🎧 جستجوی موزیک در آهنگیفایآهنگ «فرستاده یا پیامبر» گری مور را با هم بشنویم. آهنگهایی مشابه این آهنگ و در این حال و هوا را ممنون میشوم معرفی کنید.

در کنار آن راه اصلی نوشتنم، گاهی نیز سرک می‌کشم به راه از پیش‌رفته و آنجا هم پیش می‌روم.
یک‌جور بازی است اما شاید حقیقت فقط در بازی رخ دهد و آن راه که راه است بی‌راه است و آن‌جا که راه به شوخی و بازی پیش می‌رود، درهای پیش‌شده باز می‌شوند. در اوراد حاشا، رفتن در این راهِ از پیش‌رفته را «رؤیانویسی» نامیدم، در این قطعات اما بنیاد چیز دیگری‌ست، یعنی از آن راه رؤیا هم، کمی خواسته‌ام بچرخم. چرخیده‌ام؟ نمی‌دانم!

@andaromidvari
#فریاد_ناصری

اگر حوصله داشته باشم، پیامهای کاری اما دوستانه را به نظم می‌نویسم. مثلاً برای محمد قائمی نوشته‌ام:

قائما برخیز دنیا را از پر از انصاف کن/  یا به چیزت هیبت مکاریان را صاف کن

یا

قائما ما را نمی‌بینی چرا؟
چون شدستی ای رفیق خوش‌نوا؟
منزل نو بر تو باشد چون جنان
پر ز خنده، پر ز شادی، پر ز جان
چشم من بر این ورق چون چشمه شد
در ره تو کل هامون چشمه شد

برای بهنام ناصری نوشتم:


نام تو که هست بهترین نام/ به از تو شده است کام ایام/

نیماست به ذات اسم، هم اسم/ در یاب ورا عزیز الاصنام


امروز برای آقای خوش‌صفا نوشتم:

لطفی بنما و وقت بگذار
این مختصرک به فارسی آر
این جمله و جمله‌ی سپس را
تا ساده شود به بنده این بار


#اخوانیات در حالات اخوانی
#فریاد_ناصری

بعضی وقت‌ها به باد برای پریشان کردن موهام
به باران برای خیس کردن صورتم
و به کسی برای شکستن قلبم اجازه می‌دهم
بعد:
موهایم را جمع می‌کنم
چترم را باز می‌کنم و
دلم را می‌بندم.

تمامش، همین.

جان یوجل
#canyücel
#فریاد_ناصری

پی‌نوشت: برای این شعر، یک عکس، یک نقاشی بفرستید.

▫️ شعر اَبری

هر غروب اینجا مرا می‌کُشند
شبیه بادِ گیسوان من است این آبی
اشیا خسته ایستاده‌اند بر زمین
فقط خانه‌ای را که تازه ترک کرده‌ام پیدا نمی‌کنم
و یک کشتی به گل نشسته است در آستانه‌ی در
و تازه هر غروب به زور دلم را می‌زنند

آنم که خون سفید دَلمه بسته در نامش، اِبروام
گاهی باران تندم و گاهی بند می‌آیم
چنانم که آتش نمی‌سوزاندم
من اما آتش را در دو دستم گرم می‌کنم
درحالی‌که غزلی را، ترانه‌ای را در تنم می‌پژمرم
و این‌چنین... هر غروب قلبم را به آتش می‌کشند

گاهی هرچه از این چاه‌ها می‌کشم، یوسفم را پیدا نمی‌کنم
گاهی رودخانه‌ای را می‌نوشم که صندوق و سبدی آورده
باور کنید و سوگند می‌خورم که هرشب
دست و پای دلم را به صلیب می‌کشم.

از دیروز قلبم را به سوزنی دوخته‌اند.


▫️ شعری از ابرو اوزدن
▫️ از کتاب «خوانده شدن با نام بی‌‌نهایت»
▫️ برگردان به پارسی: فریاد ناصری
▫️عکس: نمایی از فیلم درخت گلابی وحشی به کارگردانی نوری بیگله جیلان

▪️ آستراخان کافه | مجالی برای هم‌هوایی | کانالی برای راه یافتن به جهان سیال موسیقی و ادبیات

🌀| @astrakancafe

حس غریب دلتنگی همگانی

این حسی که در عنوان از آن یاد کردم، چیزی است که هر آدمی با تمام وجودش آن‌ را در لحظات مختلفی از زندگی‌اش درک کرده است.
اینکه این حس از کجا می‌آید و چگونه شکل می‌گیرد، پرسشی است که در ساحت‌های مختلف، پاسخ‌های مختلفی دارد. روانشناسان چیزی می‌گویند، فلاسفه هم چیزی، عارفان سخنی اما شاید عجیب باشد که بدانیم فیزیک‌دانان هم برایش پاسخی دارند.

