ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
Deleted Account
Video
این هم سخنی دیگر، از تنی دیگر. به قول دوست عزیزی که میگوید نت تن با این حساب شما نوازش این تن را ببینید
نامه‌ي هفتم
آلی جان!
حرف دیگری که این روزها آزارم می‌دهد بانگ و نوای بی‌کسی است که دوستان در عالم ادبیات و هنر و... سر می‌دهند که کو بزرگی و کو مرد مردستانی. حرصم می‌گیرد که نمی‌خواهند ببیند براهنی را، دولت‌آبادی را، گلستان را، رویایی را، داریوش شایگان را... قبلن هم نوشتم چشم دیدن بزرگی نیست در میان ما وگرنه کم هم نداریم. بعد هم اگر اتفاقات یکه را کنار بگذاریم همه چیز باید به همه چیز بیاید نمی‌شود بین مردم با اقتصاد دلالی، پروست ظهور کند که، بعد هم اینها از شاعر و نویسنده‌شان چیزی می‌خواهند که در خودشان نمی‌بییند. نفوذ و تاثیرگذاری بر قدرت سیاسی. آلی جان! آخر به کدام جای تاریخ زور قلم بر قدرت چربیده؟ اینها نمی‌خواهند شاعر شاعر باشد می‌خواهند قهرمان سیاسی باشد. اینها نمی‌خواهند نویسنده نویسنده باشد می‌خواهند قهرمان جذاب سیاسی باشد غافل از اینکه چه چیزی سیاسی‌تر از نوشتن در مملکتی که معجزت پیامبرانش همیشه کتاب بوده است.
۹۳/۵/۲۴
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
⚡️چه نیازی به افتخار آفرینی است؟!

✔️علی زمانیان🔻

🔹چه نیازی به افتخار آفرینی است؟ و هر ملتی به چه چیزی افتخار می کند؟ عامل افتخار و سرفرازی، ربط و نسبت محکمی با ساختار اجتماعی و فرهنگی دارد. ارزش هایی که بدان افتخار می شود از متن و مرکز فرهنگ زاده می شود. از این رو در هر دوره ای از تاریخ و در هر فرهنگ و ساختار اجتماعی، عامل "افتخار" با سایر دوره ها متفاوت بوده است.

سه سنخ جوامع عبارت است از:

🔹1-سنخ اول، جوامعی است که هنوز ارزش های عصر بادیه نشینی و شبانی و نظامات سنتی را بر دوش می کشند. در این جوامع، افتخار به پیشینه ی تاریخی، نژاد، قومیت، زبان، دین و از همه مهمتر، داشتن روحیه ی جنگاوری و سلحشوری، رواج داشته است. ساکنان آن دوره ها، هر گونه مواجه با سایر ملت ها و دولت ها را از دریچه ی این ارزش ها تنظیم می کردند. ایستادن و پایمردی, رخ به رخ شدن و به تعبیر روزمره ی آن، کم نیاوردن، محکم بودن، ارزش والایی دارد. این جوامع در فرهنگ بادیه نشینی و بی اطمینانی و جنگ و پیکار سیر بودند. آن چه برای آنان افتخار آفرین بود، رزم و پیکار، مقاومت و سلحشوری در میدان نبرد با دشمن است. تیپ ایده آل چنین فرهنگی، یک پیکارجوی نترس با روحیه ی سلحشوری و پهلوانی است که چشم در چشم دشمن، بر او می شورد و دشمن را تحقیر می کند و با کلام و رفتارش نشان می دهد که شجاعتی والا دارد تیپ ایده آل این فرهنگ، انسان جنگجو و قهرمان هایی است که آماده ی هر گونه جنگ و جدال است.

🔹2- سنخ دوم، فرهنگ امروزین و مدرن است که از آن ارزش های عصر پیشین بیرون آمده است و افتخارات خود را نه از عناصر سنتی که از میزان پیشرفت و توسعه اش بدست می آورد. امروزه، علم و هنر و تکنولوژی اش را به رخ دیگران می کشد و با این مولفه های مدرن است که بر دیگران سروری می یابد و بدان ها افتخار می کند. اگر عزت و احترام در سنخ اول، با جنگاوری و قدرت نظامی بدست می آید، در فرهنگ مدرن، عزت معنایی مدرن می یابد و از زمین دیگری شکوفه می کند. در گفتمان مدرن عزت، رشد، توسعه، تکنولوژی و علم سبب خودنمایی و افتخار می گردد
.
🔹امروزه از آن افتخارات قبیله گری، از آن افتخار به پیشینیان و به تاریخ و از آن پیکارگری ها دفاع نمی شود. بلکه آن ارزش های سنتی را نقد می کنند. آن جنگ و جدال ها را نتیجه ی خشونت های غیر اخلاقی روحیه بدوی می دانند. ارزش بنیادین در جوامع امروزین، داشتن روحیه ی جنگاوری و پیکار نیست. بلکه مدنیت و توسعه و رشد ارزش یافته است. تیپ ایده آل چنین فرهنگی، انسان معقول و جامعه ی رشد یافته است.

