عراق عجم یا پهله

عراق عجم نام جغرافیایی است که در سایه‌ی تصور یکدست از ایران، و غلبه‌ی فرهنگ ایران شرق در محاق رفته است. عراق عجم بنیادهای خودش را دارد، فرهنگ و عرفان و ادبیات خاص خودش را. نه اینکه هیچ ربط و پیوندی با جهان و عالمی ایران نداشته باشد ولی چنانکه خراسان بنی از بن‌هاست. عراق عجم نیز بنی از بن‌هاست که کمتر بدان توجه شده است. پهله، فهلوی نیز نام‌هایی‌اند که به زاد و بود این جغرافیا و فرهنگ اشاره دارند.
این خطه از آذربایجان تا شمال شیراز در خط جبال زاگرس امتداد داشته و دارد. تبریز و ری و قزوین و قم و همدان و اصفهان... از کانون‌های مهم این خطه بوده‌اند.

@andaromidvari

بهانه‌ی این مطلب این بود که فیلمی از قلعه‌ی قورتان اصفهان دیدم که با زبان کهن پهلوی، به قول گوینده زرتشتی معرفی می‌شد. چند روز قبل هم یک معرفی از ابیانه دیدم که با زبان کهن پهلوی ابیانه را ویانه یا ویان معرفی می‌کرد.
در منطقه‌ی کبودراهنگ روستایی با نام "ویان" داریم و قلعه‌ای به نام باشقورتاران.

قلعه باشقورتاران یا قز قلعه سی، قلعه‌ای تاریخی است که در شهرستان کبودراهنگ استان همدان واقع شده است. این قلعه بر فراز کوهی در نزدیکی روستای باشقورتاران قرار دارد و به دلیل موقعیت استراتژیک خود، در طول تاریخ از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده است.
تاریخچه:
تاریخ ساخت قلعه به طور دقیق مشخص نیست، اما با توجه به نحوه ساخت و معماری آن، به نظر می‌رسد که پایه اولیه آن در دوره ساسانیان بنا نهاده شده باشد. سپس در دوره اسماعیلیان نیز مورد استفاده قرار گرفته و مرمت‌هایی در آن انجام شده است.
معماری:
قلعه باشقورتاران از سنگ‌های لاشه و ملاط ساروج ساخته شده و شامل بخش‌های مختلفی از جمله حصارها، برج‌های دیده‌بانی، اتاق‌ها و راهروها است. حصار قلعه به صورت دیواری سنگی قطور و مستحکم است که در برخی قسمت‌ها هنوز پابرجاست. برج‌های دیده‌بانی نیز در نقاط مختلف حصار قرار دارند و امکان دیده‌بانی و دفاع از قلعه را فراهم می‌کردند.
اهمیت:
قلعه باشقورتاران به دلیل موقعیت استراتژیک خود، در طول تاریخ به عنوان یک پایگاه نظامی و دفاعی مورد استفاده قرار می‌گرفته است. این قلعه در دوره اسماعیلیان نیز به عنوان یکی از مراکز مهم این فرقه در منطقه شناخته می‌شده است.
وضعیت فعلی:
در حال حاضر، بیشتر بخش‌های قلعه در زیر خاک مدفون است و تنها بخش‌هایی از حصارها و برج‌های دیده‌بانی آن قابل مشاهده است. با این حال، همین بخش‌های باقی‌مانده نیز نشان از عظمت و شکوه این قلعه در گذشته دارند.
دسترسی:
دسترسی به قلعه باشقورتاران از طریق روستای باشقورتاران امکان‌پذیر است. پس از طی مسافتی در حدود ۱٫۵ کیلومتر از روستا، می‌توان به پای کوهی که قلعه بر روی آن قرار دارد رسید. سپس با پیاده‌روی در یک مسیر مالرو با شیب تند، می‌توان به قلعه دسترسی پیدا کرد.
قلعه باشقورتاران یکی از آثار تاریخی مهم شهرستان کبودراهنگ است که با توجه به تاریخچه و معماری خود، می‌تواند مورد توجه علاقه‌مندان به تاریخ و فرهنگ قرار گیرد.

