نامهای از نیما یوشیج به میرزاده عشقی
به #میرزاده_عشقی
رفیق
من مشغول پاکنویس کردن یک قسمت دیگر "افسانه" هستم. عنقریب میرسانم. هروقت اتفاقن در حین عبور به آنها برمیخورم، خودشان را به من نزدیک میکنند. نمیدانم با وجود اینکه طرز شعرهای مرا نمیپسندند چه چیز آنها را دور من جمع میکند؟ تماشای اوضاع و احوال مختلفه برای مردم در حکم عاداتیست که نمیدانند برای چه آن را متابعت میکنند. اگرچه در موقع تماشا از دیدن یا شنیدن بعضی چیزها منزجر شوند.
یک شعر از "افسانه" را میخوانند. بالبدیهه به همان وزن یک شعر بدون معنا از خودشان میسازند به آن میافزایند، دوباره سهباره از سر گرفته میخوانند و میخندند. مخصوصن رشید.
من اقلن توانستهام وسیلهی تفریح و خندهی آنها را فراهم کنم. این هم یک نوع هنر است بالعکس همین وسیله چند سال بعد آنها را هدایت خواهد کرد. شعرهای من دوکارهاند، حکم چپقهای بلند را دارند: هم چپق هستند و هم در وقت راه رفتن عصا!
من هیچ متالم نمیشوم. به جای فکر طولانی در ایرادات آنها با کمال اطمینان به عقیدهی خود شعر میگویم. یا همین که هوا تاریک شد به مهمانخانهی یالتا میروم. غذا میخورم به سلامتی تو و هشترودی.
این مهمانخانه و یک جای دیگر، مهمانخانهی جمشید. توقفگاه و پناهگاه دایمی من است. من مصایب خود را به دوش کشیده و به آنجا میبرم. وضعیت آن قدری در نظر من مطبوع است. کبابهای مرغوب دارند. ارزانتر از سایر جاها میفروشند.
شبها قفقازیها لزگی میرقصند. ارکستر دارند. خانمهای روسی هم در آنجا منزل دارند. اطاق ساعتی شش قران است. ولی من به این چیزها کاری ندارم. من اینک با همین مواقع خوشم. دلیلی برای اینکه از پیشآمدها اعراض کرده، خود را تغییر بدهم نیست.
نسبت به ضدیت این اشخاص به خوبی میدانم. ممانعت از سوق طبیعی مثل ممانعت از جریان یک رودخانهی سریع است. اگر مسدود شد، در دفعهی ثانی خیلی شدیدتر و باقوتتر از اول جریان مییابد. حال من بهترم یا عنصری؟
آن قسمت را بخوان. همانطور که در خیابان صحبت کردم ببین از زبان افسانه، من چطور بهار را وصف کردهام. و عنصری چطور. خواهی دانست کدام جهات را در طبیعت باید اتخاذ کرد. چه تفاوتی در بین صنعت و حیله یا خودنمایی وجود دارد. اتخاذ جهات مادی یک منظره که از لوازم اساسی محسوب میشود. در نظر گرفتن مختصات آن جهات. پس از آن استعانت از چند کلمه مربوط و ساده، وسایلی هستند که شاعر توسط آنها به قدری که استعدادش به او اجازه بدهد، میتواند فهمیده باشد و به دیگران بفهماند. اینجاست اولین نظریهی من.
ولی مطبعه به من اذیت میکند. در قسمت اول "افسانه" که انتشار پیدا کرد خیلی غلط گرفتهام. اغلاط بسیار باعث میشود که در انظار مخالفین شعرهای مضحک مرا، مضحکتر جلوه بدهد.
بالاخره خواهم دانست. افسانه نفوذ و رواج عمومی پیدا نخواهد کرد. خواهند گفت عشقی را هم گمراه کردهام. ولی تو میدانی من تقصیر ندارم. استعداد گمراهی به حد افراط در تو وجود داشت.
ما باید بدون آنکه به حرف آنها وقعی بگذاریم و وقت را به مباحثه و مجادله از دست بدهیم، مشغول کار خودمان باشیم.
من و تو هیچکدام نمیدانیم فردا از این امواج چه اشکالی بیرون میآید. ملت دریاست، اگر یک روز ساکت ماند، بالاخره یک روز منقلب خواهد شد.
اطفالی از این گروه به وجود خواهند آمد که ما از همهچیز آنها بیخبریم. نه اسمشان را میدانیم، نه نشانشان را، ولی آنوقت شاید نه من وجود داشه باشم و نه تو. در هر صورت پیشروهای این لشگر توانا را خواهیم دید.
بعد از این لازم است طرز صنعت خود را در تحت قوانین قطعی و معین درآورم.
رفیق! از روی صحت کار کنیم. دستوری را که طبیعت به ما میدهد انجام بدهیم. بالاخره حق با کسیست که صحیح، طبیعی و غیرقابل تغییر بوده است.
امشب شاید به ادارهی روزنامه بیایم.
رفیق شما
#نیما
@faryad_naseri
به #میرزاده_عشقی
رفیق
من مشغول پاکنویس کردن یک قسمت دیگر "افسانه" هستم. عنقریب میرسانم. هروقت اتفاقن در حین عبور به آنها برمیخورم، خودشان را به من نزدیک میکنند. نمیدانم با وجود اینکه طرز شعرهای مرا نمیپسندند چه چیز آنها را دور من جمع میکند؟ تماشای اوضاع و احوال مختلفه برای مردم در حکم عاداتیست که نمیدانند برای چه آن را متابعت میکنند. اگرچه در موقع تماشا از دیدن یا شنیدن بعضی چیزها منزجر شوند.
یک شعر از "افسانه" را میخوانند. بالبدیهه به همان وزن یک شعر بدون معنا از خودشان میسازند به آن میافزایند، دوباره سهباره از سر گرفته میخوانند و میخندند. مخصوصن رشید.
من اقلن توانستهام وسیلهی تفریح و خندهی آنها را فراهم کنم. این هم یک نوع هنر است بالعکس همین وسیله چند سال بعد آنها را هدایت خواهد کرد. شعرهای من دوکارهاند، حکم چپقهای بلند را دارند: هم چپق هستند و هم در وقت راه رفتن عصا!
من هیچ متالم نمیشوم. به جای فکر طولانی در ایرادات آنها با کمال اطمینان به عقیدهی خود شعر میگویم. یا همین که هوا تاریک شد به مهمانخانهی یالتا میروم. غذا میخورم به سلامتی تو و هشترودی.