خیلی‌وقت‌ها این حس دلتنگی غریب در زبان عموم به زندگی‌ها نزیسته پیوند می‌خورد، یعنی آن امکان‌هایی که وجود داشتند و محقق نشدند.
این محقق نشدن‌ها را من زمانی با بیانی اگزیستانسیال به انتخاب ربط دادم و برای روشن شدن حرف که زندگی ما، حاصل انتخاب‌ها و عدم انتخاب‌های ماست، گفتم تصور کنیم ما گیرنده‌هایی هستیم در فرکانس‌های مختلف تنظیم شده، موج صدا و تصویری را می‌گیریم که بر روی فرکانسش تنظیم شده‌ایم، اگر کانال را عوض کنیم یا پیچ رادیو را بپیچانیم چیز دیگری می‌بینیم و می‌شنویم.

حالا می‌بینم فیزیکدانان از جهان‌هایی حرف می‌زنند که در همه‌جا هست اما ارتعاش ذرات فیزیکی ما فقط برای این جهانی که در آنیم تنظیم شده است. تا جایی که من فهمیدم حداقل با این جسم و وجود در این شرایط، فرصت درک جهان‌های دیگرِ در اطرافمان را نداریم. یعنی بخشی از آن چیزها که می‌توانست ممکن باشد بالذات از دسترس ما خارج است. پس باید با این دلتنگی همگانی کنار بیاییم و تاب بیاوریم.

#فریاد_ناصری

محمدرضا فشاهی، اندیشمند و شاعر، خوانده ناشده‌ی مهم ماست. زمانی که سروش و اردکانی و فردیدی‌ها و دیگر اهل فکر، سعی کردم قضاوتی نباشد و همه را در زمین فکر بنشانم، یکه‌تاز میدان بودند و بعضی‌ها هنوز هم هستند، یک نفر داشت راه تحقیق و خرد را می‌رفت.
قبلاً هم کتاب ارسطوی بغدادش را اینجا معرفی کرده‌ام.

ما آمدیم در زدیم، در زدیم و صدایی نبود
جز هماهم ارواح، در انجماد برهوت
و قهقه هایی از درون که
در بادیه می‌رفت
و باز می‌گشت.
#شاپور_جورکش از جور روزگار رهید.

معرفی کتاب
خفیه‌نگاری خشونت در سرزمین آدم لتی‌ها. اثر شاپور جورکش

توماس داکوئن فیلسوف دوران فئودالیسم قرون وسطا، که فلسفه‌اش بیان‌گر و توجیه‌کننده‌ی سلسه‌مراتب (هیرارشی) دورانش بود، فلسفه را علم به وجود از آن حیث که وجود است می‌داند.
چنین نگاهی را، البته به تقریب، چند قرن بعد علامه طباطبایی در فلسفه‌ی ما دارد.

در نسبت‌جویی وجود اندیشی هایدگر با پیشینیانش، حتماً توماس داکوئن باید در نظر گرفته شود.
#فریاد_ناصری

