#کافرستان
دهخدا
کافرستان . [ ف ِ / ف َ رِ ] (اِ مرکب ) محل سکونت کافران . (آنندراج از بهار عجم ). کشوری که ساکنین آن کافر باشند. (ناظم الاطباء) : معتصم روزی برنشسته بود با غلامان و سپاه ، مردی پیر پیش او ایستاده او را گفت ای پسر هارون از خدا بترس که ترکان عجمی را از کافرستان آوردی و بر مسلمانان مسلط کردی . (ترجمه ٔ تاریخ طبری ). خانه ٔ ملک را بدست خویش ویران کردند و آن رفت از ایشان که در کافرستان نرفتی بر مسلمانان . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 69).آنچه با من در غم آن نامسلمان میرودباﷲ ار با مؤمن اندر کافرستان میرود. انوری .آنچ از رخ تو رود در اسلام هرگز نرود به کافرستان . عطار.روی در زیر زلف پنهان کرداندر اسلام کافرستان کرد. عطار.شبگهی کردند اهل کاروان منزل اندر موضع کافرستان . مولوی .وان مؤذن عاشق آواز خوددر میان کافرستان بانگ زد. مولوی .میکشاندشان موکل سوی شهرمیبرد از کافرستان شان بقهر.مولوی .
دهخدا
کافرستان . [ ف ِ / ف َ رِ ] (اِ مرکب ) محل سکونت کافران . (آنندراج از بهار عجم ). کشوری که ساکنین آن کافر باشند. (ناظم الاطباء) : معتصم روزی برنشسته بود با غلامان و سپاه ، مردی پیر پیش او ایستاده او را گفت ای پسر هارون از خدا بترس که ترکان عجمی را از کافرستان آوردی و بر مسلمانان مسلط کردی . (ترجمه ٔ تاریخ طبری ). خانه ٔ ملک را بدست خویش ویران کردند و آن رفت از ایشان که در کافرستان نرفتی بر مسلمانان . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 69).آنچه با من در غم آن نامسلمان میرودباﷲ ار با مؤمن اندر کافرستان میرود. انوری .آنچ از رخ تو رود در اسلام هرگز نرود به کافرستان . عطار.روی در زیر زلف پنهان کرداندر اسلام کافرستان کرد. عطار.شبگهی کردند اهل کاروان منزل اندر موضع کافرستان . مولوی .وان مؤذن عاشق آواز خوددر میان کافرستان بانگ زد. مولوی .میکشاندشان موکل سوی شهرمیبرد از کافرستان شان بقهر.مولوی .
Forwarded from مجله گوش چپ
▪️چهل ناموس
📝نوشته :ضیاءالدین نخشبی
🎤انتخاب و اجرا : فریاد ناصری
▪️ناموس دوم
نشر از :
🎙 مجله گوش چپ
@gooshechap
📝نوشته :ضیاءالدین نخشبی
🎤انتخاب و اجرا : فریاد ناصری
▪️ناموس دوم
نشر از :
🎙 مجله گوش چپ
@gooshechap
محسن یلفانی نویسنده و نمایشنامه نویس ایرانی در همدان به دنیا آمد و دوران کودکی و دبستان و دبیرستان را در این شهر گذراند.
از همان سالهای اول مدرسه از طریق نزدیکان و خویشانی که در جریان نهضت ملی کردن نفت و تشدید فعالیت حزب توده به مبارزهٔ سیاسی کشیده شده بودند، با اولین تاًثیرات کشمکشها و تلاطمهای اجتماعی آشنا شد و طعم تلخ ستم اجتماعی و استبداد سیاسی را چشید.
فضای فقرزده، کسالت بار و کسادی اقتصادی و فرهنگی حاکم بر شهر همدان یلفانی را در پی مَفّری برای تنفس و رهائی به سوی کتاب و سینما و تئاتر سوق داد، که از آنها تنها نمودها و نمونههای بدوی و خامی در اختیارش بود.
در سال ۱۳۳۹ همراه با خانوادهاش به سنندج رفت و سال آخر دبیرستان را در این شهر گذراند و با آنکه تا آن زمان نه تئاتر درست و حسابی ای دیده بود و نه نمایشنامهٔ جدی ای خوانده بود، چند نمایشنامه نوشت و آنها را در سالن تئاتر مدرسه اجرا کرد...
