ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
دوراس یک شعر غنایی بی نظیر نوشته است و من مدام فکر می کنم چشمانم با چشمان چه کسانی در تماشای این شعر هم تجربه است؟ پایان شب @faryad_naseri
Forwarded from جامعه‌شناسی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎬 ویدیوی جديد ناسا در مورد عظمت جهان.

در شرح آن چنين آمده:
"اگر در مشاهده این ویدیو دچار بحران وجودی نشدید، از عناصر قوی تری ساخته شده اید."

⚠️ حتما تماشا كنيد.

🌐جامعه شناسی👇
🆔 @IRANSOCIOLOGY
نیما یادداشت دیگری هم دارد به نام "دوره‌های فهم". این یادداشت گویا رونوشت دیگری از یادداشت پیشین‌اش است. تنها این‌جا نام‌گذاری مشخص‌تری دارد: "دوره‌های سطحی، صوری و دوره‌های عمقی و معنوی" در توضیح می‌نویسد که دوره‌ی اول فهم با فکر و تعقل است اما در شرح دوره‌ی دوم ابتدا با اصطلاحات عرفانی نظیر حق‌الیقین پیش می‌رود تا شاید مطلب با تکیه بر داشته‌ها و اصطلاحات سنتی و فرهنگی درک شود اما بلافاصله به شرح خود باز می‌گردد: "با دل می‌بینید بعد اعم از دل و دماغ با تمام وجود خود مثل این‌که با گوشت تنش حس می‌کند و با تن خود فهم می‌کند و به مفهومات خود جذب می‌شود"
اگر دقت کنید در سیر عبارت نخست دیدن است بعد با گوشت حس کردن و با تن فهم کردن و جذب شدن به مفهومات خود. خواسته یا ناخواسته، دانسته یا ندانسته مراتی طی می‌شود که در هر مرتبه فاصله‌ی بین نگرا و نگریدنی بین دانا و دانستنی کم می‌شود. گویا نیما ادامه‌ی تبار است. از آن‌جا که ابوسعید سخن را در هوا نهاده او حرف را می‌گیرد و آغاز می‌کند. ادامه می‌دهد. ابوسعید تا دیدن آمده بود. نیما از دیدن آغاز می‌کند با گوشت که جزیی از تن است حس می‌کند اما این‌جا هم گوشت و هم حس، جزء‌اند.
گوشت در کلِ معنادار تن وسعت می‌گیرد تا حس نیز به نتیجه برسد و فهم شود اما هنوز مرحله‌ای مانده است. همان چیزی که در یادداشت پیشین نیما آن را با فعل "چسیبدن" صورت‌بندی کرد. این‌جا با یک فعل ترکیبی دیگری که هر چند از آن هاله‌ی لمسی برمی‌گذرد اما نفوذ و عمق بیشتری را می‌رساند، بیان می‌کند: جذب شدن؛
طرافتی در کار است، این فاعل شناسا، این دانا و داننده این نگرنده نیست که مفهومات را، دانستنی و نگریدنی را جذب می‌کند. ‌طوری‌که آن‌ها جزیی از بودن همیشه حاضر او باشند بل‌که دانا و داننده، نگرنده جذب در مفهومات می‌شوند. این دانستنی‌ها و نگریدنی‌ها هستند که دانا و داننده را دربرمی‌گیرند و می‌مانند. آن‌ها می‌مانند و عین داننده می‌شوند.
نکته: نگرا را به جای فاعل شناسا می‌گذارم. نگرایی که نگرشی در جهان دارد. نگریدنی هم همان چیزی‌ست که موضوع شناخت است، قرار است نگریسته و دانسته شود.
#نیما
#دوره_ها_ی_فهم_2
@faryad_naseri
صبح سر جلسه امتحان مراقب ایستاده بودم و مدام این شعر #خیام در سرم دور می زد:
آنانکه محیط فضل و آداب شدند
در جمع کمال شمع اصحاب شدند
ره زین شب تاریک نبردند به صبح
گفتند فسانه ای و در خواب شدند.

