باز در دیوان ناصر خسرو...

شهادت‌نامه تقلای راهبه و چهار راهبه‌ی همراه او

از کتاب شهادت‌نامه‌های سریانی مسیحیان ایران در عصر ساسانی

پولا، کشیش روستای بکشز بود که نرسی‌تهم‌شاپور او را محاکمه و متهم کرد. پولا فردی ثروتمند بود، می‌خواست ثروتش را نجات دهد.
نرسی تهم‌شاپور گفت: خورشید را سجده کن و خون بنوش، تا هر آنچه را که از تو گرفته‌ام پس دهم.
پولا چنین کرد. نرسی دیگر دلیلی برای اعدام پولا نداشت.
به زنان راهبه گفت: خورشید را سجده کنید و با مردانی ازدواج کنید تا رهایتان کنم.
راهبه‌ها با صدای بلند گفتند: از ما دور باد.
نرسی دستور داد تا زنان راهبه را صد ضربه شلاق بزنند و به پولا گفت تا آن‌ها را گردن بزند. پولای کشیش با شمشیری در دست، چون چوپانی، گله‌اش را قتل‌عام کرد.
آن زنان مقدس شجاعانه به شهادت رسیدند. این قدیسان باکره همچون عطر خوش قربانی‌های خداوند به سوی او رفتند. بر سر پولا اما همان آمد که بر سر یهودا، با این تفاوت که یهودا هنوز شرم داشت و پولا دیگر شرمی هم نداشت. یهودا را شرمش کشت، پولا را سربازان پادشاه خدایی که به حرف او، به باورش خیانت کرد.

1. آن رخداد بنیادین اتفاق افتاده است و آن رخداد نمادین که منتظرش هستیم، کمترین نتیجه‌ی امر است.
2. هرچه می‌بینم آگاهی است. آگاهی در عمل، سخن و نحوه‌ی حضور و بود و زیست.
3. شاید زمان آن رسیده است که دلیل تکرار برخی از اقوال شفاهی را درست‌تر بسنجیم. یکی مثلاً همین: «زنان اگر چیزی را بخواهند، به دست می‌آورند».
4. ما در حال اجرای ملّی و جهانی یک تراژدی زنده هستیم. نباید خودمان فریب نمودهای نمایشی را بخوریم. چراکه آگاهیم هر تراژدی‌ای ساختاری دارد که در آن ضد قهرمان نیز در نهایت پیروز نیست، با اینکه قهرمان تراژدی نیز تنها با تن و جانش است که ورق داستان را برمی‌گرداند.
5. کرئن: ... از فرمان من خبر داشتی؟
آنتیگونه: البته که داشتم، همه دارند.
کرئن: تو چندان گستاخی که قانون مرا به هیچ می‌گیری؟
آنتیگونه:... من گمان ندارم که قانون تو بتواند اراده‌ی مردی را برتر از آیین ایزدان بدارد. برتر از آن قوانینی که اگرچه نامدون است، ولی هیچ نیرویی نمی‌تواند پایمالشان سازد...
کرئن: تا من زنده‌ام هیچ زنی در شهرم قانون نخواهد گذارد.
6. اگر آنتیگونه را خوانده باشید. عاقبت قول و عمل کرئن را می‌دانید. او با حرف و رفتارش عاقبتش را رقم می‌زند.
7. در نهایت خشونت، بالذات امری منفی نیست، در تمام وجوهش. کاربرد و کارکرد و چرایی ‌ آن است که آن را معنادار می‌کند. برای همین من هیچ‌وقت نتوانسته‌ام باور کنم سلبریتی‌ها و آن‌ها که مثل کرمی خودشان را در ذهن مرده‌ام کرده‌اند. بدون هیچ دست، تو بخوان رانت و تو بخوان نقشه برای آینده، توانسته باشند با عکس ناخن و بشقاب غذا و شورتشان رفته باشند در اذهان مردم. بنابراین از همان ابتدا ادوات جنسی‌ام را به آن‌ها حواله می‌دادم. و این اعمال خشونت را نیز فضلیت می‌دانم.
8. البته انکار نمی‌کنم که انسان پر از امیال متعارض است. تنها میزان انتخاب‌هایش در میان این امیال متعارض است که شخصیت او را می‌سازد. کجاها و چقدر و کدام طرف را انتخاب می‌کند و کجا دیگر با خودش یک‌کاسه و یک‌رویه می‌شود؟
9. در کتاب تجربه‌ی مدرنتیه، خاطره‌ی دو شخصیت در بستنی‌فروشی در فرانسه روایت می‌شود و برخوردشان با کودکی فقیر که از پشت پنجره به آنها زل زده بود. یکی‌شان از مغازه‌دار خواست کودک را از پشت پنجره دور کند و آن دیگری اما مشکلی نداشت و با کودک همدل بود. نتیجه این دو برخورد در زمانه‌ی انقلاب فرانسه آن‌ها را روبری هم قرار داد.