در سال ۱۳۴۰ به تهران رفت و همزمان با تحصیل در دانشسرای عالی به نحو جدی تری به تئاتر پرداخت. در هنرکدهٔ آناهیتا متعلق به اسکوئیها نامنویسی کرد، نمایشنامهٔ چهارپردهای دیگری برای همان مسابقه فرستاد و جایزه برد (این نمایشنامه در سال ۱۳۴۶ به کارگردانی عباس مغفوریان در تئاتر سنگلج اجرا شد)
او چند نمایشنامهٔ تک پردهای نوشت که در کتاب هفته به چاپ رسیدند و به کارگردانی خلیل موحد دیلمقانی و با بازیگری جمشید مشایخی و عزتالله انتظامی و پرویز فنی زاده در تلویزیون ایران نمایش داده شدند.
یلفانی در سال ۱۳۴۳ به خدمت وزارت آموزش و پرورش درآمد و رهسپار سلماس (شاهپور) شد. سپس خدمت سربازی را در شیراز و چهل دختر انجام داد. مدت کوتاهی هم در رشت کار معلمی را از سر گرفت. در سال ۱۳۴۹ نمایشنامه آموزگاران را نوشت که به کارگردانی دوست و همکارش سعید سلطانپور در تهران به روی صحنه برده شد.
نمایش آموزگاران بعد از ده شب با دخالت ساواک متوقف شد و سلطانپور و یلفانی دستگیر شدند و سه ماه در زندان ماندند. از این پس نوشتههای یلفانی ممنوع شدند و او دیگر امکان انتشار یا اجرای آثار معدود خود را به دست نیاورد.
از جمله، نمایشنامهٔ دوندة تنها که در سال ۱۳۵۲ نوشته و چاپ شده بود، منتشر نشد و فقط در سال ۱۳۵۸ بود که در تئاتر شهر به کارگردانی هوشنگ توکلی به اجرا درآمد.
یلفانی پس از آزادی، به علت مخالفت ساواک با ادامهٔ کارش در آموزش و پرورش، به عنوان مترجم در خبرگزاری تلویزیون ملی به کار پرداخت. در سال ۱۳۵۱ در اجرای نمایشنامهٔ چهرههای سیمون ماشار نوشتهٔ برتولت برشت با سلطانپور همکاری داشت. سال بعد کار ترجمه در تلویزیون را رها کرد و مدت شش ماه در انگلستان گذراند.
در بازگشت از این سفر همکاری با انجمن تئاتر ایران را (که از سالها پیش بوسیلهٔ ناصر رحمانی نژاد و سلطانپور تاًسیس شده بود) از سر گرفت و به هنگام تمرین نمایش خرده بورژواها اثر ماکسیم گورکی بار دیگر، همراه با تمامی همکاران و یاران انجمن تئاتر ایران دستگیر شد و این بار به چهار سال حبس محکوم گردید که در زندانهای کمیته مشترک ضد خرابکاری، قصر و اوین گذشت...
محسن یلفانی در زندان نمایشنامهٔ تک پردهای «در ساحل» را نوشت و کتاب «پرورش صدا و بیان هنرپیشه»[۱] را از «سیسیلی بری» ترجمه نمود.
نویسنده نمایشنامه آموزگاران، «سینمای شوروی و انقلاب اکتبر» نوشته «هاوارد لاوسن» را هم به فارسی ترجمه کردهاست.
در آبان ماه ۱۳۵۷ یلفانی همراه با بیش از هزار نفر از زندانیان سیاسی آزاد شد و از این پس بیشترین وقت خود را صرف همکاری با کانون نویسندگان ایران کرد و دو بار (۱۳۵۸ و ۱۳۶۰) به عضویت هیئت دبیران آن انتخاب شد. چند سال پس از انقلاب همچنین به همکاری با نشریات گوناگون، از جمله با «کتاب جمعه» و با تحریریهٔ «اندیشهٔ آزاد» و «انتقاد کتاب» گذشت.
در ۱۳۶۰ کانون نویسندگان مورد هجوم باندهای چماق کش و ماًموران امنیتی حکومت اسلامی قرار گرفت و بسته شد.
