نامهي دوازدهم
آلی جان
کارد بیکاری حالا رسیده به استخوان، هر چه پس انداخته بودم ته کشیده و هر روز سختتر میشود ماجرا. گاهی فکر میکنم برگردم. برگشت اما همه باخت و سوخت است. بعد هم برگشتن به کجا؟ جایی نیست.
این «جا»یی که در سر اشاره میکنم به آن، خیلی خوب با سرگذشتش میتواند استعارهای باشد از تمام این خاک از معنی«جا» تهی شده، چطور این خاک از معنی جا تهی شد؟ جا همان چیزیست که وطن را میسازد، خانه را. جا اساس فضاییست که به بودن تو شکل میدهد اما حالا این خاک بی«جا» شده است و آدمهایش هم همه بیجا و کار وبارشان هم بیجاتر. همیشه مقایسه کردهام نقشههای شهری و طرح و پلان شهرهای بزرگ اروپا را با نقشهها و طرح و پلان شهرهای خودمان. عجیب است مردمان مدام در حال و روز نو شدن چه حفظ کردهاند سیمای خودشان را، چهرهشان را؛ اما ما که داعیهدار حفظ ارزشها و سنتها و هر چیزهایی بودهایم مدام دست بردهایم در چهرهمان و عوضش کردهایم. هی عوض شدهایم به سیما و چهره. برای همین دیگر یادمان نیست چه شکلی بودیم. کوچههامان یادمان نیست. خیابانهامان یادمان نیست. خانههامان یادمان نیست. ما پاسداران و حافظان سنتها و ارزشها آنقدر چهرهمان را شخم زدهایم که بیچهره شدهایم. چهره خاطره است. انسان بیخاطره ترسناک است. حالا همان نوآوران، مردمان جهان تجدد را نگاه کن سالهاست آنچه به خاکشان معنای جا را داده، حفظ کردهاند. گمش نکردهاند که گم شوند.
لابد می پرسی چطور آن شهری که در آن به دنیا آمدم استعارهی کوچکی از همهی این خاک است؟
اول انقلاب یک پیرمرد زباننفهم راه افتاد و باغ و قلعهی امیرنظام قراگوزلو را داد به دست بیل و کلنگ یک مشت کور وکچل. آنها هم بیخ خودشان را زدند. در و پنجره و دیگ و مجمعه و تابلو و دفتر و دستک و آفتابه و لگن ... خانه را خراب کردند و هر چه که بود را تالاندند. ماند چار تا اتاق پشت در که اتاق خدم و حشم بود و شد درمانگاه موقوفهی امیر نظام، بعد این ماجرا رسید به مسجد جامع که کتیبه و تاریخ داشت که بیخ نشان میداد. حمام قدیمی کنار مسجد و زمستانی مسجد را کوبیدند و یک مکعب بیمعنی ساختند با شکافی وارفته و بیمعناتر رو به قبله که معلوم بود تهیتر از آن است که امر قدسی را راه باشد و بعد مسجد اعظم. سر این مسجد من زور زدم که خراب نکنید این خانه را خانه خرابها بیخدا و بیجا میشوید. نشد گوش نکردند یک مکعب بیقواره ساختند با ستونهای آهنی... دارم سرت را درد میآورم.
بیچاره مردمی که حرف و خط پدرانشان را نتانند بخوانند و دیگری بیاید و بگوید که پدرت بر سینه این سنگ نوشته خدایا ما را از دروغ و خشکسالی حفظ کن.
خب این مردم مدام ویرانشده و ساختهشده از نو. با کدام چهره خودشان را به «جا» بیاورند. یکبار خواندم مردم کنگاور سنگهای معبد آناهیتا را بردهاند و طویله ساختهاند. مردمی که از آن معبد به طویله میرسند ماییم با خاطراتی از بوی تعفن و پشگل.
زیاد حرف زدم. میبوسمت. ای نیست. ای اسم تنها.
7/5/93
#فریاد_ناصری ____باز نشر نامههای آلی
https://t.me/joinchat/AAAAAEHoIwUZABTEUicBxA
آلی جان
کارد بیکاری حالا رسیده به استخوان، هر چه پس انداخته بودم ته کشیده و هر روز سختتر میشود ماجرا. گاهی فکر میکنم برگردم. برگشت اما همه باخت و سوخت است. بعد هم برگشتن به کجا؟ جایی نیست.