این مهمانخانه و یک جای دیگر، مهمانخانهی جمشید. توقفگاه و پناهگاه دایمی من است. من مصایب خود را به دوش کشیده و به آنجا میبرم. وضعیت آن قدری در نظر من مطبوع است. کبابهای مرغوب دارند. ارزانتر از سایر جاها میفروشند.
شبها قفقازیها لزگی میرقصند. ارکستر دارند. خانمهای روسی هم در آنجا منزل دارند. اطاق ساعتی شش قران است. ولی من به این چیزها کاری ندارم. من اینک با همین مواقع خوشم. دلیلی برای اینکه از پیشآمدها اعراض کرده، خود را تغییر بدهم نیست.
نسبت به ضدیت این اشخاص به خوبی میدانم. ممانعت از سوق طبیعی مثل ممانعت از جریان یک رودخانهی سریع است. اگر مسدود شد، در دفعهی ثانی خیلی شدیدتر و باقوتتر از اول جریان مییابد. حال من بهترم یا عنصری؟
آن قسمت را بخوان. همانطور که در خیابان صحبت کردم ببین از زبان افسانه، من چطور بهار را وصف کردهام. و عنصری چطور. خواهی دانست کدام جهات را در طبیعت باید اتخاذ کرد. چه تفاوتی در بین صنعت و حیله یا خودنمایی وجود دارد. اتخاذ جهات مادی یک منظره که از لوازم اساسی محسوب میشود. در نظر گرفتن مختصات آن جهات. پس از آن استعانت از چند کلمه مربوط و ساده، وسایلی هستند که شاعر توسط آنها به قدری که استعدادش به او اجازه بدهد، میتواند فهمیده باشد و به دیگران بفهماند. اینجاست اولین نظریهی من.
ولی مطبعه به من اذیت میکند. در قسمت اول "افسانه" که انتشار پیدا کرد خیلی غلط گرفتهام. اغلاط بسیار باعث میشود که در انظار مخالفین شعرهای مضحک مرا، مضحکتر جلوه بدهد.
بالاخره خواهم دانست. افسانه نفوذ و رواج عمومی پیدا نخواهد کرد. خواهند گفت عشقی را هم گمراه کردهام. ولی تو میدانی من تقصیر ندارم. استعداد گمراهی به حد افراط در تو وجود داشت.
ما باید بدون آنکه به حرف آنها وقعی بگذاریم و وقت را به مباحثه و مجادله از دست بدهیم، مشغول کار خودمان باشیم.
من و تو هیچکدام نمیدانیم فردا از این امواج چه اشکالی بیرون میآید. ملت دریاست، اگر یک روز ساکت ماند، بالاخره یک روز منقلب خواهد شد.
اطفالی از این گروه به وجود خواهند آمد که ما از همهچیز آنها بیخبریم. نه اسمشان را میدانیم، نه نشانشان را، ولی آنوقت شاید نه من وجود داشه باشم و نه تو. در هر صورت پیشروهای این لشگر توانا را خواهیم دید.
بعد از این لازم است طرز صنعت خود را در تحت قوانین قطعی و معین درآورم.
رفیق! از روی صحت کار کنیم. دستوری را که طبیعت به ما میدهد انجام بدهیم. بالاخره حق با کسیست که صحیح، طبیعی و غیرقابل تغییر بوده است.
امشب شاید به ادارهی روزنامه بیایم.
رفیق شما
#نیما
@faryad_naseri
نامهی چهارم
آلی جان!
قربانت شوم. میخاستم اینبار که مینویسم بگویم چطور میشود از آن دور تکراری شکست و پیروزی رها شد. بنویسم آن قیامهایی که بعد از فتح ایران در تاریخ ذکر شده تا همین چند سال پیش خودمان را که نگاه کنی این را خواهی دید عدهای جانشان را بر کف گرفتهاند و گفتهاند این که هست نباید باشد بعد هم تن بی سر و سر بی تنشان را دیدهایم که عاقبت کار طاغی این است. آن عکس گلمحمد و خان عموی کلیدر را لابد دیدهای اما آیا ما مدام برخاستن و شکستن بودهایم، نه هر بار با سری که قدرت خواسته بگوید بر باده رفته ما قدمی در جان و روحمان پیشتر آمدهایم. ما بدون مشروطه، ما بدون قیامهای زمان پهلوی، ما بدون انقلاب ۵۷، ما بدون... تصور کن چه شکلی بودیم.
جان بطی و آرام میرود سالها باید بگذرد که در گفت صفت جای اسم بنشیند. جان بطی و آرام میرود فرانسه ۲۲۰ سال تلاش مدام داشته برای فرانسه شدن. هی استبداد و هی حکومت آدمیزادی. زورکی نمیشود حرفی را در دهانی گذاشت که آن دهان اصلن بلد نیست تلفظش کند. این هم که میگویم نه اینکه خب حالا پس باید ایستاد و نرفت. نه باید از بیخ جست. رو و ریا با همند. بیخ را که تازه کنی شاخ و برگ و گل هم تازه میشوند. تو بگیر همان حرکت روح و دورههای تاریخی آن فیلسوف فرنگی، که تلاش اسماییاش را هم فردید از روی فصوص ابن عربی در خودمان داشت هر چند آن کجا و این کجا؟
اما بگذریم. که گفت «زمستان است سخت پوستین بایدم» -۱و «اینت بیکار مردمانی که شما هستید، خدای کارتان بدهد» -۲هم فکر میکنم باید جفتی بجویم که این سر بیقرار را بگذارم به دامنش البته اگر دامنی داشته باشد.
1- مقالات شمس
2- تذکره الاولیا
۹۳/۵/۱۴
—-----● باز نشر دوبارهی #نامههای_آلی #فریاد_ناصری
● خبرها حکایت از مرگ مریم میرزاخانی دارند، دست به زیر چانه میبرم خبری بجورم تا برای این زخمهایی که بر پیکر جمعیمان میخورد مرهمی باشد. با تمام وجور تلاش میکنم معناداری این خبرهایی که خبر نا بودن میدهند را کنار بزنم و آن خط زندگی را پیدا کنم که در نهایت میتواند ما را و کشور و خان و مان همهمان را از زیر دست این ضربههای هلاک نجات دهد.
@faryad_naseri
آلی جان!