در سال ۱۳۶۱ یلفانی مخفیانه از ایران خارج شد و به عنوان پناهندة سیاسی در فرانسه اقامت گزید. حاصل این دوران طولانی تبعید، چند نمایشنامهٔ تک پردهای، دو نمایشنامهٔ چند پردهای، یک سناریو، و تعدادی مقاله و نیز همکاری با نشریهٔ «چشمانداز» است.
تقریباً تمام این نمایشنامهها بوسیلهٔ «تینوش نظم جو» به زبان فرانسوی ترجمه شده و سه تا از آنها در سال ۲۰۰۲ م. در پاریس به اجرا درآمدهاند.
یلفانی در دو سه سال اول تبعید دو نمایشنامهٔ دیگر هم بر اساس ماجراهای حاجی فیروز و عمو نوروز در تبعید نوشت که هر دو به کارگردانی ناصر رحمانی نژاد در پاریس اجرا شدند. انتظار سحر[۲] را میتوان مکمل این دو نمایشنامه و یا تقدیرنامهای برای بازیگران آنها دانست.
#محسن_یلفانی
@faryad_naseri
از همان سالهای اول مدرسه از طریق نزدیکان و خویشانی که در جریان نهضت ملی کردن نفت و تشدید فعالیت حزب توده به مبارزهٔ سیاسی کشیده شده بودند، با اولین تاًثیرات کشمکشها و تلاطمهای اجتماعی آشنا شد و طعم تلخ ستم اجتماعی و استبداد سیاسی را چشید.
فضای فقرزده، کسالت بار و کسادی اقتصادی و فرهنگی حاکم بر شهر همدان یلفانی را در پی مَفّری برای تنفس و رهائی به سوی کتاب و سینما و تئاتر سوق داد، که از آنها تنها نمودها و نمونههای بدوی و خامی در اختیارش بود.
در سال ۱۳۳۹ همراه با خانوادهاش به سنندج رفت و سال آخر دبیرستان را در این شهر گذراند و با آنکه تا آن زمان نه تئاتر درست و حسابی ای دیده بود و نه نمایشنامهٔ جدی ای خوانده بود، چند نمایشنامه نوشت و آنها را در سالن تئاتر مدرسه اجرا کرد...
در سال ۱۳۴۰ به تهران رفت و همزمان با تحصیل در دانشسرای عالی به نحو جدی تری به تئاتر پرداخت. در هنرکدهٔ آناهیتا متعلق به اسکوئیها نامنویسی کرد، نمایشنامهٔ چهارپردهای دیگری برای همان مسابقه فرستاد و جایزه برد (این نمایشنامه در سال ۱۳۴۶ به کارگردانی عباس مغفوریان در تئاتر سنگلج اجرا شد)
او چند نمایشنامهٔ تک پردهای نوشت که در کتاب هفته به چاپ رسیدند و به کارگردانی خلیل موحد دیلمقانی و با بازیگری جمشید مشایخی و عزتالله انتظامی و پرویز فنی زاده در تلویزیون ایران نمایش داده شدند.
یلفانی در سال ۱۳۴۳ به خدمت وزارت آموزش و پرورش درآمد و رهسپار سلماس (شاهپور) شد. سپس خدمت سربازی را در شیراز و چهل دختر انجام داد. مدت کوتاهی هم در رشت کار معلمی را از سر گرفت. در سال ۱۳۴۹ نمایشنامه آموزگاران را نوشت که به کارگردانی دوست و همکارش سعید سلطانپور در تهران به روی صحنه برده شد.
نمایش آموزگاران بعد از ده شب با دخالت ساواک متوقف شد و سلطانپور و یلفانی دستگیر شدند و سه ماه در زندان ماندند. از این پس نوشتههای یلفانی ممنوع شدند و او دیگر امکان انتشار یا اجرای آثار معدود خود را به دست نیاورد.
از جمله، نمایشنامهٔ دوندة تنها که در سال ۱۳۵۲ نوشته و چاپ شده بود، منتشر نشد و فقط در سال ۱۳۵۸ بود که در تئاتر شهر به کارگردانی هوشنگ توکلی به اجرا درآمد.