خیام دیگر بیش از آن است که یک شخص باشد. یک چهره و الگو و نگرش جهانی است. اما ما که با او در یک زبان می زییم او را چطور می بینیم. #دکتر_شایگان در کتاب "پنج اقلیم حضور" در بخشی جداگانه به خیام پرداخته است متاسفانه کتاب دم دست نیست که دوباره نگاهی به آن بیندازم.
با خودم که نگاه میکردم دیدم بسیاری از بزرگان چهره ی غلطی از خیام و زیست خیامی به دست داده اند.
یا عیش و خوشباشی ای که به فرجام و فردا نمی اندیشد.
یا ذم تلخ دنیا چنان که گویی رسالت خیام و زیست خیامی تلخ کردن کام زینده است.
در حالی که خیام و زیست خیامی را باید "شادمانی زیستن" فهمید. در جهان خیامی تسامح و تساهل و درست ترش آسانگیری حرف اول را می زند.
خیام زندگی را اینگونه نشان می دهد تلالو و درخششی بین دو هیچ، حرف این است که این هیچ ها را چطور بفهمیم. این هیچها از آن رو هیچ اند که من با تن و پیکر انسانی ام و شعور و شناخت این پیکرم به آنها دسترسی ندارم. حالا شاید پیکر و شناخت دیگری باشد که از من امروز مغفول است و آنجا این دو هیچ معنایی دیگر پیدا کنند اما فی الحال همین فرصت در بین برای من و این تن مهیاست. زندگی یک در بین بودگی غنی از میل و شادی است رد و اثر میان دو پوشیدگی به عبارت بارتی اش. خیام به این درز و شکاف و آشکارگی که زندگی است خیره نگاه میکند و ما را به تماشای همین تلالو زیبایی فرا می خواند که فرصت کوتاه است و در این مختصر چون و چرا نمی گنجد. نه مناقشه بر سر حقیقت و نه حتا حسرت دیروز و نه حتا اینکه سودای فردای در آن هیچ را در سر بپزیم، بل که پاسدار زندگی باشیم. در نگاه دینی هم پاسداری از نعمت شکر نعمت است. و حمد و شکر نعمت به جا آوردن تنها راه رستگاری و وظیفه ی آدمی. پس خیام رسالت آدمی را در این جهان درست تر از هر کسی فهمیده است. این زاویه ی دید غریب اوست که او را چنین غیر طبیعی نشان می دهد. در حالی که اگر طبیعی بودنی باشد اوست که طبیعی است.
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
👍2❤1
دنیای ترانه
Edit Piaf – Edit Piaf - Non Je ne Regrett
امروز صبح تمام با صدای شورانگیز ادیت پیاف طی شد و هر وقت پیاف گوش می کنم. یاد دوستم "سیما بازیار" با من است که می دانست من این صدا را دوست دارم و یکجا تمام آهنگ هاش را برایم آورد.
بر خلاف آن ایده‌ی مرسوم و عوامانه و همه‌گیر از عشق – زمانی من نیز باورش داشتم- که عشق را برهم زننده‌ی نظم موجود و نیرویی انقلابی به‌حساب می‌آورد وَ رایج‌ترین تلقی از عشق است. تلقی‌یی که بر زیبایی‌شناسی‌یی پوپولیستی استوار است و همیشه نقش تسکین‌ دهنده‌ی عقده‌ها و حقارت‌های طبقاتِ فرودست و نازل را بر عهده دارد. عشق امری‌ست حساب‌گر و به نفع ِ حفظ وضع موجود. این نقش دوگانه‌ی عشق، در فرهنگ ما دارای نشانه‌ها و نمودهای فراوانی‌است. اما آن بخشی که بر نافرمانی و برهم زنندگی ِعشق تاکید دارد بیشتر از دیگر نقش‌های‌اش نشان داده شده است. پر رنگ‌تر و برجسته‌تر. در حالی‌که آن بخش و قسمتی که نشان دهنده‌ی در نظم‌ بودگی و درخدمت ‌بودگی این امر است و بر این وجهه از عشق تاکید دارد؛ بسیار زیرکانه در قصه‌ها و حکایت‌ها و ضرب‌المثل‌ها مخفی گشته است. تا بدون آن‌که به‌چشم بیاید اذهان مرده و منجمد را تحت سلطه و سیطره‌‌ی خود نگه‌دارد. #در_خدمت_و_خیانت_عشق #فریاد_ناصری متن کامل در فایل زیر👇👇👇👇 @faryad_naseri
این کودکی من است. آن دست که بر سینه ی من است. یک شب به خط سرخ شعرهایی نوشت و سوخت. من هر بار چشم هایم را نگاه می کنم حیرت می کنم
👍1
جفتی دست مومن و وفادار به زانو
جفتی دست که الگوی سنگ و بالند
جفتی چاه بلند با ده کوره ی نازک که رفته اند به سینه کش نفس های عمیق ام

