ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
Forwarded from برنشیب (Mohsen Towhidian)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
دیالوگ در خرابات
(شعر و صدای فریاد ناصری)
به محسن توحیدیان و رفقای دور و دیر


تو که غریبه نیستی
رفیق جان!

(_سلامتی
صدای گرم و خسته‌ای بلند می‌شود که:
_نوش)

منی که آرزوم
چیدن ستاره بود
بلند می‌شوم
می‌روم کنار پنجره
نگاه می‌کنم به این آسمان تیره و کبود
پر ز دود

فکر می‌کنم
آن‌چه در زمان بچگی
قلب ساده‌ی مرا ربود
_آن نقاط روشن صبور _
واقعاً ستاره بود؟

(صدای گرم
خسته‌تر ز قبل:

_ دور آخر است

نگاه می‌کند

_ واقعاً نبود؟

بلند می‌شود
می‌رود کنار پنجره
‌
‌(سپاس‌گزار فریاد عزیز هستم به‌خاطر این پیشکش زیبا.)

➖ روز دیگر
➖ بازگشت‌پذیری
➖ تولدی دیگر

@andaromidvari
mohsentowhidian.com/bafehayeranj ‌
@bafehayeranj
.
یک حافظه‌ی لعنتی گاهی هم بد نیست. یادم می‌آید اولین بار که تماس گرفتند با حالتی غریب و دور از رمانشان حرف زدند. گفتم بفرستید بخوانیم و من در خدمتم. یک‌سالی گذشت. دوباره تماس گرفتند و با همان غربت و حزن و دوری حرف زدند و رمان را برایم فرستادند.
سرم شلوغ بود و ماند. مثل همیشه. یک‌روز آخر هفته مشغولش شدم. گام اول. آن حادثه‌ی غریب. آن پنجره‌ و پرت شدن خواهر. با خودم گفتم چه عجیب. گام دوم. گام سوم. فارغ از این‌که در اطرافم چه می‌گذرد. صحنه‌ها چنان توان مصور شدن و مجسم شدن را داشتند که نمی‌شد نبینی.
چگونه کلمه تصویر می‌شود؟ پیش‌ می‌رفتم و بعد از مدت‌ها داشتم با یک رمان ایرانی کیف می‌کردم. یک رمان قصه‌گو. نه با به‌رخ‌کشیدن‌‌های آشکار گل‌درشت و عمدی که با ظرافت‌های پیچیده در سطرها و کلمات که از گنجی زنانه حرف می‌زد.این گنج زنانه استعاره نیست. واقعاً رمان حول محور گنجی زنانه شکل گرفته است و تلاش نابه‌جای مردان برای تصاحب این گنج.
و آن پایان بوی‌ناک شهر در آخر قصه. چه عجیب! شهری به کثافت و لجن کشیده شده. شهری که قهرمانش برای عدالت ـ‌نه مگر قرار دادن هرچیزی سر جای خودش است‌ـ برمی‌خیزد تا آنچه را که از جهان زنانه چپو شده است باز پس بگیرد و دوباره به زن و زمین برگرداند.
یک حافظه‌ی لعنتی گاهی هم بد نیست. این رمان عاقبت همه‌ی شما را مجبور می‌کند بخوانیدش تا به یاد بیاورید چگونه ما چپاول شدیم. چگونه ما که به کلمه وشادی قانع بودیم با دست‌های حرص و آز از پنجره‌ای که خانه نور و روشنی است به تاریکی افتادیم.
یک حافظه‌ی لعنتی گاهی هم بد نیست. این رمان به همه‌ی شما خواهد گفت هر چقدر هم ملتی تحقیر شوند. لت‌وکوب و شکسته شوند باز در میانشان کسانی خواهند بود که بگویند: نه!
شهری فریاد می‌زند:
آری
کبوتری تنها
به کنار برج کهنه می‌رسد
می‌گوید:
نه.
یک حافظه‌ی لعنتی گاهی هم بد نیست. «دویدن در تاریکی» مزه‌ی بعضی از رمان‌های درخشان فارسی را در یادم آورد. همین مزه و طعم کافی بود که بگویم: آری!

