میل به امنیت و ترس از ناامنی یکسان است. حبس کردن نفس، همان از دست دادن نفس است. جامعه‌ای که به دنبال امنیت است، چیزی جز مسابقه‌ی حبس نفس نیست که در آن همه‌ی افراد خود را سفت نگه داشته و مانند چغندر به رنگ بنفش درآمده‌اند.

#جامعه
#امنیت_داریم
#ناامنی
#چگونه_تاب_بیاوریم
#جوئل_ووس #فیلسوف_روان‌درمانگر
#نشر_حکمت_کلمه

پیرزن نیم شب که آه کند
روی هفت آسمان سیاه کند
وای بر خفتگان خونخواران
ز آفت چشم سیل بیداران
بس که دیدم دعای پیرزنان
که فروریخت خون تیرزنان

جام‌جم. اوحدی مراغه‌ای
https://t.me/andaromidvari

ای یخ
کجای دلم بگذارمت
تا داغش نزنی

ای یخ
کجای جگرم
تا آتشش نزنی

ای یخ
آب شدن می‌دانی
تو؟

#فریاد_ناصری

رساله‌ی شجاعت یا لاخس
افلاطون
ترجمه‌ی محمود صناعی
ارائه‌ی فریاد ناصری
موضوع این رساله‌ی افلاطون شجاعت و ارتباط آن با دانش است.

رساله‌ی لوسیس یا دوستی
ارائه‌ی فریاد ناصری
ترجمه‌ی محمود صناعی
تقدیم به شهریار محمدی
محمد حسن‌پور
و هیمن امان
عذر خواه وقفه‌ی مختصر در ارائه و... هستم.
@andaromidvari

دوستان نازنین
هرچه می‌گذرد، اندوه و خشم در من کاری‌تر می‌شود و بیشتر از کارم می‌اندازد.
هیجان جهل است. تعصب جهل است... جهل و اندوه عقل را از کار می‌اندازد.
استوری گذاشتیم که برف باریده است و راه‌ها بسته است... تماس گرفتند که تشریف بیاور و بنویس نادمم که برف باریده است.
شعرترین چیزی بود که می‌شد در چنان جایی شنید.
عقلانیت چاره‌ی کار است که فعلاً چراغش خاموش است.
دست می‌اندازیم به افلاطون خوانی.
شما بگویید ایون 👍 یا پروتاگوراس ❤️؟

تک پرده
(نمایشی به یاد ساختمان نمایش نیما)

_ درخت کج همه عمرش حکایت باد است
اگر نه خم شده تا کودکی بچیند سیب

تکیه داده بر عصایش پیر
و نفس‌هایش
خبر از بار سخت راه

خیره می‌خواند مدام
رو به باغ
باغ خاموشان

کودکی پرسان و حیران:
_ عمو! کو سیب؟

_ سیب در خاک است
سیب در خاموشی و رویا
طرح می‌بندد، میان ریشه‌ها در خواب

خنده‌ی کودک
شبیه صاعقه
می‌خورد بر شاخه‌ها و صورت آن پیر

می‌کند تکرار:
_ سیب در خاک است

پیر با خود
_ درخت کج... _
در دلش باری، رنگ آوازی دگر دارد:

سبز تاجان بهاری را
خضرهای ناشناس داغ‌واری را
دیو‌ها‌ی خفته‌ی ایام تاری را
شاخ‌های خشک از شلاق و رعد فصل خواری را

_ عاقبت اینان، تاج و تخت سبز
شاخه‌های آخته چون تیغ
قطره‌های خون یاران را
شکوفه
یاد برگان را
سوخته
افتاده
اما
زنده می‌دارند.

۱۴۰۱/۰۹/۲۲

پی‌نوشت‌:
امشب رساله‌ی پروتاگوراس را ضبط کردم اما ناگهان به اتفاق پرید و دیگر دماغ ضبط نبود، به امید که زود دوباره فرصت کنم و تقدیمتان کنم.
#فریاد_ناصری

رساله‌ی پروتاگوراس
بخش اول

پرسش از بقراط
همان پرسش‌ها از پروتاگوراس
و سخنرانی تمثیلی و استدلالی پروتاگوراس در باب اینکه برخلاف نظر سقراط، فضلیت آموختنی است.
بخش دوم را هم به‌زودی تقدیم می‌کنم.