این «جا»یی که در سر اشاره میکنم به آن، خیلی خوب با سرگذشتش میتواند استعارهای باشد از تمام این خاک از معنی«جا» تهی شده، چطور این خاک از معنی جا تهی شد؟ جا همان چیزیست که وطن را میسازد، خانه را. جا اساس فضاییست که به بودن تو شکل میدهد اما حالا این خاک بی«جا» شده است و آدمهایش هم همه بیجا و کار وبارشان هم بیجاتر. همیشه مقایسه کردهام نقشههای شهری و طرح و پلان شهرهای بزرگ اروپا را با نقشهها و طرح و پلان شهرهای خودمان. عجیب است مردمان مدام در حال و روز نو شدن چه حفظ کردهاند سیمای خودشان را، چهرهشان را؛ اما ما که داعیهدار حفظ ارزشها و سنتها و هر چیزهایی بودهایم مدام دست بردهایم در چهرهمان و عوضش کردهایم. هی عوض شدهایم به سیما و چهره. برای همین دیگر یادمان نیست چه شکلی بودیم. کوچههامان یادمان نیست. خیابانهامان یادمان نیست. خانههامان یادمان نیست. ما پاسداران و حافظان سنتها و ارزشها آنقدر چهرهمان را شخم زدهایم که بیچهره شدهایم. چهره خاطره است. انسان بیخاطره ترسناک است. حالا همان نوآوران، مردمان جهان تجدد را نگاه کن سالهاست آنچه به خاکشان معنای جا را داده، حفظ کردهاند. گمش نکردهاند که گم شوند.
لابد می پرسی چطور آن شهری که در آن به دنیا آمدم استعارهی کوچکی از همهی این خاک است؟
اول انقلاب یک پیرمرد زباننفهم راه افتاد و باغ و قلعهی امیرنظام قراگوزلو را داد به دست بیل و کلنگ یک مشت کور وکچل. آنها هم بیخ خودشان را زدند. در و پنجره و دیگ و مجمعه و تابلو و دفتر و دستک و آفتابه و لگن ... خانه را خراب کردند و هر چه که بود را تالاندند. ماند چار تا اتاق پشت در که اتاق خدم و حشم بود و شد درمانگاه موقوفهی امیر نظام، بعد این ماجرا رسید به مسجد جامع که کتیبه و تاریخ داشت که بیخ نشان میداد. حمام قدیمی کنار مسجد و زمستانی مسجد را کوبیدند و یک مکعب بیمعنی ساختند با شکافی وارفته و بیمعناتر رو به قبله که معلوم بود تهیتر از آن است که امر قدسی را راه باشد و بعد مسجد اعظم. سر این مسجد من زور زدم که خراب نکنید این خانه را خانه خرابها بیخدا و بیجا میشوید. نشد گوش نکردند یک مکعب بیقواره ساختند با ستونهای آهنی... دارم سرت را درد میآورم.
بیچاره مردمی که حرف و خط پدرانشان را نتانند بخوانند و دیگری بیاید و بگوید که پدرت بر سینه این سنگ نوشته خدایا ما را از دروغ و خشکسالی حفظ کن.
خب این مردم مدام ویرانشده و ساختهشده از نو. با کدام چهره خودشان را به «جا» بیاورند. یکبار خواندم مردم کنگاور سنگهای معبد آناهیتا را بردهاند و طویله ساختهاند. مردمی که از آن معبد به طویله میرسند ماییم با خاطراتی از بوی تعفن و پشگل.
زیاد حرف زدم. میبوسمت. ای نیست. ای اسم تنها.