عارفانه خواندن متون فلسفی، خود اگر امکانی باشد، دست‌کم اکنون برای ما امکان نیست و بی‌راهه است. یعنی تا وقتی که متن فیلسوفی را تا نهایت امکان‌هایش در ساحت‌های فلسفی نخوانیم، خود غلط است که ناخوانده را هم غلط بخوانیم. از این قرار عارفانه خواندن هگل و شاعرانه‌عارفانه خواندن نیچه و رمزآلود خواندن لکان و فروید، همین‌طور رازواره خواندن هایدگر نه‌تنها چیزی به ما نمی‌افزاید که داشته‌هامان را گل‌آلوده و مهمان آمده را هم نشناخته به اشتباه آشنا می‌کند.
شکی نیست که کسانی چون «گورویچ» هگل را به‌ویژه هگل جوان را عارف و فلسفه‌ نظری‌اش را «عرفان محض» خوانده‌اند. بدون تردید عرفان دو عارف نامدار آلمانی «اکهارت» و «ژاکوب بوهم» یعنی دو فلوطین‌گرای اروپایی، بر اندیشه‌های هگل جوان تأثیر بسیار داشته است. هگل جوان تحت تأثیر عمیق اکهارت، اظهار می‌دارد که خداوند و «وجود»، «هوهویه» (IDENTITE) هستند... خداوند بدون «عالم خلق» چیزی نیست و خداوند پیش از خلق یا تکوین عالم نه‌تنها برای مخلوقات که برای خود نیز غیرقابل شناسایی است... خداوند با خلق خویشتن را نیز خلق کرده است... فویر باخ متذکر می‌شود که عرفان و اشراق هگل، عرفان و اشراق عقلانی شده است... *
یا نیچه که تمام اجدادش کشیش بوده‌اند و خودش نیز تا هجده سالگی تو گویی سالکی‌ست که غرق کتاب مقدس است. کودکان همسالش او را «کشیش کوچک» و «عیسای در محراب» صدا می‌زدند تا اینکه او دست از خدای اجدادش شست و خدای دیگری جست.
فروید و لکان و هایدگر را هم اگر ببریم در بستر عرفانِ مأنوس فارسی چیزی حاصل نخواهد شد، جز بردن مهمان در بستری نادرست. هرچند همان نخست هم نوشتم. اول در سیاق خواندن و آنگاه نو و دیگرگونه خواندن.
در سیاق‌خواندن، بیش از هرچیز به روش مربوط است. یعنی مربوط است به روش خواندن و استخراج روش اندیشه‌ی آن اندیشمند و اندیشیدن با آن روش تا رسیدن به همان نتایج. آن‌گاه بازگشتن و درنگ کردن در اینکه حالا چگونه و چه طور دیگری می‌شود خواند؟