بنویس:
برداشت بی رویه از دستها
ریشه ی کلمات را می خشکاند
ایمن کن پایت را در خاک
به حوضچه های کوچک ایمان و آب

جفتی دست که نه جفتی تیغ
آب خورده از دانایی آتش
غزلهای عریانی نوشته ام با این دستها برایت در هوا

جفتی ستون آب، نریزنده و پایا
که سالهاست میدوند به هوای بوسیدن بوت
و این معجزت کمی نیست و کسی نمی داند
چگونه بر خاک راه می رویم و فرو نه
چگونه آب در هوا می ایستد و نمی افتد
آب پرنده و سخت
که ایستاده با پاهای زلالش
آبی که وقتی می دود
الگوش دست های منند.

#فریاد_ناصری
@FARYAD_NASERI
ManouchehrShibani_SarabhayeKaviri.pdf
260.3 KB
کاروان من/ رفته است/ و راه را/ با خود برده ست #سرابهای_کویری #منوچهر_شیبانی @faryad_naseri
صحبتی با یکی از دوستان داشتیم در تفاوت فیس‌بوک و ایسنتاگرام و تلگرام. ایشان بیشتر بر این بعد از تفاوت تاکید داشتند که آنجا امکان پیام‌گذاری هست و مشارکت در کانال تلگرامی نه. گفتم که نشانی خودم را گذاشته‌ام و راه بحث و نظر باز است. دوستان هر کدام در هر موردی از مطالب نقد و نظری داشتند بفرستند حتمن درج خواهد شد. برای من اما این بعد از تفاوت مهم است که آنجا در سلطه‌ی اعداد دوستانت نمی‌دانستی که واقعن خوانده می‌شوی یا نه؟ این جا لااقل می‌دانی این تعدادی که هستند مایل‌اند که بخوانند حالا دیر یا زود. اصل خواندن است نه همین‌طور در شمار اعداد دوستان هم بودن.
ارادتها
Babak Bayat
Audio
آیا نمی شود این صدا و این شعر و حزن را به یاد گلشیری شنید؟
شاهد یک بازی کمی خطرناک و مهیج بودیم. به هر حال بازی اشکنک داره سر شکستنک داره. نداشته باشه که کسی باور نمی کنه بازی جدیه

دوستان صف رو بهم نزنین. موقعیت اعلی برای سلفی
حکایت :کار، کار کیست؟

نخست: تاریخ معاصر ما دوره‌ای تمام و کمال نشان می ‌دهد که حتا روشن‌فکران‌مان وقتی فکر می‌کردند که کار، کار کیست؟ پاسخی جز این نداشتند که کار کار انگلیس است. بماند این‌که این نکته نشان می‌دهد ما خود درگیر هیچ کاری نبوده‌ایم. یعنی آنقدر کاری نمی‌کرده‌ایم که حتا ظنی به خود نداشته‌ایم.

