ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
⛚ آلزایمر ملی

✍ رضا بابایی
▫ پژوهشگر حوزه ی دين، ادبيات و فرهنگ

⛛ بسیاری از مردم به‌تقریب می‌دانند که سلجوقیان پس از غزنویان آمدند و خوارزمشاهیان پس از سلجوقیان، اما من دانشجویانی را دیده‌ام که نمی‌دانستند نهضت ملی نفت در زمان رضاشاه بود یا پسرش؟! ایرانیان، قطعه‌هایی از تاریخ را هزاربار شنیده‌اند و می‌دانند، اما تمایلی به شنیدن مهم‌ترین بخش‌‌های تاریخ معاصرشان ندارند.

نام تمام جنگ‌های صدر اسلام و مسیر کاروان عاشورا و نام بسیاری از خلفای عباسی و اموی را می‌دانند ولی اگر از آنان بپرسند که استبداد صغیر مربوط به چه دوره‌ای است و چرا آن را «صغیر» می‌نامند، مات و مبهوت به پرسش‌گر نگاه می‌کنند.

آیا در صد و بیست سال گذشته، یک ایرانی را می‌توانید پیدا کنید که یکبار برای میرزا یوسف‌خان مستشارالدوله اشک ریخته باشد؟ نه! چرا؟ چون ایرانی نمی‌داند او کیست.
او کسی بود که با نوشتن «رسالۀ یوسفی» و «یک کلمه»، می‌خواست قانون را جایگزین سلطنت مطلقۀ ناصری کند و به همین جرم ماه‌ها در سیاهچال قجری، کتک خورد.

شکنجه‌گر او موظف بود که وی را با کتابش کتک بزند. آنقدر کتاب «یک کلمه» را بر سر میرزا یوسف کوبید که کور شد و در همان حال در گوشۀ زندان، در نهایت غربت و مظلومیت درگذشت.

از این روضه‌های جانسوز در تاریخ ما کم نیست. کسی می‌داند محمدعلی شاه، روزنامه‌نگارانی همچون صوراسرافیل و ملک‌المتکلمین را چرا و چگونه کشت؟
به گمان من عاشورای تاریخ معاصر ایران، دوم تیر است؛ روزی که بهترین فرزندان این سرزمین زیر سخت‌ترین شکنجه‌ها، کلمۀ مشروطه و عدالت‌خانه و آزادی را فریاد کشیدند.
آن روز محمدعلی شاه فروریخت؛ چون باورش نمی‌شد که چند جوان فُکلی این همه بر سر مرام و عقیدۀ خود پایداری کنند.

ایرانیان از شیخ فضل الله نوری بیش از این نمی‌دانند که نام یکی از بزرگ‌راه‌های تهران است، و از اختلافات او با روشنفکران و آخوند خراسانی (رهبر معنوی مشروطه) در بی‌خبری محض به سر می‌برند.

ایرانی نمی‌تواند دربارۀ رژیم پهلوی که آن را برانداخت، بر پایۀ منابع و آگاهی‌های مستند، چند دقیقه سخن بگوید؛ اما از حرمسرای یزید و حیله‌های معاویه بی‌خبر نیست.

آیا جماعت ایرانی دربارۀ ستارخان و علت لشکرکشی او از تبریز به تهران، بیشتر می‌داند یا دربارۀ قیام مختار؟
چند ایرانی را می‌شناسید که نام تیمورتاش و علی‌اکبر داور را شنیده باشد؟ و چند ایرانی را می‌شناسید که نام خواجه نظام الملک طوسی را نشنیده‌ باشد؟

کسی که نمی‌داند علی‌اکبر داور کیست، نخواهد دانست که دادرسی در ایران چه مسیری را طی کرده است و ما در کجا توقف کردیم.
کسی که زندگی تیمورتاش را نداند، از کجا بداند که رضاشاه چگونه پادشاهی بود و رژیم پهلوی چگونه شکل گرفت؟

کسی که دربارۀ حکمرانان کشورش در دورۀ معاصر، مهم‌ترین اطلاعات را نداشته باشد، چه درکی از «تحول» و «تغییر» و «آینده» دارد؟