.
داشتن یه انقلاب، یه تحول، برای یک‌بار هم که شده بدون وحشت، بدون غارت و چپاول اراذل و اوباش، بدون پلیس مخفی، بازداشت‌های ناگهانی، قتل‌ها و اعدام‌های زیاد و وحشتناک، بدون به حرکت درآوردن خشونتی که می‌تونه قبل از متوقف شدنش سه نسل رو قتل عام کنه. ما داریم تا آخرین ذره‌ی تمدن و فرهنگمون مبارزه می‌کنیم در نهایت اگر ما پیروز بشیم، همه پیروز می‌شن.

نمایشنامه #خاندان_لیندن
#جی_بی_پریستلی
#سمیه_صادقی
#نشر_حکمت_کلمه

مطالب این صفحه را برای دوستانتان بفرستید و ما را معرفی کنید.
سپاس فراوان
🌹🌹🌹

لیستی از آنچه به درد روزگار
نوشته‌ام

در این مملکت آب‌ها از آسیاب نمی‌افتد

چه می‌شود کرد؟

فرشته‌ای تاریخ عاقبت در را خواهد گشود.

خودم را می‌کشم اگر قانون را عوض نکنید.

حکایتی از سنایی

وقتی نیشکرها اعتراض می‌کنند

و...

مدام از اندوهی به اندوهی دیگر کوچانده می‌شویم

خیلی وقت‌ها با این پرسش روبه‌رو می‌شویم که
غرب چطور پیشرفت کرد و «غرب» شد و ما چرا این «ما»یی شدیم که الان هستیم؟
در فصل اول جلد اول تاریخ فلسفه کاپلستون این‌طور به این پرسش، پاسخ داده شده است که یونانی‌ها معرفت را برای معرفت و به خاطر خودش با روحیه‌ای آزاد می‌جستند «به‌علاوه، به واسطه‌ی خصوصیت دین یونانی، آنان فارغ از هر طبقه‌ی کشیش‌گونه‌ای بودند که ممکن بود سنت‌های نیرومند و عقاید غیرمستدل داشته باشند، که سخت پایبند آن‌ها باشند و آن‌ها را تنها به معدودی منتقل کند و درعین‌حال مانع پیشرفت و توسعه‌ی علم آزاد گردد.»

برای خیلی از پرسش‌ها، پاسخ هست، بلکه خبر از پاسخ نداریم.

این پاسخ مرا یاد سخن ابوالعلا معرّی می‌اندازد که گفته است:
آن که دین دارد عقل ندارد و آن که عقل دارد، دین ندارد.

می‌گویند ابوالعلا به انسان سخت بدبین بوده است اما ابن سینا می‌گویند برای فیلسوف و متفکر بودن به کمی بدبینی نیازمندیم.

تعرض به زنان مطلقاً ممنوع
(دستور امام علی به سربازان هنگام درگیری و نزاع)



از: علی بن ابیطالب
به: تمام دستگاه‌های امنیتی که خود را پیرو وی می‌دانند
موضوع: استثنا بودنِ زنان، مجروحان و بی‌دفاع‌ها از اِعمال خشونت (روا نبودن خشونت در حقّ زنان، مجروحان و بی‌دفاع‌ها)


مواد ابلاغیه:

《۱- اگر کسی قدرت دفاع از خود ندارد به او آسیب نزنید (: ولا تُصیبوا مُعوراً)