#فریاد_ناصری

فلسفه، فرهنگ و اشتراک زنان

نخستین بحث جدی اشتراک زنان را در نزد افلاطون می‌بینیم و می‌خوانیم آنگاه که می‌خواهد مردان حکیمان و حاکمان از نزاع بر سر زنان دور باشند و از دغدغه تربیت فرزند آزاد، نظام اشتراک جنسی را پیش کشید، اگرچه بعدها از این نظام و پیشنهاد برگشت.
در پیشنهاد نخستش زنان چون مردان بارآمده و تربیت شده‌اند و از این رو آن‌ها هم از تعهدات و مسئولیت‌های عرفی رهایند و این حکومت است که باید بار مسئولیت تربیت فرزندان را به عهده بگیرد.
«زنان پاسدار باید متعلق به همهٔ مردان پاسدار باشند و هیچ یک از آنان نباید با مردی تنها زندگی کند.کودکان نیز باید در میان آنان مشترک باشند.»
در مباحث فرهنگی ما شاید بشود از اشتراک مردان در چند همسری حرف زد که باورهای مذهبی نیز آن را تأیید می‌کنند اما مثلا چند شوهری یا اشتراک جنسی را نفی و رد می‌کنند.
در دوران معاصر مسئله‌ی اشتراک زنان نوعی نقد و حمله‌ی اخلاقی فلسفی به مواضع کشورهای سوسیالیستی یا به‌عبارت بهتر کمونیستی بود. منتقدان چنین می‌گفتند که «سوسیالیسم علمی... مروج فحشا و اشتراک زنان است» و البته پاسخ می‌شنیدند که «بورژوازی پوشش عاطفه آمیز و احساساتی مناسبات خانوادگی را از هم درید و آن را به مناسبات صرفا پولی تبدیل نمود...» این نقدهای تیز و پاسخ‌ها تا بدان‌جا می‌کشد طرف مقابل کمونیست‌ها را متهم می‌کند که زنان را چونان ابزار می‌بینند و معتقدند ابزارها باید مورد بهره‌برداری همگانی باشد و کمونیست‌ها هم پاسخ می‌دهند: «بورژواها به اینکه زنان و دختران کارگران خود را تحت اختیار دارند، اکتفا نمی‌ورزند و علاوه‌بر فحشای رسمی، لذت مخصوصی می‌برند که زنان یکدیگر را از راه بدر کنند»
اسپوتنیک فارسی در گزارشی تلویحا این را تأیید می‌کند که زنان در جوامع سوسالیستی آزادی جنسی و بیشتری داشته‌اند. حرف یکی از این زنان را که به طوری اماری با او مصاحبه شده است، بخوانیم:
«البته همه چیز نظام کمونیستی خوب نبود ولی من کار مطمئن داشتم و به حمایت شوهر احتیاج نداشتم و به دلخواه خود روابط عاشقانه برقرار می کردم". او در باره دختر خود که حالا بزرگ شده و کار می کند چنین تعریف کرد: "او فقط کار می کند و خسته می شود. دخترم ازدواج کرده، حالا شب هر دو از کار برمی گردند و زورشان فقط به تماشای تلویزیون می رسد. وقتی من سنشان بودم من از زندگی لذت بیشتری می بردم". "دورچوا" در پایان گفت: "بلغارستان سوسیالیستی به من آزادی داد و دموکراسی کنونی بخشی از این آزادی را از من گرفت»
در تاریخ ایران نیز حسن علی ذکره السلام از خداوندان الموت صلای قیامت در داد و تکالیف شرعی را برداشت که گاهی از آن تفسیری مشابه، تفاسیر بالا شده است.
«حسن پسر محمّد بن بزرگ امید در سال 529 هـ . ق/ 1134 م. دیده به جهان گشود و در سال 557 هـ . ق/1162 م. جانشین پدر شد. او که بعدها به نام «حسن علی ذکره السلام» یا «علی ذکره السلام» مشهور شد، در هفدهم رمضان سال 559 هـ . ق/ 18 اوت 1164 م. صلای قیامت در داد. او که از آن پس خویش را امام خواند، از جانب امام مستور اعلام داشت که «امام زمان شما را درود و ترحم فرستاده است و بندگان خاص گزیدۀ خویش را خوانده و بار تکلیف شریعت از شما برگرفته است». حسن علی ذکره السلام «پس از آن از منبر به زیر آمد و دو رکعت نماز واجب عید بگزارد و در سراسر آن روز مردم به یکدیگر تهنیت همی گفتند و بغایت از آن عید و از آن مراسم اظهار شادی و عیش کردند. تکالیف مناهی شرع را از مردم برداشته بودند و در آن روز بفرمود تا در مؤمنآباد قهستان و همه جا روز راحت و عیش و فراغت باشد.»
بدین سان صلای قیامت در داده شد و چند هفته پس از قلعۀ الموت در قهستان و پس از چندی در شام نیز مراسمی به همین سبب برگزار گردید و انقلاب دینی تمام عیاری به وقوع پیوست.
دوست داستان‌نویس در غربتی هم بود که باور داشت، در ایران کهن ما زَن‌دان داشته‌ایم و زنان را چون اموال می‌انباشته‌اند.
این فراهم آوردن مطالب و سیر مختصری به آن‌ها دادن برای این بود که ببینم در کدام جوامع زن‌ها واقعاً آزاد و محترم بوده‌اند؟ البته که تعریف احترام و آزادی را هم بهتر است روشن کنیم، ولی فعلاً فکر می‌کنیم که تعریف حداقلی یکسانی از این مفاهیم در زبان و فرهنگمان داریم که مسلماً با تعریف آن خانم بلغارستانی متفاوت است.
#فریاد_ناصری

“Yaşamanla yaşayacağım,
Bütün güzelliklerde
Varlığım varlığına sinecek

Seveceğim seni
Ağaçların yeşilinden
Göklerin mavisinecek”

Fazıl Hüsnü Dağlarca
زندگی خواهم کرد با بودنت
در تمام زیبایی‌ها
وجودم در تو شکسته خواهد شد

دوستت خواهم داشت
از سبزی درخت‌ها
تا آبی آسمان‌ها.

فاضیل حوسنو داغلارجا
#فریاد_ناصری
داغلارجا شاعری که دوستش دارم.

اول تنهایم گذاشتند
بعد گفتند: او تنهایی را دوست داشت.
سزای کارکوچ. از شعرهای غربی
#فریاد_ناصری

