نامهی پانزدهم
آلی جان
لابهلای کتابها و کاغذها تعدادی نامه پیدا کردم که نوشتهام و نفرستادهام برایت. حالا که نگاه میکنم بدی نیست دستی به سر و رویشان بکشم و با همان تاریخها برایت بفرستم. حالا چرا نفرستادهام نمیدانم؟
***
آنکه میاندیشد زندگیاش را مدام در ساحت اندیشه وسعت و حدت میدهد. این میاندیشد کمی فراتر از حساب و کتابهای آدمیان اکثری است. چرا که آنها حساب و کتاب میکنند و اندیشه مینامند. که کار کنند و بیانبارند و داشته باشند و سود کنند و فلان شود و بهمان شود... اما آنکه میاندیشد مدام در ساحتهای اندیشه است که میچرخد. در ساحت اندیشههای اخلاقی، اجتماعی، سیاسی و با تامل در گزارهها میچرخد و من اینگونه بودهام و تا همین چند وقت اخیر در ساحت حکم ذوقی بودم یعنی زیباییهای جهان را میدیدم بی آنکه بخواهم. فارغ از میل و خواست بودم. چرا که میل و خواست زمین بازی آدمیان اکثری بود. تمام تاملات من در بی نیازی میگشت و لذت من نیز خارج از میل و فارغ از خواست بود. در باغ گشتن و تفرج بود. یکجایی احساس کردم انگار غیر طبیعی است این که مدام اهل تماشا و نظر باشی بی آنکه یکبار چشیده باشی و لمسیده باشی و خواسته باشی. حالا از آن باغ و تفرج صرف آمدهام بیرون و از آن فراغت دوری جستهام اما با اینکه میخواهم و گذاشتهام میل حاضر شود و حکم دهد اخلاقم هنوز اخلاق باغ و تفرج است. هنوز خلق شکارچی ندارم که از پرنده به طعم کباب بیندیشد. هم خواهان شکارم، هم پرنده را در آسمان زیبا میبینم و این عجب شکافی و گسستیست. با این چه باید کرد؟ نمیشود که مدام شکار را گرفت و رها کرد. یا باید برگردم به خلوت تفرج و از شکار برگردم یا باید که آسمان را خالی کنم از آن خیالهای زیبا.
شکارچی به رنج و درد پرنده نمیاندیشد اما من نمیتوانم فارغ باشم از درد و رنج پرنده. اگر بودم که حالا در این گسست نبودم به هر حیلهای شکار را به دام میآوردم و به فکر کباب شب بودم. من نیستم... عجب حکایتی شده. اما این هم هست که پرنده را رها که میکنی صدا میزند در هوا: آه احمق! آه احمق!
31/1/93
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
لابهلای کتابها و کاغذها تعدادی نامه پیدا کردم که نوشتهام و نفرستادهام برایت. حالا که نگاه میکنم بدی نیست دستی به سر و رویشان بکشم و با همان تاریخها برایت بفرستم. حالا چرا نفرستادهام نمیدانم؟
***
آنکه میاندیشد زندگیاش را مدام در ساحت اندیشه وسعت و حدت میدهد. این میاندیشد کمی فراتر از حساب و کتابهای آدمیان اکثری است. چرا که آنها حساب و کتاب میکنند و اندیشه مینامند. که کار کنند و بیانبارند و داشته باشند و سود کنند و فلان شود و بهمان شود... اما آنکه میاندیشد مدام در ساحتهای اندیشه است که میچرخد. در ساحت اندیشههای اخلاقی، اجتماعی، سیاسی و با تامل در گزارهها میچرخد و من اینگونه بودهام و تا همین چند وقت اخیر در ساحت حکم ذوقی بودم یعنی زیباییهای جهان را میدیدم بی آنکه بخواهم. فارغ از میل و خواست بودم. چرا که میل و خواست زمین بازی آدمیان اکثری بود. تمام تاملات من در بی نیازی میگشت و لذت من نیز خارج از میل و فارغ از خواست بود. در باغ گشتن و تفرج بود. یکجایی احساس کردم انگار غیر طبیعی است این که مدام اهل تماشا و نظر باشی بی آنکه یکبار چشیده باشی و لمسیده باشی و خواسته باشی. حالا از آن باغ و تفرج صرف آمدهام بیرون و از آن فراغت دوری جستهام اما با اینکه میخواهم و گذاشتهام میل حاضر شود و حکم دهد اخلاقم هنوز اخلاق باغ و تفرج است. هنوز خلق شکارچی ندارم که از پرنده به طعم کباب بیندیشد. هم خواهان شکارم، هم پرنده را در آسمان زیبا میبینم و این عجب شکافی و گسستیست. با این چه باید کرد؟ نمیشود که مدام شکار را گرفت و رها کرد. یا باید برگردم به خلوت تفرج و از شکار برگردم یا باید که آسمان را خالی کنم از آن خیالهای زیبا.