۲- دست از سرِ مجروحان بردارید (: ولا تُجهزوا علی جریح)

۳- ما در زمان رسول خدا مأمور بودیم که کاری به زنان ،که مشرک بودند، نداشته باشیم و حتی در زمان جاهلیت (یعنی پیش از اسلام) اگر مردی با سنگ یا چوبدستی/باتوم به زنی حمله می‌کرد، آن مرد و حتی فرزندان و نوادگانش را به خاطر همان حمله مورد سرزنش قرار می‌دادند!؛ (پس شما ای نیروهای نظامی و انتظامی و امنیتی!)؛
از هر گونه ایذاء و آزارِ زنان که موجب برانگیختن خشم‌شان می‌شود پرهیز کنید
حتی اگر با کلمات بد و بیراه آبروی‌تان را بردند
یا حتی اگر به رهبرتان فحش و شعار و ناسزا سر دادند (: ولا تَهیجوا النساء باَذی و اِن شتمن اعراضکم و سببن امراءکم فانّهنّ ضعیفات القوی و الانفس و العقول)》:
(نهج‌البلاغه نامه ش ۱۴)

به نقل از کانال #بازنگری
امیرحسین ترکاشوند

صدای شیر آبتان را شنیدم
صدای جوش کتری تان را شنیدم
صدای هورت کشیدن تان را شنیدم
صدای خنده هاتان را شنیدم
صدای گریه هاتان را شنیدم
صدای عشق ورزی تان را شنیدم
صدای ناله هاتان را شنیدم
ساخت این جمله در تاریخ باید حفظ شود
این جمله را به شکل های مختلفی باید تکرار کرد
تاریخ در تکرار خودش را حفظ می کند
حالا همه آن کلمه را به خاطر آورده اید
اما ابا دارید از گفتنش
گفتنش زل زدن بیهوده به تاریکی بی انتهاست
گفتنش نوشتن یادگاری زیر استخوان جمجمه است
و ما ابا داریم از حفظ نکردن تاریخی چنین کهن
و ما که دوست داریم ترا هم چنان ای کهن

بر برم بنشین و تکرار کن
که صدای شکستن مفاصل انگشتانتان را شنیدم
صدای خاراندن سرتان را شنیدم
صدای موتور یخچال تان را شنیدم
صدای آمدن تان را
صدای رفتن را
صدای
این ساخت نباید تحریف شود
وگرنه ما گوش های شنوا را از دست می دهیم
و مردمی که در تاریخ شان گوش شنوایی نباشد چه بگویند
چه بگویند؟

ابا دارم از گفتنش
گفتنش صدای خراش یک چیز نوک تیز است بر سنگها و چوبها و فلزات
گفتنش میل به یادگاری نوشتن است
گفتنش
از دست دادن تمدنی کهن است
که ستونهای ترک خورده اش استخوان های من است
و محمد از شیراز کنار استخان جناغم اسم اش را نوشته است
علی از تبریز بر استخان کتفم اسم اش را نوشته است
حسین از گاوسوار بر مهره های گردنم اسم اش را نوشته است
... زیر استخان جمجمه ام اما نامی ست که ابا دارم از گفتنش
اما می دانم شما هنوز دارید جمله هایی می سازید از شنیدن
این کار همه ی ما را نجات خواهد داد
جمله هایی که در آن یک کلمه غایب است
و همه مان از گفتنش ابا داریم
و همین نشان می دهد ما همچنان تو را دوست داریم اای ی

۹۴/۷/۹
#فریاد_ناصری
#شعر
@andaromidvari

چند پرسش که این‌روزها شاید همه‌ی ما با آن‌ها درگیر باشیم، یا اینکه بد نیست با آن‌ها مواجه شویم:

نخست، برخورد و‌مواجهه‌ی هنری و زیبایی‌شناسانه با مرگ، به‌خصوص مرگ مبارزان، آیا امری اخلاقی است؟

دوم، خود مردن برای باورهای آزادی‌خواهانه آیا اخلاقی است؟

سوم، مرگ در راه آزادی آیا آن‌قدر نافذ نیست که صرف خودش مؤثر باشد و نیازی به بازنمایی هنری‌اش نباشد؟