یلفانی پس از آزادی، به علت مخالفت ساواک با ادامهٔ کارش در آموزش و پرورش، به عنوان مترجم در خبرگزاری تلویزیون ملی به کار پرداخت. در سال ۱۳۵۱ در اجرای نمایشنامهٔ چهرههای سیمون ماشار نوشتهٔ برتولت برشت با سلطانپور همکاری داشت. سال بعد کار ترجمه در تلویزیون را رها کرد و مدت شش ماه در انگلستان گذراند.
در بازگشت از این سفر همکاری با انجمن تئاتر ایران را (که از سالها پیش بوسیلهٔ ناصر رحمانی نژاد و سلطانپور تاًسیس شده بود) از سر گرفت و به هنگام تمرین نمایش خرده بورژواها اثر ماکسیم گورکی بار دیگر، همراه با تمامی همکاران و یاران انجمن تئاتر ایران دستگیر شد و این بار به چهار سال حبس محکوم گردید که در زندانهای کمیته مشترک ضد خرابکاری، قصر و اوین گذشت...
محسن یلفانی در زندان نمایشنامهٔ تک پردهای «در ساحل» را نوشت و کتاب «پرورش صدا و بیان هنرپیشه»[۱] را از «سیسیلی بری» ترجمه نمود.
نویسنده نمایشنامه آموزگاران، «سینمای شوروی و انقلاب اکتبر» نوشته «هاوارد لاوسن» را هم به فارسی ترجمه کردهاست.
در آبان ماه ۱۳۵۷ یلفانی همراه با بیش از هزار نفر از زندانیان سیاسی آزاد شد و از این پس بیشترین وقت خود را صرف همکاری با کانون نویسندگان ایران کرد و دو بار (۱۳۵۸ و ۱۳۶۰) به عضویت هیئت دبیران آن انتخاب شد. چند سال پس از انقلاب همچنین به همکاری با نشریات گوناگون، از جمله با «کتاب جمعه» و با تحریریهٔ «اندیشهٔ آزاد» و «انتقاد کتاب» گذشت.
در ۱۳۶۰ کانون نویسندگان مورد هجوم باندهای چماق کش و ماًموران امنیتی حکومت اسلامی قرار گرفت و بسته شد.
در سال ۱۳۶۱ یلفانی مخفیانه از ایران خارج شد و به عنوان پناهندة سیاسی در فرانسه اقامت گزید. حاصل این دوران طولانی تبعید، چند نمایشنامهٔ تک پردهای، دو نمایشنامهٔ چند پردهای، یک سناریو، و تعدادی مقاله و نیز همکاری با نشریهٔ «چشمانداز» است.
تقریباً تمام این نمایشنامهها بوسیلهٔ «تینوش نظم جو» به زبان فرانسوی ترجمه شده و سه تا از آنها در سال ۲۰۰۲ م. در پاریس به اجرا درآمدهاند.
یلفانی در دو سه سال اول تبعید دو نمایشنامهٔ دیگر هم بر اساس ماجراهای حاجی فیروز و عمو نوروز در تبعید نوشت که هر دو به کارگردانی ناصر رحمانی نژاد در پاریس اجرا شدند. انتظار سحر[۲] را میتوان مکمل این دو نمایشنامه و یا تقدیرنامهای برای بازیگران آنها دانست.
#محسن_یلفانی
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
Mehmane_Chand_Ruze.pdf
940.1 KB
#مهری_یلفانی
شاعر
نویسنده
متولد: 1316 همدان، ایران
• زندگینامه
• آثار در ناکجا
• نقد
• قصه جمعه
• جملات منتخب
• نظرات شما
زندگینامه
مهری یلفانی متولد همدان است. دوره ابتدایی و متوسطه را در شهر زادگاهش به پایان برد و برای ادامه تحصیلات به تهران رفت و در رشته مهندسی برق از دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد و به مدت بیست سال به عنوان مهندس برق در وزارت نیرو، سازمان آب و برق خوزستان و شرکت سیمان تهران کار کرد. مهری یلفانی نوشتن را از دبیرستان شروع کرد و در ایران یک مجموعه قصه کوتاه با عنوان «روزهای خوش» و یک قصه بلند با عنوان «قبل از پاییز» منتشر کرد.
