ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
مغان که دانه ی انگور آب می سازند
ستاره می شکنند آفتاب می سازند
@faryad_naseri
نخست:
آنکه سر در خشتک دیگران دارد که چه می کنند و چه می پوشند و چه می خورند از #وقیح ترین آدمهاست.
وقاحتش کاملتر می شود وقتی که آنچه دیده و دانسته را جار بزند تا تشت رسوایی دیگران را از بام بیندازد.

دویم:
هر #تنی چند من است حتا چندین من، این چیز غریبی نیست اما این منها پنهانند. در ایران اما هر تنی چند من است که دانسته مدیریت می شوند. مفارقت عجیبی هم بین این من هاست. در خانه یک من، در کوچه یک من، در سر کار منی دیگر. مشتی من بی ربط.

سیم:
یادم به اتفاق زهرا امیر ابراهیمی افتاد. چه غوغایی شده بود آن وقت.
بر او ظلم رفت و آنکه بر او ظلم کرد شرمش از مظلمه ی خون سیاووشش باد. او ترک بلد کرد و در خاک دیگری رست.

چهارم:
بر آزاده نامداری هم ظلمی رفته است اما ظلم #ریایی که او آزادنه انتخاب کرده و ورزیده و بر ملتی رانده بیش از ظلمی ست که بر او رفته. او نقش قهرمانی را داشته است که مدام بر و پهلوی دروغ را فربه نشان داده است. که ببینید ما هنوز زنده و شادابیم و قهرمان جوان داریم. ناگهان پرده بیفتد که هکذا...

پنجم:
دیروز پیام آزاده نامداری را دیدم که اذعان کرد حالش خوش نیست اما دوست تر می داشتم بگوید آزادی پوشش، حق من است.
چرا نگفت؟ چرا نمی تواند بگوید؟ چرا مکان عمومی را به دروغ خصوصی نامید؟ چون که پیش از این به دروغ مبلغ ناحقی بوده است.
#آزادی #پوشش حق است. حجاب انتخاب است. اگر کسی پوششی را انتخاب میکند حقش است اما اگر آن انتخابش نیست و برای نان و نام و به دروغ مبلغ چیزیست که خود باوری به آن ندارد ریا ورزیده است. تازه تر آنکه تو چهره باشی. #الگو باشی. حالا الگو و چهره فروریخته است و بهتر بود برای یکبار هم شده این #نقاب افتاده را لگد می کرد و از حق سخن می گفت.

ششم:
فروریختن عاقبت تمام #نظامها و قهرمانان پوشالی است.

@faryad_naseri
مروری در شعر معاصر
و این بار: آشنایی با تندرکیا

رادیو فرهنگ
چهارشنبه 4 مرداد
ساعت ۱۲ ظهر

بازپخش:
پنج‌شنبه 5 مرداد
ساعت ۱:۴۵ بامداد

اجرا: ابوالفضل پاشا
مهمان: #فریاد_ناصری

چند برنامه ی خیلی مختصر و کوتاه ضبط شد که این یکی از آنهاست. اگر اهل رادیو هستید البته شنیدنشان خالی از لطف نیست @faryad_naseri
تأملی_پیرامون_مفهوم_عشق_در_روزگار.pdf
5.2 MB
دوستی در مقام الهام گیری طرفین از یک‌دیگر (mutual inspiration) و فرهیختن دوطرفِ رابطه (mutual education) است. #کاوه_بهبهانی

@faryad_naseri
لذت شنیدنش را از دست ندهید. @faryad_naseri
چشم می دوزم به وزیدن باد باسوزن
من که به اعتبار همین بادها ،منم
و به اعتبار همین چشم ها ، زن .
مرکز جهان درخت بود
کوه بود
چادر سرخ پوستی در آمریکای پیش از سرخ ...
مرکز جهان محله ی ما بود
تو به سن سربازی رسیدی
و مرکز جهان را به خط مقدم بردی
و محله ی ما پاشید
با دو پای پاشیده در هورالعظیم .
یک تکه اش را جن ها زدند
یک تکه اش را مرزبانان مرز پاکستان
یک تکه را نفس تنگی عجیبی گرفت و یک تکه را من
که این دو حفره خالی را به رخ می کشم ...
ای نور منجمد !
از تراوش رستگاری بگو
و نای بینایی ام را برگردان
با کمی صراحت لهجه
که بگویم خدا !
تو مرده ها را روی هم بچین
من این دو پیمانه ی خالی را پرکنم
و بنشینم به اسلحه بازی.

