ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
Rajaz
Camel
رها شدن بر دلنشینی امواج این نت‌ها به عصر
#camel
@Faryad_naseri
علی‌رضا نوری برای نشان دادن این میل و قصد به سمت ویرانی‌ها و ویرانه‌ها، معتادها، مرگ و اضمحلال و زوال، آداب‌مدانی و زبان می‌رود. برای او زبان، مکان است. مکانی که به تمام این مفاهیم برای بودن و شدن امکان می‌دهد. مکانیت برای او اهمیت زیادی دارد، چنانکه زمان را هم در تمام شکل‌هایش با تجلی‌های مکانی نشان می‌دهد. در انتزاعی‌ترین لحظات او زبان را مکانی برای تمام چیزهایی می‌بیند که زیست و زندگی امروز ما را انباشته‌اند. زبان فارسی سرزمین و مکانی‌ست که برای ویرانی در هر گامش مستعدتر شده است. این توجه به مکان تجلی‌های گونه‌گونی در کار علی‌رضا نوری دارد. نزدیک‌ترین و مشهودترین تجلی‌اش توجه او به مکان زیستش است: همدان. گویی او می خواهد بار دیگر سرزمینش را در کلمات بر پا کند.
دو سوزن در شانه‌هام
دو میخ کف پاهام
برازنده‌ی آهن بودم در کمبود سرزمین
وزیدم چون بادی در عصرهای همدان بر دست فروش‌ها/ پافروش‌ها
... شکل دایره‌ی تاریخ در جغرافیای من دایره‌تر بود.(نوری. 1394: 19)
مکانی که نوری در کلماتش بر آن دست می‌گذارد، کوچه‌ای‌ست در تاریخ جا مانده (همان: 25) این کوچه، این معبر در شعر علی‌رضا نوری با دهان این‌همان می‌شود. آن هم از راه وجودی که از طریق تخیل واقعیت دارد.
یک تخیل بودم
که راه می‌رفت. (همان: 26)
#علیرضا_نوری
#کتاب_شهر
#فریاد_ناصری
متن کامل این یادداشت را در فایل زیر بخوانید👇👇👇👇👇 @faryad_naseri
محمد قهرمان،مهدی اخوان ثالث،محمدرضا شفیعی کدکنی، تیر ۱۳۵۹، منزل شفیعی کدکنی- از فیسبوک عادل بیابانگرد جوان @faryad_naseri
«گور خر»
در
قفسی
از خود
#هایکو
نمی‌دانم از کیست هجده سال پیش دوستی برایم خواند و در یادم ماند.
@Faryad_naseri
تربیت کودکان بر اساس جنسیت جنایت است

گروهی از طرفداران حقوق و آزادی زنان در دانشگاه پرینستون، پانزده مجموعه کتاب برای کودکان و صد و چهل و چهار کتاب آموزشی برگزیده در مدارس را طی یکسال تحلیل کردند.
بررسی آنها نشان می دهد که پسربچه ها قهرمان 881 قصه، اما دختربچه ها فقط قهرمان 344 قصه هستند. پسربچه ها در اردو روی درخت ها کلبه می سازند، به اکتشاف در غارها می پردازند، به پدرهای شان کمک می کنند ولی دختر بچه ها لبخند می زنند، با عروسک ها و پیشی ها بازی می کنند و نان قندی می پزند. طرفداران حقوق و آزادی زنان در این مقاله نوشته اند: از همان دوره ی آمادگی به بعد، بچه ها یاد می گیرند که پسرها فرمانده هستند و دختر ها فرمانبر.
در 144 کتاب آموزشی برای سالهای اول دبستان مادر ها همه در آشپزخانه هستند حال آنکه در واقعیت امر چهل درصد مادرهای آمریکایی در کارخانه یا اداره کار می کنند.

اگر فرزند دختر دارید// النا جانینی بلوتی// ترجمه ی محمد جعفر پوینده// نشر نی// ص 128

#بچه_ها_فیلسوف_به_دنیا_می_آیند
@Faryad_naseri
Coda
دوست داشتن شاید آموختن
گام زدن درین جهان است.
آموختن ساکت بودن
مثل بلوط و زیزفون افسانه
آموختن دیدن.
نگاهت بذر می‌افشاند.
درختی نشاندم
من حرف می‌زنم
زیرا تو برگهایش را می‌تکانی.
#اکتاویو_پاز
#حشمت_جزنی
@Faryad_naseri
اما دل بستن به خیال آینده و آرمانخواهی خود را از زمانه، از زمان، از حال دزدیدن است. پیشگویی و گذشته گشایی که کشک است. گذشته گذشته و رفته است و آن که می آید هیچش به بابا، به گذشته، به دیروز نمی برد. می ماند حال. حال هم که بر همه گان می گذرد. کسی با گفت من به باغ "حال" نمی آید. باید در حال بوده باشی. تاریخ روزهای رفته بر تو را که نباید کتاب تاریخ بازگو کند. باز کن تا بر تن ات، بر من ات چه رفته است. کتابی هست که هنوز و تا همیشه بر پوست نقر می شود تا جنم ات را بخواباند. تن ِ نوشته همان تننوشته است. تکه ای از نامه ی #سردار_صالحی @faryad_naseri
راستی ابرو در کژی‌ست.