شکارچی به رنج و درد پرنده نمیاندیشد اما من نمیتوانم فارغ باشم از درد و رنج پرنده. اگر بودم که حالا در این گسست نبودم به هر حیلهای شکار را به دام میآوردم و به فکر کباب شب بودم. من نیستم... عجب حکایتی شده. اما این هم هست که پرنده را رها که میکنی صدا میزند در هوا: آه احمق! آه احمق!
31/1/93
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
این در حد معجزه ای کوچک بود؛
برخورد با کسی که بتوانی احساساتت را به این روشنی و کمال با او در میان بگذاری.
خیلی از آدم ها عمری را طی می کنند و به همچو کسی برنمی خورند. اشتباه است اگر به این بگوییم "عشق". بیشتر شبیه همدلی کامل بود.
هاروکی موراکامی
@faryad_naseri
برخورد با کسی که بتوانی احساساتت را به این روشنی و کمال با او در میان بگذاری.
خیلی از آدم ها عمری را طی می کنند و به همچو کسی برنمی خورند. اشتباه است اگر به این بگوییم "عشق". بیشتر شبیه همدلی کامل بود.
هاروکی موراکامی
@faryad_naseri
Audio
Delgerefteh
«ننه گلممد»- سیما بینا- آنها که کلیدر را خواندهاند، میدانند که این مرثیه بر تن بیجان گلممد باغی است.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
ایرج ضیایی (۱۳۲۸) ﺍﺯ ﭼﻬﺮﻩﻫﺎﯼ ﺷﺎﺧﺺ ﺷﻌﺮ دهه ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺍﯾﺪﻩ #ﺷﻌﺮ_ﺍﺷﯿﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮﯼ ﻋﻤﯿﻖ ﺑﺮ ﺷﻌﺮ ﺍﯾﻦ ﺩﻫﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. او با انتشار مجموعه #حرکت_ناگهانی_اشیا به طور جدی وارد ادبیات ایران شد. سوژههای بکر و نگاه ریزبین او در شعرهایش نمود می یابند. با هم سه شعر را از این شاعر می خوانیم:
۱. "حضور اشیا"
فضا به تمامی از اشیا اشغال شده است
ما تنها در حال رفت و برگشت بین اشیاییم
گشت و گذاری محدود
از شیئی به شیئی
از برف از باران از آفتاب
از طوفان
از دندان سگ
در سایهی اشیا پناه میگیریم
اما برق حضور اشیا
به وقت جنبیدن
چهرهی هولناکی دارد
با تمام قدرت میگریزی
تا خود را به بودن پرت کنی
۲. "اشیا و شهرها"
اشیا و شهرها
به اتاقها برگشتند
شهری که در ریگها روان بود
نامش را نمیجُست
سواران که گذشتند
شهر وارد تاریخ شد
3. باکو باکو
مهاجر جوان روس
تسمهی چرمی گارمون را
بر شانهاش میآویزد و
میخواند
باکو
عروسم را در پطروگراد دزدیدند
باکو
عروسم را در چرنوبیل کشتند
صدایش
از میان کریستالهای چک عبور میکند
ویترین و اشیا و کالسکهها را دور میزند
به پیادهرو میرسد
میان برف میایستد
برف و صدا
دور میشوند
دور
دور
آنجا که پدر میان برف با پالتوی بلند و
گالُش و گارمون ایستاده است
با صدای سال کهنه
باکو
عروسم را در پطروگراد
باکو
عروسم را در چرنوبیل
باکو
باکو
#ایرج_ضیایی
#شعر_دهه_هفتاد
#نشر_حکمت_کلمه گزینه اشعار ایرج ضیایی را منتشر کرده است.