#رمان #داستان #مبارزه #گنج #زن #سفر #چریک #عشق و
#نشر_حکمت_کلمه
https://www.instagram.com/p/CSCqkj3KbYG/?utm_medium=share_sheet
تو یادت باشد
چه باخبری شوی
چه باخبر نشوی
وقتی که من می‌مرده‌ام
دلتنگ بوده‌ام

Ama hatırla
Haberdar olun ya da olmayın
ne zaman ölsem
seni özledim

یک شبانه‌ی همین‌طوری
Forwarded from نشر حکمت کلمه
‌
جم‌خوانه‌ی امشب به زنده‌یاد «جلال ستاری» تقدیم می‌شود.
‌
زیبایی‌شناسی و ادبیات؛
گفتگوی فریاد ناصری و دکتر محسن کرمی
‌
#نشر_حکمت_کلمه
#حکمت_کلمه ناشر تخصصی ادبیات و فلسفه
‌
#جمخوانه #جم_خوانه #لایو #اینستاگرام #فلسفه #ادبیات #سینما #هنر #کتاب #کتابخوانی #گفتگو
https://www.instagram.com/p/CSGq3Ubq_dW/?utm_medium=share_sheet
.
اولین کتابی بود که در جلدهای تازه‌مان آماده می‌کردیم. جلدش هنوز یکی از زیباترین و بهترین جلدهای ماست. همان موقع هم که خواندم بیش از هر چیز زنانی که در گروهای سری و امنیتی هستند، توجه‌ام را جلب کرد. این کتاب همه‌اش زنانند. زنانی که دست و پا می‌زنند. زنانی که به هیچ شکلی حتی در اوج یأس از درون دست برنمی‌دارند.
واقعیتش را اگر بخواهید واقعی‌ترین دیوانه‌های روی زمین، زنان‌ها هستند. منطق و جهانی کاملاً متفاوت. شاید همین باشد که داستان‌های کلاسیک و قهرمانی پر از زنان جادوگرند. اساطیر پر از زنان ره‌زن. پیرزنان عجوزه و زنان فریبنده‌ی خطرناک. باید همین باشد.
اگر این‌طور نباشد چطور می‌شود یک زن داستان زنی را بنویسد که در آن زنی به زنان داستان همسر نویسنده‌اش حسادت کند؟ یا قصه‌ی زنی را بنویسد که در آخرین لحظه‌های تلاشش برای نگه‌داشتن مردی، ناگهان می‌برد و با مرد جوان دیگری می‌رود، آن‌هم با حبابی که در شکمش بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود.
اما با همه‌ی این‌ها باز هم می‌گویم آن زنان جاسوس، پرستو و داستان‌هایشان برای من خیلی غریب بودند. یعنی نویسنده در چه افقی نفس می‌کشیده که این‌ها جهان ذهنی‌اش بوده‌اند. نه این که غرابت فقط در این‌ها باشد. شخصیت قاتل داستان «عفو» هم آدم عجیبی‌ست و فضای داستان هم پر از زنان است اما زنان مرده و شخصیت داستان در حال واگویه. تک‌گویی. مونولوگ. در حال لوگ با من خودش اما همه از زنان.
انگار این قاتلی که حتی فکر عفو هم دارد با آن جهان متفاوت زنان روبرو شده و نتوانسته است تاب بیاورد. بعد یکی‌یکی زن‌ها را کشته است. زن‌ها برایش قابل هضم نبوده‌اند. چون گفتم که واقعی‌ترین دیوانه‌های زمین زنانند. برای همین است که در اسطیر جهان زنی مثل مده‌آ وجود دارد که در راه عشق به پدر خیانت می‌کند. برادر را می‌کشد و بعد هم که عشقش رهایش می‌کند، فرزندانش را می‌کشد و با جنازه‌هایشان فرار می‌کند. مخوف‌تر و دیوانه‌تر از این نمی‌شود.
شخصیت داستان عفو هم گویا زنانی را کشته است که هنوز زنده‌ بوده‌اند. هنوز زنده‌اند. زنانی که می‌توانند عاشق شوند تا معشوق خود را ذره‌ذره لو بدهند. زنانی که می‌توانند وقتی دست رد به سینه‌شان می‌خورد، به لبخندی از همان‌جا بیاغازند. زنانی که نمی‌میرند. زنانی که زنده‌اند.