چند ایرانی را می‌شناسید که بداند چرا مجلس پنجم مشروطه نتوانست پیشنهاد رضاشاه را مبنی بر تغییر سلطنت قاجار به جمهوری تصويب كند؟

چرا بازدیدکنندگان از «خانۀ مشروطیت» در تبریز به اندازۀ زائران یکی از امامزاده‌های کاشان نیست؟
آیا مردم ایران می‌دانند چرا انگلیسی‌ها رضاشاه را تبعید کردند؟
آیا کسی می‌داند چرا ناصرالدین شاه مخالف تدریس جغرافیای بین الملل در دارالفنون بود؟

این دانستنی‌ها برای ما به اندازۀ باران برای باغ لازم است.
مدرسه به معنای امروزین آن، به همت میرزا حسن رشدیه و کسانی همچون میرزا نصرالله ملک‌المتکلمین در ایران پا به عرصۀ وجود گذاشت. پیش از آن، فرزندان ایران در مکتب‌خانه‌ها «الف دو زَبَر اَن، دو زیر اِن، دو پیش اُن» می‌خواندند.

او برای اینکه علوم جدید را جزء مواد درسی مدارس ایران کند، خون دلی خورد که شرح آن بگذار تا وقت دگر. قبر او در یکی از قبرستان ‌های قم است.

نوروز ۹۳ برای زیارت قبر او به آنجا رفتم. هرچه گشتم قبرش را نیافتم. هیچکس هم نام او را نشنیده بود و نشانی قبرش را نمی‌دانست!

در همان قبرستان، مردی عامی ولی صاحب کرامات دفن است. می‌گویند او بدون آنکه سواد خواندن و نوشتن داشته باشد، آیات قرآن را در هر متنی که می‌دید، می‌شناخت. بر مزار او مقبره‌ای ساخته‌اند و مردم نیز گروه‌گروه به زیارتش می‌روند.

اگر آشنایی با تاریخ دور، سرمایۀ علمی است، آگاهی از تاریخ نزدیک، سرمایۀ ملی است. آلزایمر ملی، این سرمایۀ سرنوشت‌ساز را بر باد داده‌ است. کتاب‌های درسی و رسانه‌ها به‌ویژه‌ صداوسیما سهم بسیاری در گسترش این بیماری خطرناک داشته‌اند.
از کانال رستاک

@faryad_naseri
◊ در ولایت ما که تربتی‌ست شگفت از این خاک گهر نشان ضرب‌المثلی به ترکی هست که معنای تحت اللفظی‌اش این است که در این خاک تعزیه سر نمی‌گیرد. به این معنا که اگر قومی قصد کنند که برنامه‌ای را پیش ببرند نمی‌شود که نمی‌شود.
هر چه فکر می‌کنم می‌بینم مشت نمونه‌ی خروار است. تا وقتی تک‌تک به قول حضرت "آحاد ملت" نسبت به امور حساسیت و پرسش ندارند، حال همین است که هست.
یعنی کار بشر ایرانی امروز رسیده به‌جایی که یکی در پیش چشم‌اش جان می‌دهد این یا تماشا می‌کند یا فیلم می‌گیرد یا با افسوس می‌گذرد. آن مرحوم آینده و محتضر بر زمین اگر کمی جان داشت بلند می‌شد می‌گفت یا ایهاالبشر! بنگر عاقبت امور را؟
من از شما "تک‌تک آحاد ملت همیشه در صحنه" پرسشی دارم واقعن باید چه کرد که کمی تکان بخوریم؟ روحانیت و روشنفکری و کتاب و هر چه که ممکن است حرفی داشته باشد که هیچ! بیایید خودمان فکر کنیم ان‌شاالله به لطف حق قرار است چکار بکنیم؟
امروز صبح داشتم فکر می‌کردم این‌ها که کتاب نمی‌خوانند این زمان بسیار موجز از آن جهت که در ایران وقت طلاست را چه می‌کنند؟ واقعن چه می‌کنند؟
◊ ملت شادانی که ماییم بر روح پرفتوح‌مان صلوات!
#فریاد_ناصری
● ملتی کز هر جهت بهر زوال آماده است
خود بود دون همت و نفرین به گردون می‌کند
ملتی کاینسان فرو رفتست اندر خواب جهل
حالیا بیدار او را –شعر من- چون می‌کند
#میرزاده_عشقی
@faryad_naseri
#ثنای_سیزدهم
#صحیفه_سجادیه
#بازنویسی_فریاد_ناصری