قربانت شوم. میخاستم اینبار که مینویسم بگویم چطور میشود از آن دور تکراری شکست و پیروزی رها شد. بنویسم آن قیامهایی که بعد از فتح ایران در تاریخ ذکر شده تا همین چند سال پیش خودمان را که نگاه کنی این را خواهی دید عدهای جانشان را بر کف گرفتهاند و گفتهاند این که هست نباید باشد بعد هم تن بی سر و سر بی تنشان را دیدهایم که عاقبت کار طاغی این است. آن عکس گلمحمد و خان عموی کلیدر را لابد دیدهای اما آیا ما مدام برخاستن و شکستن بودهایم، نه هر بار با سری که قدرت خواسته بگوید بر باده رفته ما قدمی در جان و روحمان پیشتر آمدهایم. ما بدون مشروطه، ما بدون قیامهای زمان پهلوی، ما بدون انقلاب ۵۷، ما بدون... تصور کن چه شکلی بودیم.
جان بطی و آرام میرود سالها باید بگذرد که در گفت صفت جای اسم بنشیند. جان بطی و آرام میرود فرانسه ۲۲۰ سال تلاش مدام داشته برای فرانسه شدن. هی استبداد و هی حکومت آدمیزادی. زورکی نمیشود حرفی را در دهانی گذاشت که آن دهان اصلن بلد نیست تلفظش کند. این هم که میگویم نه اینکه خب حالا پس باید ایستاد و نرفت. نه باید از بیخ جست. رو و ریا با همند. بیخ را که تازه کنی شاخ و برگ و گل هم تازه میشوند. تو بگیر همان حرکت روح و دورههای تاریخی آن فیلسوف فرنگی، که تلاش اسماییاش را هم فردید از روی فصوص ابن عربی در خودمان داشت هر چند آن کجا و این کجا؟
اما بگذریم. که گفت «زمستان است سخت پوستین بایدم» -۱و «اینت بیکار مردمانی که شما هستید، خدای کارتان بدهد» -۲هم فکر میکنم باید جفتی بجویم که این سر بیقرار را بگذارم به دامنش البته اگر دامنی داشته باشد.
1- مقالات شمس
2- تذکره الاولیا
۹۳/۵/۱۴
—-----● باز نشر دوبارهی #نامههای_آلی #فریاد_ناصری
● خبرها حکایت از مرگ مریم میرزاخانی دارند، دست به زیر چانه میبرم خبری بجورم تا برای این زخمهایی که بر پیکر جمعیمان میخورد مرهمی باشد. با تمام وجور تلاش میکنم معناداری این خبرهایی که خبر نا بودن میدهند را کنار بزنم و آن خط زندگی را پیدا کنم که در نهایت میتواند ما را و کشور و خان و مان همهمان را از زیر دست این ضربههای هلاک نجات دهد.
@faryad_naseri
طلوع آفتاب جمعه -تفرجگاه بش قارداش🌞
خراسان شمالی، بجنورد 🇮🇷
عکس: خانم الفتی از همراهان کانال
@faryad_naseri
خراسان شمالی، بجنورد 🇮🇷
عکس: خانم الفتی از همراهان کانال
@faryad_naseri
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
تاثیر غرب بر ادبیات و تفکر شرق- رضا براهنی @faryad_naseri
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
شعر خوانی ساسان قهرمان در کانون نویسندگان در تبعید @faryad_naseri
نامهی پنجم
آلی جان
قربانت شوم. همه از من میپرسند آلی کیست؟ تو کیستی؟ هیچکس نداند تو که خوب میدانی من این نامهها را از تنهایی خودم به تنهایی خودم مینویسم. و این فاصله چقدر بین من زیاد است. بین من که هیچ کس نمیبیندش تا من که دیگران میبینند. چند شب پیش پای تلفن به آزاده گفتم تراژدی بزرگ زندگی من این است که معلم امید بودهام اما چه شبها که ناامیدی در من زار زار گریسته است. اگرچه حالا اختیار هیچچیز را نداشته باشم دیگر اختیار این چشمها را که دارم. میدانی آلی امید مرا کجاها که نبرده کجاها که نکشانده... یک روز آن وقتها که معلم بودم یک تار مو برداشتم و گفتم فاصلهی شما و آزادی، شما و شادی اندازهی همین تار موست این طرف که باشید دیوار چین است آن طرف که باشید یک تار موست. مثل امتحانات و درسهای ابتداییتان. آن موقع چه سخت بود اما حالا آب خوردن است. بعد خودم نگاه کردم به تار مو، دیوار چین بود. دیوارچین. ملت ایران سالهاست پشت این دیوارند. قصهی آن مورچه یادت هست که بارها از دیوار بالا رفت و افتاد میخواستند به ما بگویند یعنی پشتکار یعنی تلاش یعنی خسته نشو اما هیچ کس نگفت دیوث پدرها به خاطر یک لحظه زندگی چقدر باید زمین بخوریم؟ خودمان هم نفهمیدیم از کجا دارند خرمان میکنند. میخواستند پوستمان را کلفت کنند حساسیتهایمان را از دست بدهیم. از دست دادیم. حالا آن تار مو اینجاست همان که این ورش دیوار چین و آنورش... ماندهایم این ور دیوار و به یاد قصهی آن مورچه با یک ذره لبخند، یک ذره شادی، یک ذره از چیزهای خوب دیگر هی بالا میرویم و میافتیم. هی بالا میرویم و میافتیم و زندگی و لبخند و همان یک ذره چیزهای خوب هم از دهن میافتند.
باید آب ببندیم پای دیوار، و اینجاست که امید به درد میخورد. به درد میخورد.