🆔 @faryad_naseri
۱. "حضور اشیا"
فضا به تمامی از اشیا اشغال شده است
ما تنها در حال رفت و برگشت بین اشیاییم
گشت و گذاری محدود
از شیئی به شیئی
از برف از باران از آفتاب
از طوفان
از دندان سگ
در سایهی اشیا پناه میگیریم
اما برق حضور اشیا
به وقت جنبیدن
چهرهی هولناکی دارد
با تمام قدرت میگریزی
تا خود را به بودن پرت کنی
۲. "اشیا و شهرها"
اشیا و شهرها
به اتاقها برگشتند
شهری که در ریگها روان بود
نامش را نمیجُست
سواران که گذشتند
شهر وارد تاریخ شد
3. باکو باکو
مهاجر جوان روس
تسمهی چرمی گارمون را
بر شانهاش میآویزد و
میخواند
باکو
عروسم را در پطروگراد دزدیدند
باکو
عروسم را در چرنوبیل کشتند
صدایش
از میان کریستالهای چک عبور میکند
ویترین و اشیا و کالسکهها را دور میزند
به پیادهرو میرسد
میان برف میایستد
برف و صدا
دور میشوند
دور
دور
آنجا که پدر میان برف با پالتوی بلند و
گالُش و گارمون ایستاده است
با صدای سال کهنه
باکو
عروسم را در پطروگراد
باکو
عروسم را در چرنوبیل
باکو
باکو
#ایرج_ضیایی
#شعر_دهه_هفتاد
#نشر_حکمت_کلمه گزینه اشعار ایرج ضیایی را منتشر کرده است.
🆔 @faryad_naseri
جلسهی گالری دنا جلسه منظم و مرتبی بود. سپاس از برگزار کنندگان و گردانندگان جلسه و سپاس از همهی دوستانی که آمده بودند به خصوص چند عزیز که حضورشان برای من مایهی شادی بود: سلاله گرامیان، حسن صفدری، آمنه رضایی (فعال حقوق زنان)، سپیده کوتی و روزبه معادی.
به امید آوازهای رها
@faryad_naseri
به امید آوازهای رها
@faryad_naseri
آخرین باب از انیس العشاق را به همراه جلد آخرین چاپش اینجا میگذارم. سپاس از آنها که پیرامون خواندن این کتاب مرا به لطف خود نواختند.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
بعد از انیس العشاق چهل ناموسِ ضیا نخشبی را خواهم خواند. کتابیست در منقبت اعضای بدن در چهل بخش (ناموس)، من از این راهکارهای نظرسنجی بلد نیستم. ولی راه نظر دادن باز است.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
. شعر خوانی #فریاد_ناصری در نمایشگاه " توان گریستن از سویدای جان " به گرد آوری فرشید پارسی کیا در گالری دنا @faryad_naseri
من انسان هایی را می شناسم که در نهادشان یک عرش لایتناهی لانه دارد ولی بروزش نمی دهند. چرا؟ چون نمی خواهند سقط شوند...
#پیشنهاد_ویژه
#کنترباس #حسین_منصوری #نشر_حکمت_کلمه @faryad_naseri
#پیشنهاد_ویژه
#کنترباس #حسین_منصوری #نشر_حکمت_کلمه @faryad_naseri
نامهی شانزدهم
آلی جان
این گذشت زمان نیست که مرا از آن هیجانات خام و سادهدلانه رد کرده است. رخی از من حالا به عقل میبرد و سنگ، سنگینتر شدهام. عقل پای تامل است. تامل سنجیدگی را میبرد. سنگین است اما گویا این رخ بر آن رخ دیگرم که مستورش کردهام آن رخ بهیکباره برافروختنیام، آن رخ بهیکباره گلکردنیام غالب آمده حالا کمتر و کمتر میشود اینکه به ناگاه شادمان چنان شوم که پوست بشکفد، بترکد.
جانم را از شکستها و ترکها بیرون کشیدهام. رفتهام به راه تلاش، به راه حماسه، کوشیدن برای باغ و عمارت. این سو خوش است اما نمیدانم چرا راه نمیبرد این همه کوشیدن به دری، دری بزرگ به سمت باغی بزرگ. باغی چنان که برای همیشه آدم در باغ باشد. نمیدانم چرا هنوز هر چه میآید سیب خورده و باغ در شکسته و کوچههای تنگ و تاریک بی قدرتیاند. من این را نمیخواهم.
من در پی رخ عقلام. رخی که عقل میجوید و سویی که رفته است از آن حالات عارفانه. عرفان امر و امیری کجا و عرفان فقر و فقیری کجا؟ آن که به ما گفت: فقر و درویشی راه به رستگاری است در باغ بود و گم راه کرد. اگر عرفانی باشد که راه به رستگاری باشد در امر و امیری است. در حکم امیر است که عمران و لطف معنی دارد. بخشیدن و نابخشیدن معنی دارد. آن که به دستاش زوری نیست حکماش معنی ندارد. علیالسویه است. کتاب به دست سلطان اگر خوانده و نوشته شود کجا و کتاب به دست خفته در خرابه کجا؟ کتاب در خرابه کتاب ویرانی است.
