https://www.instagram.com/p/C3h_QSau9Jy/?igsh=bnRjZTE0dHA3MHV1

دوستان لطفا پیج نشر رو فالو کنید و به دوستانتان معرفی کنید.
صفای وجودتان

#نشر_حکمت_کلمه

https://youtu.be/GQVCIzRO-3I?si=KdbQYiN7YK9QNfzi

#فریاد_ناصری
#پرندگان
#سعادت
#مؤسسه_اوسان
#نشر_حکمت_کلمه

شب‌های داستان پرنیان - شبِ ده - سیمرغ، باز سفید و کبوتر

فایل صوتی

@andaromidvari

در اینستاگرام از دوستانم خواستم نقد و نظر و پیشنهادی اگر دارند، بنویسند. شما عزیزان هم همین‌طور محبتتان زیاد رسیده است به نقد بیشتر محتاجم
@faryadnaseri
تا پرونده‌ی ۱۴۰۲ را هم ببندیم.

یک بیت عجیب و شگفت از بیدل که به احتمال قوی تلمیحی دارد به حدیثی نبوی که نقل به‌مفهوم چنین است که رسول اسلام گفت: اگرچه من این جنگ‌ها را به دستور خدا انجام دادم اما میزان عدل فرزندانم را درگیر خواهد کرد.

اما بیت بیدل:
سنگ هم بی‌انتقامی نیست در میزان عدل
بت شکستی، مستعدّ آتش نمرود باش

#فریاد_ناصری
@andaromidvari

فاصله‌ی تاریخی اگرچه در خود امکان تازه‌خوانی دارد اما گاهی خواندن‌های زیادی را هم مغفول می‌گذارد. ادبیات کلاسیک ما پر از شمشیرهای تیز و تند نقد است. شمشیرهایی که از سلطان تا گدا را نواخته است و فهم اینکه در آن‌ ‌روزگار جسارت چنین نقدهایی داشتن، رفتن به کام شیر بوده است، رنگی دیگر به‌خواندن این آثار می‌دهد. می‌خواستم از کمال خجندی مثال بیاورم دیوانش دم‌دست نبود. حافظ هم که مشهور است پس بیتی از بیدل:


ز شیخ، مغز مجو که همچو حباب
سری ندارد اگر واکنند دستارش

#فریاد_ناصری
@andaromidvari

حافظ
روز نخست بهار
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

روز جهانی شعر مبارک

@andaromidvari

سری نخست کارهای منتشر‌شده‌ی #نشر_حکمت_کلمه
در سال ۱۴۰۲

#با_سیمرغ_واژه_ها
#خواندنی_ها_کم_نیست
@hekmatkalame

...Kimseye benzemez hoşlandığım kadınlar,
O kadınlarki rüzgâra verip saçlarını,
Resimlerde yaşayan,
Şiirlerde yaşayan...

Edip Cansever

...زنانی که دوستشان دارم، شبیه هیچ‌کس نیستند
آن زنان موهایشان را به باد می‌دهند
در عکس‌ها می‌خندند و
در شعرها زندگی می‌کنند...

ادیب جانسور
ترجمه‌ی فریاد ناصری

@andaromidvari

منظومه‌ی حدیث اَلبت





1)

اَلبت

در فکر خود کشیدنم بسیار



2)

در فکر خود کشیدنم بسیار

اَلبت

در حال فکری‌‌ام به شکل ضمیری

خیلی به فکر منا

خیلی به فکر منو

خیلی به فکر منی!



3)

در فکر خود کشیدنم بسیار

اَلبت

در حال فکر کردنم

در فکر ِ کردن‌ ِ حال



4)

در فکر خود کشیدنم بسیار

اَلبت که بسیار

در حال ِ کردن ِفکرم

در فکر کردن ِ به حال!



5)

در تن‌گاه مانده‌ام

گاه‌وار

گاه‌واسا

اَلبت که حتما و بسیار

۸۸/۹/۱۷
#پی‌نوشت: این شعر در هیچ‌کدام از کتاب‌های من منتشر نشده است.
در چند روز آینده چند شعر قدیمی دیگر هم این‌جا منتشر می‌کنم.