@andaromidvari

دوستی پیام داده بود که چرا قطع شد، روایت‌های #پرسان؟
قطع نشده است. هر روز شده حتی یک نفر با حضورش مایه‌ی قصه و روایت است. همین که وارد شود و نام کتابی را بپرسد، کفایت است تا من دست‌آویزی داشته باشم، برای روایت.
اما حال، این حال، این حال لعنتی اگر بگذارد. مثل ویندوزی خسته تا بالا بیاید، کفر آدم را درمی‌آورد.
(داشتم لعنتی را تایپ می‌کردم که خانمی وارد شد و گفت: بی‌حد و مرز را دارید؟ رفتم، کتاب را از قفسه بیرون کشیدم و تقدیمشان کردم) برگشتم و از لعنتی شروع کردم.
دیروز خانمی وارد شد، پرسید: ریحانه‌ی بهشتی را دارید؟
دیدم دالان بهشت هست. برزخ اما بهشت هست ولی ریحانه‌اش را نداریم. همزمان هم خانمی از خیلی قبل‌تر، آرام و بی‌صدا داشت کتاب‌ها را نگاه می‌کرد.
(آن پسر کلاه روسی الان آمد و پرسید: داریوش در سایه از نشر ماهی را دارید؟ گفتم: نه. گفت: کی کامل می‌شید؟)
اگر زمانه‌اش بود باید با همین سؤالش سر به بیابان می‌گذاشتم که پس کی می‌خواهم کامل شوم؟

نه مگر احمد غزالی به برادرش محمد گفت: تا کی می‌خواهی چون سنگ تیز کنی و نبری؟ و با همین پرسش محمد غزالی را آواره کرد.

نه مگر در مقالات شمس آمده کسی در زد. پرسید: کیستی؟ طرف گفت: باش تا بیندیشم.

تو کی هستی؟ و ناگهان نگاه کرد که من واقعاً کی‌ام؟ صبر کن تا فکر کنم من کی‌ام.

حالا این جوان اهل تاریخ یکهو می‌گوید: کی می‌خواهید کامل شوید؟... اگر آدمش باشی می‌شود با همین یک پرسش عمری را طی کنی.

#پرسان
#با_سیمرغ_واژه‌_ها
#خواندنی_ها_کم_نیست
#نشر_حکمت_کلمه

ما اینجاییم: تهران، خ مدنی، کنار مترو فدک، مجتمع پالمیرا، هم‌کف ۴۶

بخش دوم رساله‌ی پروتاگوراس
ترجمه‌ی محمود صناعی

فضلیت و اجزاء آن
پرسش‌های سقراط
شعر سیمونیدس و شرح درخشان سقراط از این شعر
که نیکو شدن سخت نیست نیکو باقی ماندن سخت است.

لطفاً این پست را با دیگران به اشتراک بگذارید.