بار خدایا ای منتهای نیازها
ای آنکه پیش توست رسیدن
ای آنکه نمی‌فروشد نعمت‌هایش را
ای آن‌که بخشش را تیره نمی‌کند به منت
ای بی نیاز کننده همیشه خواستنی
ای سمت همیشگی‌ای که نمی‌شود از تو رفت
ای آنکه خواستن از گنج‌هات نمی‌کاهد
ای آنکه حکمتت ماناست
ای آنکه خواستن از او تمامی ندارد
ای آنکه رنجه نمی‌شوی از این همه دعا
ای ستوده خود را به بی‌نیازی‌اش ای شایا به بی‌نیازی
ای آنکه خواستن را به ما داده‌ای ما که به خواستن از تو سزاواریم
هر کس که از تو بخواهد از راه آمده
هر کس که جز از تو خواهد بی‌راه رفته است و به یاس افتد
بار خدایا مرا میلی‌ست که در طاقتم نیست دست تلاشم نمی‌رسد به آن و نفسم آن را در غیر می‌بیند و در غیر می‌خواهد اما آن را که نفس بیاراید لغزشی‌ست از لغزش خطاکاران به سر درآمدن است از به سر درآمدن‌های بی‌راه گشتگان
مرا به غفلت خود آگاه کردی به لطف تو از لغزش برخاستم و با ره‌نماییت بازگشتم از به سر درآمدن
و گفتم پاک است پروردگارم شگفتا تهی‌دست چگونه می‌خواهد از آنکه چیزی ندارد؟
پس ای خدای من که رو کرده ام به تو از جان و دل و امید را به سمت تو آورده‌ام
و دانستم بسیار خواستن پیش دارایی ات کم است و آرزوهای بزرگم کوچک‌اند در پیش مهربانی‌ات ای بخشش بزرگ ای دست‌های مهربان
بار خدایا با من به شکل مهربانی باش نه به شکل عدل و عدالت که نیست در طاقتم
نخست آمده ای نیستم که سزاوار نباشد و ببخشی‌اش و نه اول خواهنده‌ای که حقش یاس است اما تو به او لطف کرده‌ای
بار خدایا برآورنده‌ی دعایم نزدیک آوازم مهربان با گریه‌هایم و صدایم را شنوا باش
امیدم را مبر دعایم را برنگردان مرا به این نیاز و نیازان دیگرم به جز خودت مگردان
یاری‌ام کن که مطلبم برآید و حاجتم روا شود پیش از این‌که از اینجا روم
یاری‌ام کن به سهل کردن سختی‌ها و خوب کردن تقدیرم
پس درود فرست بر انبیا و وصی‌هاشان درود همیشگی که رو به فزونی‌ست درودی که بی پایان است و آن درود را یار من کن زیرا تویی که مهربانی بزرگ داری
عطا کن به من ای پروردگار که آرام کرده مرا بخشش‌ات و راه‌نمای من بوده خوبی‌ات می‌خواهم از تو به حق خاتم که درودهای تو بر ایشان باد مرا به یاس مگردان
@faryad_naseri
اگر مطالب را برای دوستانتان می فرستید لطفن با ذکر نام و آدرس باشد.
من کوروش را سال ها بو کشیده ام