#فریاد_ناصری
@andaromidvari

آخرین ترانه‌ی یعقوب



آه پیامبر زیبایی

عشق آزادی است

برای همین است که

آفتاب و ماه و یازده ستاره سجده‌ات کردند



پیراهن خونین تو

پرچم یک شورش بزرگ بود

که برادرانت ناخواسته برافراشتند



و کاروانی که تو را از قلب زمین درآورد

نمی‌دانست

یک جرعه آب خنک می‌تواند

ساکت‌ترین رودخانه‌ی جهان را به طغیان بیندازد



تو تنها پیامبر ممنوعی

که نسل‌های زیادی از دختران خوابت را دیده‌اند

و جوانان زیادی با پیراهن پاره و خونین

در راه تو به زندان رفته‌اند



قیمت سنگین قلبت

کمر پادشاهان را شکسته‌ است



افسون قصه‌ی تو

حتا پیرزن‌ها را هم به بازار کشیده، اما

آشوبی که به راه انداخته‌ای

بازار را به تعطیلی خواهد کشاند



آه یوسفم!

یوسفم!

آتشی که در چشم‌هایت به مصر بردی

عاقبت خانه‌ی فراعنه را به آتش کشید.

#فریاد_ناصری
#شعر منتشرنشده و قدیمی
@andaromidvari

دکتر فریاد ناصری را از دهه هشتاد می شناسم. سکوی نسل شعر دهه هشتاد نشر «آهنگ دیگر» بود. فریاد با پشتکار فراوان نشر «حکمت کلمه» را تاسیس کرد و این روزها ضمنِ زیست ادبی و نگارش شعر به امور نشر می پردازد. شعر فریاد شعری آبرومند است.
فریاد با نو آوری معنایی در محتوا مسیر تازه ای در ذهن می گشاید.
شعرهایی که روخوانی شده ازمجموعه«سرزدن» است.مجموعه ای که شاعر می کوشد.با ترسیم فضایی متنوع رویکردهای اجتماعی و نگرانی های خود را به لحاظ تاریخی بسراید.
فریاد شاعری ست که نمی تواند به پدیده های جهان پیرامونش بی تفاوت باشد و نکرانی شاعر را به روشنی می توان دریافت.

شعر فریاد ناصری
روخوانی حامد رحمتی
©️HamedRahmati

دو دوست، دو هنرمند، دو جمیل.

این چیست در درون آدم‌ها که نمی‌گذارد سبز شوند‌؟ یا چیست که یکی را در عین خشکی سبز می‌کند؟ راسیم نقاش که زمانی شعر می‌گفته، دوست و رفیق جمیل نویسنده است، بعدها نقاش می‌شود، راسیم نقاش؛ اما این آدم که در وجودش هی شاخه‌ها قد بلند می‌کنند تا سبز شوند انگار در مسیر توفان ایستاده است. الکلی می‌شود، جهان مست‌ها را سبز می‌کند. مرده‌ها را می‌بیند. مرده‌ها را می‌کشد. در کافه‌ای به نام می‌موزا لنگر می‌اندازد و جرعه‌جرعه آب بر آتشش می‌ریزد. من نام آدم‌های اين چنين را "رسولان تاریکی" گذاشته‌ام.
جمیل کاووکچو، داستان‌های زندگی دوستش جمیل، نه راسیم نقاش را نوشته است. بخوانیم و مست کنیم.

#ایستگاه_آخر_می‌موزا
#جمیل_کاووکچو
#نسیم_یگانی
#نشر_حکمت_کلمه
#با_سیمرغ_واژه_ها
#خواندنی_ها_کم_نیست

«... ما شراب می‌خوردیم، ولی دلیلی برایش نداشتیم. تلاش هم نمی‌کردیم به دلیلِ این‌ نوشیدن پی ببریم. چیزهایی را گم کرده بودیم و در می‌موزا به‌دنبالشان می‌گشتیم. می‌دانی چرا نتوانستیم پیدایشان کنیم؟ زیرا نشانی‌ها اشتباه بودند...»