7/5/93
#فریاد_ناصری ____باز نشر نامههای آلی
https://t.me/joinchat/AAAAAEHoIwUZABTEUicBxA
#احمد_میرعلایی هنوز شگفتانگیز است. این مجموعه داستان بینظیر به معنای واقعی کلمه را به همهی دوستان پیشنهاد میکنم. بیشتر دربارهاش خواهم نوشت. #طوق_طلا
@faryad_naseri
@faryad_naseri
کالوینو، در نخستین بخش از سلسله سخنرانی هایش در هاروارد - که با نام «شش یادداشت برای هزاره ی بعدی» به چاپ رسیده اند- از ارزش «سَبُکی» حرف می زند؛ از ارزش کم کردن وزن و برداشتن وزن از روی آدم ها، اجرام آسمانی، شهرها و زبان. او با تمسک به اسطوره ی مدوزا - هیولای گورگونِ مارگیس که دیدنش دشمن را سنگ می کرد - و مرگش به دستِ پرسئوس - پهلوانی که با پرهیز از نگاه کردن به چهره ی مدوزا تنها انعکاس تصویر او را در سپری مفرغین دیده بود- به بیان یکی از مهم ترین مسائل رتوریک کار و بار ادبی زمانه ی خود می پردازد؛ جهان، همچون هیولای گورگون است و انجامِ هرگونه تلاش برای دیدنِ مستقیم جهان، چیزی جز سنگ شدن نیست. برای غلبه بر جهان تنها یک راه وجود دارد؛ پرهیز از نگاه مستقیم به آن و دیدن انعکاس تصویر آن در سپر مفرغین ادبیات. فاصله ی بین حقیقت زندگی و نوشتار، فاصله ای طی ناشدنی است. سبک نوشتاری و زبان بیانگرانه و آینه گون، تنها می تواند بر وزن هستی اضافه کند. بگذارید برای روشن شدن هرچه بیشتر بحث، به مثالی از هنرهای تجسمی متوسل شویم. پرتره، در شکل واقع گرایانه اش، تنها می تواند تصویری از انسانِ سنگ شده را به نمایش بگذارد؛ حال آنکه «انسان» را باید در مازاد این تصویر سنگ شده جستجو کرد. آنچه نفس می کشد، رنج می برد، آرزو می کند و حسرت می کشد، جوهری فرّارتر از این تصویر یکپارچه و بی تحرک است. جستجو برای این مازاد، نقاشی را از واقع گرایی هرچه بیشتر دور خواهد ساخت و به جستجوی زبانِ نابِ نقاشی سوق خواهد داد. در اینجا بیش از آنکه قصد داشته باشم به اشتباه، بر یک شیوه ی خاص از نوشتن تاکید و شیوه های دیگر را تخطئه کنم، قصد دارم از جستجوی این مازاد تجلیل کنم. نهادِ ادبیات، تنها در جستجوی این مازاد است که می تواند متعهد شود، کارکرد داشته باشد و زنده بماند. تاریخ تحول زیبایی شناسی، تاریخ زبان های گوناگون برای جستجوی این مازاد است؛ تاریخِ ادراک های متنوع انسانِ اعصار گوناگون از آنچه در پس تصویر سنگ شده می گذرد.
#شاهین_شیرزادی | بخشی از رساله ی کوتاه "دفاع از شعر"
@faryad_naseri
#شاهین_شیرزادی | بخشی از رساله ی کوتاه "دفاع از شعر"
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ونوس، کوپید، قباحت و زمان (Venus, Cupid, Folly and Time) نقاش:برونزینو/حدود سال: ۱۵۴۵/ابعاد: ۱۴۶ × ۱۱۶ سانتی متر/مکان:نگارخانه ملی لندن، لندن
@faryad_naseri
@faryad_naseri
میخواست تا نشانهی لعنت کند مرا
کرد آنچه خواست آدم خاکی بهانه بود
#سنایی
کم نیست لحظههایی که شیطان در فارسی به حرف آمده است. این یکی از آن لحظات است.
@faryad_naseri
کرد آنچه خواست آدم خاکی بهانه بود
#سنایی
کم نیست لحظههایی که شیطان در فارسی به حرف آمده است. این یکی از آن لحظات است.
@faryad_naseri
دنیا باید دگرگون شود. اما آن انسان شتابزدهای که در حال دویدن بهسوی هدف کرم کوچکی را پایمال میکند، مرتکب جنایت شده است.
#رزا_لوکزامبورگ
#نامه_های_زندان
@faryad_naseri
#رزا_لوکزامبورگ
#نامه_های_زندان
@faryad_naseri
نامهی سیزدهم
آلی جان
پاییز آمده و چند روزش هم رفته است بر شاخ و برگان. با عزیزی حرف بر سر کسان خطزن و سانسورچی بود. گفتم برای تو هم بنویسم از ماجرای این مجریان و محافظان یک شبهی دین و اخلاق مردمان. از این مدرسان ایمان.