البته سلطان که میگویم نه لزومن آنکه حکم میراند بلکه توانای دانای صاحب اراده قصد من است. چون بهطور تاریخی اراده و خواستن در ما سرکوب شده است. این خواستن و توانستن مدام سرکوب شده در ما هرجا راه به در رفتن پیدا کرده، خودش را به شکل کلاشی و گوش این و آن را بریدن نشان داده. در حالی که به واقع اینها منفعتطلبی شخصی نیستند اتفاقیاند که به سمت خیر عمومی میروند.
۹۳/۲/۱
#فریاد_ناصری —-----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
این گذشت زمان نیست که مرا از آن هیجانات خام و سادهدلانه رد کرده است. رخی از من حالا به عقل میبرد و سنگ، سنگینتر شدهام. عقل پای تامل است. تامل سنجیدگی را میبرد. سنگین است اما گویا این رخ بر آن رخ دیگرم که مستورش کردهام آن رخ بهیکباره برافروختنیام، آن رخ بهیکباره گلکردنیام غالب آمده حالا کمتر و کمتر میشود اینکه به ناگاه شادمان چنان شوم که پوست بشکفد، بترکد.
جانم را از شکستها و ترکها بیرون کشیدهام. رفتهام به راه تلاش، به راه حماسه، کوشیدن برای باغ و عمارت. این سو خوش است اما نمیدانم چرا راه نمیبرد این همه کوشیدن به دری، دری بزرگ به سمت باغی بزرگ. باغی چنان که برای همیشه آدم در باغ باشد. نمیدانم چرا هنوز هر چه میآید سیب خورده و باغ در شکسته و کوچههای تنگ و تاریک بی قدرتیاند. من این را نمیخواهم.
من در پی رخ عقلام. رخی که عقل میجوید و سویی که رفته است از آن حالات عارفانه. عرفان امر و امیری کجا و عرفان فقر و فقیری کجا؟ آن که به ما گفت: فقر و درویشی راه به رستگاری است در باغ بود و گم راه کرد. اگر عرفانی باشد که راه به رستگاری باشد در امر و امیری است. در حکم امیر است که عمران و لطف معنی دارد. بخشیدن و نابخشیدن معنی دارد. آن که به دستاش زوری نیست حکماش معنی ندارد. علیالسویه است. کتاب به دست سلطان اگر خوانده و نوشته شود کجا و کتاب به دست خفته در خرابه کجا؟ کتاب در خرابه کتاب ویرانی است.
البته سلطان که میگویم نه لزومن آنکه حکم میراند بلکه توانای دانای صاحب اراده قصد من است. چون بهطور تاریخی اراده و خواستن در ما سرکوب شده است. این خواستن و توانستن مدام سرکوب شده در ما هرجا راه به در رفتن پیدا کرده، خودش را به شکل کلاشی و گوش این و آن را بریدن نشان داده. در حالی که به واقع اینها منفعتطلبی شخصی نیستند اتفاقیاند که به سمت خیر عمومی میروند.
۹۳/۲/۱
#فریاد_ناصری —-----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
نامهی هفدهم
آلی جان
بهتر است به جای تلفکردن وقت در کنار دوستان دل را دوباره به تنهایی عادت دهم تا بتوانم بنشینم به نوشتن. چه فکرها که دارم و همینطور ماندهاند. مثلن کارکردن روی نقد ادبی بعد از انقلاب و جمعکردن مقالههای استخواندارش یا کارکردن روی تاریخ فکر ایرانی و فارسی بر حسب شاعران. میدانی فارسی در هر نقطهای رنگی از فکری داشته است. این رنگ فکر در شعر شاعراناش پیداست. چرا که آنها اس و اساس فکر فارسی بودهاند که بنا به مناسبات زمانه و کار وبارشان مقوم فکری در دورهای بودهاند. از اینرو میشود مباحثی را طرحریزی کرد که به صورت خامدستانهای چنین باشد: فردوسی و تعریف انسان ایرانی، عطار و کشف دوبارهی سپهر مینوی در خاک انسان، مولوی و شورمندی انسانی در برابر شور ایمانی، سعدی و روشنیهای زبان، حافظ و پیچیدگیهای انسان ایرانی، نظامی و جان قصهگوی ایرانی، خاقانی و فرهیختهمداری ادبی، خیام و نگاه خیره به تاریکیهای متعالی... البته و صدالبته که این چیزها که من الان نوشتم هر کدام میتواند غلط و خطا و ناروشن باشد. تنها نقشهی آرزوهاست. نقشهی خواستی که از سالیان پیش در من بوده است برای نوشتن مکاتب فکر ایرانی بدون توجه به جغرافیا آنگونه که در مکاتب ادبی شعر فارسی لحاظ شده تا حدودی، بل که سالیان است که میخواهم دورهها را با فکر و عقاید و هنرها و روابطاش بازبشناسم و طبقهبندی کنم تا جغرافیای فکر ایرانی را در دورههای گوناگوناش به دست دهم.
