Forwarded from فصل نامه هنر، ادب، گردش تزرو
شماره سوم فصلنامه سراسری هنر، ادب و گردش #تزرو را از هفته آینده از کتابفروشی ها و باجه های مطبوعاتی معتبر بخواهید.
با ما همراه باشید.
@tazarvmag
با ما همراه باشید.
@tazarvmag
فصل نامه هنر، ادب، گردش تزرو:
در شماره سوم تزرو و به قلم #فریاد_ناصری خواهید خواند؛ «جهان در عالم فارسی»
اندیشیدن به مفهوم “جهان” اندیشیدن به بن است. چرا که تمام چیزها در جهان و از جهان معنا دارند اما این که در هر زبانی چهقدر و چه میزان به این بستر معنا دهندهی گسترده فکر شده است خود حکایتیست که نشان از توجه اهل آن زبان به هستیشان میدهد. هستی مردمان فارسی اگر قرار است روشن شود یکی از راههای آن اندیشیدن به مفهوم و معنای جهان است که متاسفانه اندیشهی مدون و یکجایی در فارسی پیرامون این مفهوم وجود ندارد. همه هر چه هست پراکنده و اینسو و آنسوست. میشود حوصله کرد و افتاد در میان متنها و مکاتیب فارسی و هر جرقه و جملهای را گرد کرد که از جهان به دهان آمده و بر صحنهی کاغذ پرتاب شده است. و رسالهای به دست داد از تعریف جهان در فارسی اما راه دیگری هم هست به جای اتخاذ چنین روش آغوش گشاده و پژوهشیای، یک دریچه را گرفت که در آن فارسی با تمام وجودش از جهان به حرف آمده است. یک دهان بهجای همهی دهانها. دیدن کل در یک جزء. جزءای که تمام کل را نشان میدهد البته این دیدن متکی به سنت است. این سنت است که به ما اجاره میدهد جزء را به جای کل بگیریم. یک دهان را بهجای دهانها. در سنت هیچ دهانی شخصی نیست. هیچ دستی شخصی نیست. همه چیز در گسترهی وسیع سنتاند و گویای آناند. همه چیز آن کاری را میکنند که سنت مجاز میدارد. هر دهانی حرفی را میزند که سنت میگوید. این سنت است که اجازه میدهد در فارسی یک حرف از جهان را نمایندهی تمام حرفها از جهان بدانیم. این سنت است که اجازه میدهد از یک حرف بفهمیم جهان در عالم فارسی چطور دیده شد، چطور تعریف شده و چه حد و حدودی دارد.
http://tazarv.org/1395/10/520852/
@faryad_naseri
در شماره سوم تزرو و به قلم #فریاد_ناصری خواهید خواند؛ «جهان در عالم فارسی»
اندیشیدن به مفهوم “جهان” اندیشیدن به بن است. چرا که تمام چیزها در جهان و از جهان معنا دارند اما این که در هر زبانی چهقدر و چه میزان به این بستر معنا دهندهی گسترده فکر شده است خود حکایتیست که نشان از توجه اهل آن زبان به هستیشان میدهد. هستی مردمان فارسی اگر قرار است روشن شود یکی از راههای آن اندیشیدن به مفهوم و معنای جهان است که متاسفانه اندیشهی مدون و یکجایی در فارسی پیرامون این مفهوم وجود ندارد. همه هر چه هست پراکنده و اینسو و آنسوست. میشود حوصله کرد و افتاد در میان متنها و مکاتیب فارسی و هر جرقه و جملهای را گرد کرد که از جهان به دهان آمده و بر صحنهی کاغذ پرتاب شده است. و رسالهای به دست داد از تعریف جهان در فارسی اما راه دیگری هم هست به جای اتخاذ چنین روش آغوش گشاده و پژوهشیای، یک دریچه را گرفت که در آن فارسی با تمام وجودش از جهان به حرف آمده است. یک دهان بهجای همهی دهانها. دیدن کل در یک جزء. جزءای که تمام کل را نشان میدهد البته این دیدن متکی به سنت است. این سنت است که به ما اجاره میدهد جزء را به جای کل بگیریم. یک دهان را بهجای دهانها. در سنت هیچ دهانی شخصی نیست. هیچ دستی شخصی نیست. همه چیز در گسترهی وسیع سنتاند و گویای آناند. همه چیز آن کاری را میکنند که سنت مجاز میدارد. هر دهانی حرفی را میزند که سنت میگوید. این سنت است که اجازه میدهد در فارسی یک حرف از جهان را نمایندهی تمام حرفها از جهان بدانیم. این سنت است که اجازه میدهد از یک حرف بفهمیم جهان در عالم فارسی چطور دیده شد، چطور تعریف شده و چه حد و حدودی دارد.