دوم: عصر ما طی نشده است پس در معاصریم هنوز اما یک نکته، یک چرخش ضمیر جالبی در فکرهای‌مان رخ داده است. کار، کار خودشان است. یعنی از آنها به ایشان رسیده‌ایم. یعنی هنوز خودمان هیچ دخالتی در هیچ کاری نداریم و کماکان کار را دیگران می‌کنند. بررسی این چرخش از آنها به ایشان، کاری لازم و واجب است. چه کسی باید این‌کار را بکند؟

سوم: نکته‌ی درخشان‌تر ماجرا این است که عده‌ای به وجود آمده‌اند سخت روشن‌فکر که اینها با هر نوع تحلیلی از آکادمیک تا سبزی‌پاک‌کنیک مخالف‌اند. اینها منتظرند تا دیگران بگویند کار، کار کیست؟ تا نخست نفی کنند بعد بگویند کار، کار کیست؟ جالب این‌که همان تحلیل را می‌دهند اما با زبانی که یکجوری خیلی خاص است.

چهارم: آقایان اگر کسی می‌گوید کار کار خودشان است. منظورش این نیست که حالا خودشان بلند شده‌اند و راست راست گفته‌اند برویم این‌کار را بکنیم. منظورشان این است که خودشان یک‌کارهایی کرده‌اند که بعضی اتفاقات بیفتد. حالا شما بگو: مهندسی شده، بگو حسن اتفاق گیج بودن کننده که به جای درست کردن کار به‌طور کورکورانه کار کرده است. حالا اگر مهندسی شده بهتر از این است که کار، کار خودشان است. خب مهندسی شده کار کرده‌اند.

پنجم: من به شخصه تخصصی ندارم در تشخیص دقیق کار کار کیست؟ حرفی هم اگر می زنم حدس و گمان است. و سخت به این پرسش معتقدم:ما که مرغ زیر برنج را نمی بینیم چطور گربه را در مکه می بینیم؟
کتابی خواندنی درباره ی شعر و زندگی #میرزاده_عشقی از #سولماز_نراقی

@FARYAD_NASERI
سخن در میانه است



سخن در میان است که باغش را "در" می یابی و در میان است که از باغ می شوی. در آغاز سخن بود و سخن خدا بود. سه خن: سه خانه: آفتاب ــ زمین ــ ماه: پدر ــ مادر ــ بچه. سخن سه سو دارد. گفت و گوی پدر و مادر، دو همسر، دو همبر نیست. سخن تنها گفت پدر و گوی مادر نیست. سخن یکسویه و فرمان از غیب نیست. سومی "او"ی غایب ِ غیر نیست، بچه است، کودکی که در خانه نشسته است و فردای خانه است. یک سوی سخن او است. سخن در "میان" است، از میانه به چارسو می گسترد و سر و ته ندارد. سخن با زنده می رود، بر نفس، حاضر. سخن بر دم می رود و با زنده گان. سخن کتاب و کتیبه نمی شود، زنده است. سر و ته به دست نمی دهد که بر سینه ی کوه یا کتاب چون تمامی بنشیند. البته تو را از میان به حاشیه هم می برد، بسیار، اما تو را به جایی نمی رساند که بگویی "تمام" است یا تمام شد. سخنی که سر و ته داشته باشد در کیسه جا می شود و می شود آن را از این ایل به آن ایل، از این چادر به آن چادر کشید. می شود کلام را کالا کرد و کالا در کیسه کرد و کیسه بر کول نهاد و از این "کوه" به آن کوه خدا برد. سخن تمام نیست. سخن در یکی مانده به آخرین نفس تمام می شود. البته سر و ته در سخن هم هست اما در سخن هر ته خود سر داستانی را پیش رو می گذارد و داستان هیچگاه به آخر نمی رسد که بگویی آها، گرفتم. سخن دستگیره ندارد. به دست نمی آید. نکته البته دارد. نکته ها. اما حد زمین را زده اند. جایی باید نقطه بیاید. من غروب آخرین زنده را بر زمین دیده ام. #سردار_صالحی @faryad_naseri