ایستگاه آخر می‌موزا
#نشر_حکمت_کلمه
#جمیل_کاووکچو
#نسیم_یگانی

شهیدان کلمه
در مسلخ عشق جز نکو را نکشند


تاریخ ما پر است از شهیدان کلمه و اندیشیدن.
بشماریم؟ سهروردی، نسیمی، حلاج، عین‌القضات، مشتاق، عشقی... پایانی ندارد این سنگ به سر کوفتن‌ها انگار.

همه‌ی شما عمران صلاحی را به طنزها و شعرهایش می‌شناسید اما او در کارنامه‌اش کتابی دارد با نام رؤیاهای مرد نیلوفری با عنوان فرعی احوال و افکار و آثار سعید سرمد کاشانی.

مقدمه‌ی عمران چنین می‌آغازد:
《واقعه
بعدازظهر روز جمعه، هجدهم ربیع‌الثانی سال ۱۰۷۰ هجری قمری، پس از نماز جماعت، جنب مسجد جامع دهلی. در برابر چشم نمازگزاران، سعید سرمد را گردن زدند! به فرمان اورنگ زیب (پادشاه وقت هندوستان) و فتوای ملا عبدالقدیر(قاضی القضات شهر دهلی).》

سرمد رباعی‌سراست و عمران اتفاقی دفتری از رباعیات سرمد را پیدا می‌کند و می‌افتد دنبال اینکه ردش را بزند تا به درستش برسد و نتیجه می‌شود کتابی که نزدیک به کلیات سرمد است، به‌قول خودش.

نی سروقدی که رو نماید، یار است
نی سیمبری که زر رباید ، یار است
آن یار گزین که هر چه خواهی، بدهد
یاری که به کار تو بیاید، یار است.


یاری بگزین که بی‌وفایی نکند
دلخسته ترا در آشنایی نکند
پیوسته در آغوش و کنارت گردد
هرگز ز تو یک گام، جدایی نکند

#سرمد_کاشانی
#عمران_صلاحی
@andaromidvari

یکی از بدیهیات معتادی که درباره‌ی تفکر فیلسوفان جاافتاده این است که فیلسوفی نشسته و باخودش فکرد کرده و به نتایجی رسیده است که چنین و چنان. اما واقعیت این است که هیچ فکری در خلا پیدا نمی‌شود. خیلی‌ها وقتی از افلاطون حرف می‌زنند او را مسبب خلق موهومات جهان مثل می‌دانند و ریشه‌ی بلای ایده‌آلیسم را در او می‌جویند. تو گویی افلاطون در خلا می‌زیسته، پس و پیش و تاریخی نداشته، شرایط تاریخی و ضرورتی ایجاب نکرده که او به چیزهایی بیندیشد و پاسخی پیدا کند.
بیایید جهانی را تصور کنیم که ابر و باد و مه و خورشید و فلک هر کدام خدایی هستند و قهرمانان هر قومی بدل به خدایی شده‌اند و خدایان در حال جنگ و نزاعند و بین خدا و آدمی، کار تا به نزدیکی جنسی هم رسیده است. یعنی انسان به این رسیده است که جهان انسانی وجود دارد و جهانی دیگر که جهان خدایان است. پس دو جهان و دو وضعیت و دو منطق داریم. البته انسان‌ها عاقل‌تر از خدایانند و مدام باید خدایان خشمگین و وحشی آلت به‌دست را راضی نگه‌دارند. هر تکه از سرزمین خاورمیانه تا مصر هم هر کدام راهی می‌زند و خدا و خدایان و قهرمانانی دارد.
در این میان پادشاهی ایرانی ـ کورش ـ سرزمین‌ها را طی فتوحاتی یک‌پارچه می‌کند و خدایان اقوام حالا عاطل و باطل مانده‌اند. انسان به این می‌رسد که این خدایان در جهان خدایی اشتباهی بوده‌اند. یعنی جهان خدایی می‌ماند و خدایان عوض می‌شوند. حالا باران را خدای باران نمی‌آورد و گیاهان را خدایان خدای گیاهان نمی‌رویاند و خدای آب، آب‌ها را نمی‌جوشاند. هر کس برای خودش خدایی نیست. پس باید جهان را دوباره تبیین کنیم. چطور و چگونه؟
چیزها و اعیان بر اساس کلیات خمسه فصل و نوع و جنس و ذات و عرض تقسیم بندی می‌شوند و ارتباطشان با آن جهان غیرانسانی، یعنی جهان خدایان و معنوی بدل به مثل و ایده می‌شود. افلاطون حرف نمی‌تراشد. افلاطون نمی‌بافد. بلکه به ضرورتی در زمانه‌ی خودش پاسخی با عقل زمانه‌اش می‌دهد. و همین تبیین افلاطونی در برابر نوع دیگر تبیین وحیانی می‌ایستد. یعنی ما دو نوع تبیین از نسبت جهان انسانی با جهان خدایان داریم. تبیین وحیانی و ارسال رسل و خبرآوری و تبیین اعیان و مثل افلاطونی که در تبیین افلاطونی است که اخلاق و انسان‌سازی عرفی و لاییک ممکن می‌شود.
مثل افلاطونی وجود داشت. عینی بود. خارجی بود و موثر بود. و در برابر وجود اعیان زمینی از اعتبار و اصالت با آن‌ها بود. کلیات و مقوله‌بندی‌های ارسطو هم تلاشی بود برای نظم‌بخشی دوباره بین آسمان و زمین، خدایان و انسان‌ها و نسبت‌ها و روابطشان. یکی از مهم‌ترین اتفاقاتی که قرن‌ها و قرن‌ها به تمام جهان زنگ یونانی داد. منطق ارسطویی بود که ابزار و آلت صدق و کذب و استدلال است. همه‌ی ارباب تفکر در هرکجا کوشیدند که فکر خود را با منطق ارسطویی هماهنگ کنند.
نکته‌ی جالبی را خلاصه بگویم و بگذرم که عقول و مراتبشان و افلاک و مراتبشان که نزد فلاسفه بود و بعدها در طریقت‌های عرفانی هم به‌شکل پذیرفته‌ای ادامه پیدا کرد، یکی از مهم‌ترین نکات و ایده‌هایی بود که غزالی در تهافت الفلاسفه به نقد آن پرداخت. از نظر غزالی اراده و افلاک اجرام آسمانی قابل پذیرش نیست. عقل و نفسی در افلاک نیست...