چهارم، آیا کنترل هیجانات شخصی خود در برابر وقایع و اخبار اخلاقی است؟ یا نه هیجانی‌شدن در برابر مرگ و خون امری انسانی و در عین‌حال اخلاقی است؟

حالا که پرسش‌های بنیادین و پرسش‌های اخلاقی مورد توجه دوستان قرار گرفته است، چند پرسش دیگر که بسیار مهمند:

آیا آرامش و گفتگو ذاتاً و همیشه و همه‌جا خوبند؟

رادیکالیسم، به‌معنای هواخواهی از تغییرات بنیادین، آیا مذموم است؟

آیا در میان یک نزاع بر سر قدرت، که اصل حرف بر سر قدرت است، طرفین نزاع وقتی از فضایل اخلاقی چون گفت‌وگو و آرامش حرف می‌زنند، نظر به فضایل اخلاقی دارند یا حربه‌ایست جهت شکست طرف مقابلشان؟

آیا تغییرات بنیادین با گفت‌وگو شدنی است یا نیازمند رادیکالیسم است؟

آیا در هنگام نزاع طرفین می‌توانند هم‌زمان در شکل‌های رادیکال و دیپلماتیک با هم در تعامل و رابطه باشند، یا ارتباط دیپلماتیک در هنگام نزاع مذموم است؟

در نزاع‌های سیاسی مرز حفظ ارتباط دیپلماتیک و قطع آن کجاست؟

فرهنگ پول به واقعیت نمادین وابسته است، به سردرگمی در شناسایی هر چیزی از نشانه‌اش. این فرهنگ من و شما را سرگرم نگه می‌دارد، سرگرم خرید و به‌روز کردن چیزهای زیاد و بی‌معنی که به ارزش اکتسابی آن‌ها وابسته‌ایم. فقط خرید کردن اهمیت دارد در جامعه‌ی ما افرادی که نمی‌توانند چیزی بخرند از طبقه محروم هستند. انسان نشانه‌گرا خود را با چیزها محاصره می‌کند، همان‌طور که ستمگران با آدم‌ها: «این جماعت دنباله‌رو منند. آن‌ها مرا می‌پرستند و فقط با آن‌ها می‌توانم همه‌چیز را کنترل کنم.»

#هنر_معترض
#جنت_وینترسون
#نشر_حکمت_کلمه
#با_سیمرغ_واژه_ها
#خواندنی_ها_کم_نیست

یعنی چی می‌شه؟

بزرگترین و سخت‌ترین صبر، صبر برای رشد است. هزینه‌های رشد اکنونی‌اند و نتایجش فردایی که رشد امری‌ست بیشتر آیندگانی، و بخشی هم امروزی. دستم نمی‌رود تمثیل دهقانی کشت و کار بدهم یا تمثیل نطفه و جنین حتی که خیلی زنانه است.
برنامه‌ای که ما امروز برای فردا می‌ریزیم با این شتاب تغییر جهان، نوشتن یک کمدی مضحک است برای آیندگان.
افلاطون می‌گفت هومر نه بنیانی برای دولت ریخت نه حتی به اندازه‌ی فیثاغورث سبک زندگی‌ای پیشنهاد کرد. ای آواره و به دردنخور هومر و شاعران.


آینده از آن آیندگان، کودکان و نوجوانان و جوانان، است. باید مثل شمعی در مسیر باد، دست دورشان حلقه کنیم تا باد به جانشان نیفتد، باقی راه را به خودشان بسپاریم. اگر هم می‌خواهیم عاقبت بخیر شویم، دنبالشان برویم.
من سال‌هاست برای این چراغ‌های آینده پیشنهاد ایجابی‌ای ندارم. همه سلبی است. ایجاب را خودشان دارند.
فقط می‌توانم بگویم فریب دوزاری‌ها و دروغ‌ها را نخورید، آن‌هم در همین حد، باز مختارند.
می‌گویم اگر دخالت مداح در سیاست بد است. دخالت شاهین شلوارکن هم بد است.
اگر صیغه بد است، تعدد دوست دختر هم بد است. می‌گویم به رسانه‌ها اعتماد نکنید، به سلبریتی‌ها اعتماد نکنید، هر جا سروصدا و کیاوبیا دیدید، شک کنید که از کجا آب می‌خورد، گوز سلبریتی را لایک نکنید و حرف و پرسش اهل فکر را نادیده نگیرید، باقی را می‌سپارم به خودشان.

