Utama 2022

✅ 720p

@movieo_bot 🆔

📥 لینک دانلود:
🔗 http://dl.movieobot.xyz/?id=VDR8J2cv6frbMZBs

❗️این لینک پس از 24 ساعت منقضی میشود.

می‌دونی کرکس چه‌جوری می‌میره...؟
نمی‌دونم بابابزرگ، چه جوری؟
وقتی که احساس کنه دیگه مفید نیست
وقتی نتونه پرواز کنه
وقتی احساس ضعف کنه...
می‌ره نوک قله‌ی کوه
بالهاش رو به عقب جمع می‌کنه
پاهاش رو بلند می‌کنه
و می‌ذاره سقوط کنه
می‌خوره به صخره و می‌میره
از اون لحظه به بعد یه چرخه‌ی جدید شروع می‌شه...

#فیلم
#اوتاما

@andaromidvari

The philosophy of Virginia Woolf
https://ethics.org.au/the-philosophy-of-virginia-woolf/

فلسفه‌ی ویرجینیا وولف
پرسش‌های مشترک ولف و دیوید هیوم
و روش‌های گوناگون پاسخ‌دهی و پاسخ‌های گوناگونشان


@andaromidvari

تجربه‌ی زیباشناختی می‌تواند ما را برای اخلاقی زیستن آماده کند، چنانکه کانت می‌گوید اما بعد از اخلاق، تنها چیزی که زندگی را شاد و معنامند می‌کند، تجربه‌ی زیباشناختی است.

#اخلاق
#تجربه_زیباشناختی
@andaromidvari

رستاخيز ادبی ایران
رعدی آذرخشی
@andaromidvari

رستاخيز ادبی ایران
رعدی آذرخشی
@andaromidvari

رعدی آدرخشی در این خطابه و گفتار
دست بر مسائلی می‌گذارد و به پرسش‌هایی پاسخ می‌دهد که پرسش‌هایش در زمانه‌ی ما هم از نو برآمده‌اند. ایراداتی که بر ادبیات کهن گرفته می‌شده و هنوز هم می‌گیرند. تعریف ادبیات یا پرسش مهم 《ادبیات چیست؟》
نقش ادبیات در جهان مدرن، نقش ترجمه، جایگاه رمان و داستان و آینده‌ی ادبیات.
رعدی آدرخشی در باب همه‌ی این مسائل نکات قابل تأملی پیش می‌کشد، از درخشان‌ترین‌هایش اینکه جهان مدرن زهری است که ادبیات پادزهر آن است، این استعاره و بیان تمثیلی وقتی بیشتر می‌درخشد که بدانیم منظور او این است که نمی‌شود بدون توجه به فرهنگ مدرن، تکنولوژی جهان مدرن را گرفت و به کار برد.
دیگری نقل‌قولی است که می‌گوید در اخذ و ترجمه‌ی ادبیات اقوام دیگر نه آنچه را می‌گویند بلکه رمز تصرف و ابداع معانی تازه‌ را بگیریم. این حرف را بعدها فوکو نیز می‌گوید در عبارتی که روش را بیاموزید.
بازخوانی متونی چنین ار واجبات است که 《مسائل ادبیات فارسی》 را دوباره باز بیندیشیم. رستاخیز ادبی را پیشنهاد می‌دهم و امیدوارم دوستان این پیشنهاد را در اولویت‌های نخست و جدی کارهایشان قرار دهند که تاریخ فکر ماست که ناخوانده مانده است. بعد از 《#رستاخیز_ادبی_ایران》 متن‌های ناشناخته و کمتر خوانده‌ شده‌ی دیگری را نیز اینجا منتشرخواهم کرد و پیشنهاد خواهم داد. نیچه گفته بود: من از سرسری خوانان بیزارم. من می‌گویم: از مشهورخوانان و دم‌دستی خوانان بیزارم. چراکه اینان حامی دم‌دستی بودن و رواج‌دهندگانش هستند.

#پی‌نوشت: حتی جایی هم از احتمال این حرف می‌زند که وسایل بیان‌ها ممکن است تغییر کند و چیزهای دیگری دردها و شادی‌های ما را بگویند، اگرچه ادبیات هیچ‌وقت نابود نشده و نخواهد شد.