مجموعه داستان زنانی که زنده‌اند. یکی از خوانده‌شده‌ترین کتاب‌های نشر حکمت‌کلمه است. با نقد و یادداشت‌های فراوان و از منظرهای مختلف که هنوز هم خوانده می‌شود و یادداشت و نقد می‌گیرد. فریبا چلبی‌یانی نویسنده‌ی کتاب یکی از زنان فعال در حوزه‌ی کتاب و فرهنگ است. از این‌ها گذشته این نویسنده‌ی...
https://www.instagram.com/p/CSKDb1WqAmO/?utm_medium=share_sheet
مهم این است که آن مقر و رشته‌ی درونی‌مان چه باشد. باقی هر چه می‌رود، حال روز است. مقر درونی من، کوتاه نیامدن و کوشیدن و خنده است حالا اگر روزی مثل امروز خسته هم شده باشم، حق دارم. خسته شدن هم انسانی است. تنها خدایانند که خسته نمی‌شوند. البته که من باید از هرچه که خستگی با خود می‌آورد هم دوری کنم.
دو سه شب پیش با دوستی صحبت می‌کردم گفتم این فضای مجازی بزرگترین آینه‌ی ما و دروغ ماست. حالا چطور؟ این‌طور که ایرانی جماعت میل به تمارض دارد. تمارض به بدحالی. بدبختی. یعنی وسط عیش و نوش و جشن و پایکوبی هم می‌گوید بگذار یک‌چسناله‌ای اینجا در کنم که یعنی من هم خرابم. که بود این پهلوان رستم‌مآب که می‌گفت: الکی ادا حال بدا رو درنیار؟
منظورم این نیست که حال عمومی جامعه را نبینیم. واقعیت‌های تلخ موجود را نبینیم. ولی این‌همه آدم تماشاچی هم چیزی را می‌گویند. یعنی وضع آنقدر هم بد نیست که ما هم بپریم وسط گود. فعلاً کارم دارم. یک عده منتظرم هستند. مهمانی و عیشم حالا هست. پس بر کناره می‌روم. آنکه افتاده وسط گود اوست که کارد به استخوانش رسیده یا فریب تمارض دیگران را خورده است.
عشق تمارض و چسناله. عکسی در مهمانی با لیوانی در دست و دو سه خط و یا بیتی شعر از اندوه و تنهایی. آخر من اندوه و تنهاییت را...دم.
خب این‌طور می‌شود که صدای بدبختی یک عده قاطی صدای دروغ عده‌ای دیگر می‌شود و شنیده نمی‌شود. این‌طور می‌شود که نمی‌فهمیم چی به چی است؟
من امروز خسته‌ام و حق دارم باشم. خسته شدن هم انسانی است اما آن رشته و مقر درونی من این نیست. من دست به زانو هستم و نمی‌نشینم. وقتی که خسته‌ام، غر هم می‌زنم. اما باور دارم ایرانی اگر درجه‌ی فلاکتش صد است آن را هزار نشان می‌دهد و شادی‌اش را خلص و خالص اصلا. مبادا چشم بخورد. جدی می‌گویم خیلی‌ها را می‌شناسم که تمارض به بدبختی می‌کنند که چشم بد ازشان دور باشد. من آن حال خوب پنهانتان را...
در دوران سربازی، جوان طلبه‌ی بسیار زیبارویی با ما بود. خدای پنهان‌کاری، باری به من گفت: استر ذهبک و ذهابک و مذهبک. حضرت مولانا هم برای همین حدیث شعری دارد اما آخر تا کی استر...؟ من آن پوشاندنتان را ...
خودتان باشید. اگر حالتان خوب است. خودتان باشید اگر حالتان بد است. خودتان باشید و اگر نیستید، پس این نبودنتان را...
زندگی ارزش ذاتی دارد و با سودا این نیروی پیش‌ران درون ما می‌تواند در کشف این ارزش ذاتی یاری‌مان کند.
آرنه نیس می‌گوید: اغلب از من می‌پرسند « منظورت از سودا چیست؟»... اما من پاسخ او را نمی‌نویسم، در عوض تعریفش از فروزندگی را می‌نویسم «انگیزه‌ی شدید همراه باشادی، که من فروزندگی می‌نامم». حالا اگر خسته‌اید و می‌خواهید بجنگید افروخته باشید و فروزنده... که چراغ خاموش در شب گم می‌شود.
https://www.instagram.com/p/CSMc7jcqtR2/?utm_medium=copy_link
.
فرشته‌ی تاریخ عاقبت در را خواهد گشود.