۹۳/۵/۲۰
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
قربانت شوم. همه از من میپرسند آلی کیست؟ تو کیستی؟ هیچکس نداند تو که خوب میدانی من این نامهها را از تنهایی خودم به تنهایی خودم مینویسم. و این فاصله چقدر بین من زیاد است. بین من که هیچ کس نمیبیندش تا من که دیگران میبینند. چند شب پیش پای تلفن به آزاده گفتم تراژدی بزرگ زندگی من این است که معلم امید بودهام اما چه شبها که ناامیدی در من زار زار گریسته است. اگرچه حالا اختیار هیچچیز را نداشته باشم دیگر اختیار این چشمها را که دارم. میدانی آلی امید مرا کجاها که نبرده کجاها که نکشانده... یک روز آن وقتها که معلم بودم یک تار مو برداشتم و گفتم فاصلهی شما و آزادی، شما و شادی اندازهی همین تار موست این طرف که باشید دیوار چین است آن طرف که باشید یک تار موست. مثل امتحانات و درسهای ابتداییتان. آن موقع چه سخت بود اما حالا آب خوردن است. بعد خودم نگاه کردم به تار مو، دیوار چین بود. دیوارچین. ملت ایران سالهاست پشت این دیوارند. قصهی آن مورچه یادت هست که بارها از دیوار بالا رفت و افتاد میخواستند به ما بگویند یعنی پشتکار یعنی تلاش یعنی خسته نشو اما هیچ کس نگفت دیوث پدرها به خاطر یک لحظه زندگی چقدر باید زمین بخوریم؟ خودمان هم نفهمیدیم از کجا دارند خرمان میکنند. میخواستند پوستمان را کلفت کنند حساسیتهایمان را از دست بدهیم. از دست دادیم. حالا آن تار مو اینجاست همان که این ورش دیوار چین و آنورش... ماندهایم این ور دیوار و به یاد قصهی آن مورچه با یک ذره لبخند، یک ذره شادی، یک ذره از چیزهای خوب دیگر هی بالا میرویم و میافتیم. هی بالا میرویم و میافتیم و زندگی و لبخند و همان یک ذره چیزهای خوب هم از دهن میافتند.
باید آب ببندیم پای دیوار، و اینجاست که امید به درد میخورد. به درد میخورد.
۹۳/۵/۲۰
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
4_532577611151349659.pdf
1.7 MB
فریاد ناصری:
گفتگوی #فریاد_ناصری با #ایرج_ضیایی درباره عمری شاعری در صفحه ی ویژه ی کارنامه ی ایرج ضیایی.روزنامه ی آرمان
نشر حکمت کلمه اخیرن گزینه اشعار ضیایی را منتشر کرده است.
@faryad_naseri
گفتگوی #فریاد_ناصری با #ایرج_ضیایی درباره عمری شاعری در صفحه ی ویژه ی کارنامه ی ایرج ضیایی.روزنامه ی آرمان
نشر حکمت کلمه اخیرن گزینه اشعار ضیایی را منتشر کرده است.
@faryad_naseri
گفتگوی #فریاد_ناصری با #ایرج_ضیایی درباره عمری شاعری در صفحه ی ویژه ی کارنامه ی ایرج ضیایی.روزنامه ی آرمان
نشر حکمت کلمه اخیرن گزینه اشعار ضیایی را منتشر کرده است.
@faryad_naseri
نشر حکمت کلمه اخیرن گزینه اشعار ضیایی را منتشر کرده است.
@faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
رقص زبان بدن است.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
از #یار تا #پارتنر
گشتی مختصر در معنای چند مفهوم
فریاد ناصری
در فرهنگ #عاشقانهی زبان فارسی از آغاز تا امروز ِ الان که نگاه کنیم عنوانهای مشخص و برجستهای میبیینیم که هر کدام به تنهایی نمایندهی شکل خاصی از رابطهی عاشقانه یا به قول فردوسی جفت جویانهاند. هر اسم و عنوان تعریفی دارد که آن تعریف باید و نباید و چگونگیهای رفتاری انسان ِ در آن رابطه را برمیسازد و نشان میدهد. جغرافیای کرداری با پذیرفتن آن عنوان شکل خاص خودش را میگیرد. برجستهترین و فراگیرترین این نام و نشانها، داغ عشق است که بر دل میخورد و آدمهای درگیر رابطه را عاشق و معشوق میکند. #عاشق و #معشوق، نامهایی برای یک تعریف که فرهنگ با آن به شکل غیر رسمی یک رابطهی خصوصی اجازهی بروز و حضور میدهد. و به خاطر تابو بودن شرعیاش سعی میکند در حوزهای دیگر از روابط انسانی با هالهای زیبایی شناختی به آن قداستی ببخشد که تخطی از شرع نیز جبران بشود.
این تعریف در طیف رقیقتر و عامیانهترش عنوان و نام "خاطرخواهی" به خود می گیرد. خاطرخواهی وسعت عاشق و معشوق را ندارد. محدودتر از آن است با اینحال همچون عاشق و معشوق جواز ایجاد یک رابطهی تخطی کننده را میدهد با این تفاوت که نسبت به آن قداست بسیار کمتری دارد.
بعد از این هر چه در خط زمان پیشتر میآییم شکل دیگری رخ مینماید "دوست دختر و دوست پسر" این نامها، آورندهی مفهومی اعتراضیتر و قائم بهذاتترند. یعنی در پی این نیستند که در چشم دیگری بزرگ (عرف، جامعه، قانون، فرهنگ...) رسمیت داشته باشند یا پیدا کنند. خودشان را تحمیل میکنند به جامعه و این اتفاق دیگری در ذهن و عمل است. دوست دختر و دوست پسر نسبت به هم همان رفتاری را ندارند که مثلن عاشق و معشوقهای سنتی و ادبی. این نامهای تازه با خود رفتارهای تازه را به همراه میآورند.
بعد کمکم ندای دیگری از راه میرسد. #پارتنر، #شریک جنسی، منفعت طلبی انسان امروز، اقتصاد رابطه، شراکت، نام و نشان و تعریفی جسورتر و عصیانیتر که در پی پنهان کاری نیست که ناماش عیان کنندهاست. این تطور را بگیر و به آدمها بیندیش که رفته رفته در این سیر چهچیزهایی را از دست دادهاند و چه چیزهایی بهدست آوردهاند؟ اسطورهزدایی و تقدسزدایی برای زدودن امکانهای مخفیکاری و ریاکاری به کجاها کشیده شدهاست و میشود؟
بگذار روی حرف را سمت دیگری بچرخانیم. جای دوری نمیرویم. بچرخیم سمت یار. یار چیست؟
یار در ادبیات کلاسیک که یکی از پایههای اصلی فرهنگ ماست بیشتر نقش جنسی دارد. یا شاهد است یا زنی که در خط و خال جنسیتیاش برجسته میشود. و در همین حیطه به نوعی، تعریفی ادبی میشود. یار ادبی. معشوق ادبی. کاراکتری در ژانرهای تغزلی ادبیات. نه کسی که شناسندهی درون ماست. فهمندهی جان ماست. با جغرافیای نه لزومن مشترک علائق و سلائق بلکه دارای وسعت تحمل و طاقت نسبت به دیگری، نه کسیست که طاقت و تحمل فهم آن دیگری را دارد. ساختهایست مصنوعی، بیجان و قالبی.