#فریاد_ناصری
#رعدی_آذرخشی

@andaromidvari

یکبار خیلی سال پیش بر شعرهای ضیا‌الدين ترابی چیزی نوشتم به نام 《ادبیات پایداری یا ادبیات پافشاری》 که گمش کردم و خیالم ماند با حرفم.

یکبار هم می‌خواستم بر مجموعه داستان دو کام حبسِ مریم منصوری بنویسم که اینقدر مثل همیشه اوضاع به‌سامان نبود که نانوشته ماند و خیالم ماند با حرفم.

یکبار هم می‌خواستم از رمان طوطی زکریا هاشمی بنویسم، حتی اسم مطلب را هم انتخاب کرده بودم 《رسولان تاریکی》 پراکنده يادداشت برداشته بودم و مجموع نشد و خیالم ماند با حرفم.

بر کتاب جهیدن محمد قائمی هم یکبار چیزهایی نوشتم و ماند. حالا که درخت ماهی را خوانده‌ام، دیگر نمی‌مانم که بماند. منظور من اوست که دوست هم اوست پس نظرم را می‌نویسم.

علیشاه مولوی، خداش بیامرزاد، یکبار گفت که تو فقط از چیزی که خوشت می‌آید بنویس. از چیزی که خوشت نمی‌اید ننویس. من بعدها حتی از چیزی که خوشم هم آمد ننوشتم، چون فرزاد آبادی گفت: تو حالا ناشری، بهتر است با اهل قلم تند نباشی و من کند شدم.
دیگر از نقد رفتم و 《اهل نظر》شدم.

و اما محمد قائمی، این قلم‌انداز بیش از هرچیز می‌خواهد بگوید: من صدای تو را شنیدم. تو در صدای خودت تنها نیستی. تو در آب‌های تنهایی و تنگ مثل ماهی‌ها دهان نمی‌زنی.

می‌گویند مولانا می‌رفت سمت نوشتن مثنوی و مثنوی تند می‌شد و خیز برمی‌داشت و مولانا را می‌برد. آن سطرها که او می‌رفت گاهی هیچ نمکی ندارد و آن‌ها سطرها که می‌بردش قیامت است.

در کار تو نیز این رفت و آمد هست. من اسمش را می‌گذارم 《دستبرد نحو》 آنجا که تو دست می‌بری در نحو و آنجا که نحو دست‌ می‌برد در تو. آنجا که تو می‌روی که شاعر البته که باید برود، وامدار شعر دهه‌ی هفتادی. آنجا که نحو خیز برمی‌دارد و تو را می‌برد، در هوایی بین موج ناب و شعر حجمی.

ذائقه‌ی من آن نیست که دست ببرد در نحو و دست‌برنده نیز سخت به‌هوش باشد که حالا این را از اینجا می‌برم آنجا و آنجا را کمی می‌کنم جابجا و از این دست صحبت‌ها که این تجربه‌ای است هنری. حالات هر هنرمند هم بنا به مقاماتش بس عزیز است.

اما آن‌سو و رخ نوشتن تو: تو که سکوت و مدام بودن خودت هم، نوعی سلوک است. خیال و مکانیسم تخیلت هم آن‌طرفی است. ان‌سو و رخی که می‌نویسی:

و روز از شانه‌ی خورشیدی که تویی
سرک کشیده به حیات


که آفتاب به هر چهره مجزا تابید


آینه که باشی
به روبرو می‌خودی
به خندیدن می‌خندی


خیال کردم و
خیال پلنگ منزوی بود
...


پی‌نوشت:
شمس آقاجانی به اجبار مرگ از شعر دست شسته است و صابر محمدی نوشته بود که نادیده‌ماندن و تنهایی آدم می‌کشد.
@andaromidvari

مانیفست شاهین ادبی
تندر کیا
@andaromidvari

مانیفست شاهین ادبی
تندر کیا

پیش از این در دو مقاله اصل حرف یکی‌ست، اما یکی مفصل و دیگری خلاصه‌تر از تندرکیا و شاهین و نثم و نگار و کردارش گفته‌ام.
دریافت امروز ما منوط به فهم دیروزی است که کسانی هوای روز را به‌ ضرورت دریافتند و هوای روز چیزی نبود جز نو شدن، دیگر شدن و دیگر گفتن.
غور در این حرف‌ها، روح بیدارشده‌ی فارسی را در دوره‌ای از تاریخ آشناتر می‌کند.

