Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from نشر حکمت کلمه
1_5499096583280525314.pdf
245.6 KB
دیروز، پریروز مطلبی دیدم از عباس پژمان پیرامون کانال چنگال که تنها مطلبش عکسی تکراری از چنگال است.
۴۲هزار نفر عضو دارد. یکی از ادمینهایش جایی گفته تمام ماجرا یک شوخی دانشجویی بود.
بعد یکی از مخاطبان کانال نوشته بود: چنگال به من حس آرامش میدهد.
یاد داستانی از نیما افتادم که مردی فقیر در راه لابهلای شاخهها، شاخهای میبیند تازه و صاف میگوید صبر کنم کمی رشد کند بعد ببرمش که چوبدستم شود. همین را برای فراموش نکردن نخی به شاخه میبندد. مردم پی نخ شاخه را نخبند دخیل میکنند حالا این که میداند ماجرا از چه قرار است. یک روز سعی میکند با داس و تبر در خفا شاخهاش را ببرد که چوبدستش کند. مردم میبینند و غوغا میشود تا حدی که این بینوا به حکم ملا کشته میشود.
۴۲ هزار نفر با چنگال حال میکنند. چندین هزار نفر بغبغو گوی تتلاند.
میلیونها نفر هم که نشستهاند تا حاجی روایت کند: عقرب کیر معاویه را گزید، پی درمان رفت همین که کمی خوب شد با مادر یزید خوابید و یزید حاصل تکنولوژی عقرب_معاویه است.
باقیش هم ماییم. همین چند نفر که فکر میکنیم: ما بیشماریم.
@faryad_naseri
۴۲هزار نفر عضو دارد. یکی از ادمینهایش جایی گفته تمام ماجرا یک شوخی دانشجویی بود.
بعد یکی از مخاطبان کانال نوشته بود: چنگال به من حس آرامش میدهد.
یاد داستانی از نیما افتادم که مردی فقیر در راه لابهلای شاخهها، شاخهای میبیند تازه و صاف میگوید صبر کنم کمی رشد کند بعد ببرمش که چوبدستم شود. همین را برای فراموش نکردن نخی به شاخه میبندد. مردم پی نخ شاخه را نخبند دخیل میکنند حالا این که میداند ماجرا از چه قرار است. یک روز سعی میکند با داس و تبر در خفا شاخهاش را ببرد که چوبدستش کند. مردم میبینند و غوغا میشود تا حدی که این بینوا به حکم ملا کشته میشود.
۴۲ هزار نفر با چنگال حال میکنند. چندین هزار نفر بغبغو گوی تتلاند.
میلیونها نفر هم که نشستهاند تا حاجی روایت کند: عقرب کیر معاویه را گزید، پی درمان رفت همین که کمی خوب شد با مادر یزید خوابید و یزید حاصل تکنولوژی عقرب_معاویه است.
باقیش هم ماییم. همین چند نفر که فکر میکنیم: ما بیشماریم.
