#نوشتن_در_فضای_مجازی
واقعیت این است که نوشتن در فضاهای مختلفی که جهان مجازی در اختیار ما گذاشته است هر کدام برای من تجربهای بوده. منی که نوشتن و خواندن هنوز در کاغذ برایم معنای خاصی دارد اما نوشتن در فضای مجازی را با وبلاگ شروع کردم. نخستین وبلاگم نام فارسیاش پسر نوح بود. بعد آن را بستم و کمی بعد که دوباره به وبلاگنویسی برگشتم تا همین الان - که البته تقریبن متروکه شده- وبلاگ مکتوبهای خشتی را دارم. مکتوبهای خشتی با خاطرات بسیار شیرینش اولین تغییرات را در نوشتن من ایجاد کرد، هر چند که هنوز کاغذ بر نوشتنم حاکم اول بود. بر کاغذ مینوشتم و بعد در وبلاگ منتشر میکردم. کمتر پیش آمده بود که بنشینم پشت کامپیوتر و شروع کنم به نوشتن. دکمهها مرا به نوشتن وادار نمیکردند. دکمهها واسطه بودند برای رسیدن به فضایی که به من امکان انتشار میداد.
دومین تجربهام گودر بود. اولین بار آنجا بود که شکلی از نوشتن را تجربه کردم که متفاوت بود. مخاطبان نزدیک بودند اما من هنوز نتوانسته بودم کنار بیایم. نمیدانستم این فضا چه تفاوتهایی با کاغذ دارد. پس شعری از این و از آن و گاهی چیزکی از خودم. حکومت سفید کاغذ رها نمیکرد.
مهمترین تجربهام اما در نوشتن خارج از کاغذ، در جایی که حتا دکمهها هم حذف شده بودند با تلفندستی و در فیسبوک اتفاق افتاد: نامههای آلی. یعنی من مسیری را طی کرده بودم تا برسم به این ربط و نوشتن. بعد سرکی هم کشیدم به اینستاگرام. از اولش با اینستاگرام نتوانستم راحت باشم. اما در این بین فضای دیگری هم مهیا شده بود: تلگرام، جایی که راحتیاش برای سهیم شدن نوشته و صوت و تصویر، بسیار باب دل من است. از طرفی با شکلی از یادداشتنویسی من مناسبت بیشتری دارد. برای همین وسوسهاش مدام در سرم میچرخید. چیزی که اذیتم میکرد این بود که میگفتم: با داشتن کانال تو تقریبن در همه جا هستی. در همه جا بودن هم یعنی هیچجا نبودن. حضور زیادی شکلی از غیاب است. تا اینکه تصمیم گرفتم در سیری معکوس، اینستاگرام و بعد فیسبوک و بعد وبلاگ را ترک کنم و نوشتههایم را هم به کانال تلگرام منتقل کنم. اینطور از این پراکندگی و در همه جا بودنی که اذیتم میکرد هم، رها میشوم. پس حالا اینجایم. من با خواندن شما عیشم مدام میشود. به عیش مدامم خوش آمدید.
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
واقعیت این است که نوشتن در فضاهای مختلفی که جهان مجازی در اختیار ما گذاشته است هر کدام برای من تجربهای بوده. منی که نوشتن و خواندن هنوز در کاغذ برایم معنای خاصی دارد اما نوشتن در فضای مجازی را با وبلاگ شروع کردم. نخستین وبلاگم نام فارسیاش پسر نوح بود. بعد آن را بستم و کمی بعد که دوباره به وبلاگنویسی برگشتم تا همین الان - که البته تقریبن متروکه شده- وبلاگ مکتوبهای خشتی را دارم. مکتوبهای خشتی با خاطرات بسیار شیرینش اولین تغییرات را در نوشتن من ایجاد کرد، هر چند که هنوز کاغذ بر نوشتنم حاکم اول بود. بر کاغذ مینوشتم و بعد در وبلاگ منتشر میکردم. کمتر پیش آمده بود که بنشینم پشت کامپیوتر و شروع کنم به نوشتن. دکمهها مرا به نوشتن وادار نمیکردند. دکمهها واسطه بودند برای رسیدن به فضایی که به من امکان انتشار میداد.
دومین تجربهام گودر بود. اولین بار آنجا بود که شکلی از نوشتن را تجربه کردم که متفاوت بود. مخاطبان نزدیک بودند اما من هنوز نتوانسته بودم کنار بیایم. نمیدانستم این فضا چه تفاوتهایی با کاغذ دارد. پس شعری از این و از آن و گاهی چیزکی از خودم. حکومت سفید کاغذ رها نمیکرد.