مدرسان ایمان در واقع جابهجا شدهاند. یعنی آنها که به زندگی و چند و چونش اندیشه کردهاند و به این خاک و مردم و فرهنگش عشق ورزیدهاند همانها که هم پند و موعظه و هم عاشقانه و هزل و هجو نوشتهاند. آنها که کار وبارشان تمام رخان زندگی بوده و پدرانمان از آنها خوانده و آموختهاند چگونه بودن و زیستن را، حالا از حیث اعتبار ساقط شدهاند هم از رهگذر تقدسزدایی و بتشکنیها، هم از رهگذر قدرت سیاسی. همین است که بیاثر شدهاند. یعنی یکی که در تمام عمرش چهار دقیقه به ایران و ایرانی بودن نیندیشیده به خودش اجازه میدهد خط بکشد روی نوشتههای بزرگان این خاک. باید سوال را عوض کرد. باید از اینان پرسید وقتی شما نبودید دین و آیین و خلق و خوی این ملت چگونه بود یعنی همه با خواندن هزلیات سعدی به گشنی گرفتن افتاده بودند؟ این آن جنبهی اخلاقیاش، از طرف دیگر هم که نگاه کنی باز میرسی به اخلاق البته به فقدانش. به نیستاش.
برخورد چپاولی. هرکس به جایی رسید گفت تا وقت هست بچینیم که شاید فردا نباشد حالا همین شکل و فرم هم در فرهنگ افتاده یکشبه بار بستن. مشق تحمل نداریم. ایمان و امید در جامعهایست که مشق تحمل کرده باشند. گاماس گاماس بزرگشدن. ذرهذره قد کشیدن. و تماشای این رشد. شتاب و مصرف و مسندهای یکشبه و رشدهای دستکاری شده و سرطانی امروزه حاکم است بر همه چیزمان. دقیقن بر همه چیزمان.
بگذریم. پاییز بر تو چطور میرود؟ من که در این روزگار خزانی چو بید بر سر ایمان خویش لرزانم.
۹۳/۷/۱۱
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
پاییز آمده و چند روزش هم رفته است بر شاخ و برگان. با عزیزی حرف بر سر کسان خطزن و سانسورچی بود. گفتم برای تو هم بنویسم از ماجرای این مجریان و محافظان یک شبهی دین و اخلاق مردمان. از این مدرسان ایمان.
مدرسان ایمان در واقع جابهجا شدهاند. یعنی آنها که به زندگی و چند و چونش اندیشه کردهاند و به این خاک و مردم و فرهنگش عشق ورزیدهاند همانها که هم پند و موعظه و هم عاشقانه و هزل و هجو نوشتهاند. آنها که کار وبارشان تمام رخان زندگی بوده و پدرانمان از آنها خوانده و آموختهاند چگونه بودن و زیستن را، حالا از حیث اعتبار ساقط شدهاند هم از رهگذر تقدسزدایی و بتشکنیها، هم از رهگذر قدرت سیاسی. همین است که بیاثر شدهاند. یعنی یکی که در تمام عمرش چهار دقیقه به ایران و ایرانی بودن نیندیشیده به خودش اجازه میدهد خط بکشد روی نوشتههای بزرگان این خاک. باید سوال را عوض کرد. باید از اینان پرسید وقتی شما نبودید دین و آیین و خلق و خوی این ملت چگونه بود یعنی همه با خواندن هزلیات سعدی به گشنی گرفتن افتاده بودند؟ این آن جنبهی اخلاقیاش، از طرف دیگر هم که نگاه کنی باز میرسی به اخلاق البته به فقدانش. به نیستاش.
برخورد چپاولی. هرکس به جایی رسید گفت تا وقت هست بچینیم که شاید فردا نباشد حالا همین شکل و فرم هم در فرهنگ افتاده یکشبه بار بستن. مشق تحمل نداریم. ایمان و امید در جامعهایست که مشق تحمل کرده باشند. گاماس گاماس بزرگشدن. ذرهذره قد کشیدن. و تماشای این رشد. شتاب و مصرف و مسندهای یکشبه و رشدهای دستکاری شده و سرطانی امروزه حاکم است بر همه چیزمان. دقیقن بر همه چیزمان.
بگذریم. پاییز بر تو چطور میرود؟ من که در این روزگار خزانی چو بید بر سر ایمان خویش لرزانم.
۹۳/۷/۱۱
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
فراخوان جایزه ترجمه آثار ترکی استانبولی
شرایط شرکت در این فراخوان به شرح ذیل میباشد:
• اثر مورد نظر میبایستی در بین تاریخ ۱/۱/۲۰۱۵ تا ۲۰/۷/۲۰۱۷ به چاپ رسیده باشد.
• اثر مورد نظر میبایست با مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به چاپ رسیده باشد.
• ارسال اصل کتاب ترکی و ترجمه آن به موسسه یونس امره الزامی است.
• هیچگونه محدودیتی درباره موضوع آثار وجود ندارد.
• امکان ارسال چندین اثر برای هر فرد وجود دارد
• آثار چند جلدی، در هنگام داوری بعنوان یک اثر در نظر گرفته خواهد شد
برای کسب اطلاعات بیشتر با شماره تلفن ۰۲۱۲۲۰۲۰۴۰۹ تماس حاصل فرمایید
آخرین تاریخ آثار 9/6/1396
نشانی موسسه یونس امره:
تهران، بلوار آفریقا، خیابان شهید سعیدی، پلاک ۱۲
پستالکترونیک: tahran@yee.org.tr
@faryad_naseri
شرایط شرکت در این فراخوان به شرح ذیل میباشد:
• اثر مورد نظر میبایستی در بین تاریخ ۱/۱/۲۰۱۵ تا ۲۰/۷/۲۰۱۷ به چاپ رسیده باشد.
• اثر مورد نظر میبایست با مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به چاپ رسیده باشد.
• ارسال اصل کتاب ترکی و ترجمه آن به موسسه یونس امره الزامی است.
• هیچگونه محدودیتی درباره موضوع آثار وجود ندارد.
• امکان ارسال چندین اثر برای هر فرد وجود دارد
• آثار چند جلدی، در هنگام داوری بعنوان یک اثر در نظر گرفته خواهد شد
برای کسب اطلاعات بیشتر با شماره تلفن ۰۲۱۲۲۰۲۰۴۰۹ تماس حاصل فرمایید
آخرین تاریخ آثار 9/6/1396
نشانی موسسه یونس امره:
تهران، بلوار آفریقا، خیابان شهید سعیدی، پلاک ۱۲
پستالکترونیک: tahran@yee.org.tr
@faryad_naseri
Forwarded from فصل نامه هنر، ادب، گردش تزرو
شماره سوم فصلنامه سراسری هنر، ادب و گردش #تزرو را از هفته آینده از کتابفروشی ها و باجه های مطبوعاتی معتبر بخواهید.
با ما همراه باشید.
@tazarvmag
با ما همراه باشید.
@tazarvmag
فصل نامه هنر، ادب، گردش تزرو:
در شماره سوم تزرو و به قلم #فریاد_ناصری خواهید خواند؛ «جهان در عالم فارسی»
اندیشیدن به مفهوم “جهان” اندیشیدن به بن است. چرا که تمام چیزها در جهان و از جهان معنا دارند اما این که در هر زبانی چهقدر و چه میزان به این بستر معنا دهندهی گسترده فکر شده است خود حکایتیست که نشان از توجه اهل آن زبان به هستیشان میدهد. هستی مردمان فارسی اگر قرار است روشن شود یکی از راههای آن اندیشیدن به مفهوم و معنای جهان است که متاسفانه اندیشهی مدون و یکجایی در فارسی پیرامون این مفهوم وجود ندارد. همه هر چه هست پراکنده و اینسو و آنسوست. میشود حوصله کرد و افتاد در میان متنها و مکاتیب فارسی و هر جرقه و جملهای را گرد کرد که از جهان به دهان آمده و بر صحنهی کاغذ پرتاب شده است. و رسالهای به دست داد از تعریف جهان در فارسی اما راه دیگری هم هست به جای اتخاذ چنین روش آغوش گشاده و پژوهشیای، یک دریچه را گرفت که در آن فارسی با تمام وجودش از جهان به حرف آمده است. یک دهان بهجای همهی دهانها. دیدن کل در یک جزء. جزءای که تمام کل را نشان میدهد البته این دیدن متکی به سنت است. این سنت است که به ما اجاره میدهد جزء را به جای کل بگیریم. یک دهان را بهجای دهانها. در سنت هیچ دهانی شخصی نیست. هیچ دستی شخصی نیست. همه چیز در گسترهی وسیع سنتاند و گویای آناند. همه چیز آن کاری را میکنند که سنت مجاز میدارد. هر دهانی حرفی را میزند که سنت میگوید. این سنت است که اجازه میدهد در فارسی یک حرف از جهان را نمایندهی تمام حرفها از جهان بدانیم. این سنت است که اجازه میدهد از یک حرف بفهمیم جهان در عالم فارسی چطور دیده شد، چطور تعریف شده و چه حد و حدودی دارد.
http://tazarv.org/1395/10/520852/
@faryad_naseri
در شماره سوم تزرو و به قلم #فریاد_ناصری خواهید خواند؛ «جهان در عالم فارسی»
اندیشیدن به مفهوم “جهان” اندیشیدن به بن است. چرا که تمام چیزها در جهان و از جهان معنا دارند اما این که در هر زبانی چهقدر و چه میزان به این بستر معنا دهندهی گسترده فکر شده است خود حکایتیست که نشان از توجه اهل آن زبان به هستیشان میدهد. هستی مردمان فارسی اگر قرار است روشن شود یکی از راههای آن اندیشیدن به مفهوم و معنای جهان است که متاسفانه اندیشهی مدون و یکجایی در فارسی پیرامون این مفهوم وجود ندارد. همه هر چه هست پراکنده و اینسو و آنسوست. میشود حوصله کرد و افتاد در میان متنها و مکاتیب فارسی و هر جرقه و جملهای را گرد کرد که از جهان به دهان آمده و بر صحنهی کاغذ پرتاب شده است. و رسالهای به دست داد از تعریف جهان در فارسی اما راه دیگری هم هست به جای اتخاذ چنین روش آغوش گشاده و پژوهشیای، یک دریچه را گرفت که در آن فارسی با تمام وجودش از جهان به حرف آمده است. یک دهان بهجای همهی دهانها. دیدن کل در یک جزء. جزءای که تمام کل را نشان میدهد البته این دیدن متکی به سنت است. این سنت است که به ما اجاره میدهد جزء را به جای کل بگیریم. یک دهان را بهجای دهانها. در سنت هیچ دهانی شخصی نیست. هیچ دستی شخصی نیست. همه چیز در گسترهی وسیع سنتاند و گویای آناند. همه چیز آن کاری را میکنند که سنت مجاز میدارد. هر دهانی حرفی را میزند که سنت میگوید. این سنت است که اجازه میدهد در فارسی یک حرف از جهان را نمایندهی تمام حرفها از جهان بدانیم. این سنت است که اجازه میدهد از یک حرف بفهمیم جهان در عالم فارسی چطور دیده شد، چطور تعریف شده و چه حد و حدودی دارد.
http://tazarv.org/1395/10/520852/
@faryad_naseri
پدرم سرسختی سنگ ها را به من آموخت
مادرم آب شدن را
دهانم جمهوری کوچکی بود که درآن
نام تو بیشترین کرسی را داشت
و در میان نظام های سیاسی
من
طرفدار رنگ روشن چشم هایت بودم
آنقدر که در سخنرانی های سیاسی
از چشم های تو شعر می خواندم
مردم روشن می شدند
در کشور من عصر روشنگری
با چشم های تو آغاز شد
برای همین من هنوز هم
سرسختانه آب می شوم و
با ابر شعر بی وزن
پنجره های قلبم را پاک می کنم
اما آوازهای عاشقانهء مادرم
طوری سینه ام را سوراخ کرده اند
که در عکس های تکی ام
لبخند که می زنم
شکل شهیدها می شوم.
#فریاد_ناصری
از دفتر شعر #سرزدن
@faryad_naseri
مادرم آب شدن را
دهانم جمهوری کوچکی بود که درآن
نام تو بیشترین کرسی را داشت
و در میان نظام های سیاسی
من
طرفدار رنگ روشن چشم هایت بودم
آنقدر که در سخنرانی های سیاسی
از چشم های تو شعر می خواندم
مردم روشن می شدند
در کشور من عصر روشنگری
با چشم های تو آغاز شد
برای همین من هنوز هم
سرسختانه آب می شوم و
با ابر شعر بی وزن
پنجره های قلبم را پاک می کنم
اما آوازهای عاشقانهء مادرم
طوری سینه ام را سوراخ کرده اند
که در عکس های تکی ام
لبخند که می زنم
شکل شهیدها می شوم.
#فریاد_ناصری
از دفتر شعر #سرزدن
@faryad_naseri