#عراقی
#لمعات
@faryad_naseri
شرط می بندم که در مکتب پرندگان تعلیم خواهی دید
و شاخ و برگی از واژگان بر تن تو تنپوشی یونانی خواهد پوشاند
که شکست ناپذیر جلوه کنی.
#ادیسه_آس_الیتیس
#فریدون_فریاد
@FARYAD_NASERI
خنده ی پهنا در صورتمی
فکر عمیق در صورتمی
حتا آن غم که دویده در صورتمی

از تو حرف نمی زنم
از بشره از صورت کتاب می گویم
تواش اگر که نمی توانی بخوانی
در روز رازهای آشکار
پس بر چشم ها و گوش ها و قلبت مهری نهاده اند
ای مقرب و محفوظ
نگه داشته شده در شباب و از آسیب
که سورت خوانان
به ناهنگام پیر می شوند


#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
سرزدن حالا یک ساله شد. از دوستانی که تازه راجع به سرزدن نظر لطف داشته اند. یکی فرشته نوبخت عزیز (داستان نویس) و یکی هم حسین مکی زاده ،شاعر و مترجم، دوست داشتنی که نظر هر دو مایه ی شادی است.
دوراس یک شعر غنایی بی نظیر نوشته است و من مدام فکر می کنم چشمانم با چشمان چه کسانی در تماشای این شعر هم تجربه است؟ پایان شب @faryad_naseri
Forwarded from جامعه‌شناسی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎬 ویدیوی جديد ناسا در مورد عظمت جهان.

در شرح آن چنين آمده:
"اگر در مشاهده این ویدیو دچار بحران وجودی نشدید، از عناصر قوی تری ساخته شده اید."

⚠️ حتما تماشا كنيد.

🌐جامعه شناسی👇
🆔 @IRANSOCIOLOGY
نیما یادداشت دیگری هم دارد به نام "دوره‌های فهم". این یادداشت گویا رونوشت دیگری از یادداشت پیشین‌اش است. تنها این‌جا نام‌گذاری مشخص‌تری دارد: "دوره‌های سطحی، صوری و دوره‌های عمقی و معنوی" در توضیح می‌نویسد که دوره‌ی اول فهم با فکر و تعقل است اما در شرح دوره‌ی دوم ابتدا با اصطلاحات عرفانی نظیر حق‌الیقین پیش می‌رود تا شاید مطلب با تکیه بر داشته‌ها و اصطلاحات سنتی و فرهنگی درک شود اما بلافاصله به شرح خود باز می‌گردد: "با دل می‌بینید بعد اعم از دل و دماغ با تمام وجود خود مثل این‌که با گوشت تنش حس می‌کند و با تن خود فهم می‌کند و به مفهومات خود جذب می‌شود"
اگر دقت کنید در سیر عبارت نخست دیدن است بعد با گوشت حس کردن و با تن فهم کردن و جذب شدن به مفهومات خود. خواسته یا ناخواسته، دانسته یا ندانسته مراتی طی می‌شود که در هر مرتبه فاصله‌ی بین نگرا و نگریدنی بین دانا و دانستنی کم می‌شود. گویا نیما ادامه‌ی تبار است. از آن‌جا که ابوسعید سخن را در هوا نهاده او حرف را می‌گیرد و آغاز می‌کند. ادامه می‌دهد. ابوسعید تا دیدن آمده بود. نیما از دیدن آغاز می‌کند با گوشت که جزیی از تن است حس می‌کند اما این‌جا هم گوشت و هم حس، جزء‌اند.
گوشت در کلِ معنادار تن وسعت می‌گیرد تا حس نیز به نتیجه برسد و فهم شود اما هنوز مرحله‌ای مانده است. همان چیزی که در یادداشت پیشین نیما آن را با فعل "چسیبدن" صورت‌بندی کرد. این‌جا با یک فعل ترکیبی دیگری که هر چند از آن هاله‌ی لمسی برمی‌گذرد اما نفوذ و عمق بیشتری را می‌رساند، بیان می‌کند: جذب شدن؛
طرافتی در کار است، این فاعل شناسا، این دانا و داننده این نگرنده نیست که مفهومات را، دانستنی و نگریدنی را جذب می‌کند. ‌طوری‌که آن‌ها جزیی از بودن همیشه حاضر او باشند بل‌که دانا و داننده، نگرنده جذب در مفهومات می‌شوند. این دانستنی‌ها و نگریدنی‌ها هستند که دانا و داننده را دربرمی‌گیرند و می‌مانند. آن‌ها می‌مانند و عین داننده می‌شوند.
نکته: نگرا را به جای فاعل شناسا می‌گذارم. نگرایی که نگرشی در جهان دارد. نگریدنی هم همان چیزی‌ست که موضوع شناخت است، قرار است نگریسته و دانسته شود.
#نیما
#دوره_ها_ی_فهم_2
@faryad_naseri
صبح سر جلسه امتحان مراقب ایستاده بودم و مدام این شعر #خیام در سرم دور می زد:
آنانکه محیط فضل و آداب شدند
در جمع کمال شمع اصحاب شدند
ره زین شب تاریک نبردند به صبح
گفتند فسانه ای و در خواب شدند.