http://tazarv.org/1395/10/520852/
@faryad_naseri
پدرم سرسختی سنگ ها را به من آموخت
مادرم آب شدن را
دهانم جمهوری کوچکی بود که درآن
نام تو بیشترین کرسی را داشت
و در میان نظام های سیاسی
من
طرفدار رنگ روشن چشم هایت بودم
آنقدر که در سخنرانی های سیاسی
از چشم های تو شعر می خواندم
مردم روشن می شدند
در کشور من عصر روشنگری
با چشم های تو آغاز شد
برای همین من هنوز هم
سرسختانه آب می شوم و
با ابر شعر بی وزن
پنجره های قلبم را پاک می کنم
اما آوازهای عاشقانهء مادرم
طوری سینه ام را سوراخ کرده اند
که در عکس های تکی ام
لبخند که می زنم
شکل شهیدها می شوم.
#فریاد_ناصری
از دفتر شعر #سرزدن
@faryad_naseri
مادرم آب شدن را
دهانم جمهوری کوچکی بود که درآن
نام تو بیشترین کرسی را داشت
و در میان نظام های سیاسی
من
طرفدار رنگ روشن چشم هایت بودم
آنقدر که در سخنرانی های سیاسی
از چشم های تو شعر می خواندم
مردم روشن می شدند
در کشور من عصر روشنگری
با چشم های تو آغاز شد
برای همین من هنوز هم
سرسختانه آب می شوم و
با ابر شعر بی وزن
پنجره های قلبم را پاک می کنم
اما آوازهای عاشقانهء مادرم
طوری سینه ام را سوراخ کرده اند
که در عکس های تکی ام
لبخند که می زنم
شکل شهیدها می شوم.
#فریاد_ناصری
از دفتر شعر #سرزدن
@faryad_naseri
نامهی چهاردهم
آلی جان
نامه نوشتن به تاریخ فرمهای زیادی دارد. یعنی تو بگردی تاریخ را فرمهای مختلفی میبینی. یکیش همان «سلام امیدوارم حالتان خوب باشد، اگر از احوالات اینجانب پرسیده باشید...» یکیش «تصدقت بشوم. دستنوشتهات رسید...» هر دوره و تاریخ فرم خاص خودش را دارد. یادم میافتد به آن نامهی عاشقانهی قاجاری که به جیب جلیقهای در موزه پیدا شده بود. چند خط قرار عاشقانهی پنهان... یکی هم هست که نیماست. نامههاش فکراند. پشت شعرهاش هستند. روح دارند.
من سالها نامه نوشتهام و همیشه از نامههام رونویسی کردهام اما الان دیگر نه، وقتهاست که رونویسی نمیکنم. نامه که رفت حرفهام رفتهاند. همیشه هم به نامههام حرف از چیزی بوده -این را سردار عادتم داد- انگار چیزی را گذاشتهام وسط و هی دورش چرخیدهام تا بیخاش را درآورم. اینجا هم اگر دقت کنی افتادهام پی خود نامه نوشتن و نامه. حرف خوبی میتواند باشد. اینکه بدانیم نامه چه نقشهایی داشته در احوالات آدمی، از نامههای شخصی گرفته تا نامههای سیاسی، نامههای عارفانهای که خودش اثر و رسالهای شده، حتا یادم هست که در نمایشنامههای میرزآقا تبریزی یک نمایشنامهای بود که در آن زن روسپییی با مردی مکاتبه داشت. وعده و وعیدها همه با نامه بود. نامههایی که این زن مینوشت -اگرچه شخصیت نمایش بود لابد جایی ریشه داشت- خیلی جالب بودند.