یاد حکایتی از زندگی بهرام صادقی افتادم با نقل این آرزوها. جایی خواندم –یادم نیست کجا، لعنت به حافظه- که بهرام صادقی هر بار میآمده میگفته ببینید این داستان چهطور است و بعد چیزی تعریف میکرده همه میگفتهاند خوب است. دفعهی بعد چیز دیگری تعریف میکرده، دوستانش میپرسیدهاند آن قبلی را چه کردی؟ نوشتی؟ میگفته: آن که هیچ. این را گوش کنید.
۹۳/۲/۸
#فریاد_ناصری —------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
بهتر است به جای تلفکردن وقت در کنار دوستان دل را دوباره به تنهایی عادت دهم تا بتوانم بنشینم به نوشتن. چه فکرها که دارم و همینطور ماندهاند. مثلن کارکردن روی نقد ادبی بعد از انقلاب و جمعکردن مقالههای استخواندارش یا کارکردن روی تاریخ فکر ایرانی و فارسی بر حسب شاعران. میدانی فارسی در هر نقطهای رنگی از فکری داشته است. این رنگ فکر در شعر شاعراناش پیداست. چرا که آنها اس و اساس فکر فارسی بودهاند که بنا به مناسبات زمانه و کار وبارشان مقوم فکری در دورهای بودهاند. از اینرو میشود مباحثی را طرحریزی کرد که به صورت خامدستانهای چنین باشد: فردوسی و تعریف انسان ایرانی، عطار و کشف دوبارهی سپهر مینوی در خاک انسان، مولوی و شورمندی انسانی در برابر شور ایمانی، سعدی و روشنیهای زبان، حافظ و پیچیدگیهای انسان ایرانی، نظامی و جان قصهگوی ایرانی، خاقانی و فرهیختهمداری ادبی، خیام و نگاه خیره به تاریکیهای متعالی... البته و صدالبته که این چیزها که من الان نوشتم هر کدام میتواند غلط و خطا و ناروشن باشد. تنها نقشهی آرزوهاست. نقشهی خواستی که از سالیان پیش در من بوده است برای نوشتن مکاتب فکر ایرانی بدون توجه به جغرافیا آنگونه که در مکاتب ادبی شعر فارسی لحاظ شده تا حدودی، بل که سالیان است که میخواهم دورهها را با فکر و عقاید و هنرها و روابطاش بازبشناسم و طبقهبندی کنم تا جغرافیای فکر ایرانی را در دورههای گوناگوناش به دست دهم.
یاد حکایتی از زندگی بهرام صادقی افتادم با نقل این آرزوها. جایی خواندم –یادم نیست کجا، لعنت به حافظه- که بهرام صادقی هر بار میآمده میگفته ببینید این داستان چهطور است و بعد چیزی تعریف میکرده همه میگفتهاند خوب است. دفعهی بعد چیز دیگری تعریف میکرده، دوستانش میپرسیدهاند آن قبلی را چه کردی؟ نوشتی؟ میگفته: آن که هیچ. این را گوش کنید.
۹۳/۲/۸
#فریاد_ناصری —------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
این راز نوشتن است:
از مصایب مایه میگیرد و از روزگار مکار
وقتی که دل آدمی را سر میگشایی
– اندا اوبراین
Enda O’Brien
@faryad_naseri
از مصایب مایه میگیرد و از روزگار مکار
وقتی که دل آدمی را سر میگشایی
– اندا اوبراین
Enda O’Brien
@faryad_naseri
انسان مشتاق به هیچ معیاری اعتنا نمیکند، حسابگر نیست، به تمامی بی قید است، بیقرار و از خود گذشته...او آخرین کسی است که از پا میافتد.
#امیل_چوران
#سپیده_کوتی
@faryad_naseri
#امیل_چوران
#سپیده_کوتی
@faryad_naseri
نامهی هجدهم
آلی جان
درون چهره را میسازد. چهره نمای درون است. شادیِ درون، آرایش چهره است و گرفتگی درون کثیفی رخ. چهره نمای جهان آدمی است. گفتار هم پشت این نماست. من گفت خاصی ندارم با مردم. مردم هم گفت خاصی با من ندارند. البته این خوب نیست. خودش نوعی محدودیت است و فروبستگی اما چارهای هم نیست. من به کلمه فکر میکنم. از کلمه فکر میکنم. با کلمه فکر میکنم. و این هم خوب نیست این که کلمه اینطور همهی جهان آدمی را بگیرد. کلمه تمام جهان نیست. بیرون از کلمات جهان شمایل دیگری دارد. زندگی شکل دیگری دارد نه که بریده باشد به تمامی از کلمه بل که همه چیزش کلمه نیست.
