پارسا
کسی که از گناه بپرهیزد و به طاعت و عبادت روز بگذراند؛ پرهیزکار؛ پاک‌دامن؛ زاهد: ◻︎ خوبان پارسی‌گو بخشندگان عمرند / ساقی بده بشارت پیران پارسا را (حافظ: ۲۶).

همیشه برایم سؤال بوده که به جز هنر آوایی، جناس، پارسی و پارسا حتماً دلیل دیگری هم دارد که حافظ این‌قدر این‌دو را کنار هم می‌آورد.
چراکه ثابت شده حافظ از کنار هیچ تداعی و ارجاعی نمی‌گذرد، او با هر نشانه‌ای تا دورترین لایه‌های معنایی که دستش می‌رسد بازی می‌کند.
اما پارسی و پارسا جز جناس چه بازی دیگری دارند؟
«نظام نوینی که دست‌یافتن به آزادی باطنی، پارسیّا، را با تلاش قهرمانانه و بخردانه‌ی نور برای شکستن زنجیرهای اسارت در زندان ماده‌ی کور و‌ گنگ نوید می‌داد...» **
نظامی که می‌خواست مدنیت و تمدن شهری را بر نظام محافظه‌کار روستایی همدست با اشرافیت مالکانه و مؤبدانه از دور خارج کند.

از زردشت تا مانی
گراردو نیولی
ترجمه‌ی آرزو رسولی (طالقانی)
قیمت: ۴۵۰۰۰ تومان
#نشر_حکمت_کلمه
@HekmatKalameAdmin

🍁🍁🌿🌿

سربازها
به نام پرچم می‌دوند
به نام پرچم به خاک می‌افتند
و هیچ وقت
فکر نمی‌کنند
چه ابلهانه‌است مردن
برای پرچمی که به هر بادی
تن می‌دهد

«فریاد ناصری»

@andaromidvari

Geride bıraktığım ömrüm benim en iyi hocam olacak.

"Herkes ömrünün tek öğrencisidir."

💭 İbrahim Tenekeci


عمری که پشت سرگذاشته‌ام، بهترین معلم من خواهد شد.

هرکس تنها دانش‌آموخته‌ی زندگی خویش است.
ابراهیم تنکجی
مشقِ #فریاد_ناصری
@andaromidvari

فکر می‌کردم یادداشت‌ها و مقالات کمترین رای را بیاورد اما کاملاً خلاف تصور من رأی آورده است.
ممنونم از کسانی که مشارکت کردند.
@faryadnaseri
نشانی‌ام می‌گذارم و از دوستانی که مقالات و یادداشت‌ها را انتخاب کرده‌اند، خواهش می‌کنم لطف کنند برایم بنویسند بیشتر کدام یادداشت‌ها و مطالب را می‌پسندند.
سپاسگزارم

پی‌نوشت: امشب یکی از آخرین یادداشت‌هایم، «از گرامی‌کرد تا عباس پسر علی» را اینجا منتشر می‌کنم.

از یادگار زریران تا عاشورا
از گرامی‌کرد پسر جاماسب تا عباس پسر علی

روایت‌ها، شخصیت‌ها و تبارجویی
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

پاسخی کوتاه به پرسشِ آیا ادبیات معرفت‌آور است؟
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

درود بر شما. جستار شما را خواندم.
بسیار جالب بود و من آن را دوست داشتم.
مطلب شما یک فرضیه است که خود من هم این فرضیه را تا حد زیادی قبول دارم.و به نظرم درست است.
شخصیت‌های اساطیری و حماسی و دینی در ایران متحول و باز‌تولید می‌شدند‌.
نمونه بارز آن نشاندن امام حسین در جایگاه سیاوش است.
می‌گویم فرضیه، زیرا با یک اسطوره‌شناس مطلب را در میان گذاشتم و ایشان نام فرضیه را به تحول شخصیت‌ها دادند.
همانگونه که حماسه جای اسطوره می‌نشیند در گذر زمان و سپس تبدیل به رمانس و افسانه و سپس رمان می‌شود.
شخصیت‌ها هم متحول می‌شوند،
خدایان و الهگان تبدیل به پهلوانان و سپس عیاران می‌شوند.
و نمونه‌ی دیگرش هم مطلب تطبیقی شما بود. ‌که بسیار خوب قیاس کرده بودید.
روایت‌های تعزیه برساخته قوه خلاقه ایرانیان بوده است
و شما به درستی گفتید که این روایت‌ها با اساطیر و حماسه‌های قدیم همسان‌سازی شده است.
مضامین اسطوره‌ای قابل اثبات نیستند و در حد فرضیه می‌شود آنها را پذیرفت. عمدتا بدین‌گونه است.
البته مضامین قابل اثبات هم داریم.