شکل زندهی "یار" بودن اتفاقیست که تا حدودی در رابطهی شخصی دو چهرهی فرهنگی – ادبی ما رخ میدهد. بین شمس و مولانا. میل و تمنای آدمی نسبت به دیگری و دنیای دیگری در متعالیترین شکل ممکناش در ظرف شرایط زمانه در بین این دو رخ مینماید.
غزلیات شمس چیزی جز تجلی میل و تمنا و علاقه است؟ بافت اروتیک مقالات شمس را چه میگویی؟ دو آدم، "دو دریچه روبهروی هم" به دو دنیای تازه ، گشودگی و انکشاف نسبت بههم.
این تعریفی که از یار میدهیم اینجا، خیلی وسیعتر و تازهتر از آن تعریفیست که قرنها ادبیات کلاسیک در مغزما تا استخوان تپاندهاست. یار در ادبیات کلاسیک، خشک و بیروح و محدود است. اگر هم نبوده رفته رفته مرده و بیروح شدهاست. ادبیات کلاسیک که با این یار در معرض تهمتها بوده و هر جا هم که خواسته تهمت جنسیت آلودگی را از چهرهی خودش بزداید دو خطا را همزمان و با هم مرتکب شدهاست. یکی تحقیر جنسیت و اندیشیدن به جنسیت از دیدگاه اخلاق متعبدانه، دیگری استفاده از همان ابزارهایی برای دفاع از خودش که منطق سازندهی تهمتها را معتبر میکند. دفاع از خود، با همان منطق و با همان ادبیات که تهمتها را در حقش روا داشته است و این خود شکل دیگری از همان تهمتها و اهانتهاست. #فریاد_ناصری @faryad_naseri
گشتی مختصر در معنای چند مفهوم
فریاد ناصری
در فرهنگ #عاشقانهی زبان فارسی از آغاز تا امروز ِ الان که نگاه کنیم عنوانهای مشخص و برجستهای میبیینیم که هر کدام به تنهایی نمایندهی شکل خاصی از رابطهی عاشقانه یا به قول فردوسی جفت جویانهاند. هر اسم و عنوان تعریفی دارد که آن تعریف باید و نباید و چگونگیهای رفتاری انسان ِ در آن رابطه را برمیسازد و نشان میدهد. جغرافیای کرداری با پذیرفتن آن عنوان شکل خاص خودش را میگیرد. برجستهترین و فراگیرترین این نام و نشانها، داغ عشق است که بر دل میخورد و آدمهای درگیر رابطه را عاشق و معشوق میکند. #عاشق و #معشوق، نامهایی برای یک تعریف که فرهنگ با آن به شکل غیر رسمی یک رابطهی خصوصی اجازهی بروز و حضور میدهد. و به خاطر تابو بودن شرعیاش سعی میکند در حوزهای دیگر از روابط انسانی با هالهای زیبایی شناختی به آن قداستی ببخشد که تخطی از شرع نیز جبران بشود.
این تعریف در طیف رقیقتر و عامیانهترش عنوان و نام "خاطرخواهی" به خود می گیرد. خاطرخواهی وسعت عاشق و معشوق را ندارد. محدودتر از آن است با اینحال همچون عاشق و معشوق جواز ایجاد یک رابطهی تخطی کننده را میدهد با این تفاوت که نسبت به آن قداست بسیار کمتری دارد.
بعد از این هر چه در خط زمان پیشتر میآییم شکل دیگری رخ مینماید "دوست دختر و دوست پسر" این نامها، آورندهی مفهومی اعتراضیتر و قائم بهذاتترند. یعنی در پی این نیستند که در چشم دیگری بزرگ (عرف، جامعه، قانون، فرهنگ...) رسمیت داشته باشند یا پیدا کنند. خودشان را تحمیل میکنند به جامعه و این اتفاق دیگری در ذهن و عمل است. دوست دختر و دوست پسر نسبت به هم همان رفتاری را ندارند که مثلن عاشق و معشوقهای سنتی و ادبی. این نامهای تازه با خود رفتارهای تازه را به همراه میآورند.
بعد کمکم ندای دیگری از راه میرسد. #پارتنر، #شریک جنسی، منفعت طلبی انسان امروز، اقتصاد رابطه، شراکت، نام و نشان و تعریفی جسورتر و عصیانیتر که در پی پنهان کاری نیست که ناماش عیان کنندهاست. این تطور را بگیر و به آدمها بیندیش که رفته رفته در این سیر چهچیزهایی را از دست دادهاند و چه چیزهایی بهدست آوردهاند؟ اسطورهزدایی و تقدسزدایی برای زدودن امکانهای مخفیکاری و ریاکاری به کجاها کشیده شدهاست و میشود؟
بگذار روی حرف را سمت دیگری بچرخانیم. جای دوری نمیرویم. بچرخیم سمت یار. یار چیست؟
یار در ادبیات کلاسیک که یکی از پایههای اصلی فرهنگ ماست بیشتر نقش جنسی دارد. یا شاهد است یا زنی که در خط و خال جنسیتیاش برجسته میشود. و در همین حیطه به نوعی، تعریفی ادبی میشود. یار ادبی. معشوق ادبی. کاراکتری در ژانرهای تغزلی ادبیات. نه کسی که شناسندهی درون ماست. فهمندهی جان ماست. با جغرافیای نه لزومن مشترک علائق و سلائق بلکه دارای وسعت تحمل و طاقت نسبت به دیگری، نه کسیست که طاقت و تحمل فهم آن دیگری را دارد. ساختهایست مصنوعی، بیجان و قالبی.
شکل زندهی "یار" بودن اتفاقیست که تا حدودی در رابطهی شخصی دو چهرهی فرهنگی – ادبی ما رخ میدهد. بین شمس و مولانا. میل و تمنای آدمی نسبت به دیگری و دنیای دیگری در متعالیترین شکل ممکناش در ظرف شرایط زمانه در بین این دو رخ مینماید.
غزلیات شمس چیزی جز تجلی میل و تمنا و علاقه است؟ بافت اروتیک مقالات شمس را چه میگویی؟ دو آدم، "دو دریچه روبهروی هم" به دو دنیای تازه ، گشودگی و انکشاف نسبت بههم.