یعنی تو میبینی در دورهای از دورههای ما ادبیات و شعر و نوشتن چنان رسوخی داشته که نمایشنویس چنان شخصیتی را با آن شأن و جایگاه مینشاند به نامه نوشتن آن هم چه نامههایی.
نامه را اول بگیر خبر و ضرورت ِ خبر، بعد رد و بدل فکر و حس و عاطفه مثلن نامههای متفکران به هم یا نامههای عاشقان -محبوبم خانم...- در این نامهها شکل نامه کالبد و جسد میشود که غیاب دیدار را پر کند گاهی هم میشود نامهای که در آن حکم سر میرود. اینها که مینویسم خیلی کلی است اما میشود وقت گذاشت و پیشان را گرفت و خیلی چیزها درآورد، مثلن نامهی سربازان به وقت جنگ، نامهی زندانیان... به جز خود نامه پست و پاکت و ارسال و تمبر هم هر کدام حکایتی دارند وَ سفر نامه تا به رسیدن، همین تابِ رسیدن، و این فاصلهی تاب و صبر که مشق تحمل بوده، گذشته روزگار صبوری بوده روزگار تحمل. امروز آدمی طاقت و صبر ندارد. همه چیز باید سریع باشد و زود رخ دهد البته به جاهایی چه خوب که اینطور شده اما جایی هم هست که آدمی یادش رفته عمر گاماس گاماس است. ما نفس نفس بزرگ میشویم. با هورمون و کود یکهو قد نمیکشیم و تجربه نمیکنیم که، ذرهذره و نفسنفس؛ زندگی همین است.
نامه هم این طور بوده نوشته میشده ارسال میشده میرسیده گاهی حتا نمیرسیده و گاهی دیر میرسیده است بعد حالا جواب نوشته شود ارسال شود برسد ... در همهی این فرصت دو نفر مدام به هم فکر میکردهاند نه حالا تمام وقت اما به کنج و گوشههای از ذهن هم بودهاند. این بودن بوده که در زندگی آدمیان بوده است. بودی که نفسنفس، ذره ذره بزرگ میشده، عاشق میشده، مادر میشده، پدر میشده و راه شدن را طی میکرده است اما امروز همه برای شدن خواب یک شبه میبینند این است که زیاد میریزند زیاد میشکنند زیاد میافتند و گم میشوند؛ گاهی هم البته از شکافی درزی به شدن راه میبرند.
بگذریم حرف سر نامه بود. حرفم این است: نامه تمرین صبر است. مشق تحمل. آدمی و زندگی هم مشق تحمل است آلی جان!
93/7/13
#فریاد_ناصری —-------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
نامه نوشتن به تاریخ فرمهای زیادی دارد. یعنی تو بگردی تاریخ را فرمهای مختلفی میبینی. یکیش همان «سلام امیدوارم حالتان خوب باشد، اگر از احوالات اینجانب پرسیده باشید...» یکیش «تصدقت بشوم. دستنوشتهات رسید...» هر دوره و تاریخ فرم خاص خودش را دارد. یادم میافتد به آن نامهی عاشقانهی قاجاری که به جیب جلیقهای در موزه پیدا شده بود. چند خط قرار عاشقانهی پنهان... یکی هم هست که نیماست. نامههاش فکراند. پشت شعرهاش هستند. روح دارند.
من سالها نامه نوشتهام و همیشه از نامههام رونویسی کردهام اما الان دیگر نه، وقتهاست که رونویسی نمیکنم. نامه که رفت حرفهام رفتهاند. همیشه هم به نامههام حرف از چیزی بوده -این را سردار عادتم داد- انگار چیزی را گذاشتهام وسط و هی دورش چرخیدهام تا بیخاش را درآورم. اینجا هم اگر دقت کنی افتادهام پی خود نامه نوشتن و نامه. حرف خوبی میتواند باشد. اینکه بدانیم نامه چه نقشهایی داشته در احوالات آدمی، از نامههای شخصی گرفته تا نامههای سیاسی، نامههای عارفانهای که خودش اثر و رسالهای شده، حتا یادم هست که در نمایشنامههای میرزآقا تبریزی یک نمایشنامهای بود که در آن زن روسپییی با مردی مکاتبه داشت. وعده و وعیدها همه با نامه بود. نامههایی که این زن مینوشت -اگرچه شخصیت نمایش بود لابد جایی ریشه داشت- خیلی جالب بودند.