@faryad_naseri
نامهی پانزدهم
آلی جان
لابهلای کتابها و کاغذها تعدادی نامه پیدا کردم که نوشتهام و نفرستادهام برایت. حالا که نگاه میکنم بدی نیست دستی به سر و رویشان بکشم و با همان تاریخها برایت بفرستم. حالا چرا نفرستادهام نمیدانم؟
***
آنکه میاندیشد زندگیاش را مدام در ساحت اندیشه وسعت و حدت میدهد. این میاندیشد کمی فراتر از حساب و کتابهای آدمیان اکثری است. چرا که آنها حساب و کتاب میکنند و اندیشه مینامند. که کار کنند و بیانبارند و داشته باشند و سود کنند و فلان شود و بهمان شود... اما آنکه میاندیشد مدام در ساحتهای اندیشه است که میچرخد. در ساحت اندیشههای اخلاقی، اجتماعی، سیاسی و با تامل در گزارهها میچرخد و من اینگونه بودهام و تا همین چند وقت اخیر در ساحت حکم ذوقی بودم یعنی زیباییهای جهان را میدیدم بی آنکه بخواهم. فارغ از میل و خواست بودم. چرا که میل و خواست زمین بازی آدمیان اکثری بود. تمام تاملات من در بی نیازی میگشت و لذت من نیز خارج از میل و فارغ از خواست بود. در باغ گشتن و تفرج بود. یکجایی احساس کردم انگار غیر طبیعی است این که مدام اهل تماشا و نظر باشی بی آنکه یکبار چشیده باشی و لمسیده باشی و خواسته باشی. حالا از آن باغ و تفرج صرف آمدهام بیرون و از آن فراغت دوری جستهام اما با اینکه میخواهم و گذاشتهام میل حاضر شود و حکم دهد اخلاقم هنوز اخلاق باغ و تفرج است. هنوز خلق شکارچی ندارم که از پرنده به طعم کباب بیندیشد. هم خواهان شکارم، هم پرنده را در آسمان زیبا میبینم و این عجب شکافی و گسستیست. با این چه باید کرد؟ نمیشود که مدام شکار را گرفت و رها کرد. یا باید برگردم به خلوت تفرج و از شکار برگردم یا باید که آسمان را خالی کنم از آن خیالهای زیبا.
شکارچی به رنج و درد پرنده نمیاندیشد اما من نمیتوانم فارغ باشم از درد و رنج پرنده. اگر بودم که حالا در این گسست نبودم به هر حیلهای شکار را به دام میآوردم و به فکر کباب شب بودم. من نیستم... عجب حکایتی شده. اما این هم هست که پرنده را رها که میکنی صدا میزند در هوا: آه احمق! آه احمق!
31/1/93
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
لابهلای کتابها و کاغذها تعدادی نامه پیدا کردم که نوشتهام و نفرستادهام برایت. حالا که نگاه میکنم بدی نیست دستی به سر و رویشان بکشم و با همان تاریخها برایت بفرستم. حالا چرا نفرستادهام نمیدانم؟
***
آنکه میاندیشد زندگیاش را مدام در ساحت اندیشه وسعت و حدت میدهد. این میاندیشد کمی فراتر از حساب و کتابهای آدمیان اکثری است. چرا که آنها حساب و کتاب میکنند و اندیشه مینامند. که کار کنند و بیانبارند و داشته باشند و سود کنند و فلان شود و بهمان شود... اما آنکه میاندیشد مدام در ساحتهای اندیشه است که میچرخد. در ساحت اندیشههای اخلاقی، اجتماعی، سیاسی و با تامل در گزارهها میچرخد و من اینگونه بودهام و تا همین چند وقت اخیر در ساحت حکم ذوقی بودم یعنی زیباییهای جهان را میدیدم بی آنکه بخواهم. فارغ از میل و خواست بودم. چرا که میل و خواست زمین بازی آدمیان اکثری بود. تمام تاملات من در بی نیازی میگشت و لذت من نیز خارج از میل و فارغ از خواست بود. در باغ گشتن و تفرج بود. یکجایی احساس کردم انگار غیر طبیعی است این که مدام اهل تماشا و نظر باشی بی آنکه یکبار چشیده باشی و لمسیده باشی و خواسته باشی. حالا از آن باغ و تفرج صرف آمدهام بیرون و از آن فراغت دوری جستهام اما با اینکه میخواهم و گذاشتهام میل حاضر شود و حکم دهد اخلاقم هنوز اخلاق باغ و تفرج است. هنوز خلق شکارچی ندارم که از پرنده به طعم کباب بیندیشد. هم خواهان شکارم، هم پرنده را در آسمان زیبا میبینم و این عجب شکافی و گسستیست. با این چه باید کرد؟ نمیشود که مدام شکار را گرفت و رها کرد. یا باید برگردم به خلوت تفرج و از شکار برگردم یا باید که آسمان را خالی کنم از آن خیالهای زیبا.