خب همین است که داستان ما شعر ما مانده بین شاعران و نویسندگان و خود اینها هم در این نوشتهها خودشان را و زندگیشان را نمیبینند. مردم چه گناهی دارند. آن گشایش بین دو سو باید رخ بدهد. یعنی اول گشایش به درون اهل کلمه بعد در درون تک تک آدمها. آن که جهان را تمام کلمه گرفته کمی به بیرون بچرخد و آن که کلمه را از یاد برده بفهمد بی کلمه جهاناش خشک و خالی است. حالا این گشایش از کدام سمت و سو باید رخ بدهد و چهگونه؟ من هم نمیدانم؛ فقط این را میدانم که رفاه و ثروت میتواند بستری برای گشایش باشد. گشایش با رفاه و ثروت ربط دارد. علم هم با تکیه به ثروت میتواند یار یگانه باشد. چهرهی تک تک ما در رنج از ادبار روزگار است کماند آنهایی که بر قافلهی باد نشسته و طرفی بستهاند. لشگری حیرانیم و این لشگر چهرهای جز پراکندگی ندارد. با این گرفتگی هرجا هم برویم و هر کاری هم بکنیم داستان همین است. شورهزار شده درونمان، در شورهزار هم هیچ تخمی بار و بر نمیدهد.
حالا چطور باید جهان را عوض کرد؟ خاک درون را چطور باید بارور کرد تا چهره نمای شادی بگیرد؟
۹۰/۱۲/۸
بازنویسی ۹۳/۷/۱۴
پ.ن:این نامه هجدهمین نامه نبود. چند تا را نفرستادم. این شد نامهی هجدهم. آنها بمانند پیش خودم که حرف خودم بودند.
#فریاد_ناصری ---------- باز نشر نامههای آلی
@faryad_naseri
آلی جان
درون چهره را میسازد. چهره نمای درون است. شادیِ درون، آرایش چهره است و گرفتگی درون کثیفی رخ. چهره نمای جهان آدمی است. گفتار هم پشت این نماست. من گفت خاصی ندارم با مردم. مردم هم گفت خاصی با من ندارند. البته این خوب نیست. خودش نوعی محدودیت است و فروبستگی اما چارهای هم نیست. من به کلمه فکر میکنم. از کلمه فکر میکنم. با کلمه فکر میکنم. و این هم خوب نیست این که کلمه اینطور همهی جهان آدمی را بگیرد. کلمه تمام جهان نیست. بیرون از کلمات جهان شمایل دیگری دارد. زندگی شکل دیگری دارد نه که بریده باشد به تمامی از کلمه بل که همه چیزش کلمه نیست.
خب همین است که داستان ما شعر ما مانده بین شاعران و نویسندگان و خود اینها هم در این نوشتهها خودشان را و زندگیشان را نمیبینند. مردم چه گناهی دارند. آن گشایش بین دو سو باید رخ بدهد. یعنی اول گشایش به درون اهل کلمه بعد در درون تک تک آدمها. آن که جهان را تمام کلمه گرفته کمی به بیرون بچرخد و آن که کلمه را از یاد برده بفهمد بی کلمه جهاناش خشک و خالی است. حالا این گشایش از کدام سمت و سو باید رخ بدهد و چهگونه؟ من هم نمیدانم؛ فقط این را میدانم که رفاه و ثروت میتواند بستری برای گشایش باشد. گشایش با رفاه و ثروت ربط دارد. علم هم با تکیه به ثروت میتواند یار یگانه باشد. چهرهی تک تک ما در رنج از ادبار روزگار است کماند آنهایی که بر قافلهی باد نشسته و طرفی بستهاند. لشگری حیرانیم و این لشگر چهرهای جز پراکندگی ندارد. با این گرفتگی هرجا هم برویم و هر کاری هم بکنیم داستان همین است. شورهزار شده درونمان، در شورهزار هم هیچ تخمی بار و بر نمیدهد.