مهمترین تجربهام اما در نوشتن خارج از کاغذ، در جایی که حتا دکمهها هم حذف شده بودند با تلفندستی و در فیسبوک اتفاق افتاد: نامههای آلی. یعنی من مسیری را طی کرده بودم تا برسم به این ربط و نوشتن. بعد سرکی هم کشیدم به اینستاگرام. از اولش با اینستاگرام نتوانستم راحت باشم. اما در این بین فضای دیگری هم مهیا شده بود: تلگرام، جایی که راحتیاش برای سهیم شدن نوشته و صوت و تصویر، بسیار باب دل من است. از طرفی با شکلی از یادداشتنویسی من مناسبت بیشتری دارد. برای همین وسوسهاش مدام در سرم میچرخید. چیزی که اذیتم میکرد این بود که میگفتم: با داشتن کانال تو تقریبن در همه جا هستی. در همه جا بودن هم یعنی هیچجا نبودن. حضور زیادی شکلی از غیاب است. تا اینکه تصمیم گرفتم در سیری معکوس، اینستاگرام و بعد فیسبوک و بعد وبلاگ را ترک کنم و نوشتههایم را هم به کانال تلگرام منتقل کنم. اینطور از این پراکندگی و در همه جا بودنی که اذیتم میکرد هم، رها میشوم. پس حالا اینجایم. من با خواندن شما عیشم مدام میشود. به عیش مدامم خوش آمدید.
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
❤1
عم اوغلی عشق قوت گرگهاست. پدر بزرگم میگفت به سال زمستانهای سخت قوت گرگها از آسمان میرسید. میگفت خودم به چشم دیدم یکبار که از «پایان» میآمدم. زمستان سخت. دیر راه افتادم. پا تند کرده بودم زود برسم گرفتار شب و تاریکی نشوم. گرگ و میش به تپهی «جینی قالا» نرسیده دیدم که ای داد... نشستم. عرق از پشت گوشهام سر میخورد. نه یکی، نه دو تا، نه سه تا، پیش خودم گفتم خدایا لشگر گرگان را فرستادی اهل آبادی را از روی زمین بردارند. چاره نبود. نشستم. سوز سرد می رفت تا مغز استخوان و گزگز انگشتها طاقت را طاق میکرد. نشستم. نمیشد رفت. نمیشد تکان خورد. لشگر گرگان پیش رو بود. حلقه زده. گرد آمده. یک لحظه نشستند روی پاهای عقب. سر و سینه جلو، زوزه کشیدند. دست کشیدم به ریشم چند تار موی سفید به دستم ماند. آسمان ترقید. انگار بند دلش پاره شده باشد. دوباره زوزه کشیدند. آسمان ولوله شد. بار سوم چیزی از دل آسمان پرت شد بینشان. انگار یک تکه دمبه. سفید. سرهاشان را پایین انداختند. سکوت شد. سکوت عمق کاریزها. تکتک رفتند دهانی به آن قوت زدند و رفتند. گفتم فردا من هم میآیم چیزی اگر مانده باشد میخورم... بعدها هیچ وقت نگفت فردای آن روز رفت و چیزی مانده بود یا نه؟ اما عم اوغلی عشق همان قوت گرگهاست یکجوری سیرت میکند که زمستان از پوستت هم رد نشود.
#عم_اوغلی
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
#عم_اوغلی
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
دیدار با اسماعیل
۱.
اسماعیل سراب، شاعری که نخست در فیسبوک شناختمش، بعد گمش کردم. شعر «سر آسیای مختار» را در فیسبوکش خواندم. تکانم داد. تکان چنان که وهم برت دارد که شاید اشتباهی شده، دوباره خواندم و دوباره هر بار شعر با توان بیشتری تکانم میداد. گمش کردم. بعدها از طریق دوستان زیادی دنبالش گشتم. پیداش کردم. اسماعیل سراب در هرات بود. هرات چه شهریست! کتابش شکل گرفت. نام گرفت. شاید بیش از هر کسی من شوق داشتم حتا بیش از خودش که در فارسی شاعری پُرنفس را منتشر میکنم. درست مثل وقتی که برای مریم بالنگی یادداشت مینوشتم هر چند مریم و شعرهاش گم شدند اما امید داشتم که فارسی اسماعیل را ببیند. حالا میبینم فارسی به سکوت عادت کرده است. فارسی مسکوت است. اسماعیل سراب با تمام راهی که آمده است شاعر امروز ماست. در یک گوشهای از مرزهای فارسی در شهر هرات نشسته از فارسی میخورد و به فارسی هلاهل زیستن امروز را میخوراند.
«برای تو که چشمها داری هنوز
روی کاغذ میآییم نمیشود.»
شاعری که تکان میدهد اما نه مردهها را پس شماها که هنوز زندهاید بخوانید:هدفم موفقیت نیست/خودم هستم که در مرکز قرار دارم/پناه به خدا، غلت میزنم به گوشهی نورانی فرش/به نزد میکروب و دفع باقی ماندهی انرژیام....حالا برق رفت و دو دیده تار شد/ من ایمانم را از دست دادهام، در غیاب روشنایی چیزی نمیبینم.
۲.