یعنی تو میبینی در دورهای از دورههای ما ادبیات و شعر و نوشتن چنان رسوخی داشته که نمایشنویس چنان شخصیتی را با آن شأن و جایگاه مینشاند به نامه نوشتن آن هم چه نامههایی.
نامه را اول بگیر خبر و ضرورت ِ خبر، بعد رد و بدل فکر و حس و عاطفه مثلن نامههای متفکران به هم یا نامههای عاشقان -محبوبم خانم...- در این نامهها شکل نامه کالبد و جسد میشود که غیاب دیدار را پر کند گاهی هم میشود نامهای که در آن حکم سر میرود. اینها که مینویسم خیلی کلی است اما میشود وقت گذاشت و پیشان را گرفت و خیلی چیزها درآورد، مثلن نامهی سربازان به وقت جنگ، نامهی زندانیان... به جز خود نامه پست و پاکت و ارسال و تمبر هم هر کدام حکایتی دارند وَ سفر نامه تا به رسیدن، همین تابِ رسیدن، و این فاصلهی تاب و صبر که مشق تحمل بوده، گذشته روزگار صبوری بوده روزگار تحمل. امروز آدمی طاقت و صبر ندارد. همه چیز باید سریع باشد و زود رخ دهد البته به جاهایی چه خوب که اینطور شده اما جایی هم هست که آدمی یادش رفته عمر گاماس گاماس است. ما نفس نفس بزرگ میشویم. با هورمون و کود یکهو قد نمیکشیم و تجربه نمیکنیم که، ذرهذره و نفسنفس؛ زندگی همین است.
نامه هم این طور بوده نوشته میشده ارسال میشده میرسیده گاهی حتا نمیرسیده و گاهی دیر میرسیده است بعد حالا جواب نوشته شود ارسال شود برسد ... در همهی این فرصت دو نفر مدام به هم فکر میکردهاند نه حالا تمام وقت اما به کنج و گوشههای از ذهن هم بودهاند. این بودن بوده که در زندگی آدمیان بوده است. بودی که نفسنفس، ذره ذره بزرگ میشده، عاشق میشده، مادر میشده، پدر میشده و راه شدن را طی میکرده است اما امروز همه برای شدن خواب یک شبه میبینند این است که زیاد میریزند زیاد میشکنند زیاد میافتند و گم میشوند؛ گاهی هم البته از شکافی درزی به شدن راه میبرند.
بگذریم حرف سر نامه بود. حرفم این است: نامه تمرین صبر است. مشق تحمل. آدمی و زندگی هم مشق تحمل است آلی جان!
93/7/13
#فریاد_ناصری —-------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
شعری از کنستانتینوس کاوافیس
ایتاکا
رهسپار که شدی سوی ایتاکا،
باشد تا سفری دراز داشته باشی،
انباشتهی آزمون و ماجرا.
مترس از سیکلوپها و لستریگونها و
پوسیدون ِ خشمگین،
در راه نخواهی دید آنان را،
اگر که نیک اندیشه کنی،
اگر که احساس ِ شایسته تن و جانات فراپوشد.
سیکلوپها و لستریگونها و
پوسیدون ِ خشمگین را نخواهی دید،
اگر که آنان را در جانات نداشته باشی،
اگر که آنان را پیش چشم نیاوری.
باشد تا سفری دراز داشته باشی.
بس صبحگاهان تابستانی خواهد بود
تا با خوشی ِ بسیار و شور،
به تماشای نخستین بندرگاهها بنشینی؛
باشد تا گذارت افتد به بازار ِ فنیقی،
به خرید ِ نیکوتر کالا،
مروارید و مرجان، عنبر و عود،
و عطرهای خوشگوار ِ جانفزا،
تا آنجا که بتوانی عطرهای جانفزا؛
باشد که گذارت افتد به بسیار شهرهای مصر
تا بیاموزی و بیاموزی از دانایان.