🔹3-سنخ سوم. در دو نوع جوامع پیش گفته، هنوز "دیگری" در دو ناحیه مطرح است اما می توان جوامعی با فرهنگ سنخ سوم را مورد توجه قرار داد که از دوگانه ی عزت و ذلت و یا افتخار و شرمندگی بیرون آمده اند. آنان موضوع عزت و احترام و افتخار را بلاموضع کرده اند. این سخن بدان معنا نیست که ذلت پذیرند، بلکه در زمین دوگانه ی افتخار و ذلت بازی نمی کنند. به سخن دیگر، رویکردشان خلق افتخار و یا گریز از ذلت نیست. زیرا "افتخار"، اساسا در جهت گیری نسبت به دیگران تولید می شود. یعنی "افتخار"، زمانی معنا می یابد که من خودم را در برابر دیگری می بینم و می خواهم به او بگویم که من چنین و یا چنانم. اما اگر دیگری در میان نباشد، افتخار، از بنیان منتفی می شود

🔹در این نوع جوامع (مانند ژاپن)، نه از آن افتخارات سلحشوری جنگجویان سامورایی خبری است و نه بر طبل افتخارات نوین می کوبند. به جای آن ارزش های جنگاوری و یا خود را برای دیگران نمایش دادن و افتخار کردن به خویش، آن چه مهم می شود, تلاش برای بهتر زیستن است. بهسازی زندگی و کاهش رنج و آلام شهروندان. تلاشی بزرگ باری توسعه اما نه برای آن است که این توسعه را به رخ دیگران بکشند و بدان افتخار کنند و یا سبب سلطه بر دیگران شوند بلکه برای آن است که می خواهند آسوده تر و ایمن تر بزیند. از آن خط کشی های دوگانه و تضادهای خصمانه بیرون می آیند و می توانند فرهنگی خلق کنند که دیگر نیازی به افتخار کردن نداشته باشند. "افتخار"، کالایی است که خریدار ندارد بلکه آن چه که مهم می شود کوشش برای ساختن و ابادانی است و تلاش برای آن که مصایب و مشکلات را حل و فصل نمایند تیپ ایده آل این جوامع، شهروند فعال و کوشایی با داشتن روحیه بالا برای کار و تولید است🔺

🔸از سایت نیلوفر

@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
نقد و بررسی
آمد و رفت مشعلها جمعه سی تیر ماه
کتابفروشی علمی و فرهنگی
@hekmatkalame
Deleted Account
Video
برای عصری تعطیل تماشای رقص سفارش شده است.
#فریاد_ناصری

پشت كرده‌اي به من اما نمي‌داني
اصلن از پشت به هم نمي‌آئيم

قلب من از هفت پشت
به قبيله‌اي مي‌رسد
كه پهلوانانش را
زنان خاك كرده‌اند

و زبان ام، از انگشت پاهاي تو آغاز مي‌شود

بومي نفس‌هاي توام
ضرب كه مي‌گيرد

زني كه از همه‌ي تخت‌ها
باكره پائين مي‌آيد

رو كن
در آسمان دلم
بادبادك‌هاي فاحشه دم در آورده‌اند

كارد كه مي‌زني
تبت يدا خوان رگم مي‌شود
راهي كه از پاي تو نگيرد
گم مي‌شود
وگرنه به قله‌ها مي‌رسد
راهي ندارد!