@andaromidvari

در هر مواجهه با عالم هنر و اشیا عالم هنر، باید بپرسیم که آنچه اثر هنری نامیده می‌شود، یعنی شی هنری، اثر هنری، چه ویژگی‌ها و شرایطی دارد که از دیگر چیزها و اشیا متفاوت است؟
آنگاه باید ببینیم فرضمان این است که این چیزی که اثر هنری می‌نامیم، چیزی به ما می‌گوید، دانش و معرفت و خبری به ما می‌دهد؟ چیستی و هستی‌اش چیست؟ به چه کاری می‌آید و البته این به کارآمدن را وسیع‌تر از کارایی ابزاری بگیریم.
مشخصاً مکان و جا در ساختِ منطق مواجه‌ شدن و برخورد با چیزها دخیل است. اگر چیزی در جای درست نباشد، بی‌جاست اما نه هرچیزی که در جا باشد لزوماً بجاست.
حالا چند راه داریم یکی که با اندوخته‌های از پیش انباشته برویم سراغ اثر و بخواهیم اثر را با آنچه داریم به حرف بیاوریم. در اینجا اندوخته‌ها و انباشته‌ها مشخصاً اندیشه‌های نظری و تئوریک است. البته که این یک راه است و بی‌راه هم نیست اما درست‌تر این است که اجازه دهیم آنچه پیش روی ماست ما را خطاب کند. گوش فرادهیم و اگر صدا و سخن و آوایی هست بشنویم. ایده‌آل‌ترین حالتش در جای اثر نشستن است و جهان را از چشم اثر نگریستن: همدلی با کار.

نمایشگاه شیار، نمایشگاه حجم‌های تعاملی است. یعنی شما اجازه داری در فرم و حالت چیزها دست ببری و دخالت کنی. آنچه پیش روی توست، همان است اما به دست تو تن می‌دهد که ادامه دست هنرمند باشد. شکل بدهد. فرم ببخشد. هیچ‌چیزی آن نیست که لحظه‌ای پیش بود. فرم جاگیریشان، سایه‌‌ها، وضعیت‌ها در هر آن چیزی دیگر است. اثر در خود بودنش ثابت است اما در چگونه بودنش فقط تداوم دارد نه ثبات.
اگر بخواهیم نام شیار را بگیریم و در دل کارهای بی‌نام و انتزاع کارها و شکاف‌ها بگردیم، می‌شود با هدایت نام کل مجموعه و فرم‌های مکرر کارها، پنهان‌ترین زنانگی را در تضاد با خشونت مردانه مثلاً معنا کنیم.
یعنی شکلی از vaginal art تا میل به طبقه‌بندی‌مان ارضا شود که بله فهمیدیم. این این است و دغدغه‌ها زنانه‌اند و کارها بیانگرند. اما باز هم اگر نخواهیم در همین حد بمانیم، چه؟ ما تا کجا آزادیم تا با اثر مواجهه‌ای داشته‌ باشیم خارج از حدود.
درواقع یکی از پیش‌فرض‌های هنر انتزاعی، بی‌موضوع بودن است. آن‌وقت اگر ما آن‌ را در موضوعی تحدید کنیم، ساحت نقض شده است. به گمان من نه آن شکل فریبنده‌ی ارجاعی این کارها به زنانگی در دل مواد سخت و خشک فلزی کارها، بلکه اصل حرف بر سر انعطاف‌پذیری بود. این کارها محاکات انعطاف‌پذیری زنانه در جلد سخت و پوسته‌ی سخت بودند که از قضا بسیار هم آسیب دیده است. و ما هرگز نمی‌فهمیم این خراش‌ها و برش‌های زمخت از کدوم سو وارد شده‌اند. آیا تهاجمی برای ویران‌کردن بوده‌اند یا حاصل انفجار نیروی درونی علیه‌ی پوسته‌ی سختی که سعی در غلبه داشته است؟ این‌جاست که کارها چیزی را برملا می‌کنند که یکی‌ش می‌تواند بدن باشد: افشای بدن.
اگر توجه کرده باشید هیچ کدام از مفاهیم رایج و دستمالی شده‌ی توصیف اثر هنری را به کار نبردم. بلکه دنبال دریچه‌ای بودم که بتوانم با کارها گپ بزنم. گفتگو کنم و عاقبت راه آفتابی شد. عیان شد. راه در بازی من با نگه داشتن نوار‌های گنبدی شکلی بود که در فرورفتگی کار می‌‌خواستند خود را بجا نشان بدهند اما همین که از جا بیرونشان کشیدم. کار سایه‌ی پروانه‌ای به خود گرفت و بال درآورد. البته اگر بال‌های درآمده در نور آفتاب را دیده باشید، بال‌های پنهان در زیر پروبال کارها را درمی‌یابید.
#گالری_کیمن #شیار #مهدیه_ابوالحسن