خیام دیگر بیش از آن است که یک شخص باشد. یک چهره و الگو و نگرش جهانی است. اما ما که با او در یک زبان می زییم او را چطور می بینیم. #دکتر_شایگان در کتاب "پنج اقلیم حضور" در بخشی جداگانه به خیام پرداخته است متاسفانه کتاب دم دست نیست که دوباره نگاهی به آن بیندازم.
با خودم که نگاه میکردم دیدم بسیاری از بزرگان چهره ی غلطی از خیام و زیست خیامی به دست داده اند.
یا عیش و خوشباشی ای که به فرجام و فردا نمی اندیشد.
یا ذم تلخ دنیا چنان که گویی رسالت خیام و زیست خیامی تلخ کردن کام زینده است.
در حالی که خیام و زیست خیامی را باید "شادمانی زیستن" فهمید. در جهان خیامی تسامح و تساهل و درست ترش آسانگیری حرف اول را می زند.
خیام زندگی را اینگونه نشان می دهد تلالو و درخششی بین دو هیچ، حرف این است که این هیچ ها را چطور بفهمیم. این هیچها از آن رو هیچ اند که من با تن و پیکر انسانی ام و شعور و شناخت این پیکرم به آنها دسترسی ندارم. حالا شاید پیکر و شناخت دیگری باشد که از من امروز مغفول است و آنجا این دو هیچ معنایی دیگر پیدا کنند اما فی الحال همین فرصت در بین برای من و این تن مهیاست. زندگی یک در بین بودگی غنی از میل و شادی است رد و اثر میان دو پوشیدگی به عبارت بارتی اش. خیام به این درز و شکاف و آشکارگی که زندگی است خیره نگاه میکند و ما را به تماشای همین تلالو زیبایی فرا می خواند که فرصت کوتاه است و در این مختصر چون و چرا نمی گنجد. نه مناقشه بر سر حقیقت و نه حتا حسرت دیروز و نه حتا اینکه سودای فردای در آن هیچ را در سر بپزیم، بل که پاسدار زندگی باشیم. در نگاه دینی هم پاسداری از نعمت شکر نعمت است. و حمد و شکر نعمت به جا آوردن تنها راه رستگاری و وظیفه ی آدمی. پس خیام رسالت آدمی را در این جهان درست تر از هر کسی فهمیده است. این زاویه ی دید غریب اوست که او را چنین غیر طبیعی نشان می دهد. در حالی که اگر طبیعی بودنی باشد اوست که طبیعی است.
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
👍2❤1
دنیای ترانه
Edit Piaf – Edit Piaf - Non Je ne Regrett
امروز صبح تمام با صدای شورانگیز ادیت پیاف طی شد و هر وقت پیاف گوش می کنم. یاد دوستم "سیما بازیار" با من است که می دانست من این صدا را دوست دارم و یکجا تمام آهنگ هاش را برایم آورد.
بر خلاف آن ایده‌ی مرسوم و عوامانه و همه‌گیر از عشق – زمانی من نیز باورش داشتم- که عشق را برهم زننده‌ی نظم موجود و نیرویی انقلابی به‌حساب می‌آورد وَ رایج‌ترین تلقی از عشق است. تلقی‌یی که بر زیبایی‌شناسی‌یی پوپولیستی استوار است و همیشه نقش تسکین‌ دهنده‌ی عقده‌ها و حقارت‌های طبقاتِ فرودست و نازل را بر عهده دارد. عشق امری‌ست حساب‌گر و به نفع ِ حفظ وضع موجود. این نقش دوگانه‌ی عشق، در فرهنگ ما دارای نشانه‌ها و نمودهای فراوانی‌است. اما آن بخشی که بر نافرمانی و برهم زنندگی ِعشق تاکید دارد بیشتر از دیگر نقش‌های‌اش نشان داده شده است. پر رنگ‌تر و برجسته‌تر. در حالی‌که آن بخش و قسمتی که نشان دهنده‌ی در نظم‌ بودگی و درخدمت ‌بودگی این امر است و بر این وجهه از عشق تاکید دارد؛ بسیار زیرکانه در قصه‌ها و حکایت‌ها و ضرب‌المثل‌ها مخفی گشته است. تا بدون آن‌که به‌چشم بیاید اذهان مرده و منجمد را تحت سلطه و سیطره‌‌ی خود نگه‌دارد. #در_خدمت_و_خیانت_عشق #فریاد_ناصری متن کامل در فایل زیر👇👇👇👇 @faryad_naseri