شعر اسماعیل سراب شعریست متعهد به شعر و زبان فارسی نه متعهد به خاک و مرز و جغرافیا، در این شعر این زبان فارسی است که به متکلمانشان امکان میدهد. خودشان را بر حافظهی جهان حک کنند. اسماعیل سراب شاعر هراتی، در کتاب «دست از تازگی بردار...» نشان میدهد که اگر مرزی وجود دارد. آن مرز زبان ماست پس فارسی مرز ماست. در این مجموعه وقایع دیده ناشده، روایت ناشده، ثبت ناشده و اعتراضی رسوخ کننده به سمت جهان پرتاب میشود. و این از عجایب روزگار است که زمانی بسیار دور شاعرانی در هرات برای پرسشهای جهان پاسخ مینوشتند و امروز اسماعیل سراب در شعرهایش جهان را به شکل پرسشی بزرگ در آورده است.
هر شعر را که ورق میزنید این پرسش است که به سمت شما پرتاب میشود. و فرقی نمیکند شعر در چه فضایی باشد.نوروز که از سینهام بلند شود/تو کجا خواهی بود؟ص۱۶
با این همه آواره که در من مردهاند تاریکی را به کدام راه ببرم تا/کسی را به کشتن ندهم؟ص۱۷
نمیگویی بادها به کجا میروند؟/برای سنگهای پرتاب شده گنجشک از کجا بیاورم؟...خدایا من قتلگاه توام/ من فقر/من آزادی/زیر این گلدستهها از من چه میخواهی؟ص۲۶... باقی پرسشها را شما پیدا کنید اگر که در فارسی زندگی میکنید.
#اسماعیل_سراب
#نشر_حکمت_کلمه
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
۱.
اسماعیل سراب، شاعری که نخست در فیسبوک شناختمش، بعد گمش کردم. شعر «سر آسیای مختار» را در فیسبوکش خواندم. تکانم داد. تکان چنان که وهم برت دارد که شاید اشتباهی شده، دوباره خواندم و دوباره هر بار شعر با توان بیشتری تکانم میداد. گمش کردم. بعدها از طریق دوستان زیادی دنبالش گشتم. پیداش کردم. اسماعیل سراب در هرات بود. هرات چه شهریست! کتابش شکل گرفت. نام گرفت. شاید بیش از هر کسی من شوق داشتم حتا بیش از خودش که در فارسی شاعری پُرنفس را منتشر میکنم. درست مثل وقتی که برای مریم بالنگی یادداشت مینوشتم هر چند مریم و شعرهاش گم شدند اما امید داشتم که فارسی اسماعیل را ببیند. حالا میبینم فارسی به سکوت عادت کرده است. فارسی مسکوت است. اسماعیل سراب با تمام راهی که آمده است شاعر امروز ماست. در یک گوشهای از مرزهای فارسی در شهر هرات نشسته از فارسی میخورد و به فارسی هلاهل زیستن امروز را میخوراند.
«برای تو که چشمها داری هنوز
روی کاغذ میآییم نمیشود.»
شاعری که تکان میدهد اما نه مردهها را پس شماها که هنوز زندهاید بخوانید:هدفم موفقیت نیست/خودم هستم که در مرکز قرار دارم/پناه به خدا، غلت میزنم به گوشهی نورانی فرش/به نزد میکروب و دفع باقی ماندهی انرژیام....حالا برق رفت و دو دیده تار شد/ من ایمانم را از دست دادهام، در غیاب روشنایی چیزی نمیبینم.
۲.
شعر اسماعیل سراب شعریست متعهد به شعر و زبان فارسی نه متعهد به خاک و مرز و جغرافیا، در این شعر این زبان فارسی است که به متکلمانشان امکان میدهد. خودشان را بر حافظهی جهان حک کنند. اسماعیل سراب شاعر هراتی، در کتاب «دست از تازگی بردار...» نشان میدهد که اگر مرزی وجود دارد. آن مرز زبان ماست پس فارسی مرز ماست. در این مجموعه وقایع دیده ناشده، روایت ناشده، ثبت ناشده و اعتراضی رسوخ کننده به سمت جهان پرتاب میشود. و این از عجایب روزگار است که زمانی بسیار دور شاعرانی در هرات برای پرسشهای جهان پاسخ مینوشتند و امروز اسماعیل سراب در شعرهایش جهان را به شکل پرسشی بزرگ در آورده است.
هر شعر را که ورق میزنید این پرسش است که به سمت شما پرتاب میشود. و فرقی نمیکند شعر در چه فضایی باشد.نوروز که از سینهام بلند شود/تو کجا خواهی بود؟ص۱۶
با این همه آواره که در من مردهاند تاریکی را به کدام راه ببرم تا/کسی را به کشتن ندهم؟ص۱۷
نمیگویی بادها به کجا میروند؟/برای سنگهای پرتاب شده گنجشک از کجا بیاورم؟...خدایا من قتلگاه توام/ من فقر/من آزادی/زیر این گلدستهها از من چه میخواهی؟ص۲۶... باقی پرسشها را شما پیدا کنید اگر که در فارسی زندگی میکنید.
#اسماعیل_سراب
#نشر_حکمت_کلمه
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
❤1👍1