مهری یلفانی در سال 1985 به خاطر فرزندانش ابتدا به فرانسه و سپس به کانادا مهاجرت کرد و هم اکنون در کانادا در شهرتورنتو زندگی می کند.
حاصل کار مهری یلفانی در خارج از کشور به شرح زیر است:
مجموعه داستان کوتاه «جشن تولد» انتشارات پر، امریکا | رمان «کسی میآید» نشر باران، سوئد | رمان «دوراز خانه» نشر ایران بوک، امریکا | مجموعه داستان کوتاه «سایهها» نشر افرا، کانادا | رمان «رقص در آینه شکسته» نشر نیلوفر، ایران | رمان «افسانه ماه و خاک» نشر روشنگران، ایران | رمان «دور از خانه» انتشارات شعله اندیشه، ایران | رمان «تصویر صفورا» انتشارات ارزان سوئد | مجموعه شعر «ره آورد» انتشارات روشنگران، ایران
آثار مهری یلفانی به زبان انگلیسی به شرح زیر است:
مجموعه داستان کوتاه و شعر « Parastoo » انتشاراتCanada, Women’s Press,
مجموعه داستان کوتاه «Two Sisters » انتشارات Canada, TSAR
رمان « Afsaneh’s Moonانتشارات Canada, McGilligan Books
علاوه بر آثار فوق کارهای مهری یلفانی در جنگها و نشریات انگلیسی زبان به شرح زیر نیز آمده است:
A short story in In A Voice Of Their Own “ MAZDA Publication USA
A short story in “She’s Gonna Be”, McGilligan Books, Canada
A poem and a short story in “When Your Voice Tastes Like Home” Second Story Press, Canada
A short story in “Pen of Many Colors” Thomson & Nelson, Canada
A short story in “Another Sea, Another Shore” Interlink Books, USA
A short story in “Speaking Tongue” Banf Center, Canada
A short story in “Let Me Tell You Where I’ve Been” University of Arcansas, USA
A short story in “Equal Rights” Bulgaria
Also short stories and poems of Mehri Yalfani appeared in Dandelion and Fireweed Journal in Canada
@faryad_naseri
شاعر
نویسنده
متولد: 1316 همدان، ایران
• زندگینامه
• آثار در ناکجا
• نقد
• قصه جمعه
• جملات منتخب
• نظرات شما
زندگینامه
مهری یلفانی متولد همدان است. دوره ابتدایی و متوسطه را در شهر زادگاهش به پایان برد و برای ادامه تحصیلات به تهران رفت و در رشته مهندسی برق از دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد و به مدت بیست سال به عنوان مهندس برق در وزارت نیرو، سازمان آب و برق خوزستان و شرکت سیمان تهران کار کرد. مهری یلفانی نوشتن را از دبیرستان شروع کرد و در ایران یک مجموعه قصه کوتاه با عنوان «روزهای خوش» و یک قصه بلند با عنوان «قبل از پاییز» منتشر کرد.
مهری یلفانی در سال 1985 به خاطر فرزندانش ابتدا به فرانسه و سپس به کانادا مهاجرت کرد و هم اکنون در کانادا در شهرتورنتو زندگی می کند.