شکارچی به رنج و درد پرنده نمیاندیشد اما من نمیتوانم فارغ باشم از درد و رنج پرنده. اگر بودم که حالا در این گسست نبودم به هر حیلهای شکار را به دام میآوردم و به فکر کباب شب بودم. من نیستم... عجب حکایتی شده. اما این هم هست که پرنده را رها که میکنی صدا میزند در هوا: آه احمق! آه احمق!
31/1/93
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
این در حد معجزه ای کوچک بود؛
برخورد با کسی که بتوانی احساساتت را به این روشنی و کمال با او در میان بگذاری.
خیلی از آدم ها عمری را طی می کنند و به همچو کسی برنمی خورند. اشتباه است اگر به این بگوییم "عشق". بیشتر شبیه همدلی کامل بود.
هاروکی موراکامی
@faryad_naseri
برخورد با کسی که بتوانی احساساتت را به این روشنی و کمال با او در میان بگذاری.
خیلی از آدم ها عمری را طی می کنند و به همچو کسی برنمی خورند. اشتباه است اگر به این بگوییم "عشق". بیشتر شبیه همدلی کامل بود.
هاروکی موراکامی
@faryad_naseri
Audio
Delgerefteh
«ننه گلممد»- سیما بینا- آنها که کلیدر را خواندهاند، میدانند که این مرثیه بر تن بیجان گلممد باغی است.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
ایرج ضیایی (۱۳۲۸) ﺍﺯ ﭼﻬﺮﻩﻫﺎﯼ ﺷﺎﺧﺺ ﺷﻌﺮ دهه ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺍﯾﺪﻩ #ﺷﻌﺮ_ﺍﺷﯿﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮﯼ ﻋﻤﯿﻖ ﺑﺮ ﺷﻌﺮ ﺍﯾﻦ ﺩﻫﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. او با انتشار مجموعه #حرکت_ناگهانی_اشیا به طور جدی وارد ادبیات ایران شد. سوژههای بکر و نگاه ریزبین او در شعرهایش نمود می یابند. با هم سه شعر را از این شاعر می خوانیم:
۱. "حضور اشیا"
فضا به تمامی از اشیا اشغال شده است
ما تنها در حال رفت و برگشت بین اشیاییم
گشت و گذاری محدود
از شیئی به شیئی
از برف از باران از آفتاب
از طوفان
از دندان سگ
در سایهی اشیا پناه میگیریم
اما برق حضور اشیا
به وقت جنبیدن
چهرهی هولناکی دارد
با تمام قدرت میگریزی
تا خود را به بودن پرت کنی
۲. "اشیا و شهرها"
اشیا و شهرها
به اتاقها برگشتند
شهری که در ریگها روان بود
نامش را نمیجُست
سواران که گذشتند
شهر وارد تاریخ شد
3. باکو باکو
مهاجر جوان روس
تسمهی چرمی گارمون را
بر شانهاش میآویزد و
میخواند
باکو
عروسم را در پطروگراد دزدیدند
باکو
عروسم را در چرنوبیل کشتند
صدایش
از میان کریستالهای چک عبور میکند
ویترین و اشیا و کالسکهها را دور میزند
به پیادهرو میرسد
میان برف میایستد
برف و صدا
دور میشوند
دور
دور
آنجا که پدر میان برف با پالتوی بلند و
گالُش و گارمون ایستاده است
با صدای سال کهنه
باکو
عروسم را در پطروگراد
باکو
عروسم را در چرنوبیل
باکو
باکو
#ایرج_ضیایی
#شعر_دهه_هفتاد
#نشر_حکمت_کلمه گزینه اشعار ایرج ضیایی را منتشر کرده است.