نظر خانم دکتر #فروغ_اولاد درباره مطلب از یادگار زریران تا عاشورا

هر روز خودش را بلند می‌کند
می‌گوید بایست
نمی‌ایستد خود

خودش را می‌برد دشت
می‌گوید سبز شو
نمی‌شود خود

می‌برد خیابان به گشت
نمی‌گردد خود

خود سجده کرده در جهت امواجِ زمین به شکل فرادی
خودی رفته تا فنا

در راه‌های استخوانی سینه‌ام
سواری گفت:
حیوان زود باش
قلبم دوید
قلبم دوید و‌ آمد به دهانم

خود‌ می‌خواست که نظر کند
به قلم گفت مرا نگه دار

حرکت که کرد

دست افتاد
پا افتاد
سر افتاد


به علف سبز گفت مرا نگه دار

_ای محزون
سخت می‌گذرد باد

به شهر گفت نگهم دار
شهر در راه‌های بلندش برگشت و گفت: بیا
بیا بگردانمت

خود سرش را برداشت
دستش را برداشت
پایش را برداشت
و نظر کرد و دید
زمین موج برداشته می‌دود به شکل فرادی

پرسید: آنکه ایستاده با نامش در اول حیوان و ‌حیات
چگونه دوست ندارد انسان را؟

و زمین خطوط باریکی بود انگار رشته‌های نازک نخ
انگار گیس‌های زنی جوان
که می‌شود با آن‌ها در جهات زیادی خیال کرد.

#شعر
#فریاد_ناصری
از کتاب مقدس
@andaromidvari

نشر مروارید پاییز ۱۴۰۰ کتابی به نام خداینامگ (شاهنامه‌ی فارسی میانه) چاپ کرده است که بسیار کتاب درخشان و نازنینی‌ست.
نویسنده با پیگیری خداینامگ و کتاب‌هایی چون یادگار زریران و کارنامه‌ی اردشیر پاپکان می‌آغازد و سنت‌های شفاهی را نیز بحث می‌کند.
در فصل دوم ترجمه‌ی متون را بررسی می‌کند و در فصل سوم ترجمه‌های عربی خداینامگ را مفصل به بحث می‌آورد و برای ما (عجم‌ها، آجم‌ها خوب است که بدانیم عرب‌ها، آروها چگونه با ما بده‌بستان داشته‌اند و یادمان بیایید تا کجا تا زمزم با زمزمه رفته‌ایم).
پس از آن شاعران شاهنامه‌نویس پیش از فردوسی را ذکر می‌کند و سنت و نوع ادبی «نامه» نویسی را که البته ربطی به نامه‌ی روزگار ما ندارد.
و بعد کتاب را با سه فصل خواندنی دیگر تمام می‌کند؛ مثلا فصل رستم در ادبیات عرب.

خواندن کتاب را به آن‌هایی پیشنهاد می‌کنم که تاریخ ادبی و سنت ادبی ایران برایشان جالب است.
و همین‌طور کسانی که به روابط ادبیات عربی و فارسی علاقه‌مندند به‌خصوص روابط پیشااسلامی، توصیه می‌کنم کتاب را حتماً بخوانند.