معترضه عرض کنم: مادربزرگ مرحومم می‌گفت اگر شاعری چرا تلویزیون نمی‌روی، شاگردانم می‌گفتند، نمره‌ی الکی را بیشتر از متن خوب نوشتن و نمره‌ی کم دوست داریم. شاعری صاحب کتاب می‌گفت، می‌دانم متن فلانی بهتر است و متن فلان کسک چرت، اما ببین همین شاعر و نویسنده‌ها برای شرکت در دیده شدن برای این‌ یکی بیلاخ می‌گذارند و آن یکی را حتی نمی‌خوانند...

خب این‌طور است که می‌گویم حیف و صد حیف که هنوز برای انسان آنکه می‌نویسد مار غریب‌تر از کسی‌ست که خطی خزیده روی خاک می‌کشد.
نتیجه اما با کسی‌ست که مار را درست می‌نویسد وَ آنکه مار را می‌کشد، فقط نتیجه را به تعویق می‌اندازد و ما ملتی هستیم سخت تأخیری، چراکه مدام درگذشتگان برای آیندگان برنامه و نقشه ریخته‌اند.

#فریاد_ناصری
برای این متن عکسی پیشنهاد دهید، در اینستاگرام منتشر کنم. خدایتان خیر دهاد.

هر شکلی از زیست و رفتار و بودنی، مبتنی بر یک نظریه است. چه آن نظریه مشخص و تعریف‌شده و روشن باشد، چه اینکه فقط در ذهن آدم‌ها باشد بدون روشن بودن تعریفش.

بنابراین نمی‌شود، مصداق عینی یک شکل از بودن را نقد و طرد کرد، بدون اینکه پشتوانه‌ی نظری‌اش را از بیخ‌وبن برانداخت.

رضا براهنی در کتاب بحران رهبری نقد ادبی نوشته است که پیامبر اسلام ابتدا در کلام، بت‌ها را با شعار «لااله‌الا‌الله» برانداخت، تا تاریخ فرصت تحقق عینی این شعار و خواست را با فتح مکه عطایش کرد (نقل به‌مفهوم).

هر نظر و ایده‌ای چه بیان شده باشد، چه نه فقط مبهم در درون آدم‌ها باشد، ربط محکمی با زبان دارد.

بیان هر چیزی، نخستین تحقق آن است. اکنون اگر ملتی یک خواست داشته باشند و یک‌صدا آن را فریاد بزنند، در سخن و صدا در حال محقق کردن آنند.

آینده در گروِ «مشیّتی زبانی» است.

*مشیّت زبان را از دکتر امیر مازیار وام گرفته‌ام.

اینجا پاتوق شماست.
فروشگاه حکمت کلمه
کنار مترو فدک. مجتمع پالمیرا. همکف. واحد ۴۶

افراد خطرهایی که خودشان را تهدید می‌کند از خطرهایی که دیگران در معرض آن‌ها قرار دارند، متمایز می‌کنند: دیگران ممکن است در معرض خطر زیادی قرار داشته باشند، اما این در مورد من صدق نمی‌کند.


رفتار ریسک‌پذیر... تحت تأثیر هنجارهای اجتماعی افراد و دوستانشان قرار دارد.

پیتر سندمن، فرمول بحث برانگیزی را ارائه کرد: ریسک=خطر+خشم (یا به‌عبارت دقیق‌تر گفت: ریسک تابعی از خطر و خشم است.


ممکن است افراد تجربه‌ی رنج ساختاری و سرخوردگی ناشی از نابرابری اقتصادی _ اجتماعی و محرومیت سیاسی خود رابه جای پرداختن به دلیل اصلی رنج، به خشم نسبت به افراد بی‌گناه تبدیل کند.



تکه‌هایی از کتاب #چگونه_تاب_بیاوریم؟
#جوئل_ووس
#فیلسوف_روان‌درمانگر
#نشر_حکمت_کلمه