من کوروش رو نمی‌شناسم. یعنی من از کوروش همین عکسی رو می‌شناسم که این روزها هی منتشر می‌شه. البته نقدهاشو یه وقتی خونده‌م، داستان‌هاشو یه وقتی خونده‌م. نقدهاشو دوست داشتم؛ داستان‌هاشو دوست داشتم؛ ولی خودشو بیش‌تر از َکلماتش دوست داشتم. اگرچه ادبیات منو به کوروش وصل کرد ولی برای من ادبیات اون‌قدرها مهم نیست که خودِ آدم. آخه ادبیات فقط یه مشت کلمه‌ست که هر پفیوزی هم می تونه کنار هم بذاره و باهاش چیزی بسازه و کاسبی کنه. ادبیات رو هر کسی می تونه بیاموزه، اما آدم بودن کار هر کسی نیست. من کوروشو اصلاً ندیده‌م. فقط شش ماه پیش باهاش تلفنی حرف زده‌م اما توی همه‌ی این سال‌ها که حضور داشت عین یه گربه، عین یه سگ اونو بو کشیده‌م. رابطه‌ی من و کوروش عین رابطه‌ی «میلو» و کوروش بود.
میلو که توی این چند روز هی از این‌ور به اون‌ور می‌ره و از کنار پای این آدم به کنار پای اون یکی آدم.
میلو که توی این چند روز می‌بینه حال و هوای خونه عوض شده و بیش‌تر از همیشه خودشو می‌چسبونه به دست ها و پاهای آتفه.
میلو که متوجهِ یه بوی ناآشنا شده و پریشان به هر کس و هر چیزی نگاه می‌کنه و گاهی خیلی آروم زوزه می‌کشه: اوووووو!
میلو که می‌دونه چند روزه که توی خونه یه چیزی کمه.
میلو که بین دست‌هایی که این روزها گاهی نوازشش می‌کنن، دلتنگ دستی‌یه که نیست؛
دلتنگ بویی‌یه که نیست؛
دلتنگ صدایی‌یه که نیست؛
نیست؛
که نیست!
اوووووووووووووووووووووووو!
من با میلو زوزه می‌کشم کوروش!
اوووووووووووووووووووووووو!
من برای دلتنگی ِ میلو زوزه می کشم کوروش!
اوووووووووووووووووووووووو!
من برای تو هیچ غمی ندارم کوروش؛
تو اون‌طور که می‌خواستی زندگی کردی!
یعنی تو مملکتی که همه رو از دم گاییده‌ن، دست کم خودت شلوارتو نکشیدی پایین!
تو اون‌طور که می‌‌خواستی نوشتی!
حتی اگه نه روی کاغذ، مثلِ تک و توک کوروش‌های دیگه، مُدام توی ذهنت نوشتی و به باد سپردی.
تو اون طور که خواستی به همه چیز خاتمه دادی!
یعنی به مجموعه‌ای که می‌خواست تو رو مُدام بگاد، یک بیلاخ جانانه دادی و رفتی!
اووووووووو!
اوووووووووووووو!
اوووووووووووووووووووووو!
من فقط برای دلتنگی میلو زوزه می‌کشم کوروش!
آخه تو که چیزیت نیست؛
چیزیت نشده؛
خواستی زیبا بمونی و موندی!
زیباترین و جذّاب‌ترین عکست همه جا رو پُر کرده!
و من که سال‌ها از راه دور عین سگ تو رو بوکشیده‌م فقط دارم برای دلتنگی و بی‌توبودنِ میلو زوده می‌کشم کوروش!
میلو که بین دست‌هایی که این روزها گاهی نوازشش می‌کنن، دلتنگ دستی یه که نیست؛
دلتنگ بویی یه که نیست؛
دلتنگ صدایی یه که نیست؛
نیست؛
که نیست!
به تاریخ ِ گوز ِ گوز ِ گوز متن از #اکبر_سردوزامی @faryad_naseri
#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
بخش آغازین باب اول #صفت_موی می شود گفت نوعی بوطیقای تنانه در فارسی است که جغرافیای اصطلاحات اروتیک را مشخص می کند.