همیشه بیندیش به ایتاکا.
به هرجا که رسیدی همآن مقصد توست.
در سفر اما شتاب مکن.
آنبه که سفرت سالها به درازا کشد،
و تو، به گاه ِ پیری گذارت افتد به جزیرهای،
با غنای همه چیزی که در راه به دست آوردهای،
بی انتظار که ایتاکا این همه ارزانی دارد به تو.
ایتاکا این سفر نیک ارزانی داشت به تو.
بی آن جزیره پا به راه نگذاشته بودی هرگز.
چیزی دیگر نمانده تا ببخشی.
و اگر این همه ناچیز میشماری، ایتاکا فریبات نداد.
آگاه شدهای با آینهمه آزمون در زندگیت،
درک خواهی کرد انگارهی باشندگان ایتاکا چیست. 1911
#کوشیار_پارسی
@faryad_naseri
ایتاکا
رهسپار که شدی سوی ایتاکا،
باشد تا سفری دراز داشته باشی،
انباشتهی آزمون و ماجرا.
مترس از سیکلوپها و لستریگونها و
پوسیدون ِ خشمگین،
در راه نخواهی دید آنان را،
اگر که نیک اندیشه کنی،
اگر که احساس ِ شایسته تن و جانات فراپوشد.
سیکلوپها و لستریگونها و
پوسیدون ِ خشمگین را نخواهی دید،
اگر که آنان را در جانات نداشته باشی،
اگر که آنان را پیش چشم نیاوری.
باشد تا سفری دراز داشته باشی.
بس صبحگاهان تابستانی خواهد بود
تا با خوشی ِ بسیار و شور،
به تماشای نخستین بندرگاهها بنشینی؛
باشد تا گذارت افتد به بازار ِ فنیقی،
به خرید ِ نیکوتر کالا،
مروارید و مرجان، عنبر و عود،
و عطرهای خوشگوار ِ جانفزا،
تا آنجا که بتوانی عطرهای جانفزا؛
باشد که گذارت افتد به بسیار شهرهای مصر
تا بیاموزی و بیاموزی از دانایان.
همیشه بیندیش به ایتاکا.
به هرجا که رسیدی همآن مقصد توست.
در سفر اما شتاب مکن.
آنبه که سفرت سالها به درازا کشد،
و تو، به گاه ِ پیری گذارت افتد به جزیرهای،
با غنای همه چیزی که در راه به دست آوردهای،
بی انتظار که ایتاکا این همه ارزانی دارد به تو.
ایتاکا این سفر نیک ارزانی داشت به تو.
بی آن جزیره پا به راه نگذاشته بودی هرگز.
چیزی دیگر نمانده تا ببخشی.
و اگر این همه ناچیز میشماری، ایتاکا فریبات نداد.
آگاه شدهای با آینهمه آزمون در زندگیت،
درک خواهی کرد انگارهی باشندگان ایتاکا چیست. 1911
#کوشیار_پارسی
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from نشر حکمت کلمه
1_5499096583280525314.pdf
245.6 KB
دیروز، پریروز مطلبی دیدم از عباس پژمان پیرامون کانال چنگال که تنها مطلبش عکسی تکراری از چنگال است.
۴۲هزار نفر عضو دارد. یکی از ادمینهایش جایی گفته تمام ماجرا یک شوخی دانشجویی بود.
بعد یکی از مخاطبان کانال نوشته بود: چنگال به من حس آرامش میدهد.
یاد داستانی از نیما افتادم که مردی فقیر در راه لابهلای شاخهها، شاخهای میبیند تازه و صاف میگوید صبر کنم کمی رشد کند بعد ببرمش که چوبدستم شود. همین را برای فراموش نکردن نخی به شاخه میبندد. مردم پی نخ شاخه را نخبند دخیل میکنند حالا این که میداند ماجرا از چه قرار است. یک روز سعی میکند با داس و تبر در خفا شاخهاش را ببرد که چوبدستش کند. مردم میبینند و غوغا میشود تا حدی که این بینوا به حکم ملا کشته میشود.
۴۲ هزار نفر با چنگال حال میکنند. چندین هزار نفر بغبغو گوی تتلاند.