قیمت ۹۸۰۰۰ تومان
۳۲۲ صفحه
#نشر_حکمت_کلمه
ما اینجاییم تهران خ مدنی کنار مترو فدک مجتمع پالمیرا همکف ۴۶

نعره زد عشق: «که خونین جگری پیدا شد»
حُسن لرزید: «که صاحب نظری پیدا شد»

فطـرت آشفت: «که از خاکِ جهانِ مجبور
خودگری خودشکنی خودنگـری پیدا شد»

خبری رفت ز گـــــــردون به شبستانِ ازل:
«حــذر ای پردگیــان پرده دَری پیدا شــد»

آرزو بی‌خبـر از خویش به آغـــوشِ حیات
چشـم وا کـــرد و جهــانِ دگــری پیـدا شد

زندگی گفت: «که در خاک تپیدم همه عمـر
تا در ایـن گنبـد دیــرینـه دَری پیدا شــــد»

#اقبال_لاهوری

اقبال هم از آن دست شاعرانی‌ست که از نوجوانی همیشه یک گوشه‌ی ذهنم مشغولش بوده است. نخست اینکه از چهره‌های بارز شاعر_متفکران است. دو اینکه از آخرین جلوه‌های زبان فارسی در شبه‌قاره است اما نه جلوه‌ای رو به‌زوال بلکه به‌عکس یادآور دوره‌های اوج فارسی در شبه قاره است.
او را باید از زیر سایه‌ی تفکر احیاء سنت اسلامی نجات داد تا در فیگور شاعر_متفکرش، بشود فکر کرد، در منظومه‌هایش اندیشید که در گفتگو با چه حرف‌ها و چه کسانی‌ست؟
همین‌طور او اگر چیزی را احیا کرده باشد، احیای چهره‌ی شاعر متفکر است که در ادامه به نیما می‌رسد و پیش از او نیز نیاکانی چون فردوسی و خیام و عطار و مولوی دارد.
و یک نکته‌ی مهم اینکه او چه تصوری از فارسی، عجم و ایران و وطن دارد؟ پاسخ به این پرسش می‌تواند در این روزگار واگرایی بارقه‌هایی برای همگرایی بدهد البته اگر بگذارند.

پی‌نوشت: چند دقیقه بعد از انتشار به ذهنم رسید تا این را هم بنویسم که معیار من برای شاعر در معنای واقعی‌اش نسبت داشتن با همین فیگور شاعر_متفکر است. می‌دانم که به‌ظاهر تعریف بسیار محدودی ارائه می‌دهم اما در برابر زیبانویسان، تصویرسازان، هرروز چیزی‌نویسانِ شاعر، تنها این شاعر_متفکر است که در نهایت همه‌ی آثارش حتی آن‌ها که نسبت بهم در تضاد و تناقضند، شبکه‌‌ای فکری می‌سازد که با ارجاع به آن می‌شود گفت: جهان و انسان و خدا و دیگر چیزها در نظرگاهش چه جایگاه و معنا و مفهومی دارند.
@andaromidvari

نسبت ساختاری و بن‌مایه‌ای توفان جمشید و دژش با توفان نوح و کشتی‌اش

فریاد ناصری

پرسش اصلی طرح، این است که چه نسبت ساختاری و بن‌مایه‌ای می‌توان بین دو روایت اسطوره‌ای و دینی برقرار کرد؟ و در گام بعدی اگر نسبت مشابهت برقرار باشد تکرار این ساختار و مشابهات در دو روایت، گویای چه نکته‌ای می‌تواند باشد؟

خلاصه و موجز اگر گفته شود: پس از دوره‌های آرامش حکومت جمشید به او خبر می‌رسد که زمستان سختی در راه است و او باید خود را آماده‌ کند و حیوانات و انسان‌ها و به‌عبارت درست‌تر حیات روی زمین را با بردن آن‌ها به دژی مستحکم (ور جمکرد) زنده نگه دارد. در داستان توفان نوح نیز می‌خوانیم که بعد از نهصد سال ارشاد پیامبر خدا، مردمان بسیار کمی ایمان می‌آورند و خداوند نیز توفانی می‌فرستد اما پیش از آن به نوح می‌گوید: کشتی‌ای بساز و از حیوانات هر کدام جفتی و یارانت را در آن پناه بده.