@faryad_naseri
"رستگاری"

خب این خیلی شخصی است اما دقیق و درست جایی ست که من جهان را می نگرم. جایی که جهان هم به من می نگرد. جهانی که از یکجایی و یکروز گویی با من سر کج کرد. آنچه را خواستم پنهان کرد و آنچه را نخواستم بر دامن نهاد. ایستاد تا من بچینم و در آخرین خشت از بن دیوار را بریزد. باری با تمثیل مورچه ای که بالا می رود فهم کردم این لجاجت را، باری با این حرف که دنیا محل فسخ عزایم است و باری با این تصور که حماسه همین است اما جان مگر چقدر تاب دارد؟ گوشت و پوست است. فرسوده می شود. خسته می شود. می رود. هر جا که جهان دید خوب است بی آنکه بدانم بادها را وزاند و ویران کرد. زمانی خواستم بفهمم که من چه کردم که باغهایم را خرمن هایم را جهان چنین به باد می دهد. دوری گشتم. جهان است دیگر. چیزی به دست نداد. از آن تصویر وقت جوانی سالها می گذرد. آن قهرمان در اعماق دره، آن آماج سنگها، که نیفتاده بود. بارها زمین خورد و افتاد. بارها خرد و خراب به استغاثه افتاد. اما اشتباه می کرد حتا استغاثه ها هم توفیری در سنگباران نداشتند. زخمالوده و خونین است آن قهرمان. تنها یک چیز. تنها یک چیز او هنوز در سر من می رود. متوقف نشده است. کجا می رود در این ره هول؟
از این روی است که امیدی به چراغی در این سنگلاخ پر هول ندارم. تنها روزی که آینه ای یافتم چهره ام از پس این سفر بی پایان چهره ی انسان باشد. چهره ام را بازیابم. باز شناسم. پیروزی و موفقیتی در این راه نیست. تنها مگر رستگاری باشد. مگر رستگاری.
#فریاد_ناصری
آبان/۹۴
___
دلیل باز نشر این یادداشت این است که اگر بین دوستان کسی هست که نیاز دارد کسی او را هل بدهد و به پیشش راند بگویم آنکس تنها خودت می توانی باشی.
@faryad_naseri
مقاله ی #هندسه_بلاهت خوانش هرمنوتیکی داستان لانه ی کافکا
در این شماره کتاب هفته منتشر شده است.
@Faryad_naseri
#ثنای_چهاردهم
#صحیفه_سجادیه
#بازنویسی_فریاد_ناصری

ای آنکه از تو پنهان نیست اخبار مظلومان
ای بی نیاز از گواه شاهدان در سرنوشت ایشان
ای یاریت نزدیک به مظلوم
ای امدادت از ستمگر دور
ای خدای من تو می‌دانی بر من چه ظلم‌ها که نرفته آن ظلم‌های نهی شده
بر من چه‌ها که نرفته آن ظلم‌های منع شده
از آن کسان که ستم‌هاشان از سرکشی به نعمت توست
آن داده‌هایی که تواش داده‌ای و ستم‌هاشان از نترسیدن کیفر توست
بارخدایا بازدار ستم‌کننده را به قدرت‌ات بشکن به توانایی‌ات و آنچه در خور اوست برایش قرار ده و ناتوانش کن در پیش دشمنانش
بارخدایا او را زمان ستم مده رحم کن در عوض ظلم او زیرا که پیش خشم تو هر لطمه‌ای اندک است و هر غمی پیش پیش خشم تو هیچ است
بار خدایا چنان که ناپسند کردی بر من ستم کشیدن را از ستم کردن هم نگه‌دار
جز تو به هیچ‌کس شکوه نمی‌کنم جز تو ز هیچ داوری یاری نمی‌خواهم آراسته وپاکی تو بین خواهش من و عطای خودت فاصله‌ای مگذار
پایان شکوه های من باش
به ناامیدی از بوته‌ی عدالت مرا میازما ستمگر را هم به نادانی از جزا مگذار تا که دست به حقم بیازد زودا وعده به ستمگرانت را عیان کن و اجابت بیچاره‌گان را نیز
بار خدایا توان پذیرش عطا کن تا شادمان شوم به از دست دادن و ستاندنت به راه راستی‌ام بینداز و به دوستی‌ام بگمار
بار خدایا اگر گرفتن حق به تاخیر است اگر تا به روز رستاخیز است شکیبایی‌ام ده
پناه بده مرا از خواستن بدی‌ها و طمع و نقش کن در دلم طرحی از پاداش آخرین و کیفر دشمنانم را که دلیلی باشد خرسندی و اطمینانم را
ای پرورده‌ی جهان‌ها اجابت کن که تو دارای نیکی بزرگی و توانایی بر هر چیز
@faryad_naserI
هوس رهبری، هوس ماندگاری

وضعیت_این واژه حالا چقدر باید بار معنایی با خود بکشد_امروز ما شبیه آبگیرهای در حال خشکیدن است که موجوداتش حالا برای ذره ای آب بر هم افتاده اند. قلت و تنگ دستی و بی چیزی مشخصه ی اصلی این وضعیت است. اگر در حالت طبیعی هر موجودی به توش و توان و دانایی اش شهره می شود در این وضعیت اما همه ی معادلات بهم می ریزد.