پی‌نوشت: به‌زودی مقاله‌های یاد شده در این فرسته را بازنشر می‌کنم.
@andaromidvari

مرگ داس برداشته و باغ کلمات را درو می‌کند و چه باشتاب آنچه را این سرزمین، به جان آبش داده و پرورده است به دیار خاموشان می‌برد. کار از سوگ گذشته و سوگ‌درسوگ پیراهن عزا به قامت ادبیات می‌کشد.
احمدرضا احمدی را، شاپور جورکش را، شمس آقاجانی را، محمد محمدعلی را... دیگر حتی نمی‌شود با طرح خنده‌ای چشم‌انتظار نوبت خود باشیم.
طوفان به شعله‌های آتش پارسی تازیدن گرفته است و ما تنها امید مشعل‌داران حال و آینده را داریم که دوباره باغ را بیارایند ورنه با این سوگ‌ها، راه نفس نیز بسته است.
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame

تندرکیا و نیما ، شکل دیگر سخن گفتن / به بهانه کتاب «گزارش نهیب جنبش ادبی شاهین» اثر فرشاد سنبل دل

تندرکیا رسول مطرود یا کذاب- مقالۀ من پیرامون شعر و نگرۀ تندرکیا و قیاسش با نیما یوشیج. منتشر شده در شماره چهل نوشتا

ابر دورازخانه

ای ابر دور از خانه
بر کدام کوه‌ها سر خواهی گذاشت؟
کدام رود
قصه‌ی پر فراز و نشیب تو را خواهد گفت؟

ادم‌ها می‌آیند
آنجا که با سر به زمین می‌خوری
عکس خندان می‌گیرند

باد سر سبک
رفته در نخ تو
به خیالش برای ستاره
تور انداخته

اما آنکه در راه‌های آسمان پراکنده می‌رود
خواسته بود
تا آفتاب را ببوسد

ای ابر دور از خانه
تعریف اگر که کنی
آب می‌شوی

#فریاد_ناصری

به اذن خدا

اعراب به ما حمله کرده‌اند
پس ما افسرده‌ایم
چنگیز به ما حمله کرده
پس ما افسرده‌ایم
تیمور به ما حمله کرده
پس ما افسرده‌ایم
آغامحمد چشم درآورده
پس ما افسرده‌ایم
مصدق را تبعید کرده‌اند
پس ما افسرده‌ایم
ما افسرده‌ایم
و آن درخت که به اذن خدا راه افتاده‌است
شاخه‌های مرا می‌برد
تا برگ‌هایم را
به‌کسانی بسپارد
که برای شنیدن باید گوششان بریده شود پدر سوخته‌ها
برای دیدن
برای
برای
برای
واقعا نمی‌دانم برای چه
این درخت راه افتاده
صدایم را از ماشین همسر دوستم در مشهد پخش می‌کند که آلی جان
مبل‌ها‌ی من و زن سابقم را برده گذاشته در خیابان کمیل در خانه‌ی زنی تنها
خودم را
در آغوش هرکس که خاک کرد
سبز نگشتم و برگ ندادم که نشانم باشد
پس مرا نخواهی یافت
چنانکه لولای درِ مانده در باد
از کجا بداند که کدام طرف می‌چرخد؟
این درست
که مدام سرش را می‌کوبد و
بسته نمی‌شود
چراکه افسرده‌است
چراکه مرگ است
و مرگ تا روزی که حتی اولین بادها هم دوباره برخیرند
زنده خواهد بود
اما خیالم راحت است که مرگ هم روزی
که مرگ هم
روزی
خواهد مرد