سنگ نينداز
بگذار جان من اين خواب
پا بگيرد

@faryad_naseri
نامه‌ي هشتم
آلی جان
آنجا که من به دنیا آمدم و بزرگ شدم برای خودش ماکاندویی ست. مرده‌ها و ارواح و اشباح و اراذل با هم بر شهر حکومت می‌کنند. آسمان‌اش اما زمانی قرق کبوترها بوده البته بعد هم هواپیماها؛ روزی آمد که پرواز کبوترها به خاطر هواپیماها ممنوع شد. شاعرکانه نگاه کنی وای پرواز کبوتر ممنوع است. خب جنگ بود کبوترها مزاحم هواپیماها بودند. چند صد کیلومتر آن‌طرف‌تر کسان ما داشتند قلع و قمع می‌شدند باز این هواپیماها گاهی کمک بودند. کفتربازهای فراری از جبهه اما چه قشرقی به پا کردند با آن دستمال‌های سرخ‌شان، با آن پنجه‌بکس‌ها و چاقوهاشان... کار همیشگی‌شان بود. دیده بودم که به خاطر یک کبوتر چطور می‌زنند همدیگر را آش و لاش می کنند...
یک وقتی در یادداشتی نشان دادم که چطور کبوتر به نشان فره ایزدی که رفت، سر از خانه‌های مردم ایران درآورد و قهرمان‌های اساطیری‌مان چطور لوطی‌های چاقوکش شدند فکر نمی‌کنم خوانده باشی‌اش مهم هم نیست... این را تا اینجا داشته باش.
حالا بگیر یک نفر فیلم‌ساز، شاعر، داستان‌نویس می‌خواهد از این‌ها فیلم بسازد و شعر و داستان بنویسد مثل آن آقای فیلم‌ساز چنان این نیروی متحجر، این اراده‌ی به خشونت و عقب‌ماندگی را زیباشناختی می‌کند که انگار نوک پیکان معصومیت و پیشرفت بوده‌اند و دارند گم می‌شوند. زیباشناختی کردن لمپنیسم آلی جان بازتولید لمپنیسم است. در شکل هندا سوارها و کبوتربازها و مردانی با یقه‌های دکمه شده و انگشتر و تسبیح و عربده.
۹۳/۶/۵
#فریاد_ناصری —------------- باز نشر نامه های آلی —---— این نامه تقدیم می شود به نام بلند احمد شاملو به مناسبت هفدهمین سالی که با او نیستیم که آغازشان هم در چنین روزی بود.
@faryad_naseri
دوستی فکر میکند من شبیه این پرنده ام بی اعصاب اما ببین چه رنگی دارد.
صبح را با تماشای رقص آغازیدن
چند وقت پیش شاعری از دوستان در کار و بار شاعری لفظی به کار برد که اگرچه از شنیدن و تحیرش چیزی نگفتم اما گمانم مثل همیشه کردار بدنی و چهره ام فهماندش که عجب!

سر کار فیلمهایی که برای سایت تدارک می بینیم در نهایت بازبینی و تایید دارند و هر کس بر سر فیلم خودش جار و جنجال که ببین چه یافتم. یکی از سردبیرها چند روز پیش باز خطاب به من در نشان دادن کارهایم همان لفظ را به کار برد، زیاد تعجب نکردم.

پرزنت کردن

این لغت را اول بار در عالم گلدکوییستیها شنیدم که هی به ما شام و ناهار دادند و ما هم خوردیم و پرزنت نشدیم اما شاعر چه؟ باید خودش را پرزنت کند؟ سر کار هم حتا من زیاد نمی فهممش.
خلاصه روزگار روزگار پرزنت کردن است. پرزنت کنید تا دیده شوید بازگشت طبیعت به شکل فرهنگ حیوانات با بدن و جسمانیت خود جلوه می کردند تا جفتی بیابند الان هم انگار همان است به شکلی دیگر.
جلوه خریدار دارد علی الخصوص اگر دروغ باشد.
بعد از پست یاد این مثل افتادم که هر وقت بحث ازدواجی پیش می آید مادر به کار می برد که برای زن گرفتن دو چیز باید یا پول زیاد یا دروغ بزرگ.


@faryad_naseri
"#حقیقت_وجودی فردی در مطلوب مورد #تمنای اوست که خود بالذات مستور و پنهان است." #لکان

با این جمله از لکان شروع کردم تا با قبول میل جلوه گری در آدمی بگویم به گمان من مطلوب مورد تمنای آدم تنها و تنها جلوه گری نیست.

جلوه گری بخشی از مطلوب است که در جهان امروز به پرده دری رسیده است از همین رو بر این باورم که #تربیت_شدگی بیرون آمدن از جهان #طبیعت صرف است هر چند خروج کامل از آن ممکن نیست چرا که #بدن ما طبیعت ماست.
اما به #تعادل رسیدن در بین #اندیشه و طبیعت که در هر دوره ای مشخصات خاص خود را دارد و در نهایت اشتراکی در بین تمام دوره ها که #انسان را از باقی ماندن صرف در طبیعت و از غلتیدن و غلطیدن در #فرهنگ خودساخته نجات می دهد.
بین دانستن اینکه :پری رو تاب مستوری ندارد
و طالب طلبیدن چیزها -طالب را به سکون با بخوانید- و ربط و حشر و نشر داشتن، تا خود را به هر جا و هر شکلی درآوردن فرسنگها فاصله است.
یعنی تربیت شدگی، فهم دانستن #میل #جلوه گری و یافتن حدود جلوه گری است پیش از #پرده_دری.
نفی جلوه گری نفی طبیعت است و علیه طبیعت بودن که ممکن نیست فشارش سبب تعارض می شود به تمامی هم تن دادن به جلوه گری سر از هر جا درآوردن است و هر جایی شدن.

بیت:

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نمود و جلوه گری کرد و رو ببست
#حافظ

@faryad_naseri
تا به حال کسی در این جهان از رنج دیگری نمرده است. آن کس که میگوید برای ما مرده ، خودش نمرده؛ او را کشته اند.

کتاب "بر قله های ناامیدی"-امیل چوران- ترجمه #سپیده_کوتی
@faryad_naseri