سه محور شباهت را می‌توان این‌جا به بحث گذاشت: نخست ساختار آمدن واقعه‌ای هولناک و نجات تخمه‌ی‌ هستی بر زمین. دوم شخصت‌هایی که وظیفه‌ی نجات به آن‌ها محول می‌شود. سوم تدبیر این‌جهانی و غیرماورایی برای نجات حیات بر روی زمین: در یکی ساخت دژی محکم و در دیگری ساخت کشتی‌. می‌شود نتایج مختلفی می‌شود از این دو روایت به دست آورد نخست، این روایت‌ها در دو ساحت متفاوت از یک واقعه‌ی رخ داده خبر می‌دهند. دوم اینکه در یک بررسی نمادین و مفهومی بخواهیم بگوییم که این ساختار و این بن‌مایه‌ها می‌خواهند مفهومی مشترک را بیان کنند.

#فریاد_ناصری
@andaromidvari

شعر‌ تهی از کتاب مقدس به یاد علیرضا نوری

خوانش: فریاد ناصری
گیتار: محمد بهراد

دوست دیرینم بهراد که دلتنگش هستم.

@sad_Sada
@andaromidvari

عارف، واعظ و پیرِ بنیان‌گذاران سلسله‌های خواجگان* و نقشبندیه*

خواجه یوسف همدانی، عارف، واعظ و پیرِ بنیان‌گذاران سلسله‌های خواجگان* و نقشبندیه*. ابویعقوب یوسف‌بن ایوب در 440 یا 441 در قریة بُوزَنْجِرد نزدیک همدان و بر راه ساوه ـ ری به دنیا آمد.

سلسله مشایخ او به واسطه عبداللّه جوینی به جنید بغدادی* می‌رسد (رجوع کنید به کاتب سمیرمی، ص 327).خواجه یوسف در میان مردم، محبوب و در سخنوری و وعظ چیره‌دست بود (ابن‌تغری بردی، ج 5، ص 268) و مجالس پرشوری را در خانقاه خود در مرو برپا می‌کرد (رجوع کنید به فخرالدین صفی، ج 1، ص 16؛ شعرانی، ج 1، ص 135). استقبال از این خانقاه تا آنجا بود که آن را کعبه خراسان لقب داده بودند.

وی کمی پیش از مرگ، چهار تن از اصحاب خود را به خلافت و نیابت برگزید که عبارت بودند از: عبداللّه بَرَقی، حسن انداقی، احمد یَسَوی* و خواجه‌عبدالخالق غجدوانی* (فخرالدین صفی، ج 1، ص 14ـ15) که دو تنِ اخیر بنیان‌گذاران دو طریقت مهمِ یَسَویه* در آسیای مرکزی و خواجگان در ماوراءالنهر بودند. در واقع، اهمیت خواجه‌یوسف همدانی در تاریخ تطور اندیشه‌های صوفیانه چنان است که سلسله نقشبندیه در فاصله مرگ وی تا بهاءالدین نقشبند* (متوفی 791) به نامِ خواجه یوسف، خواجگانیه نامیده شده است.

حالا که آمده‌ام همدان زیر سایه‌ی درختان حی‌دره، حیدره که به قول دوست مانا یادم کورش معنای بهشت دارد، نشسته‌ام.
مثل همیشه به حرمت کسان و  نام‌هایی که به البند نگاه کرده‌اند، دلم می‌خواهد خم شوم و خاکش را ببوسم.
از باباطاهر و فتحه و برکه، عین‌القضات، میرسیدعلی همدانی، شیخ یوسف همدانی، مجذوبعلی‌شاه قراگوزلو، شیخ موسی ادیب نثری، پرویز اذکایی، عبدالله کوثری که عمرش بلند باد تا الی‌ماشاالله بزرگان دیگری هم‌سنگ البند.

همین سبب شد که مطلبی پیرامون شیخ یوسف همدانی اینجا بگذارم، اگر وسعت طریقت نقشبندیه در ایران و دیگر کشورها و قدرت نفوذ شیخ احمد یسوی را در ترکیه و... بدانید، متوجه اهمیت عظیم شیخ یوسف خواهید شد.
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

تنها اثر بازمانده‌‌ی خواجه یوسف همدانی. به تصحیح محمدامین ریاحی
@andaromidvari