یکی میخواهد در تمام بحثهای مجازی و غیر مجازی باشد. میدان داری کند تا رهبریش مشهود و آشکار باشد. در بحثهای ریز و درشت وارد می شود او خداست و در همه جا حاضر.

یکی دیگر هم نشسته در تاریکی و علیه این و آن برنامه می ریزد. بیانیه مینویسد میدهد دست کسان تا علیه دیگران بشورند. فکر می کند کسی نمی داند این مرد در سایه ها رونده این مردی که هیچ کس نمی داند کجا می رود و کجا می آید است که چون بزدلان از دهان این و آن علیه این و آن می غرد.

از بین اینان باز اولی به خاطر شجاعتش شریف تر است.

@faryad_naseri
کتابهای حکمت کلمه در سایت پخش ققنوس
کانال نشر
@hekmatkalame
@faryad_naseri
کتابهای حکمت کلمه در سایت پخش ققنوس
کانال نشر
@hekmatkalame

@faryad_naseri
#ثنای_پانزدهم
#صحیفه_سجادیه
#بازنویسی_فریاد_ناصری

سپاس ترا ای خدا از این تن درست که در آنم و هم سپاس به‌خاطر این رنجی که داده‌ای

اگر چه نمی‌دانم سپاس تو در کدام شایسته است

وقتی که با تنی درست و شادمان و گوارایی غذاها به‌ طاعتت توانا بودم

یا به وقتی بیماری که گناهانم را تاراند به وقت درها که پشتم را سبک کرد که تا به یاد بیاورم روزگار خوشی را

فرشته‌ی کاتب برایم اعمال پاک می‌نویسد به وقت بیماری در حالی که تاملی نبوده برای‌شان در دلم نرفته‌اند بر زبانم و نه حتا اندامی رنجور نگشته به انجام‌شان بل‌که همه احسان توست خدایا

بار خدایا خشنودی‌ات را دل خواه من گردان

آسان کن آنچه که بر من نازل شده و پاکم ساز از تیرگی رفته‌ها نابود ساز تاریکی‌های درگذشته‌ام را شیرینی سلامت و گوارایی تندرستی را به من بچشان

از رنجوری بیرونم آر به عفوات از اندوهم به رحمت‌ات در این سختی‌ها گشایشی قرار ده

زیرا تویی که خوبی می‌کنی بی‌دریغ می‌بخشی نعمت‌های فراوان تویی بسیار بخشنده ستوده شده ای دارای بزرگ ای عظیم

@faryad_naseri
تو را به سه سبب دوست دارم:
یکی آنکه معشوق دیرینه ی منی
دیگر شوی محتشم منی
سوم پیغام بر خدای منی

سخن زلیخا به یوسف
کشف الاسرار
@@faryad_naseri
نشر حکمت کلمه:
۶ سپتامبر ۱۹۱۵

جویس عزیز:

... اگر مجله‌ای هم برای کار (به صورت ماهانه) گیر بیاورم طلا در آن نخوابیده. با این‌همه چیزکی از آن در خواهد آمد که ممکن است دستِ آدم را بگیرد. فکر کنم حق با توست که نمی‌خواهی دستورالعمل اجرا کنی و مطمئناً بهتر است مشغول خواندن کار خودت شوی تا کار پاپینی یا آن ایتالیایی‌های جوان که به‌نظر همه‌شان به فوتوریسم آلوده شده‌اند؛ به عبارت دیگر پیوند سینماتوگرافی با نقاشی و اسهال با نویسندگی.

پاوند/جویس: برگزیده‌ای از نامه‌های ازرا پاوند به جیمز جویس به همراه مقالاتی درباره‌ی جویس
گزینش و ترجمه‌ی مرتضی پاشاپور
نشر حکمت کلمه
چاپ اول، ۱۳۹۶

@hekmatkalame
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب سیم در صفت ابرو

عراقی گفته است: راستی ابرو در کجیست.