حاصل کار مهری یلفانی در خارج از کشور به شرح زیر است:
مجموعه داستان کوتاه «جشن تولد» انتشارات پر، امریکا | رمان «کسی میآید» نشر باران، سوئد | رمان «دوراز خانه» نشر ایران بوک، امریکا | مجموعه داستان کوتاه «سایهها» نشر افرا، کانادا | رمان «رقص در آینه شکسته» نشر نیلوفر، ایران | رمان «افسانه ماه و خاک» نشر روشنگران، ایران | رمان «دور از خانه» انتشارات شعله اندیشه، ایران | رمان «تصویر صفورا» انتشارات ارزان سوئد | مجموعه شعر «ره آورد» انتشارات روشنگران، ایران
آثار مهری یلفانی به زبان انگلیسی به شرح زیر است:
مجموعه داستان کوتاه و شعر « Parastoo » انتشاراتCanada, Women’s Press,
مجموعه داستان کوتاه «Two Sisters » انتشارات Canada, TSAR
رمان « Afsaneh’s Moonانتشارات Canada, McGilligan Books
علاوه بر آثار فوق کارهای مهری یلفانی در جنگها و نشریات انگلیسی زبان به شرح زیر نیز آمده است:
A short story in In A Voice Of Their Own “ MAZDA Publication USA
A short story in “She’s Gonna Be”, McGilligan Books, Canada
A poem and a short story in “When Your Voice Tastes Like Home” Second Story Press, Canada
A short story in “Pen of Many Colors” Thomson & Nelson, Canada
A short story in “Another Sea, Another Shore” Interlink Books, USA
A short story in “Speaking Tongue” Banf Center, Canada
A short story in “Let Me Tell You Where I’ve Been” University of Arcansas, USA
A short story in “Equal Rights” Bulgaria
Also short stories and poems of Mehri Yalfani appeared in Dandelion and Fireweed Journal in Canada
@faryad_naseri
الههی کدام کشور؟- مهری یلفانی. داستانی بسیار خواندنی
http://sardouzami.com/digaran1/mokhtalef/Elaahei_kodaam_keshvar-mehri%20yalfani.htm
@faryad_naseri
http://sardouzami.com/digaran1/mokhtalef/Elaahei_kodaam_keshvar-mehri%20yalfani.htm
@faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تکهای از شگفتی عظیم و صدایی خوب. @faryad_naseri
4_5832483154660688197.pdf
232.6 KB
عصر پاییز در پارک. مهری. یلفانی.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
4_5832483154660688195.pdf
230.1 KB
آدم. مهری یلفانی.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
نامهی بیست و دوم
آلی جان
تصدقت شوم. امیدوارم این نامهها که مینویسم تاریکات نکنند. چرا که من مدام با آن هیبت تاریک روبهرو هستم. چشم در چشم. آن صدای مدام ناامیدکننده وُ زندگی به جنگ و گریز با آن طیشده. هر روز با آن صدا جنگیدهام که غالب نشود و گاهی هم ناامید شدهام. نمیشود این را به هیچکس گفت. این هیبت تاریک شیطانی را نمیشود به کسی نشان داد.
آنکه وعدهی اسفناک را در دست دارد دیدنی نیست. من با این حضور تاریک میجنگم که مدام فرجامِ خودکشی و جنون و.. را پیش میکشد، مدام ازدسترفتن را. اما من آفتاب را صدا میزنم، شادی را، پیروزی را، هرچند گویا اینها حقایقی هستند که شامل من نمیشوند. و اگر در این میان ماجرا را به دو قطب خیر و شر بکاهی حرف را نگرفتهای چرا که من نیز بخشی از تاریکیام. شعر این لعنتِ شادمان، روبهرو شدن با تاریکی است. در ایران بیشتر از همه دیگریها و حجمیها تلف این رویاهای تاریک شدهاند. و کسانی که بر حاشیهی اینگونه از شعر رفتهاند البته که آنها بیشتر سودای رمبو شدن داشتند. سودای جنونی از جهان که گفته نمیشود. بیشتر این شاعران خوراکِ تاریکی و ویرانی شدند اما من میایستم ، میجنگم و فرار میکنم. ادای آدمهای عادی را درمیآورم. ادای کشتهشدهها را. سعی میکنم به عادیترین چیزها تن بدهم تا گامب گامب طبلها و فریادهای خروشان لشگر سیاهی از سرم دورتر شود. گاهی هم شده است که گفتهام تسلیم هرچه میخواهی بکن اما بعدش خونی دویده به رگهام که نه! زیستن اگر حماسه نباشد پس هیچ نیست.
شاید برای همین است که زنی نمانده کنارم. هیچی زنی نتوانست این جنگ مدام را در من ببیند و بپذیرد پرستاری از یک شاعر مدام زخمخورده را. بودن کنار شاعری که از کاغذ همیشه با دست و دلی خونین برمیگردد ایثار عظیمی میخواهد.
14/7/93
باز نشر نامه های آلی-----------------@faryad_naseri
آلی جان
تصدقت شوم. امیدوارم این نامهها که مینویسم تاریکات نکنند. چرا که من مدام با آن هیبت تاریک روبهرو هستم. چشم در چشم. آن صدای مدام ناامیدکننده وُ زندگی به جنگ و گریز با آن طیشده. هر روز با آن صدا جنگیدهام که غالب نشود و گاهی هم ناامید شدهام. نمیشود این را به هیچکس گفت. این هیبت تاریک شیطانی را نمیشود به کسی نشان داد.