«در این باب هیچ نگفتن گفتن است و از این کتاب هیچ نخواندن خواندن.» چند روز است که با داستانی ایرانی که در باطن سیاست‌نامه و نصیحه‌الملوک است درگیرم و این جمله‌ها نیز از این داستان ایرانی‌اند. داستانی که در آن قهرمان قصه به پادشاه می‌گوید: «پادهشان باید... به دل اندیشنه‌ناک باشند و به زبان فرحناک. در باطن متفکر باشند و در ظاهر بی‌باک».
می‌خواهم بگویم از قضا تاریخ نشان داده نوک تیز پیکان برخلاف رأی و نظر پادشاهان و قبله‌های عالم است و در معنای درست کلمه نه خون بر شمشیر، که اراده و خرد بر شمشیر پیروز است. هیچ اراده‌ای در برابر اراده‌ی علم و خرد که رفاه عمومی را افزوده‌اند نتوانسته بایستد. آن‌ها که ایمان خود را دختر بکری می‌دانند که جهان نو در فکر برداشتن بکارت از این دختر است؛ حتی اگر این دختر را در خمره کنند باز می‌شود آنچه خواهد شد. پس بهتر است بگذارند این دو به شکلی قانونی همبستر شوند. که در قصه‌های شفاهی هست سعدی را در زن شانس نبود. دختری از کودکی به خانه کرد و پرورد و کنارش درآمد. آلت به دختر نشان داد که این چیست؟ دختر گفت: دول است. سعدی گفت: خوب است که این هرچه از ایام کودکی دیده به یاد دارد. گفت: نه جانم این فلان است. دختر خندید که برو پیرمرد... فلان‌هایی که من دیده‌ام این پیششان دول است.
تاریخ همین است، ترس از ایمان شما ندارد. با همه افت و خیزها، شکست‌ها و جنگ‌ها عاقبت این علم و خرد است که باز قابل‌ترین دستاویز آدمی است. از این رو جهان ذاتاً به سمت خوبی می‌رود، اگر دیوانگان بگذارند. اگر دیوانگان نخواهند آب را سر بالا ببرند. بنابراین پادشاهان مدام باید بترسند از روزی که نتوانند جلو آب روان بایستند و سنگ‌های درشت از بالادست آمده بر آن‌ها بغلطد و نابودشان کند.
و ما، همین مای جمع شده از من‌های خرد باید شاد باشیم. پشت سر را نگاه کنیم و ببینیم در همین ایران پردردسر و پر از مانع و سد، چقدر از تاریخ خودمان خوشبخت‌تریم اگرچه باید خیلی بیشتر از این‌ها بودیم، اگر می‌گذاشتند. با این‌همه نه فتوای حرام بودن دوش حمام و رادیو، نه منع تلویزیون، نه زدودن موسیقی، نه گرفتن ویدئو، نه جمع کردن ماهواره هیچ‌کدام راه به‌جایی نبردند. تنها باید گفت: «عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری».
پس من چرا اندوهگین باشم که می‌دانم: «در آب دانشی‌ست/ وقتی که می‌رود». ناراحت امروز در زحمت افتاده‌مان هستم ولی فردا خاک نادانان لگدکوب تاریخ است و نام آنکه چراغی افروخته روشن.
پی‌نوشت: در حال تماشای اسنادی از بیمارستان نجمه و دست‌خط و امضا محمد مصدق.
https://www.instagram.com/p/CSRiq5VKxAf/?utm_medium=share_sheet
.
خودم را می‌کشم اگر قانون را عوض نکنید.

دعوا سر آخور است این را نیما می‌گوید. هر سخنی هم در پی بر مسند نشستن است این را هم کریستین بوبن می‌گوید. صاحب مسند که شوی، آخور مهیاست. سخن اما چیست؟ باید و نبایدها، هنجارها و نابه‌هنجارها. سُخن. سوی خُنه. نور و جهت خانه. سخن و کلام با منطق و لوگوس و لوجیک در پیوند است. یکی سخنی می‌آورد و با سخنش راهی تازه برای نظم دادن پیش می‌کشد.
در تمام عالم دعوا سر همین نظم دادن به خانه‌ی آدمی است. یک نظمی وجود دارد که تسامحاً «زندگی‌ امریکایی» نام دارد و پشتش به «رویای امریکایی» گرم است. نظم چینی داریم. نظم ژاپنی داریم. نظم روسی داریم. نظم اروپایی داریم. یک نظم هم داریم که نظم ایرانی است، همان که در «مدیریت جهانی» خودش را به‌رخ کشید، خوشا! کور شوم اگر تولید ملی و داخلی را خوار بدانم.
حالا به همین چند خط که نگاه کنیم. ساده‌اش این‌طور است: سخنی بیاور، نظمی پیشنهاد کن. حرفت بر مسند که نشست، آخور هم مهیاست.
هر نظمی باید بر سه چیز قاعده بگذارد: کله، کم، ک... .کله را با چه پر کنیم. شکم را چطور و کاف سوم را کجا و به‌چه شکلی سیراب کن.
نظم ایرانی برای این سه کاف چه دارد؟ شما بهتر می‌دانید. اما همین قصه‌ی شفاهی قربانت گردم فاعلانت را بیشتر کن که در صف نمانیم، نشان می‌دهد که ما مردمانی هستیم که صف منظم را بهم نمی‌زنیم و پشت سر هم می‌ایستیم و می‌توانیم این «نظم شاش شتری و روغنه بنفشه‌ای» را به جهان صادر کنیم.
برای همین اگر «قربان» دقت کند نیازی به نهادن رییس جدید بر آحاد جمهور نیست که ما خودمان کار خودمان را بلدیم. چه کاری است هر بار رئیس جدید بار گناه به گردن بگیرد. مخد خوافی نوشته است که حاکمی، ظالمی را معزول کرد و مانده بود چه کسی را بر سر کار بیاورد. بزرگی گفت: همان را بگذار باشد تا دیگری هم به گناه نیفتد.