این تعریفی که از یار میدهیم اینجا، خیلی وسیعتر و تازهتر از آن تعریفیست که قرنها ادبیات کلاسیک در مغزما تا استخوان تپاندهاست. یار در ادبیات کلاسیک، خشک و بیروح و محدود است. اگر هم نبوده رفته رفته مرده و بیروح شدهاست. ادبیات کلاسیک که با این یار در معرض تهمتها بوده و هر جا هم که خواسته تهمت جنسیت آلودگی را از چهرهی خودش بزداید دو خطا را همزمان و با هم مرتکب شدهاست. یکی تحقیر جنسیت و اندیشیدن به جنسیت از دیدگاه اخلاق متعبدانه، دیگری استفاده از همان ابزارهایی برای دفاع از خودش که منطق سازندهی تهمتها را معتبر میکند. دفاع از خود، با همان منطق و با همان ادبیات که تهمتها را در حقش روا داشته است و این خود شکل دیگری از همان تهمتها و اهانتهاست. #فریاد_ناصری @faryad_naseri
نامهی ششم
آلی جان!
دوستان ما چهار تا حرف شنیدهاند از تغییر نگاه و هیچ هم دقت نمیکنند و همهجا معیارش میگیرند که زیبایی مثلن در نگاه توست و از این حرفها. اما نمیشود که سرمان را گرم قصار کنیم و قصور کنیم از اصل ماجرا و زندگی. خوبست علم حساب و کتاب و آمار هست در این مملکت وگرنه به هیچ قسمی نمیشد حرف زد. بله که زندگی سویههای متناقض دارد همان وقت که مرگش به پیش است زایش و زایاییاش در پس میآید. مگر زمان جنگ نبود. کلن زمان نبودها بود دیگر. مردم زندگی کردند. شهید دادند. سختی کشیدند. زندگی کردند. در صف نان و پنیر و مرغ و ... ایستادند و زندگی کردند.
حرف امروزمان جمع بستن کل امورات است دیدن تک تک ویترینهاییست که خبر از درونمان میدهند. سنجیدن با شاخص است. علم و اقتصاد و تحصیل و مسکن و خوراک و پوشاک و سفر و سلامتی و... همه را باید بگذاریم وسط و بسنجیم که خب از دل اینها چه بر میآید ما پیش رفتهایم یا پس یا نه اصلن ایستادهایم. میگویند من صورتم را چسباندهام به تلخیها و نمیبینم درست. میگویند فاصله بگیر و درست ببین. میگویند از آن تار موی دیوار چین فاصله بگیر...
من فاصله میگیرم از تار موی مذکور که به فرض مثال نبود قوانین روشن است در این دیار همان مقدار که اینها میگویند فاصله میگیرم خب نتیجه؟ نزدیک میشوم که ببینم بیخش کجاست؟ کجای ما ریشه دارد این تاریکیها و بلبشوها... بعد هم اصل حرف سر امید است. امید است که نه در حرفهای کلی شاعرانه، که در گپهای ریز و دقیق و روشن توضیح داده شده میتواند به ما بگوید از این روزها باید چطور به فرداها بگذریم.
۹۳/۵۲۴
#فریاد_ناصری —------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان!
دوستان ما چهار تا حرف شنیدهاند از تغییر نگاه و هیچ هم دقت نمیکنند و همهجا معیارش میگیرند که زیبایی مثلن در نگاه توست و از این حرفها. اما نمیشود که سرمان را گرم قصار کنیم و قصور کنیم از اصل ماجرا و زندگی. خوبست علم حساب و کتاب و آمار هست در این مملکت وگرنه به هیچ قسمی نمیشد حرف زد. بله که زندگی سویههای متناقض دارد همان وقت که مرگش به پیش است زایش و زایاییاش در پس میآید. مگر زمان جنگ نبود. کلن زمان نبودها بود دیگر. مردم زندگی کردند. شهید دادند. سختی کشیدند. زندگی کردند. در صف نان و پنیر و مرغ و ... ایستادند و زندگی کردند.
حرف امروزمان جمع بستن کل امورات است دیدن تک تک ویترینهاییست که خبر از درونمان میدهند. سنجیدن با شاخص است. علم و اقتصاد و تحصیل و مسکن و خوراک و پوشاک و سفر و سلامتی و... همه را باید بگذاریم وسط و بسنجیم که خب از دل اینها چه بر میآید ما پیش رفتهایم یا پس یا نه اصلن ایستادهایم. میگویند من صورتم را چسباندهام به تلخیها و نمیبینم درست. میگویند فاصله بگیر و درست ببین. میگویند از آن تار موی دیوار چین فاصله بگیر...
من فاصله میگیرم از تار موی مذکور که به فرض مثال نبود قوانین روشن است در این دیار همان مقدار که اینها میگویند فاصله میگیرم خب نتیجه؟ نزدیک میشوم که ببینم بیخش کجاست؟ کجای ما ریشه دارد این تاریکیها و بلبشوها... بعد هم اصل حرف سر امید است. امید است که نه در حرفهای کلی شاعرانه، که در گپهای ریز و دقیق و روشن توضیح داده شده میتواند به ما بگوید از این روزها باید چطور به فرداها بگذریم.
۹۳/۵۲۴
#فریاد_ناصری —------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
Deleted Account
Video
این هم سخنی دیگر، از تنی دیگر. به قول دوست عزیزی که میگوید نت تن با این حساب شما نوازش این تن را ببینید
نامهي هفتم
آلی جان!
حرف دیگری که این روزها آزارم میدهد بانگ و نوای بیکسی است که دوستان در عالم ادبیات و هنر و... سر میدهند که کو بزرگی و کو مرد مردستانی. حرصم میگیرد که نمیخواهند ببیند براهنی را، دولتآبادی را، گلستان را، رویایی را، داریوش شایگان را... قبلن هم نوشتم چشم دیدن بزرگی نیست در میان ما وگرنه کم هم نداریم. بعد هم اگر اتفاقات یکه را کنار بگذاریم همه چیز باید به همه چیز بیاید نمیشود بین مردم با اقتصاد دلالی، پروست ظهور کند که، بعد هم اینها از شاعر و نویسندهشان چیزی میخواهند که در خودشان نمیبییند. نفوذ و تاثیرگذاری بر قدرت سیاسی. آلی جان! آخر به کدام جای تاریخ زور قلم بر قدرت چربیده؟ اینها نمیخواهند شاعر شاعر باشد میخواهند قهرمان سیاسی باشد. اینها نمیخواهند نویسنده نویسنده باشد میخواهند قهرمان جذاب سیاسی باشد غافل از اینکه چه چیزی سیاسیتر از نوشتن در مملکتی که معجزت پیامبرانش همیشه کتاب بوده است.