🆔 @faryad_naseri
۱. "حضور اشیا"
فضا به تمامی از اشیا اشغال شده است
ما تنها در حال رفت و برگشت بین اشیاییم
گشت و گذاری محدود
از شیئی به شیئی
از برف از باران از آفتاب
از طوفان
از دندان سگ
در سایهی اشیا پناه میگیریم
اما برق حضور اشیا
به وقت جنبیدن
چهرهی هولناکی دارد
با تمام قدرت میگریزی
تا خود را به بودن پرت کنی
۲. "اشیا و شهرها"
اشیا و شهرها
به اتاقها برگشتند
شهری که در ریگها روان بود
نامش را نمیجُست
سواران که گذشتند
شهر وارد تاریخ شد
3. باکو باکو
مهاجر جوان روس
تسمهی چرمی گارمون را
بر شانهاش میآویزد و
میخواند
باکو
عروسم را در پطروگراد دزدیدند
باکو
عروسم را در چرنوبیل کشتند
صدایش
از میان کریستالهای چک عبور میکند
ویترین و اشیا و کالسکهها را دور میزند
به پیادهرو میرسد
میان برف میایستد
برف و صدا
دور میشوند
دور
دور
آنجا که پدر میان برف با پالتوی بلند و
گالُش و گارمون ایستاده است
با صدای سال کهنه
باکو
عروسم را در پطروگراد
باکو
عروسم را در چرنوبیل
باکو
باکو
#ایرج_ضیایی
#شعر_دهه_هفتاد
#نشر_حکمت_کلمه گزینه اشعار ایرج ضیایی را منتشر کرده است.
🆔 @faryad_naseri
جلسهی گالری دنا جلسه منظم و مرتبی بود. سپاس از برگزار کنندگان و گردانندگان جلسه و سپاس از همهی دوستانی که آمده بودند به خصوص چند عزیز که حضورشان برای من مایهی شادی بود: سلاله گرامیان، حسن صفدری، آمنه رضایی (فعال حقوق زنان)، سپیده کوتی و روزبه معادی.
به امید آوازهای رها
@faryad_naseri
به امید آوازهای رها
@faryad_naseri
آخرین باب از انیس العشاق را به همراه جلد آخرین چاپش اینجا میگذارم. سپاس از آنها که پیرامون خواندن این کتاب مرا به لطف خود نواختند.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
بعد از انیس العشاق چهل ناموسِ ضیا نخشبی را خواهم خواند. کتابیست در منقبت اعضای بدن در چهل بخش (ناموس)، من از این راهکارهای نظرسنجی بلد نیستم. ولی راه نظر دادن باز است.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
. شعر خوانی #فریاد_ناصری در نمایشگاه " توان گریستن از سویدای جان " به گرد آوری فرشید پارسی کیا در گالری دنا @faryad_naseri
من انسان هایی را می شناسم که در نهادشان یک عرش لایتناهی لانه دارد ولی بروزش نمی دهند. چرا؟ چون نمی خواهند سقط شوند...
#پیشنهاد_ویژه
#کنترباس #حسین_منصوری #نشر_حکمت_کلمه @faryad_naseri
#پیشنهاد_ویژه
#کنترباس #حسین_منصوری #نشر_حکمت_کلمه @faryad_naseri
نامهی شانزدهم
آلی جان
این گذشت زمان نیست که مرا از آن هیجانات خام و سادهدلانه رد کرده است. رخی از من حالا به عقل میبرد و سنگ، سنگینتر شدهام. عقل پای تامل است. تامل سنجیدگی را میبرد. سنگین است اما گویا این رخ بر آن رخ دیگرم که مستورش کردهام آن رخ بهیکباره برافروختنیام، آن رخ بهیکباره گلکردنیام غالب آمده حالا کمتر و کمتر میشود اینکه به ناگاه شادمان چنان شوم که پوست بشکفد، بترکد.
جانم را از شکستها و ترکها بیرون کشیدهام. رفتهام به راه تلاش، به راه حماسه، کوشیدن برای باغ و عمارت. این سو خوش است اما نمیدانم چرا راه نمیبرد این همه کوشیدن به دری، دری بزرگ به سمت باغی بزرگ. باغی چنان که برای همیشه آدم در باغ باشد. نمیدانم چرا هنوز هر چه میآید سیب خورده و باغ در شکسته و کوچههای تنگ و تاریک بی قدرتیاند. من این را نمیخواهم.