میلیونها نفر هم که نشستهاند تا حاجی روایت کند: عقرب کیر معاویه را گزید، پی درمان رفت همین که کمی خوب شد با مادر یزید خوابید و یزید حاصل تکنولوژی عقرب_معاویه است.
باقیش هم ماییم. همین چند نفر که فکر میکنیم: ما بیشماریم.
@faryad_naseri
۴۲هزار نفر عضو دارد. یکی از ادمینهایش جایی گفته تمام ماجرا یک شوخی دانشجویی بود.
بعد یکی از مخاطبان کانال نوشته بود: چنگال به من حس آرامش میدهد.
یاد داستانی از نیما افتادم که مردی فقیر در راه لابهلای شاخهها، شاخهای میبیند تازه و صاف میگوید صبر کنم کمی رشد کند بعد ببرمش که چوبدستم شود. همین را برای فراموش نکردن نخی به شاخه میبندد. مردم پی نخ شاخه را نخبند دخیل میکنند حالا این که میداند ماجرا از چه قرار است. یک روز سعی میکند با داس و تبر در خفا شاخهاش را ببرد که چوبدستش کند. مردم میبینند و غوغا میشود تا حدی که این بینوا به حکم ملا کشته میشود.
۴۲ هزار نفر با چنگال حال میکنند. چندین هزار نفر بغبغو گوی تتلاند.
میلیونها نفر هم که نشستهاند تا حاجی روایت کند: عقرب کیر معاویه را گزید، پی درمان رفت همین که کمی خوب شد با مادر یزید خوابید و یزید حاصل تکنولوژی عقرب_معاویه است.
باقیش هم ماییم. همین چند نفر که فکر میکنیم: ما بیشماریم.
@faryad_naseri
نامهی پانزدهم
آلی جان
لابهلای کتابها و کاغذها تعدادی نامه پیدا کردم که نوشتهام و نفرستادهام برایت. حالا که نگاه میکنم بدی نیست دستی به سر و رویشان بکشم و با همان تاریخها برایت بفرستم. حالا چرا نفرستادهام نمیدانم؟
***
آنکه میاندیشد زندگیاش را مدام در ساحت اندیشه وسعت و حدت میدهد. این میاندیشد کمی فراتر از حساب و کتابهای آدمیان اکثری است. چرا که آنها حساب و کتاب میکنند و اندیشه مینامند. که کار کنند و بیانبارند و داشته باشند و سود کنند و فلان شود و بهمان شود... اما آنکه میاندیشد مدام در ساحتهای اندیشه است که میچرخد. در ساحت اندیشههای اخلاقی، اجتماعی، سیاسی و با تامل در گزارهها میچرخد و من اینگونه بودهام و تا همین چند وقت اخیر در ساحت حکم ذوقی بودم یعنی زیباییهای جهان را میدیدم بی آنکه بخواهم. فارغ از میل و خواست بودم. چرا که میل و خواست زمین بازی آدمیان اکثری بود. تمام تاملات من در بی نیازی میگشت و لذت من نیز خارج از میل و فارغ از خواست بود. در باغ گشتن و تفرج بود. یکجایی احساس کردم انگار غیر طبیعی است این که مدام اهل تماشا و نظر باشی بی آنکه یکبار چشیده باشی و لمسیده باشی و خواسته باشی. حالا از آن باغ و تفرج صرف آمدهام بیرون و از آن فراغت دوری جستهام اما با اینکه میخواهم و گذاشتهام میل حاضر شود و حکم دهد اخلاقم هنوز اخلاق باغ و تفرج است. هنوز خلق شکارچی ندارم که از پرنده به طعم کباب بیندیشد. هم خواهان شکارم، هم پرنده را در آسمان زیبا میبینم و این عجب شکافی و گسستیست. با این چه باید کرد؟ نمیشود که مدام شکار را گرفت و رها کرد. یا باید برگردم به خلوت تفرج و از شکار برگردم یا باید که آسمان را خالی کنم از آن خیالهای زیبا.