۹۳/۵/۲۴
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان!
حرف دیگری که این روزها آزارم میدهد بانگ و نوای بیکسی است که دوستان در عالم ادبیات و هنر و... سر میدهند که کو بزرگی و کو مرد مردستانی. حرصم میگیرد که نمیخواهند ببیند براهنی را، دولتآبادی را، گلستان را، رویایی را، داریوش شایگان را... قبلن هم نوشتم چشم دیدن بزرگی نیست در میان ما وگرنه کم هم نداریم. بعد هم اگر اتفاقات یکه را کنار بگذاریم همه چیز باید به همه چیز بیاید نمیشود بین مردم با اقتصاد دلالی، پروست ظهور کند که، بعد هم اینها از شاعر و نویسندهشان چیزی میخواهند که در خودشان نمیبییند. نفوذ و تاثیرگذاری بر قدرت سیاسی. آلی جان! آخر به کدام جای تاریخ زور قلم بر قدرت چربیده؟ اینها نمیخواهند شاعر شاعر باشد میخواهند قهرمان سیاسی باشد. اینها نمیخواهند نویسنده نویسنده باشد میخواهند قهرمان جذاب سیاسی باشد غافل از اینکه چه چیزی سیاسیتر از نوشتن در مملکتی که معجزت پیامبرانش همیشه کتاب بوده است.
۹۳/۵/۲۴
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
⚡️چه نیازی به افتخار آفرینی است؟!
✔️علی زمانیان🔻
🔹چه نیازی به افتخار آفرینی است؟ و هر ملتی به چه چیزی افتخار می کند؟ عامل افتخار و سرفرازی، ربط و نسبت محکمی با ساختار اجتماعی و فرهنگی دارد. ارزش هایی که بدان افتخار می شود از متن و مرکز فرهنگ زاده می شود. از این رو در هر دوره ای از تاریخ و در هر فرهنگ و ساختار اجتماعی، عامل "افتخار" با سایر دوره ها متفاوت بوده است.
سه سنخ جوامع عبارت است از:
🔹1-سنخ اول، جوامعی است که هنوز ارزش های عصر بادیه نشینی و شبانی و نظامات سنتی را بر دوش می کشند. در این جوامع، افتخار به پیشینه ی تاریخی، نژاد، قومیت، زبان، دین و از همه مهمتر، داشتن روحیه ی جنگاوری و سلحشوری، رواج داشته است. ساکنان آن دوره ها، هر گونه مواجه با سایر ملت ها و دولت ها را از دریچه ی این ارزش ها تنظیم می کردند. ایستادن و پایمردی, رخ به رخ شدن و به تعبیر روزمره ی آن، کم نیاوردن، محکم بودن، ارزش والایی دارد. این جوامع در فرهنگ بادیه نشینی و بی اطمینانی و جنگ و پیکار سیر بودند. آن چه برای آنان افتخار آفرین بود، رزم و پیکار، مقاومت و سلحشوری در میدان نبرد با دشمن است. تیپ ایده آل چنین فرهنگی، یک پیکارجوی نترس با روحیه ی سلحشوری و پهلوانی است که چشم در چشم دشمن، بر او می شورد و دشمن را تحقیر می کند و با کلام و رفتارش نشان می دهد که شجاعتی والا دارد تیپ ایده آل این فرهنگ، انسان جنگجو و قهرمان هایی است که آماده ی هر گونه جنگ و جدال است.
🔹2- سنخ دوم، فرهنگ امروزین و مدرن است که از آن ارزش های عصر پیشین بیرون آمده است و افتخارات خود را نه از عناصر سنتی که از میزان پیشرفت و توسعه اش بدست می آورد. امروزه، علم و هنر و تکنولوژی اش را به رخ دیگران می کشد و با این مولفه های مدرن است که بر دیگران سروری می یابد و بدان ها افتخار می کند. اگر عزت و احترام در سنخ اول، با جنگاوری و قدرت نظامی بدست می آید، در فرهنگ مدرن، عزت معنایی مدرن می یابد و از زمین دیگری شکوفه می کند. در گفتمان مدرن عزت، رشد، توسعه، تکنولوژی و علم سبب خودنمایی و افتخار می گردد
.
🔹امروزه از آن افتخارات قبیله گری، از آن افتخار به پیشینیان و به تاریخ و از آن پیکارگری ها دفاع نمی شود. بلکه آن ارزش های سنتی را نقد می کنند. آن جنگ و جدال ها را نتیجه ی خشونت های غیر اخلاقی روحیه بدوی می دانند. ارزش بنیادین در جوامع امروزین، داشتن روحیه ی جنگاوری و پیکار نیست. بلکه مدنیت و توسعه و رشد ارزش یافته است. تیپ ایده آل چنین فرهنگی، انسان معقول و جامعه ی رشد یافته است.
🔹3-سنخ سوم. در دو نوع جوامع پیش گفته، هنوز "دیگری" در دو ناحیه مطرح است اما می توان جوامعی با فرهنگ سنخ سوم را مورد توجه قرار داد که از دوگانه ی عزت و ذلت و یا افتخار و شرمندگی بیرون آمده اند. آنان موضوع عزت و احترام و افتخار را بلاموضع کرده اند. این سخن بدان معنا نیست که ذلت پذیرند، بلکه در زمین دوگانه ی افتخار و ذلت بازی نمی کنند. به سخن دیگر، رویکردشان خلق افتخار و یا گریز از ذلت نیست. زیرا "افتخار"، اساسا در جهت گیری نسبت به دیگران تولید می شود. یعنی "افتخار"، زمانی معنا می یابد که من خودم را در برابر دیگری می بینم و می خواهم به او بگویم که من چنین و یا چنانم. اما اگر دیگری در میان نباشد، افتخار، از بنیان منتفی می شود
🔹در این نوع جوامع (مانند ژاپن)، نه از آن افتخارات سلحشوری جنگجویان سامورایی خبری است و نه بر طبل افتخارات نوین می کوبند. به جای آن ارزش های جنگاوری و یا خود را برای دیگران نمایش دادن و افتخار کردن به خویش، آن چه مهم می شود, تلاش برای بهتر زیستن است. بهسازی زندگی و کاهش رنج و آلام شهروندان. تلاشی بزرگ باری توسعه اما نه برای آن است که این توسعه را به رخ دیگران بکشند و بدان افتخار کنند و یا سبب سلطه بر دیگران شوند بلکه برای آن است که می خواهند آسوده تر و ایمن تر بزیند. از آن خط کشی های دوگانه و تضادهای خصمانه بیرون می آیند و می توانند فرهنگی خلق کنند که دیگر نیازی به افتخار کردن نداشته باشند. "افتخار"، کالایی است که خریدار ندارد بلکه آن چه که مهم می شود کوشش برای ساختن و ابادانی است و تلاش برای آن که مصایب و مشکلات را حل و فصل نمایند تیپ ایده آل این جوامع، شهروند فعال و کوشایی با داشتن روحیه بالا برای کار و تولید است🔺
🔸از سایت نیلوفر
@faryad_naseri
✔️علی زمانیان🔻
🔹چه نیازی به افتخار آفرینی است؟ و هر ملتی به چه چیزی افتخار می کند؟ عامل افتخار و سرفرازی، ربط و نسبت محکمی با ساختار اجتماعی و فرهنگی دارد. ارزش هایی که بدان افتخار می شود از متن و مرکز فرهنگ زاده می شود. از این رو در هر دوره ای از تاریخ و در هر فرهنگ و ساختار اجتماعی، عامل "افتخار" با سایر دوره ها متفاوت بوده است.