#فریاد_ناصری

برای پدیدارشناسی کلاسیک هنر اعم از ذات‌انگار و قوام‌بخش، با همه‌ی اختلافات در کاربرد روش پدیدارشناسی، روش تحویلی پدیدارشناسی در توصیف تجربه‌ی هنری و آگاهی زیبایی‌شناسیک کارمند و اساسی است.

محمود خاتمی. پدیدارشناسی هنر

نمایشنامه "زنده است یا مرده" یک کمدی اثر مارک تواین است که در سال ۱۸۹۸ نوشته شد، اما تا سال ۲۰۰۳ منتشر نشد. این نمایشنامه داستان نقاش فرانسوی به نام ژان فرانسوا میله را روایت می‌کند که برای فرار از دست طلبکاران، خود را به مردن می‌زند.

خلاصه داستان
ژان فرانسوا میله، نقاش فقیری است که با مشکلات مالی زیادی دست و پنجه نرم می‌کند. او برای اینکه بتواند از دست طلبکارانش فرار کند، نقشه‌ای می‌کشد و خود را به مردن می‌زند. بعد از مرگ او، قیمت نقاشی‌هایش به شدت افزایش پیدا می‌کند و خانواده‌اش ثروتمند می‌شوند. اما ژان فرانسوا که از این موضوع خبر ندارد، مجبور می‌شود مخفیانه زندگی کند و شاهد موفقیت‌های خود باشد.

اقتباس‌ها
نمایشنامه "زنده است یا مرده" تاکنون چندین بار اقتباس شده است. از جمله این اقتباس‌ها می‌توان به فیلمی به همین نام اشاره کرد که در سال ۱۹۴۰ ساخته شد. همچنین، این نمایشنامه بارها در تئاتر اجرا شده است.

موضوعات
این نمایشنامه به موضوعاتی مانند فقر، شهرت، و ارزش هنر می‌پردازد. همچنین، این نمایشنامه نگاهی طنزآمیز به دنیای هنر و تجارت دارد.

....

مارتین کریمپ نمایشنامه‌نویس و کارگردان انگلیسی است که در سال ۱۹۵۶ در لندن متولد شد. او یکی از برجسته‌ترین چهره‌های تئاتر معاصر بریتانیا به شمار می‌رود و به خاطر آثار چالش‌برانگیز و تجربی‌اش شناخته می‌شود.

نمایشنامه «وقتی آن‌قدری که باید هم را زجر داده‌ایم» یکی از آثار برجسته کریمپ است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد. این نمایشنامه به بررسی روابط انسانی در دنیای مدرن می‌پردازد و به ویژه به خشونت‌های پنهان و آزار و اذیت‌های روانی در روابط خانوادگی و اجتماعی می‌پردازد.

کریمپ در این نمایشنامه از ساختاری پیچیده و غیرخطی استفاده می‌کند و با استفاده از تکنیک‌های روایی مختلف، داستان را از زوایای دید گوناگون روایت می‌کند. او همچنین از زبان طنزآمیز و گزنده‌ای برای بیان حرف‌های خود استفاده می‌کند که تأثیرگذاری نمایشنامه را بیشتر می‌کند.