@andaromidvari

الگویی برای فهم مردم
یا تمثیلی برای فهم چیزی به نام مردم

مسلمن در اول قدم از مردم، جمع بزرگی از انسان‌ها به خاطر می‌آید اما مردم تنها جمع تک‌تک افراد نیست همانطور که ساختمان جمع مصالح و اجزایش نیست بلکه تجمع این اجزا به اضافه‌ی چیزی که آن را ساختمان می‌کند. وگرنه یکی می‌تواند اجزا را بر هم بینبارد و بگو این هم ساختمان.
پس اگر تنها و تنها بخواهیم مردم را با جمع تک‌تک آنها تعریف کنیم، تعریف درست آن را از دست می‌دهیم. در مثال ساختمان آن نقشه و اندیشه‌ای که برای هدفی خاص مصالح و اجزا را در طرز خاصی استفاده می‌کند، ساختمان را معنادار می‌سازد. اما جمع مردم چه؟ بر اساس کدام نقشه و اندیشه‌ای در طرزهای خاصی جمع شده‌اند که مردم شوند؟
می‌گویند انسان موجودی اجتماعی است. این یعنی به طور ذاتی انسان‌ها میل به جمع شدن دارند اما این میل ذاتی برای چه در ذات ما وجود دارد؟ بیایید از قلب تاریخ شروع کنیم. انسانها گرد آمدند تا از خود در برابر خطرات طبیعی نگه‌داری کنند. امنیت خود را تامین کنند. نیازهای عاطفی و روانی و ... برآورده سازند. آنگاه شکل گرفتند. در گروه‌های خاص و شکل‌های خاصی. قبایل و طوائف و آبادی‌ها و دهستان‌ها و شهرها و ایالات و ولایات و کشورها. تمام این‌ها مفاهیم انتزاعی نبودند بلکه در خود شکل و شمایلی از چیدمان و تقسیم قدرت و ‌ثروت را حمل می‌کردند و ‌همینطور پیوندهایی را که از فروپاشی‌شان جلوگیری می‌کرد. چیزی که به تک‌تک انسان‌ها در این جمع معنی و‌هویتی می‌داد.
و‌حالا می‌شود پرسید ما امروز چگونه مردمی هستیم؟ چه شکل و شمایلی در تجمع‌مان داریم؟ چه چیزی یا چیزهایی ما را به هم پیوند داده است؟ یا نه ما دیگر مردم نیستیم بلکه تلنباری از آدمهاییم که نقشه‌ی راه و‌ هدف‌مان را گم کرده‌ایم.
من استدلال و‌ جواب خاصی برای این پرسش‌ها ندارم. نه می‌توانم بپذیرم بی شکل و شمایلیم، نه می‌توانم بگویم شکلی داریم چرا که برای هیچ کدام استدلال خاصی ندارم. تنها برای فهم این مفهوم، الگویی تمثیلی دارم که گمانم آغاز کردن از آن می‌تواند راهی باشد. این تمثیل پاسخ من به خودم و پرسشگرانی است که هر بار در برابر رفتار جمعی غلطی از مردمانی که ماییم دچار حیرت و سرخوردگی می‌شویم.
همیشه پاسخم را با این پرسش آغاز می‌کنم. آیا عموم مردم با تامل و فکر زندگی می‌کنند؟ پاسخ این است که خیر، مردم بر اساس عادت‌ها و بی تامل می‌زیند. گام بعدی پاسخم این است که پس می‌شود آنها را با گیاهان قیاس کرد. گیاهان در هوای خوب گل و میوه و برگ و بارشان زیباست، اما اگر در سرما و گرما و کثیفی باشند زشت و بی برگ و بارند. آنچه ما این‌روزها از مردمی که ماییم، می‌بینیم نتیجه‌ی هوایی‌ست که ما را احاطه کرده است و هوای هر مردمی در دست کسانی‌ست که بر آنها حکم می‌رانند.
#فریاد_ناصری
#یادداشت قدیمی است و آدرس انتشار نخستش را در پایین گذاشتم.

https://t.me/andaromidvari/15

بخش سوم و پایانی رساله‌ی پروتاگوراس

هنگامی که دو کس باهمند، یکی در حضور دیگری می‌بیند: هومر.


نسبت فضایل با یکدیگر
نسبت شجاعت و دانش
تفاوت شجاعت و جسارت
سنجش و میزان اندازه‌گیری نیکی و بدی
مغلوب لذت شدن یا نادانی
...
@andaromidvari

خواستم بگویم، قدردان لطفتان هستم.
این نمودار و اعداد میزان ارسال و بازدید، رساله‌ی شجاعت است.
زنده باشید.

دوستانتان را به جمع دعوت کنید، با هم بخوانیم و با هم بدانیم و باهم...
با تشکر
ناصری

دوستان و رفقا
سلام و درود بر شما
ما سمت نارمک کتابفروشی داریم.
گفتم اگر گذر و راهتان افتاد، به ما سر بزنید.
ما اینجاییم تهران خ مدنی کنار مترو فدک مجتمع پالمیرا همکف ۴۶

... من نیز رؤیایی داشتم
ببخشید اما خیلی خسته‌ام.


#فریاد_ناصری
سطرهای پایانی آخرین شعرم

Ahmed Arif (21 April 1927 in Diyarbakır – 2 June 1991 in Ankara) was a Turkish-Kurdish poet.[1]

His father, Arif Hikmet, is an ethnic Turkmen from Kirkuk, and his mother Sayre is Kurdish. Ahmed Arif studied philosophy at Ankara University. Arif was arrested on political grounds in 1950 and spent time in prison until 1952. Published in various literary journals, his poems were widely read due to their original lyricism and imagery influenced by Anatolian folk cultures. He published only one collection of poetry: Hasretinden Prangalar Eskittim (Fetters Worn Out by Longing/1968) – a volume that has gone through a record number of printings.