سه سنخ جوامع عبارت است از:
🔹1-سنخ اول، جوامعی است که هنوز ارزش های عصر بادیه نشینی و شبانی و نظامات سنتی را بر دوش می کشند. در این جوامع، افتخار به پیشینه ی تاریخی، نژاد، قومیت، زبان، دین و از همه مهمتر، داشتن روحیه ی جنگاوری و سلحشوری، رواج داشته است. ساکنان آن دوره ها، هر گونه مواجه با سایر ملت ها و دولت ها را از دریچه ی این ارزش ها تنظیم می کردند. ایستادن و پایمردی, رخ به رخ شدن و به تعبیر روزمره ی آن، کم نیاوردن، محکم بودن، ارزش والایی دارد. این جوامع در فرهنگ بادیه نشینی و بی اطمینانی و جنگ و پیکار سیر بودند. آن چه برای آنان افتخار آفرین بود، رزم و پیکار، مقاومت و سلحشوری در میدان نبرد با دشمن است. تیپ ایده آل چنین فرهنگی، یک پیکارجوی نترس با روحیه ی سلحشوری و پهلوانی است که چشم در چشم دشمن، بر او می شورد و دشمن را تحقیر می کند و با کلام و رفتارش نشان می دهد که شجاعتی والا دارد تیپ ایده آل این فرهنگ، انسان جنگجو و قهرمان هایی است که آماده ی هر گونه جنگ و جدال است.
🔹2- سنخ دوم، فرهنگ امروزین و مدرن است که از آن ارزش های عصر پیشین بیرون آمده است و افتخارات خود را نه از عناصر سنتی که از میزان پیشرفت و توسعه اش بدست می آورد. امروزه، علم و هنر و تکنولوژی اش را به رخ دیگران می کشد و با این مولفه های مدرن است که بر دیگران سروری می یابد و بدان ها افتخار می کند. اگر عزت و احترام در سنخ اول، با جنگاوری و قدرت نظامی بدست می آید، در فرهنگ مدرن، عزت معنایی مدرن می یابد و از زمین دیگری شکوفه می کند. در گفتمان مدرن عزت، رشد، توسعه، تکنولوژی و علم سبب خودنمایی و افتخار می گردد
.
🔹امروزه از آن افتخارات قبیله گری، از آن افتخار به پیشینیان و به تاریخ و از آن پیکارگری ها دفاع نمی شود. بلکه آن ارزش های سنتی را نقد می کنند. آن جنگ و جدال ها را نتیجه ی خشونت های غیر اخلاقی روحیه بدوی می دانند. ارزش بنیادین در جوامع امروزین، داشتن روحیه ی جنگاوری و پیکار نیست. بلکه مدنیت و توسعه و رشد ارزش یافته است. تیپ ایده آل چنین فرهنگی، انسان معقول و جامعه ی رشد یافته است.
🔹3-سنخ سوم. در دو نوع جوامع پیش گفته، هنوز "دیگری" در دو ناحیه مطرح است اما می توان جوامعی با فرهنگ سنخ سوم را مورد توجه قرار داد که از دوگانه ی عزت و ذلت و یا افتخار و شرمندگی بیرون آمده اند. آنان موضوع عزت و احترام و افتخار را بلاموضع کرده اند. این سخن بدان معنا نیست که ذلت پذیرند، بلکه در زمین دوگانه ی افتخار و ذلت بازی نمی کنند. به سخن دیگر، رویکردشان خلق افتخار و یا گریز از ذلت نیست. زیرا "افتخار"، اساسا در جهت گیری نسبت به دیگران تولید می شود. یعنی "افتخار"، زمانی معنا می یابد که من خودم را در برابر دیگری می بینم و می خواهم به او بگویم که من چنین و یا چنانم. اما اگر دیگری در میان نباشد، افتخار، از بنیان منتفی می شود
🔹در این نوع جوامع (مانند ژاپن)، نه از آن افتخارات سلحشوری جنگجویان سامورایی خبری است و نه بر طبل افتخارات نوین می کوبند. به جای آن ارزش های جنگاوری و یا خود را برای دیگران نمایش دادن و افتخار کردن به خویش، آن چه مهم می شود, تلاش برای بهتر زیستن است. بهسازی زندگی و کاهش رنج و آلام شهروندان. تلاشی بزرگ باری توسعه اما نه برای آن است که این توسعه را به رخ دیگران بکشند و بدان افتخار کنند و یا سبب سلطه بر دیگران شوند بلکه برای آن است که می خواهند آسوده تر و ایمن تر بزیند. از آن خط کشی های دوگانه و تضادهای خصمانه بیرون می آیند و می توانند فرهنگی خلق کنند که دیگر نیازی به افتخار کردن نداشته باشند. "افتخار"، کالایی است که خریدار ندارد بلکه آن چه که مهم می شود کوشش برای ساختن و ابادانی است و تلاش برای آن که مصایب و مشکلات را حل و فصل نمایند تیپ ایده آل این جوامع، شهروند فعال و کوشایی با داشتن روحیه بالا برای کار و تولید است🔺
🔸از سایت نیلوفر
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
آتش_دل_تصنیفی_بی_نظیر_با_صدای_تاج.webm
7.9 MB
صدا و تصویر استاد تاج اصفهانی @faryad_naseri