#فریاد_ناصری

پنبه‌ام را زده نور

آب بودم که
می‌ریختم در خودم
موج
ایستاده در خود
فکرم نمی‌رسید به این‌که آفتاب

حالا پنبه‌ام را زده نور
رشته‌هایم
نخ

افتاده‌ام دست باد
اگر نروم از دست
برمی‌گردم
با همین‌ نشان‌ها
که گذاشته‌ام در راه

#فریاد_ناصری
این شعر و شعر ابر دور از خانه را ۲۷ شهریور نوشتم و شعر به اذن خدا را ۲۸ شهریور ۱۴۰۲

Plato's Magic Ring Allegory and the Lord of the Rings
https://greekreporter.com/2023/09/16/plato-ring-allegory-lord-of-the-rings/


تمثیل حلقه‌ی گیگز یا گایجز افلاطون و شباهتش با حلقه‌ی داستان ارباب حلقه‌ها

نسبت‌های یک روایت فلسفی و یک روایت فانتزی_داستانی
و تآثیر تمثیل حلقه‌ی افلاطون در آثار ادبی دیگر کشورهای غربی

@andaromidvari

در بین مخاطبان این صفحه اگر کسانی هستند که مایل به ترجمه‌ی این یادداشت‌ها و مقالاتند، اینجا امکان انتشارش هست.

سرآغاز کار هنری. بخش یک

سرآغاز کار (اثر) هنری در طرح بزرگ اما منسجم و معنادار تفکر هایدگر چیزی نیست جز بیانِ دیگرِ تلاش او برای فروریختن متافیزیک و ماوراالطبیعه‌ای که انسان را بی‌خانه و بی‌گانه کرده است ـ خوب است که فارسی یاری می‌کند تا از راه واژه‌هایش دریابیم چگونه بی‌گانه همان بی‌خانه است ـ تلاش او وارونه کردن راه وارون شده است. بیرون کشیدن انسان از چنگال زیستنی که از حقیقت دور افتاده، انسانی که غریب و مضطرب است.
اما راه آدمی، آدم غربی لااقل، از کی وارون شد؟ از افلاطون به این‌سو، پیش از افلاطون، حقیقت بود که همه‌ی فضلیت‌ها بود. همه‌ی ارزش‌ها بود. حقیقت زیبا بود. حقیقت خیر بود. وجود هنوز یگانه/ یک‌گانه بود. متافیزیک از جایی آغاز شد که وجود یگانه تکه‌تکه شد و نظرها از وجود به موجود چرخید. شرح موجود در جهانی شرحه‌شرحه به جای حقیقت نشست. اکنون این چیز است. چیز چیست؟ چیز سایه‌، تقلید، رونوشت، بازنمایاننده‌ی مثل‌هاست. چیز جمع دریافت‌های حسی ماست. چیز ماده و صورت است. حالا چیز زیبا چیست؟ زیبا چیست؟ ادبیات چیست؟ فرهنگ چیست؟ تکنیک چیست؟ شاخه‌شاخه ساختیم تا شرحه‌ها را شرح دهیم و این شرح‌ها «طرز معتاد و مأنوسمان» شد، بدیهیاتی شد که سد و مانع شدند. سد و مانعی که اگرچه به ظاهر می‌خواستند چیزها و جهان را بشناسانند اما در واقع مانع شناخت بودند.
باید این را بگوییم که هایدگر هنوز در سرآغاز کار هنری به این نرسیده است که هنر مدرن در عالمی که در آن متافیزیک بر هست و نه‌هست آدمی سیطره دارد، می‌تواند راه نجاتی باشد یا نه؟ بلکه او می‌خواهد در وارون کردن راه وارون شده، بازگرداندن به شکل اول، بازگرداندن معنا به نخستش بگوید که هنر چیست؟ برای رسیدن به این پرسش که خود پاسخی تازه است گام‌به‌گام راه‌های آشنا را افشا می‌کند که چگونه حجابند. کارهای هنری حجابند. هنرمندان حجابند. کار انجام‌شده حجاب هنر است. مواد و چیزهای به کار رفته حجاب هنرند. «تفسیرهای معتاد و مأنوس» حجابند.
#هایدگر #سر_آغاز_کار_هنری #فریاد_ناصری