رنگ تاریخ بر فهم‌ ما


بسیاری از نام‌ها پرده بر فهم و فهمیدن ما شده‌اند. قرار بر این بوده که نام آشکارکننده‌ی مفهوم چیزی باشد اما به مرور چیزها زیر سایه‌ی نامی مشترک، استقلال و هویتشان را از دست داده‌اند.
این اتفاق یا درست‌تر این تحریف سایه بر تمام زیست ما انداخته است. سایه‌ای که نمی‌گذارد شکل درست چیزها را بدانیم. چنانکه گاهی شبیه مشتی دیوانه‌ایم که در عالم وخم خود هر کدام نقشی برداشته‌ایم و بر سر آن نقش نیز جدل و مرافعه داریم.
شاید روشن‌ترین مثال برای ما آغاز 《اسلام》 باشد. آیا کسی می‌تواند مدعی باشد، اسلام‌های بعد از پیامبر، آن اسلام مدنظر پیامبر بوده‌اند؟ آیا کسی می‌تواند مدعی این باشد که 《اسلام》 حکومت‌های اسلامی یکی بوده است؟ هیچ انسان عاقلی این را نمی‌پذیرد.
پس ما نام مشترکی داریم بر چیزهای مختلف، حالا همین مسیر را اگر ادامه دهیم و برویم سراغ تمدن اسلامی، و مرتبتی بعدتر 《هنر اسلامی》، اکنون آیا می‌توانیم مدعی شویم که آنچه ذیل نام 《هنر اسلامی》 شناخته شده است آیا یک هنر است؟
آن‌ها که می‌گویند: نه! که نگارنده نیز از آنان است. تکیه بر تطور تاریخی، برداشت‌های مختلف تاریخی و تفاسیر گوناگونی دارند که هر امری در روزگاری به خود دیده است.
اما آن‌ها که می‌گویند: آری! سعی می‌کنند با یافتن خصیصه‌ای مشترک، یا حالتی که بتواند همه تاریخ را یکجا کند و با آن خصیصه و حالت مشترک شرح دهد.
درحالی‌که تاریخ، آن چیزی است که بر پوست انسان‌ها می‌رود، اسلام، حکومت‌های اسلامی، مسلمانان و هنر اسلامی نیز هر کدام خود امری تاریخی‌اند که رنگ تاریخ و تفاسیر زمانه را بر خود دارند.
این تازه‌ جدای از آن امر درونی فهم است که سبب تفاوت برداشت‌ها می‌شود. شاید اینجا کسانی بپرسند: هنر مدرن چطور؟ آیا ما یک مدرنیته و مدرنیسم داریم؟ آیا می‌توان خصیصه‌ یا حالتی یافت که هنرهای مدرن را یکجا ک ذیل یک‌چیز خاص بتواند، شرح دهد؟
#هنر
#هنر_اسلامی
#هنر_مدرن

مرحبا ،خوش گلدین، ای روح و روانیم ، مرحبا !
ای شکر لب ، یار شیرین ، لا مکانیم ، مرحبا !

سؤز:عمادالدین نسیمی

mərhəba
ایفا:
Ali riza Albayrak and Hüsenin Albayrak
بکتاشی

اگر گفتم خسته‌ام، باور نکن، نیستم
سال‌های زیادی زندگی خواهم کرد
با دستانی فشرده بر روی زخم‌
که تاریخ درد را کم کنم.
#احمد_ارهان
#فریاد_ناصری

زمان نتوانست شعر نیما یوشیج را از رونق بیندازد. زمان که سیلاب‌های فرساینده‌اش سرافرازترین بناها را فرو می‌شکند، زبان و اندیشه‌ی او را واژگون نتوانست کرد. یک قرن و دو سال پیش، میرزاده‌ی عشقی منظومه‌ی «قصه‌ی رنگ پریده»‌ی نیما را در هفته‌نامه‌ی قرن بیستم منتشر کرد و از آن روز، شعر او موضوع گفتگو و جنگ در ادبیات فارسی بوده است. از نیما بسیار گفته‌اند و نوشته‌اند و پرونده‌ی نیماشناسی در نقد مدرن ادبی باز است و باید که باز بماند. کتاب تازه‌ی فریاد ناصری به‌نام «سرنوشت تازه»، نگاهی نو به شعر و جهان نیما دارد و به‌گمانم از آن کتاب‌هایی است که افق‌های دیگری را برای شناخت نیما نشان می‌دهد. ‌‌
‌
‌
@bafehayeranj
mohsentowhidian.com

به تو که فکر می‌کنم
سنگریزه‌ای در قلبم گرم می‌شود.

بدری رحیم ایوب‌اوغلو
(شاعر و نقاش)
#فریاد_ناصری

@andaromidvari

https://inters.org/experience

تجربه چیست؟


مقاله‌ای خواندنی که معنا و مفهوم تجربه را در یک سیر دقیق نشان می‌دهد. از دوستان مترجم حاضر در جمع اگر کسی همت کند و آن را فارسی کند، عالی است.

@andaromidvari