#


Gün açar,
Karın verir yağmurlu toprak.
İncesu Deresi, merhaba.
Saçakta serçeler daha çılgındır,
Bulutlarda kartal,
Daha çalımlı.
Koparır göğsünden bir düğme daha,
Tezkere bekliyen biri.
İncesu Deresi, merhaba.

Genç bayraklar vardır,
Barış düşünür,
Kuyularda işçi, mavilikleri.
Ben hepsini düşünürüm,
Yirmidört saat
Ve seni düşünürüm,
Karanlık,hırslı...
Seni, cihanların aziz meyvası.
İlan-ı aşk makamından bir mısra,
Yeşerip, kımıldar içimde,
Düşer aklıma gözlerin...

Oysa murad alamam.
Oysa akdan - karadan
Bilirim, payım bu kadar...
Unutmuş gülmeyi gözbebeklerim.
Unutmuş dudaklarım öpmeyi.
İncesu Deresi, merhaba...

—

Şiir: Ahmet Arif
Yorum: Ahmet Culum
Müzik: Grup Özgürlük - Yol



معرفی شاعر
احمد عارف
مختصری از شرح حال شاعر و یک شعرش.

امشب رساله‌ی ایون را می‌خوانم.

شاد باشید.

Ahmet Arif | Merhaba (Şiir)

رساله‌ی ایون
افلاطون
ترجمه‌ی محمود صناعی
ارائه‌ی فریاد ناصری
پیغمبران، غیبگویان، شاعران، راویان و آنها که تحت تأثیر سخنان روایانند همه در نهایت مجذوب الهام خداوندند و خود مهارت و دانشی ندارند.
«شاعران وقتی از خدایان پُر می‌شوند آنچه خواست خداست می‌گویند»... به نظرتان این جمله تعریف از شاعران است یا کنایه‌ای‌ست از بی‌دانشی شاعران؟
@andaromidvari

به یاد غریقان بحر بلا

«با پوستی چنین/ که سنگ نبشته‌ی ایام دهشت است». عبدالله کوثری



دکتر حسن محدثی گیلوایی در یکی از آخرین مناظره‌هایش گفت: به کسانی که قصد مهاجرت یا خودکشی دارند، توصیه می‌کنم یکی دو سال صبر کنند.

این جمله از این جهت برایم معنادار شد که یکی از اندیشمندان ما از خودکشی به‌عنوان یک امکان صحبت می‌کند و امکان بودن آن را به رسمیت می‌شناسد.

اکنون می‌خواهم به این رسمیت ضمنی، پرسشی بیفزایم که آیا این امکان همیشه دارای بار منفی و سوء است؟ به‌عبارتی دیگر امکان خودکشی نمی‌تواند دارای ارزش اخلاقی و بار معنایی فضلیت‌مندانه باشد؟

به‌طور انضمامی چه موقعیت‌هایی را می‌شود متصور شد که در آن مواقع، این امکان، در چرخشی معنامند، بدل به فضلیت می‌شود؟

البته آنچه اکنون در ذهن برای رخداد این چرخش معنایی دارم، همه در مواقع حاد و بحرانی‌ای چون جنگ است.

برای مثال خودکشی دسته‌جمعی زنان هنگام حمله و تجاوز دشمن به یک کشور... نمونه‌های تاریخی خارجی و داخلی‌اش را با یک جستجوی ساده می‌توانید بیابید.

و باز نمونه‌ی آشناتر برای ذهن ما که بارها شنیده‌ایم، ورود سربازان ایرانی به میدان مین، برای راه‌گشایی عبور لشگر و سپاه، هنگام جنگ ایران و عراق است.

این‌ها نمونه‌هایی هستند از هنگامه‌های چرخش معنایی امکان خودکشی از معنایی سوء به معنایی فضلیتمندانه.

اکنون پرسشی دیگر: به جز جنگ دیگر چه هنگامه و زمان‌های حادی می‌توانند فرصت این چرخش معنایی را برای امکان اغلب نکوهیده‌ی خودکشی فراهم کنند؟

#فریاد_ناصری

دوستان نازنین
سلام

به‌زودی فایدروس را خواهم خواند، بد نیست نگاهی به متن رساله بیندازید یا جستجوی مختصری درباره‌اش بکنید تا پیش‌زمینه‌ای باشد برای شنیدنش.

شادی و تندرستی برایتان آرزومندم .