حالا چطور باید جهان را عوض کرد؟ خاک درون را چطور باید بارور کرد تا چهره نمای شادی بگیرد؟
۹۰/۱۲/۸
بازنویسی ۹۳/۷/۱۴
پ.ن:این نامه هجدهمین نامه نبود. چند تا را نفرستادم. این شد نامهی هجدهم. آنها بمانند پیش خودم که حرف خودم بودند.
#فریاد_ناصری ---------- باز نشر نامههای آلی
@faryad_naseri
✔️ دکتر اکبر جباری
گفتگوی خانم فاطمه صادقی (دختر آیت ا...خلخالی) درباره پدرش و توجیه ضمنی عملکرد او در اول انقلاب و دهه نورانی شصت، گرچه با واکنش برخی از نویسندگان مواجه شد، اما یک موضوع در این میان مغفول مانده است.
من نمیخواهم درباره خلخالی و جنایات او حرفی بزنم. همینطور قصد ندارم درباره توجیه ضمنی دختر او سخنی بگویم. بلکه میخواهم یاداور نکته ای باشم که اغلب در چنین مواقعی امکان به دید آمدنش فراهم میشود، ولی در لابه لای تحلیلهای جورواجور دوباره به مغاک فراموشی میرود.
آن نکته این است که توجیه ضمنی یک جنایت توسط کسی دیگر (مانند دختر جنایتکار) به هیچ وجه نباید به یک واکنش عاطفی و احساسی تقلیل یابد.
در حقیقت میخواهم مدعی شوم، گرچه توجیه فعل پدر توسط دختر، یک جنایت است، اما تقلیل توجیه خانم فاطمه صادقی، به یک امر عاطفی، جنایتی بزرگتر از توجیه این دختر است. در واقع ما با سه جنایت مواجه هستیم. نخست جنایت پدر. دو دیگر جنایت توجیه دختر. سه دیگر، جنایت تقلیل توجیه دختر به یک امر عاطفی.
چرا این تقلیل و جنایت سوم، یک جنایت بزرگتر است؟
برای اینکه در این تقلیل، مبنای نظری قابل قبولی برای توجیه همه جنایتهای تاریخی فراهم میشود. در حقیقت، هیچ جنایتکاری در تاریخ مرتکب جنایت نمیشود، جز اینکه مطمئن باشد که همواره کسی یا کسانی از جنایت او دفاع خواهند کرد و راهی برای توجیه آن خواهند یافت. برای همین امر است که همه جنایت کاران تاریخ، با قلبی ارام و مطمئن، جنایت میکنند. پس به یک اعتبار توجیه گران جنایت، بیش از خودِ جنایتکار در جنایت شریک هستند. توجیه گران، فراهم کنندگان زمینه و بستر جنایت هستند.
این توجیه گران جنایت که اغلب از مفهوم موهوم «اقتضاء دوران» بهره میبرند تا جنایت را توجیه کنند و طبیعی جلوه دهند، به هیچ وجه در پارادایم روانی و احساسی قرار ندارند. بل کاملا به ابزار تاریخ و اجتماع مجهزند و گهگاه نیز از فلسفه و سیاست نیز سود میبرند. ما اساسا با یک پدیده روانشناختی طرف نیستیم. فاطمه صادقی، با ابزار تاریخ و سیاست و فلسفه دست به چنین جنایتی میبرد. او کاملا آگاهانه و با تیزهوشی از خاستگاه طبقاتی خود دفاع میکند. این رویه را در همه رجل سیاسی انقلاب و خاصه دهه شصت میتوان دید. شاید فرزند ایت ا...منتظری، نمونه ای استثنایی باشد که بطور اشکار بر گذشته تیره و تاریک اعتراف کرده و طلب عفو از مردم میکند. گرچه پدر او چندان نقشی در شکلگیری ان تاریکیها نداشت.
فاطمه صادقی خلخالی، یکی از سربازان شجرهٔ خبیثه جنایتکاران دینی در همه تاریخ میتواند باشد. سربازانی که رسالتشان، ایجاد ارامش وجدان و اطمینان برای جنایت کاران است. لشکر پیادهنظام رسانه ای جنایتکاران دهه شصت، امروز در هیئت فعالان رسانه ای اصلاح طلبان، همان نقش فاطمه صادقی را ایفا میکنند. پس تقلیل این فعالیت آگاهانه و رسالت تاریخی، به یک امر عاطفی و نسبت پدر و دختری، خود فی نفسه جنایتی است بزرگ که میکوشد ما این توجیه گران و بستر سازان تاریخی جنایتکاران را نبینیم.
جنایت را باید لخت و عریان دید. بی هیچ نقابی و بی هیچ واهمه ای. تنها راه رهایی همین است.