شکارچی به رنج و درد پرنده نمیاندیشد اما من نمیتوانم فارغ باشم از درد و رنج پرنده. اگر بودم که حالا در این گسست نبودم به هر حیلهای شکار را به دام میآوردم و به فکر کباب شب بودم. من نیستم... عجب حکایتی شده. اما این هم هست که پرنده را رها که میکنی صدا میزند در هوا: آه احمق! آه احمق!
31/1/93
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
لابهلای کتابها و کاغذها تعدادی نامه پیدا کردم که نوشتهام و نفرستادهام برایت. حالا که نگاه میکنم بدی نیست دستی به سر و رویشان بکشم و با همان تاریخها برایت بفرستم. حالا چرا نفرستادهام نمیدانم؟
***
آنکه میاندیشد زندگیاش را مدام در ساحت اندیشه وسعت و حدت میدهد. این میاندیشد کمی فراتر از حساب و کتابهای آدمیان اکثری است. چرا که آنها حساب و کتاب میکنند و اندیشه مینامند. که کار کنند و بیانبارند و داشته باشند و سود کنند و فلان شود و بهمان شود... اما آنکه میاندیشد مدام در ساحتهای اندیشه است که میچرخد. در ساحت اندیشههای اخلاقی، اجتماعی، سیاسی و با تامل در گزارهها میچرخد و من اینگونه بودهام و تا همین چند وقت اخیر در ساحت حکم ذوقی بودم یعنی زیباییهای جهان را میدیدم بی آنکه بخواهم. فارغ از میل و خواست بودم. چرا که میل و خواست زمین بازی آدمیان اکثری بود. تمام تاملات من در بی نیازی میگشت و لذت من نیز خارج از میل و فارغ از خواست بود. در باغ گشتن و تفرج بود. یکجایی احساس کردم انگار غیر طبیعی است این که مدام اهل تماشا و نظر باشی بی آنکه یکبار چشیده باشی و لمسیده باشی و خواسته باشی. حالا از آن باغ و تفرج صرف آمدهام بیرون و از آن فراغت دوری جستهام اما با اینکه میخواهم و گذاشتهام میل حاضر شود و حکم دهد اخلاقم هنوز اخلاق باغ و تفرج است. هنوز خلق شکارچی ندارم که از پرنده به طعم کباب بیندیشد. هم خواهان شکارم، هم پرنده را در آسمان زیبا میبینم و این عجب شکافی و گسستیست. با این چه باید کرد؟ نمیشود که مدام شکار را گرفت و رها کرد. یا باید برگردم به خلوت تفرج و از شکار برگردم یا باید که آسمان را خالی کنم از آن خیالهای زیبا.
شکارچی به رنج و درد پرنده نمیاندیشد اما من نمیتوانم فارغ باشم از درد و رنج پرنده. اگر بودم که حالا در این گسست نبودم به هر حیلهای شکار را به دام میآوردم و به فکر کباب شب بودم. من نیستم... عجب حکایتی شده. اما این هم هست که پرنده را رها که میکنی صدا میزند در هوا: آه احمق! آه احمق!
31/1/93
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
این در حد معجزه ای کوچک بود؛
برخورد با کسی که بتوانی احساساتت را به این روشنی و کمال با او در میان بگذاری.
خیلی از آدم ها عمری را طی می کنند و به همچو کسی برنمی خورند. اشتباه است اگر به این بگوییم "عشق". بیشتر شبیه همدلی کامل بود.
هاروکی موراکامی
@faryad_naseri
برخورد با کسی که بتوانی احساساتت را به این روشنی و کمال با او در میان بگذاری.
خیلی از آدم ها عمری را طی می کنند و به همچو کسی برنمی خورند. اشتباه است اگر به این بگوییم "عشق". بیشتر شبیه همدلی کامل بود.