پی‌نوشت: می‌گویند سقراط جام شوکران را نوشید تا حرمت قانون نشکند.
پی‌نوشت: روباه به گرگ گفت چیه از وقتی شهردار شدی تحویل نمی‌گیری؟
https://www.instagram.com/p/CSUiItRKMnF/?utm_medium=share_sheet
.
همان‌طور که تلاش می‌کنم این چای کیسه‌ای با آخرین ضربه‌ها و فرورفتن‌ها رنگی پس بدهد و در ذهنم دنبال اینم که با این چاپخانه‌ها چه کنم و کاغذ چطور مهیا کنم. ذهنم می‌رود به این خبر که آقای نمکی به پیشنهاد تعطیلی خودش هم رای نداد.
اول بگویم که من از چای کیسه‌ای متنفرم اما خب تنبلی را چه چاره. مملکت بلبشو است. بلبشو هم که باشد کشتی حیات بی‌لنگر می‌شود. مجازی را باز می‌کنی. یکی ممه می‌لرزاند، آن یکی آخ و ناله. زیر خبر احتمال حمله‌ی اسراییل کامنت‌های مختلف. این وسط هم یکی می‌نویسد: دروغ کتاب نخواندن مردم ایران را باور نکنید. در طرح تابستانه این‌قدر تومان ملت کتاب خریدند. یکی هم می نویسد: با این عدد و ارقام و فلان، نیم‌درصد مردم کتاب می‌خوانند و از نیم درصد این‌قدر مثلاً، جدی می‌خوانند و پس حالا که هیچیم و چیزی کم چرا این‌قدر یقه‌ی هم و جای دیگر خودمان را پاره می‌کنیم؟
آخرین ضربه را محکم‌تر بزن. می‌زنم و کیسه‌ی از حال رفته را می‌اندازم در صافی داخل ظرفشویی. می‌آیم که خدایا فتوحی کن ما را به یک چاپخانه‌ی منصف و کاردرست برسان.
باز فکری می‌شوم که آدمی چقدر باید بی‌چیز باشد. یک موقعی در ولایت ما یکی کاندید شورا شده بود. خودش و پدرش رفته بودند مسجدی رای داده بودند. صندوق که باز شده بود، یک رای بیشتر نداشته. خیلی‌ها گفتند پدرش رای نداده اما من فکر می‌کنم خودش رای نداده به‌خودش.
همین‌طور که دارم چای زرد متمایل به نارنجی‌ام را می‌خورم. خبر پشت خبر که فلان‌جا ببینید عزاداری را چه شلوغ. این‌جا را هم ببینید. مشهد تابوت کم آمده. مداح معروف جنوب گفته به خاطر کرونا امسال من جایی مراسم ندارم.
بعد یادم به ترکان کرمان کنیز سلطان قطب الدین می‌افتد که چه عزم و اراده و وفایی داشته برای حکومت و سلطانش. سلطان در یزد می‌میرد و حکومت کرمان را به ترکان می‌سپارد و او را ولیعهد می‌کند: «ترکان قفل بر زیر جامه نهاد و چهل سال پادشاهی کرد». ای کاش این حضرات بی‌نمک هم حداقل قفل بر دهانشان می‌زدند.
سنایی در مذمت طبیبان نادان چنین نوشته است:
از اطباء عام این ایام/ گربپرسی از این همه یک نام
به خدا ار شناسد و داند/ ور هزاران کتاب برخواند
همه از جهل پر شروشورند/ همه کناس و اکمه و کورند
صد هزاران مریض را هرسال/ بکشند از نباهی افعال
همه هستند یار عزراییل/ قاتل ایشان و خلق جمله قتیل...
که جهان شد ز فعلشان ویران/ خلق را زین بدان برهان
پی‌نوشت: من دست‌بوسم طبیبان زحمتکش و آگاهی هستم که اگر نبودند، الان همگی داشتیم با نکیر و منکر بحث می‌کردیم.
https://www.instagram.com/p/CSZagN9q59_/?utm_medium=share_sheet
حکایه فی التمثل الصوفی.m4a
6.1 MB
از حدیقه‌الحقیقه‌ی سنایی غزنوی، بشنوید که ببینید و بدانید، هنوز همانند که بوده‌اند.
ان‌در امیدواری...
Voice message
با توجه به لطف و استقبال دوستان از آخرین پست کانال، شعر سنایی، تصمیم گرفتیم هفته‌ای یک فایل صوتی از متون کهن ارائه بدهیم.
امیدوارم که پسند افتد و کانال را به دوستانتان هم معرفی کنید.
البته اینجا قبلا نیز از متون کهن خوانده‌ام. پیشنهاد می‌کنم حتماً
انیس العشاق را بشنوید و برای دوستانتان هم بفرستید. متنی‌ست شنیدنی و جذاب.
ارادتمند
فریاد ناصری
https://t.me/andaromidvari/434
.
#چگونه_تاب_بیاوریم؟
چند فصل اول با سند و بررسی‌های آماری نشان می‌دهد دولت‌ها چقدر ضعیف عمل کردند و شرکت‌های دارویی با این بیماری چگونه با جان مردم بازی کردند ـ‌البته در ایران که اصلا این‌طور نیست‌ـ شرکت‌ها و دولت‌های آمریکایی و اروپایی را می‌گوید. بعد از افشای ارتباط پر از فساد شرکت‌های دارویی با دولت‌ها و رسانه‌ها وارد این می‌شود که حالا چه؟
انسان همیشه در طول تاریخ با هزاران مصیبت و درد و بیماری درگیر بوده است و جز زندگی‌اش چه دارد؟ باارزش‌ترین دارایی‌اش همین زندگی است. نیچه جایی ـبه مضمون‌ـ چنین نقلی دارد که مرگ از انسان می‌پرسد: می‌خواهی بمیری یا این زندگی با رنج را ادامه دهی؟ آن کس که زندگی را انتخاب می‌کند، حقیقت را دریافته است؟
چگونه تاب بیاوریم نخست سویه‌ی تاریک سیاست و علم و رسانه را نشانمان می‌دهد و می‌گوید با دانستن این‌ها اما زندگی را چگونه پاس بداریم؟ چگونه این گوهر را نگه داریم؟
چگونه تاب بیاوریم؟
جا دارد شعر شمع کرجی نیما را یک‌بار دیگر بخوانیم که صیادی در کرجی‌اش به طوفان مبتلا می‌شود. شمع کرجی در رهگذر بادهاست. صیاد چه تقلای طاقت‌فرسایی می‌کند تا شمع را روشن نگه‌دارد.
او مانده و ظلمت و صدای دریا
یک شعله‌ي افسرده بر او چشمک زن
چون نیست در آن شعله دوامی پیدا
حیران شده می‌جود به حسرت ناخن
بد روی‌تر آیدش جهان پیش نظر.
انگار همین الان و امروز ماست که جهان زشت‌تر و بدروی‌تر به نظرمان می‌آید. اما در این فراز و فرود اتفاقات و موج‌ها و احساسات این امید اوست که پابرجاست:
افتاده به مُجمری قناویز کبود
هر چیز برفته و آمده، یافته اوج
جز مایه ي امیّد وی آن گونه که بود
پس مدام جای شمع را در کرجی عوض می‌کند تا روشنش نگه‌دارد هرچند که مدام خاموش می‌شود اما او این روشنی را می‌پاید.
چگونه تاب بیاوریم؟ به ما می‌گوید طوفان‌ها چیست و چه کسانی در موج‌های این طوفان دست دارند و ما چگونه باید شمع عمرمان را با حباب دستانمان نگه‌داریم.
#نشر_حکمت_کلمه
به زودی منتشر می‌کند...
https://www.instagram.com/p/CSlw-4UK_Yt/?utm_medium=share_sheet
آلی ع.m4a
2.7 MB
از متون کهن نیست... اما اگر بشنوید می‌دانید که چقدر برای امروز ماست.
نامه‌های آلی
وقتی نیشکرها هم اعتراض می‌کنند..m4a
3.3 MB
وقتی نیشکرها اعتراض می‌کنند

و مشهور است که یکی از سلاطین مداین که به عدل موصوف بود در شکارگاهی از لشکریان دور افتاد و عطش بر او غالب شد. گذارش بر قریه‌ای افتاد...

خوانش: فریاد ناصری
آداب الحرب و الشجاعه
این تمثیل را زیاد استفاده می‌کنم، باز هم این‌جا می‌نویسم: اگر در جنگ باشید و هم‌سنگرتان تیر بخورد و بیفتد شما می‌نشینید بالای سرش به نوحه یا تفنگش را برمی‌دارید و با دو تفنگ و با اراده‌ی بیشتری شلیک می‌کنید؟
درستش این است به جای گریه بر سر آن همسنگر به خاک افتاده‌تان این بار قوی‌تر از پیش بجنگید. وقت‌ عزاداری نیست. عزا گرفتن یعنی امکان انتقام را از دست دادن.
زنده نگه‌داشتن یاران از دست شده را بگذارید برای وقت دیگر. الان وقت با تمام وجود جنگیدن است. جنگیدن به هر شیوه‌ای که می‌دانید.
چند روز پیش برای دوستی نوشتم چرا ما «دست» نداریم؟ دست یعنی توان و زور. الان افغانستان و مردم افغانستان نیازمند همین دست و زورند. تفنگ و اراده و جنگیدن. حتی اگر همه‌شان در برابر طالبان کثیف بمیرند اما بجنگند و بمیرند. ای کاش دست داشتم. ای کاش آنقدر ثروت داشتم که تا می‌توانستم برایشان اسلحه بخرم. نیرو تامین کنم.
خیلی بچه بودم که آرزو کردم خدایا یا بزرگترین شاعر جهانم کن یا ثروتمندتریم مرد جهان... اکنون اما شعر باشد برای دیگران، خدایا دستم ده. دستم ده. نوجوان بودم که می‌خواستم بروم فلسطین با اسراییل بجنگم: شاهدش دوستم جمال ترابی، با هم تصمیم گرفتیم که برویم چون فکر می‌کردیم الان جنگ حق و باطل آن‌جاست. وقتی داعش آمد. بستم که بروم اما آن‌ها که راه بلد بودند گفتند نمی‌شود.
حالا افغانستان... من که نباید گول تاریخ‌های ساختگی و مرزها را بخورم. کشور من در این مرزها تعریف نمی‌شود افغانستان هم خاک من است. غزنه و بدخشان و هرات و فاریاب این‌ها کنار مشهد و تبریز و اصفهان و شیراز و همدان... شهرهای وطن منند.
نیمی از تنم/ وطنم سقوط کرده است. آن‌هم به دست وحوش. که در حال تاراج مال و ناموس ملتند. من عزا بلد نیستم حتی اگر دستم نرسد، آب دهانم که هست.
پس در سوگ هیچ جانداری نباید نشست
پس... برخیز و دل به جنگ بنه.
رنج و شادی و برد و باخت و پیروزی و شکست را یکسان بگیر
و کمر به کارزار بند...
چنین آمده است در سرود خدایان بهگود گیتا.
و در شاهنامه وقتی فرامرز پدرش، رستم، را مرده دید، چنین گفت و کرد:
چو روی پدر دید پور دلیر/ خروشی برآورد بر سان شیر

بدان گونه بر خاک تن پر ز خون/ به روی زمین بر فگنده نگون

همی گفت کای پهلوان بلند/ به رویت که آورد زین سان گزند

که نفرین بران مرد بی‌باک باد/ به جای کله بر سرش خاک باد

به یزدان و جان تو ای نامدار/ به خاک نریمان و سام سوار

که هرگز نبیند تنم جز زره/ بیوسنده و برفگنده گره
نمانم ز ایشان یکی را به جای/ هم‌آنکس که بود اندرین رهنمای
دوستی تعریف می‌کرد که چکمه‌پوشی پا بر صورت نازنینی گذاشته بود و ما از دور می‌شنیدیم که نازنین می‌گفت: اعتراض مدنی! همان موقع گفتم: وحش که از مدنیت خبر ندارد. وحش تنها زبان شلاق را می‌شناسد.

مبارکشاه در آداب الحرب نوشته است: کاری که از چهار هزار مرد یکدل برآید از چهل هزار نایکدل و پراکنده برنیاید. و علی بن ابن‌طالب گفته است: آنان در کفر خویش متحدند و شما در ایمانتان پراکنده.
https://www.instagram.com/p/CShnl50qLPk/?utm_medium=copy_link
مشکلات عموم مردم جوامع خاورمیانه از باورهایشان به ارزش‌های حقنه شده‌ای‌ست که باهم در تعارضند. حقنه‌کنندگان می‌دانند تمام این حرف‌ها مزخرف است اما آخورشان آن‌جاست. قدرت‌های جهانی هم در شکل دادن به این آخورها سهیمند. بعد این آخورها در تجلی‌های مختلف ریز و ریز می‌شود، در شکل الگوهای اجتماعی وارد زندگی عموم مردم می‌شود. در محیط‌های کوچک‌تر و طوایفی که قحط الگوست، مردمان می‌خواهند شبیه الگوهای همان محیط خودشان بشوند. ملای ده، روضه‌خوان مسجد، رییس فلان کانون... خب خوراک چه دارند؟ همین!
رقابت سر تسخیر جای روضه‌خوان است. من زیاد دیده‌ام واقعا این دعواها را. خواهرم تعریف می‌کرد که در کودکی یک خانم جلسه‌ای با چند جمله چقدر و چه سال‌ها شکل بودن و بدنش را کژ و معوج کرده است. همان سال‌هایی که هر کس می‌خواهد یک شکلی بشود و از آن شکل اعتبار بگیرد. می‌گفت خانم جلسه‌ای گفته بود: دخترهای جوان نباید طوری راه بروند که معلوم شود دختر جوانند و قد و قامتشان پیدا شود.
این ناردانه هم با همان فکر کودکانه می‌گفت: زیر چادر خودم را کژ و کوژ می‌کردم و مثل پیرزنان راه می‌رفتم. خب از آن روزگار گذشته است. تجربه‌ای بوده که با دست‌آویزهای دیگر، پشت سرش گذاشته است. آن‌ها که هیچ راه و مفرّ و دست‌آویزی نداشته‌اند، در همان کژوکوژی مانده‌اند.
اسلام طالبانی که تاچر از ارزشش حرف بزند که: آفرین بر شما که از قیود کمونیست‌ها رهیدید و خواستید شکل خودتان شوید. بودار نیست؟ اگر شما بویش را نمی‌شنوید پس دماغتان مشکل دارد. راه حقیقت نیازی به شمشیر ندارد. تو رهرو راه حقیقتی و از زیبایی‌اش عده‌ای دنبالت می‌آیند. وقتی شمشیر و تفنگ می‌کشی که همه را به راه کنی، دیگر باید طرف خیلی خر باشد که نفهمد، شمشیر و تفنگ می‌خواهد نوکر درست کند برای کسی که می‌خواهد شاه و خلیفه و سلطان باشد.
چه شاه و خلیفه، کیف خوردنش را می‌برند و مردم بر سر هم می‌زنند. چون باور کرده‌اند. یکی باور دارد که برقع ارزش است آن یکی موهای رها در باد را آزادی و ارزش می‌داند. اما فی‌نفسه نه موی باز و نه موی در زیر چارقد ارزش نیست. آن حس درونی فهم زندگی است که ارزش است. ماجرا اینجاست که: یکی می خواهد روسری بفروشد، یکی هم کرم تقویت مو و رنگ مو.
افغانستان و ایران و کشورهای اسلامی بین دو قطب شدیدا دروغین گیر افتاده‌اند. موسی، ابلیس را به راهی دید و بر سر سجده نکردنش چون و چرا کرد و حرف رسید به اینجا که موسی گفت: آیا صورت فرشته‌گیت به شیطنت برنگشت؟ ابلیس گفت: آیا نمی‌دانی که فرشته‌گی و شیطنت دو لباس عاریتی هستند که شخص به تغییر آن‌ها تغییر نمی‌کند؟
طالبان با تزویر و ریا خواست ریاستشان را در لباس اسلام و به انقیاد کشیدن مردم پیش می‌برند. این لباس فرشتگی را باید سوزاند اگر که قرار است آدمی را خوار کند. در راه خوار نشدن اگر با شیطان هم پیمان ببندی رواست.
فیلم از #ثریا_اسفندیاری است: مملکتی که زنانش دعای زیر ناف می‌نوشتند این‌قدر نامتوازن رشد کرده بود که آتش‌پاره‌ای مثل ثریا هم می‌توانست ایرانی باشد.
https://www.instagram.com/p/CSuSQbTqpqO/?utm_medium=copy_link
جان چیست؟ غم و درد و بلا را هدفی
دل چیست؟ درون سینه، سوزی و تفی
القصه پی شکست ما بسته صفی
مرگ از طرفی و زندگی از طرفی
#رباعی
#ابوسعید_ابوالخیر