از کانال سگال ژرف
@faryad_naseri
گفتگوی خانم فاطمه صادقی (دختر آیت ا...خلخالی) درباره پدرش و توجیه ضمنی عملکرد او در اول انقلاب و دهه نورانی شصت، گرچه با واکنش برخی از نویسندگان مواجه شد، اما یک موضوع در این میان مغفول مانده است.
من نمیخواهم درباره خلخالی و جنایات او حرفی بزنم. همینطور قصد ندارم درباره توجیه ضمنی دختر او سخنی بگویم. بلکه میخواهم یاداور نکته ای باشم که اغلب در چنین مواقعی امکان به دید آمدنش فراهم میشود، ولی در لابه لای تحلیلهای جورواجور دوباره به مغاک فراموشی میرود.
آن نکته این است که توجیه ضمنی یک جنایت توسط کسی دیگر (مانند دختر جنایتکار) به هیچ وجه نباید به یک واکنش عاطفی و احساسی تقلیل یابد.
در حقیقت میخواهم مدعی شوم، گرچه توجیه فعل پدر توسط دختر، یک جنایت است، اما تقلیل توجیه خانم فاطمه صادقی، به یک امر عاطفی، جنایتی بزرگتر از توجیه این دختر است. در واقع ما با سه جنایت مواجه هستیم. نخست جنایت پدر. دو دیگر جنایت توجیه دختر. سه دیگر، جنایت تقلیل توجیه دختر به یک امر عاطفی.
چرا این تقلیل و جنایت سوم، یک جنایت بزرگتر است؟
برای اینکه در این تقلیل، مبنای نظری قابل قبولی برای توجیه همه جنایتهای تاریخی فراهم میشود. در حقیقت، هیچ جنایتکاری در تاریخ مرتکب جنایت نمیشود، جز اینکه مطمئن باشد که همواره کسی یا کسانی از جنایت او دفاع خواهند کرد و راهی برای توجیه آن خواهند یافت. برای همین امر است که همه جنایت کاران تاریخ، با قلبی ارام و مطمئن، جنایت میکنند. پس به یک اعتبار توجیه گران جنایت، بیش از خودِ جنایتکار در جنایت شریک هستند. توجیه گران، فراهم کنندگان زمینه و بستر جنایت هستند.
این توجیه گران جنایت که اغلب از مفهوم موهوم «اقتضاء دوران» بهره میبرند تا جنایت را توجیه کنند و طبیعی جلوه دهند، به هیچ وجه در پارادایم روانی و احساسی قرار ندارند. بل کاملا به ابزار تاریخ و اجتماع مجهزند و گهگاه نیز از فلسفه و سیاست نیز سود میبرند. ما اساسا با یک پدیده روانشناختی طرف نیستیم. فاطمه صادقی، با ابزار تاریخ و سیاست و فلسفه دست به چنین جنایتی میبرد. او کاملا آگاهانه و با تیزهوشی از خاستگاه طبقاتی خود دفاع میکند. این رویه را در همه رجل سیاسی انقلاب و خاصه دهه شصت میتوان دید. شاید فرزند ایت ا...منتظری، نمونه ای استثنایی باشد که بطور اشکار بر گذشته تیره و تاریک اعتراف کرده و طلب عفو از مردم میکند. گرچه پدر او چندان نقشی در شکلگیری ان تاریکیها نداشت.
فاطمه صادقی خلخالی، یکی از سربازان شجرهٔ خبیثه جنایتکاران دینی در همه تاریخ میتواند باشد. سربازانی که رسالتشان، ایجاد ارامش وجدان و اطمینان برای جنایت کاران است. لشکر پیادهنظام رسانه ای جنایتکاران دهه شصت، امروز در هیئت فعالان رسانه ای اصلاح طلبان، همان نقش فاطمه صادقی را ایفا میکنند. پس تقلیل این فعالیت آگاهانه و رسالت تاریخی، به یک امر عاطفی و نسبت پدر و دختری، خود فی نفسه جنایتی است بزرگ که میکوشد ما این توجیه گران و بستر سازان تاریخی جنایتکاران را نبینیم.
جنایت را باید لخت و عریان دید. بی هیچ نقابی و بی هیچ واهمه ای. تنها راه رهایی همین است.
از کانال سگال ژرف
@faryad_naseri
محمدرضا نیکفر_ رادیو زمانه
باز نشر این مطالب نشانه تایید یا حتا مخالفت نیست بل تنها باز نگه داشتن حرف است
@faryad_naseri
باز نشر این مطالب نشانه تایید یا حتا مخالفت نیست بل تنها باز نگه داشتن حرف است
@faryad_naseri