هاروکی موراکامی
@faryad_naseri
Audio
Delgerefteh
«ننه گلممد»- سیما بینا- آنها که کلیدر را خواندهاند، میدانند که این مرثیه بر تن بیجان گلممد باغی است.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
ایرج ضیایی (۱۳۲۸) ﺍﺯ ﭼﻬﺮﻩﻫﺎﯼ ﺷﺎﺧﺺ ﺷﻌﺮ دهه ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺍﯾﺪﻩ #ﺷﻌﺮ_ﺍﺷﯿﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮﯼ ﻋﻤﯿﻖ ﺑﺮ ﺷﻌﺮ ﺍﯾﻦ ﺩﻫﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. او با انتشار مجموعه #حرکت_ناگهانی_اشیا به طور جدی وارد ادبیات ایران شد. سوژههای بکر و نگاه ریزبین او در شعرهایش نمود می یابند. با هم سه شعر را از این شاعر می خوانیم:
۱. "حضور اشیا"
فضا به تمامی از اشیا اشغال شده است
ما تنها در حال رفت و برگشت بین اشیاییم
گشت و گذاری محدود
از شیئی به شیئی
از برف از باران از آفتاب
از طوفان
از دندان سگ
در سایهی اشیا پناه میگیریم
اما برق حضور اشیا
به وقت جنبیدن
چهرهی هولناکی دارد
با تمام قدرت میگریزی
تا خود را به بودن پرت کنی
۲. "اشیا و شهرها"
اشیا و شهرها
به اتاقها برگشتند
شهری که در ریگها روان بود
نامش را نمیجُست
سواران که گذشتند
شهر وارد تاریخ شد
3. باکو باکو
مهاجر جوان روس
تسمهی چرمی گارمون را
بر شانهاش میآویزد و
میخواند
باکو
عروسم را در پطروگراد دزدیدند
باکو
عروسم را در چرنوبیل کشتند
صدایش
از میان کریستالهای چک عبور میکند
ویترین و اشیا و کالسکهها را دور میزند
به پیادهرو میرسد
میان برف میایستد
برف و صدا
دور میشوند
دور
دور
آنجا که پدر میان برف با پالتوی بلند و
گالُش و گارمون ایستاده است
با صدای سال کهنه
باکو
عروسم را در پطروگراد
باکو
عروسم را در چرنوبیل
باکو
باکو
#ایرج_ضیایی
#شعر_دهه_هفتاد
#نشر_حکمت_کلمه گزینه اشعار ایرج ضیایی را منتشر کرده است.
🆔 @faryad_naseri
۱. "حضور اشیا"
فضا به تمامی از اشیا اشغال شده است
ما تنها در حال رفت و برگشت بین اشیاییم
گشت و گذاری محدود
از شیئی به شیئی
از برف از باران از آفتاب
از طوفان
از دندان سگ
در سایهی اشیا پناه میگیریم
اما برق حضور اشیا
به وقت جنبیدن
چهرهی هولناکی دارد
با تمام قدرت میگریزی
تا خود را به بودن پرت کنی
۲. "اشیا و شهرها"
اشیا و شهرها
به اتاقها برگشتند
شهری که در ریگها روان بود
نامش را نمیجُست
سواران که گذشتند
شهر وارد تاریخ شد
3. باکو باکو
مهاجر جوان روس
تسمهی چرمی گارمون را
بر شانهاش میآویزد و
میخواند
باکو
عروسم را در پطروگراد دزدیدند
باکو
عروسم را در چرنوبیل کشتند
صدایش
از میان کریستالهای چک عبور میکند
ویترین و اشیا و کالسکهها را دور میزند
به پیادهرو میرسد
میان برف میایستد
برف و صدا
دور میشوند
دور
دور
آنجا که پدر میان برف با پالتوی بلند و
گالُش و گارمون ایستاده است
با صدای سال کهنه
باکو
عروسم را در پطروگراد
باکو
عروسم را در چرنوبیل
باکو
باکو
#ایرج_ضیایی
#شعر_دهه_هفتاد
#نشر_حکمت_کلمه گزینه اشعار ایرج ضیایی را منتشر کرده است.
🆔 @faryad_naseri
جلسهی گالری دنا جلسه منظم و مرتبی بود. سپاس از برگزار کنندگان و گردانندگان جلسه و سپاس از همهی دوستانی که آمده بودند به خصوص چند عزیز که حضورشان برای من مایهی شادی بود: سلاله گرامیان، حسن صفدری، آمنه رضایی (فعال حقوق زنان)، سپیده کوتی و روزبه معادی.
به امید آوازهای رها
@faryad_naseri
به امید آوازهای رها
@faryad_naseri