من در پی رخ عقلام. رخی که عقل میجوید و سویی که رفته است از آن حالات عارفانه. عرفان امر و امیری کجا و عرفان فقر و فقیری کجا؟ آن که به ما گفت: فقر و درویشی راه به رستگاری است در باغ بود و گم راه کرد. اگر عرفانی باشد که راه به رستگاری باشد در امر و امیری است. در حکم امیر است که عمران و لطف معنی دارد. بخشیدن و نابخشیدن معنی دارد. آن که به دستاش زوری نیست حکماش معنی ندارد. علیالسویه است. کتاب به دست سلطان اگر خوانده و نوشته شود کجا و کتاب به دست خفته در خرابه کجا؟ کتاب در خرابه کتاب ویرانی است.
البته سلطان که میگویم نه لزومن آنکه حکم میراند بلکه توانای دانای صاحب اراده قصد من است. چون بهطور تاریخی اراده و خواستن در ما سرکوب شده است. این خواستن و توانستن مدام سرکوب شده در ما هرجا راه به در رفتن پیدا کرده، خودش را به شکل کلاشی و گوش این و آن را بریدن نشان داده. در حالی که به واقع اینها منفعتطلبی شخصی نیستند اتفاقیاند که به سمت خیر عمومی میروند.
۹۳/۲/۱
#فریاد_ناصری —-----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
این گذشت زمان نیست که مرا از آن هیجانات خام و سادهدلانه رد کرده است. رخی از من حالا به عقل میبرد و سنگ، سنگینتر شدهام. عقل پای تامل است. تامل سنجیدگی را میبرد. سنگین است اما گویا این رخ بر آن رخ دیگرم که مستورش کردهام آن رخ بهیکباره برافروختنیام، آن رخ بهیکباره گلکردنیام غالب آمده حالا کمتر و کمتر میشود اینکه به ناگاه شادمان چنان شوم که پوست بشکفد، بترکد.
جانم را از شکستها و ترکها بیرون کشیدهام. رفتهام به راه تلاش، به راه حماسه، کوشیدن برای باغ و عمارت. این سو خوش است اما نمیدانم چرا راه نمیبرد این همه کوشیدن به دری، دری بزرگ به سمت باغی بزرگ. باغی چنان که برای همیشه آدم در باغ باشد. نمیدانم چرا هنوز هر چه میآید سیب خورده و باغ در شکسته و کوچههای تنگ و تاریک بی قدرتیاند. من این را نمیخواهم.
من در پی رخ عقلام. رخی که عقل میجوید و سویی که رفته است از آن حالات عارفانه. عرفان امر و امیری کجا و عرفان فقر و فقیری کجا؟ آن که به ما گفت: فقر و درویشی راه به رستگاری است در باغ بود و گم راه کرد. اگر عرفانی باشد که راه به رستگاری باشد در امر و امیری است. در حکم امیر است که عمران و لطف معنی دارد. بخشیدن و نابخشیدن معنی دارد. آن که به دستاش زوری نیست حکماش معنی ندارد. علیالسویه است. کتاب به دست سلطان اگر خوانده و نوشته شود کجا و کتاب به دست خفته در خرابه کجا؟ کتاب در خرابه کتاب ویرانی است.
البته سلطان که میگویم نه لزومن آنکه حکم میراند بلکه توانای دانای صاحب اراده قصد من است. چون بهطور تاریخی اراده و خواستن در ما سرکوب شده است. این خواستن و توانستن مدام سرکوب شده در ما هرجا راه به در رفتن پیدا کرده، خودش را به شکل کلاشی و گوش این و آن را بریدن نشان داده. در حالی که به واقع اینها منفعتطلبی شخصی نیستند اتفاقیاند که به سمت خیر عمومی میروند.
۹۳/۲/۱
#فریاد_ناصری —-----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri