اید شما در یک عبارت دینی حرکت را آغاز کردید و به سمت یک اندیشه‌ی فلسفی رفتید.
اکنون برای خوش‌تر شدن فهم برای آنها که هنوز دل در گرو فهم دینی دارند.
شما خانه‌ی خدایید. شما مسکن روح خدایید. شما یعنی انسان، یعنی بدنتان.
تاکید من در بازخوانی این آیه‌ی قرآن بیشتر بر سکنا گزیدن روح، آن نیروی بالنده، در بدن است. به عبارتی مأوا و سکنا گزیدن بالنده در بدن.

اکنون به هر شکلی که می‌شود باید به بدن خود توجه کنیم. غفلت از بدن در بسترهای معنایی مختلفی معناهای مکدری می‌تواند داشته باشد. در همان ساخت دینی غفلت از بدن غفلت از خانه‌ی خداست. در ساحت فلسفی غفلت از بدن غفلت از آن نیروی پیش‌رونده و پیش‌برنده است.
چگونه چیزی می‌تواند بدون آگاهی سبب بالش و رشد شود؟ پس آن نیرو، آگاهی است. و هر نوع غفلت از بدن، غفلت از آگاهی یا همان ناآگاهی است.

اما چگونه می‌شود به خدا در بدنمان، به روح در انداممان، به آگاهی در تنمان توجه تام داشته باشیم. تنها وقتی که به قول روانشناسان ذهن «میمون صفت بی‌هدف» خود را کنترل یا آرام کنیم. این ذهن پراکنده‌ی ماست که ما را غافل می‌کند.

خاطر به دست تفرقه دادن نه زیرکیست

مجموعه‌ای بخواه و صراحی بیار هم

در ادبیات کلاسیک «خاطر مجموع» بیانگر این توجه و تمرکز بر خویشتن است. البته بسیار بارها در این توجه تن فراموش شده است و تنها عارفان پی‌جوی روح سکنا گزیده در بدن بوده‌اند غافل از اینکه بالنده نه مگر همین بدن ماست که می‌بالد.
معنای مقابل یا متضاد این خاطر مجموع بر عهده‌ی «زلف پریشان» است که پراکندگی و باری به هر جهت بودن را دارد.
بنابراین اندیشمندان ما با راه را یافته‌اند اما رمزگشایی از زبانش لازم است که بدانیم

خاطر به دست تفرقه دادن نه زیرکیست

مجموعه‌ای بخواه و صراحی بیار هم

با توجه به فرسته‌ی پیشین و ایده‌ی سالیان خودم. گمگشته‌ی انسان امروز همین جمعیت خاطر و توجه به خویش‌تن است.

نه آن توجه به درونی که توگویی در درون باید چیزی بیابد. آن چه می‌جوییم در تن است. تن است که منزل بالندگی‌ست.

#فریاد_ناصری

فراخوان جایزه‌ی ادبی #داستان_زنان منتشر شد.
این جایزه در نظر دارد تا به نقش و حضور زنان در جامعه و روایت‌های ناگفته‌شان بپردازد و علاقه‌مندان می‌توانند فارغ از جنسیت در آن شرکت کنند.
اطلاعات تکمیلی فراخوان را از طریق همین صفحه در اختیار علاقه‌مندان قرار می‌دهیم.

در همرسانی این فراخوان ما را یاری کنید.

#نشر_حکمت_کلمه #از_زنان_بنویسم #داستان_زنان #نوشتن #نویسندگی #نویسنده #داستان #داستان_نویسی #داستانک #روایت #روایتگری #مسابقه #جایزه #فراخوان
@hekmatkalame

چنل گروه بُنگ را دنبال و به دوستان خود معرفی کنید.
بُنگ یک گروه مستقل ایرانی است که در تیر ماه ۱۳۹۹ توسط وحید میرزایی (عکاس، کارگردان، تهیه کننده و سرپرست گروه)، فواد سمیعی (آهنگ‌ساز، تنظیم کننده و نوازنده تار) غزال انصاری‌راد (خواننده)، علیرضا دریایی (نوازنده ویولن، ویولا و کمانچه) جواد آتشباری (طراح و گرافیست) فرزاد قبادی‌نژاد (کارگردان، تدوین‌گر و سرپرست گروه مدیا) و فریاد ناصری (شاعر و مشاور ادبی) تشکیل شد. این گروه با هدف تولید موسیقی با رویکردی آزادانه در تلفیق اِلمان‌های موسیقی محلی ایران (به‌ویژه موسیقی نواحی لری) و با هدف اشاعه‌ی موسیقی نواحی ممسنی و بویراحمد در سطوح بین‌المللی به ساخت و تولید اولین قطعه‌ی خود، هِمی هَلی، اقدام نمود و این قطعه را در مرداد ۱۳۹۹منتشر کرد.
همچنین قطعه‌ی بعدی گروه بُنگ با عنوان «شِلال گُل» به آهنگ‌سازی فواد سمیعی و خوانندگی غزال انصاری راد و آیدا شاه‌قاسمی در دست تولید است که مهر ماه ۱۳۹۹ منتشر خواهد شد.
@bongmusicband
@bongmusicband
@bongmusicband

گتمه اوزاخلارا؛ آهنگ زیبای ترکی به خوانندگی ثمین قربانی | Getma Uzaxlara - Samin Ghorbani

این اجزای نزاکت است که من بیشتر دوستش دارم. گفتم هر دو اجرا را بشنوید.

Lyrics
Yüzün geçmişten kalan, aşka tarif yazdıran
Bir alaturka hüzün, yüzün kıyıma vuran
Anne karnı huzur, çocukluğumun sesi
Senden bana, şimdi zamanı sızdıran
Şımartılmamış aşkın, sessizliğe yakın
Kimbilir kaç yüzyıldır, sarılmamış kolların
Sisliydi kirpiklerin, ve gözlerin yağmurlu
Yorulmuşsun, hakkını almış yılların
Elfida, bir belalı başımsın
Elfida, beni farketme sakın
Omzumda iz bırakma, yüküm dünyaya yakın
Elfida, hep aklımda kalacaksın
Elfida, sen eski bir şarkısın
Elfida, beni farketme sakın
Omzumda iz bırakma, yüküm dünyaya yakın
Elfida, hep aklımda kalacaksın
Şımartılmamış aşkın, sessizliğe yakın
Kimbilir kaç yüzyıldır, sarılmamış kolların
Sisliydi kirpiklerin, ve gözlerin yağmurlu
Yorulmuşsun, hakkını almış yılların
Elfida, bir belalı başımsın
Elfida, beni farketme sakın
Omzumda iz bırakma, yüküm dünyaya yakın
Elfida, hep aklımda kalacaksın
Elfida, sen eski bir şarkısın
Elfida, beni farketme sakın
Omzumda iz bırakma, yüküm dünyaya yakın
Elfida, hep aklımda kalacaksın
Elfida, bir belalı başımsın
Elfida, beni farketme sakın
Omzumda iz bırakma, yüküm dünyaya yakın
Elfida, hep aklımda kalacaksın
Elfida, sen eski bir şarkısın
Elfida, beni farketme sakın
Omzumda iz bırakma, yüküm dünyaya yakın
Elfida, hep aklımda kalacaksın

الفیدا - اجرای هوزان بشیر با ترجمه و زیرنویس

الفیدا با اجرای هوزان بشیر - صوتیـ به لطف دوستی این اجرا از ترانۀ الفیدا هم به دستم رسید گفتم شما هم بشنوید و ببینید. اما کماکان اجرای اصلی و اجرای ناهید باباشلی بهترین اجراها هستند

قطعه‌ای زیبا با صدای عاشیق علیرضا اتابکی از عاشیق‌های خوش‌صدای شهر میلاجرد و شهرستان کمیجان.

شعر: حکیم تیلیم‌خان

نوازنده چؤگور: عاشیق علی بیات از قهاوند همدان