#فریاد_ناصری
@andaromidvari

🍃🌸
روزِ شعرِ بهاری حکمت کلمه

در این نشست همراه با شاعران، منتقدین و اهالی فرهنگ و ادب شعر می‌خوانیم.

ورود برای عموم رایگان است.
.
.
زمان: جمعه، ۲۴ فروردین
مکان: مجموعه فرهنگی هنری کاف‌کتاب

@osanschool
@hekmatkalame
@andaromidvari

امشب داشتم در قابوسنامه و اخلاق ناصری و اندر منفعت شرابِ نوروزنامه‌ی خیام می‌چرخیدم که در آداب مستی و هم‌نشینی... بخوانم. البته اوحدی هم در آداب باده‌خوری شعری دارد... واقعیتش دنبال چیزی بودم، نیافتم اما این جمله از اخلاق ناصری یادگار باشد که《در حديث مستان خوض نكند》خوض در متن به‌معنای تأمل و دقت و گوش دادن به‌فال است.
بعد یادم به رباعی‌ خیام افتاد و از آنجا به سخنی از مولانا
نخست اما رباعی خیام:

می گرچه حرامست؛ ولی تا که خورد؟
وانگاه چه مقدار و کی و با که خورد؟
هرگاه که این چهار شرط آید جمع؛
گر می نخورد مردم دانا که خورد؟
و
سخن مولانا در پاسخ به حرمت می:

-تا که خورَد؟ چه اگر مشکی شراب را در دریا ریزند، متغیر نشود، و او را مکدر نگرداند، و از آن آب، وضو ساختن و خوردن، جایز باشد. اما حوضک کوچک را، قطره‌ای شراب، بی‌گمان که نجس کند. و همچنان، هرچه در بحر نمکدان افتد، حکم نمک گیرد. و جواب صریح آنست که: اگر مولانا شمس الدین می‌نوشد، او را همه‌چیز مباح است که حکم دریا دارد...


نقاشی هم زن مست از گوستاو کوربه است.
#فریاد_ناصری
@andaromidvari