@faryad_naseri
نیکبخت آن بود که پیوسته
داغ ابروش بر جبین دارد
قایل
نقاش لاادری
@faryad_naseri
سرخجامه گان بلکباش



دو دسته هستند که شکست تار و پودشان را درمی نوردد و آن ها را به تلخکامی عمیق می کشاند و رُس جانشان را می کشد. چندان تلخکامند که هرجا بروند تلخی اندوه می برند. یکی آن ها که پیروزی را نزدیک و دم دست دیده اند و در اوج سرمستی ِ خیال ِ پیروزی می شکنند. این جا درد بد از "کار" درآمدن تعبیر رویا جانکاه تر و به هم خوردن خواب از زخم شکست بر تن سنگین تر است. یکی آن کس که خیال کرده است تنها نیروی برحق است و این بار به بردن تاج نزدیک. می دانی که سر ِ تاجدار یکی است و سرهای تاجخواه هزارهزار. البته خطر دارد. برای این می روی که سر در تاج بیاوری، البته، بسیار هست که سر بدهی. آن کس که خود را تنها برحق دیده باشد به یک معنا خدا را، نیروی تعیین کننده را، طبقه ی بالنده را پشت سر خود دیده است. بشکنی خدایت شکسته شده و دینت "در می آید". می دانیم که آن ها که خدا ندارند و به گفته ای بی خدایند بیش از همه از دست خدا عصبانی اند. در این مورد شکست برای کُمونیست های شیعه زهرآگین است. مسلمان ها در عام و شیعه ها به ویژه و کمونیست های ملازاده به طور اخص خود را دارای آخرین دین و آخرین گروش و آخرین روش می دانند. آن ها خود را تنها میراثدار علم و روش و گروش خود را تنها روش علمی از بوده است تا بخواهد شدن می دانند. الله(برای شیعه ی کله سیاه) و پرولتاریا(برای سرخجامه گان بلکباش) که خدای جهان است تنها با آن ها است و در سوی آن ها می جنگد. کمونیست ها به ویژه کمونیست های کوهی لر و کرد در همین رده اند. خدایشان پرولتاریاست که نماینده گی اش را به حزب کُمونیست ها داده است. تا حزب برسد دسته ی سرخجامه گان وارث و ولی برحق اند. آن ها خود را دارای دینی می دانند که آخرین است. آن ها به دین ِ کمونیستند. کمونیست ها نماینده ی پرولتاریا هستند که طبقه ی آخرزمانی است که زاد سرمایه دار و به همراهش طبقه را برخواهد چید و بعد از او طبقه ای نخواهد آمد. جهان بی طبقه می شود، "شهر بی تضاد"، آن چه که در کومون های اولیه بود و در شهر بی تضاد بخواهد شدن. حزب کُمونیست سرمایه و مایه ی سر پرولتاریا است. او می داند که کارگر چه می گوید و چه می خواهد. ایشان سر اوشانند و "از خود منافعی ندارند". تنها زبانشان شان نیستند. کار دشوار اندیشه را برایشان می کنند و نیازهایشان را می شناسند تا آن ها کارهای پرولتری کنند و خود را بسازند و پرولتریزه کنند. دیدنی است کمونیست های کوهی شیعه ای که در جوانی نه کم بر سر و سینه زده و "خود" را به گلمال داده اند روز پیری اول ماه می در پاریس. هنوز نپذیرفته است که کله پاچه ی انقلاب را بردند. انقلاب تا قدرت را به دست آن ها نداده است انقلاب نیست. قیام است. قیام هم اگر سهمی به آن ها نرساند قیام ورشکسته است، هرچند باشکوه. این دو دسته(اولاد پرولتاریا و اولاد علی) ولایت را خاص خودشان می دانند از وقتی که در بهشت یا کُمون های اولیه بوده اند. آن جا(پشت سر) نقش زده اند که این جا(امروز) به شهر بی تضاد برسیم یا به شهر ایمان ِ تمام. عدل تمام. این ها وقتی که خود را در وضعی دیده باشند(به نقد ِ حال یا به باغ خیال) که نزدیک به کسب قدرتند شکست برایشان کمرشکن است. احساس می کنند سلحشورهایشان(خانه بُرهایشان، سله شورهایشان) بی غارتی و دست خالی برگشته اند. تلخ است شکست بر شیعه ی کومونیست. #سردار_صالحی @faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
Somebody Else
Jeff Bridges