این نمایشنامه با استقبال منتقدان و تماشاگران روبرو شده و جوایز متعددی را از آن خود کرده است. همچنین، اجرای آن در تئاترهای مختلف جهان با استقبال خوبی مواجه شده است.
#نشر_حکمت_کلمه #خواندنی_ها_کم_نیست #با_سیمرغ_واژه_ها #نمایش #بازیگر #تئاتر #کیت_بلانشت

گفتم استاد بیست سال پیش خوابتان را دیدم. تا چای آوردم، گفتی برویم کتابخانه‌ات را ببینیم. من فقط جای خالی سلوچ و ققنوس را داشتم. فرداش رفتم کلیدر را گرفتم. چند ماه بعد باز خوابتان را دیدم، این بار با جواد مجابی آمده بودید، از آقای مجابی من فقط قصه روشن را داشتم... بعدها به عبدالله کوثری گفتم دوستانت چرا دست از سرم برنمی‌دارند. زد زیر خنده و گفت نه من حساس نیستم.
چه بهاری شد امروز.
دم ابوالفضل مروجی گرم.
۲۴بهمن۱۴۰۳

.
هر گرهی که به روسریت می‌زدی
کمی از زیبایی
رنگ می‌باخت

هر لباسی که چنگ می‌زدی
کمی از لطافت جهان
کدر می‌شد

هر دوشی که می‌گرفتی
آوازهای دخترانه‌ات
رگ می‌کردند و
ابرها تازیانه می‌خوردند

اما تنها من
تنها من می‌دانستم
که آینه‌ها با زیبایی تو
چه می‌کنند

وقتی که زیر چکه‌های روسریت
در بند رخت
می‌ایستادم و
دست‌هایت را از رودها مطالبه می‌کردم...



سربازهای خسته، پشت خاکریزهای تخت

#فریاد_ناصری
#نشر_چشمه

فلک

این چه خاکی‌ست
دست به سنگ می‌زنی
گریه‌اش می‌گیرد، اما
چشمی برای چشمه‌ها و رودها، نمانده است

گفتم: چگونه‌ای، ای ابر سیاهِ کوچک؟
گفت: پراکنده و سوخته
-پس ببار تا سبک شوی
پرسید: بر اینان...؟
و البته گفت که فردا ببینی
و من، خیلی تنهام.

این چه خاکی‌ست
ابر را شلاق می‌زنند که بریزد
ماه را شلاق می‌زنند که روشن شود
خورشید را شلاق می‌زنند که بسوزد
اما، بالای سر رودی کوچک می‌ایستند
تا آنقدر به‌خود بپیچد
که بمیرد.


فریاد ناصری



#وزن_دنیا
#شعر_بخوانیم

نهمین جلسه باشگاه کتاب‌خوانی ورق‌گردان با حضور دکتر فریاد ناصری، شاعر و مدیر نشر حکمت کلمه، به بررسی میراث ادبی تندرکیا اختصاص خواهد داشت. این جلسه فرصتی است برای علاقه‌مندان به ادبیات تا با عمق و زیبایی آثار این شاعر جنجالی آشنا شوند و از دیدگاه‌های ارزشمند دکتر ناصری بهره ببرند.

شرکت در این جلسه برای تمامی دوست‌داران کتاب و ادبیات آزاد و رایگان است.

زمان: شنبه چهار اسفند ساعت شش عصر
مکان: خیابان موسوی پلاک ۳۱ عمارت آفرید

برای اطلاعات بیشتر، می‌توانید با شماره ۰۹۱۹۷۵۶۰۰۳۰ تماس بگیرید.

منتظر دیدارتان هستیم!

@varagh_gardan
@andaromidvari
@hekmatkalame

https://www.boomplay.com/songs/149260360?srModel=COPYLINK&srList=WEB


برای عصر پنجشنبه

یک مقاله‌ی خواندنی در نسبت شمس پرنده با فلسفه و فیلسوفان و اهل عقل... کوششی در تاریخ فکر نخوانده‌ی ماست.