#زهرا_حیدری .مجموعه شعر مآت

@faryad_naseri
فکر می کنید بین وقایع تلخی که بر ستایش و آتنا و بنیتا و... رفته حتا اسید پاشی ها چه نسبتی با واقعه ی آزاده نامداری هست؟
#پرسش
@faryad_naseri
‍ خاطره ای با احمدشاملو
عباس معروفی


نویسنده‌ها وقتی به هم می‌رسند از همه چیز حرف می‌زنند، از خصوصی‌ترین مسایل تا شیر پاستوریزه. اما خب چک و چانه زدن بر سر واژه هم همیشه هست. طلافروش‌ها قیمت سکه را از همدیگر می‌پرسند، سراغ ماهی‌فروش و نجار نمی‌روند. اما نکته‌ی مهم برای داستان‌نویس این است که سراغ همه می‌رود، فقط فارغ‌التحصیل‌های دانشکده‌ی ادبیات واژه نمی‌شناسند، مردم کوی و برزن بهتر واژه‌ها را به کار می‌گیرند. و ماهی‌فروش‌ها و نجارها کلماتی بلدند که لزوماً پسته‌فروش‌ها بلد نیستند. بنابرین شایسته است نویسنده به جای زبان بودن، گوش باشد. این خاطره‌ها را می‌گویم که بدانی اگر در باب واژه‌ای با کسانی حرف بزنی، نمی‌گویند پر حرفی کرد.

یک شب شاملو همینجور که از پله‌ها می‌آمد پایین گفت: «توی شعر تازه‌م دارم از یه حسی حرف می‌زنم که واژه‌شو پیدا نمی‌کنم. میگم، ببین تو دست و بالت نیست؟! تا به حال دیده‌ی دخترای خیلی جوون وقتی می‌بوسی‌شون یه چیزی میاد به چهره‌شون؟ توجه کرده‌ی تا حال؟ یه چیزی می‌دوه تو گونه‌شون؟»

گفتم: «شرم؟ یا خجالت؟»
همانجور ایستاده بود. من هم بلند شدم. گفت: «چرا واستادی؟ بشین.» بعد گفت: «شرم نیست این. خجالت هم نیست. اینا رو که بلد بودم خودم.» انگشت‌هاش را روی هوا بهم کشید چندبار: «یه چیزیه که... میاد می‌شینه به گونه‌هاشون. خون می‌دوه تو صورت‌شون، دقت کرده‌ی؟»
وای، آن شب چقدر بحث کردیم سر این حالت دخترانه. و چقدر حالش خوب بود شاملو. قرار شد بهش فکرکنیم و باز هم حرف بزنیم، که دیگر قسمت نشد، و من از ایران گریخته بودم. چه می‌دانستم این آخرین دیدار ماست!
#احمد_شاملو
#خاطره
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
پرونده ی "اسماعیل سراب" در کتاب هفته به همت فرزام حسینی
با دو شعر تازه از شاعر
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
نامه‌ی نهم
آلی جان
از کی شروع شد نمی‌دانم اما همیشه از یک‌جایی بلاخره شروع می‌شود. موج رو به گسترش پشیمانی را می‌گویم که پیشمان شدم از این، که پشیمان شدم از آن، بعد مانده بود کل ماجرا، طرح قصه با خودم می‌گفتم حالا جزییات عیبی ندارد اصل خود این است که طوری زندگی نکرده‌ام که پشیمان باشم بعد موج به این‌جا هم رسید. حتا از گفتن این جمله پشیمان شدم. می‌ترسم آخرش بگویم: به خاطر این چیزی که هستم پشیمانم.
فکر که می‌کنم از همان بچه‌گی، ته‌مانده‌های روحیه‌ی ترکی‌ام با غم با شکست با ویرانی مخالف بوده یعنی سمت و سهم پایکوبی در دلم بیشتر بوده برای همین بیش از اخوان شاملو را دوست داشته‌ام. بیش از هدایت گلستان را، بیش از نصرت مثلن رویایی را... این دوست داشتن شاید هیچ ربطی به نوشتن‌شان نداشته باشد حرف آنجاست که من طرفدار زندگی بوده‌ام هستم اما نمی‌دانم این طرح مبهم غم از کی با من است عین چوبی که زیر بغل مرده‌ها می‌گذارند با من است هر روز می‌شویم از صورتم روحم که نباشد اما هست. یکوقت فهمیدم که ما ایرانی‌ها فکر کردن و غصه خوردن را اشتباه گرفته‌ایم. داداش نرو تو فکر، نرو تو لک! فکر کنم من میخاستم زیاد فکر کنم این همه سال اشتباهی زیاد غم خوردم غصه خوردم حالا نشسته به جان.
اما تو یک نفر حداقل این را یادت باشد حتا اگر نشد که شادمانی را زین کنم در زندگی و زندگی تا تهش همین‌جور خرکی رفت و با ما نساخت بگویی که این آدم اصلن خوش نداشت این ادا و اطوارها و فیگورها را حتمن اشتباهی شده است.
۹۳/۶/۱۳
#فریاد_ناصری —--------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
عکسهایی از شهر کوچک من
https://t.me/korange
گلاریول بال سیاه
عکسهایی از شهر کوچک من
https://t.me/korange
دل آدمی نهانخانه هایی دارد که رخنه ی رنج به آنها هستی می بخشد.
#بلوآ
@faryad_naseri
بوی حرص و بوی کبر و بوی آز
در سخن گفتن بیاید چون پیاز

#مولانا این بینای احوالات آدمی
@faryad_naseri