آنکه وعدهی اسفناک را در دست دارد دیدنی نیست. من با این حضور تاریک میجنگم که مدام فرجامِ خودکشی و جنون و.. را پیش میکشد، مدام ازدسترفتن را. اما من آفتاب را صدا میزنم، شادی را، پیروزی را، هرچند گویا اینها حقایقی هستند که شامل من نمیشوند. و اگر در این میان ماجرا را به دو قطب خیر و شر بکاهی حرف را نگرفتهای چرا که من نیز بخشی از تاریکیام. شعر این لعنتِ شادمان، روبهرو شدن با تاریکی است. در ایران بیشتر از همه دیگریها و حجمیها تلف این رویاهای تاریک شدهاند. و کسانی که بر حاشیهی اینگونه از شعر رفتهاند البته که آنها بیشتر سودای رمبو شدن داشتند. سودای جنونی از جهان که گفته نمیشود. بیشتر این شاعران خوراکِ تاریکی و ویرانی شدند اما من میایستم ، میجنگم و فرار میکنم. ادای آدمهای عادی را درمیآورم. ادای کشتهشدهها را. سعی میکنم به عادیترین چیزها تن بدهم تا گامب گامب طبلها و فریادهای خروشان لشگر سیاهی از سرم دورتر شود. گاهی هم شده است که گفتهام تسلیم هرچه میخواهی بکن اما بعدش خونی دویده به رگهام که نه! زیستن اگر حماسه نباشد پس هیچ نیست.
شاید برای همین است که زنی نمانده کنارم. هیچی زنی نتوانست این جنگ مدام را در من ببیند و بپذیرد پرستاری از یک شاعر مدام زخمخورده را. بودن کنار شاعری که از کاغذ همیشه با دست و دلی خونین برمیگردد ایثار عظیمی میخواهد.
14/7/93
باز نشر نامه های آلی-----------------@faryad_naseri
4_5816492858273694335.pdf
703.5 KB
ناتوانی در گفت وگو مقالهای از دکتر رنانی
عذر خواهم که فایل را منتشر کردم بدون توضیحات
@faryad_naseri
عذر خواهم که فایل را منتشر کردم بدون توضیحات
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
چهل ناموس
▪️ناموس سیوم
📝ضیاءالدین نخشبی
🎤انتخاب و اجرا: فریاد ناصری
▪️ناموس سیوم در مناقب دماغ
تهیه شده در
🎙 مجله گوش چپ
@GOOSHECHAP
▪️ناموس سیوم
📝ضیاءالدین نخشبی
🎤انتخاب و اجرا: فریاد ناصری
▪️ناموس سیوم در مناقب دماغ
تهیه شده در
🎙 مجله گوش چپ
@GOOSHECHAP
Forwarded from Deleted Account
فریاد ناصری
ناموس سیوم
چهل ناموس
▪️ناموس سیوم
📝ضیاءالدین نخشبی
🎤انتخاب و اجرا: فریاد ناصری
▪️ناموس سیوم در مناقب دماغ
تهیه شده در
🎙 مجله گوش چپ
@GOOSHECHAP
▪️ناموس سیوم
📝ضیاءالدین نخشبی
🎤انتخاب و اجرا: فریاد ناصری
▪️ناموس سیوم در مناقب دماغ
تهیه شده در
🎙 مجله گوش چپ
@GOOSHECHAP
دیروز نقل قولی خواندم از شبیری زنجانی مجتهد که گزین و لب حرفش این بود روحانیت دیگر آن جایگاه والا و برین را ندارد و این نتیجهی آگاهی و سواد مردم است. البته در حرف اعتراضی نبود بلکه بیشتر اعتراف و دعوت به پذیرش واقعیت جدید بود.
چنین حرفی دربارهی جایگاه شعر و شاعر در جهان و ایران هم سالهاست میشنویم و بسیاریها پذیرفتهاند و بسیاری هم چون من اگرچه از پذیرفتن ناچارم اما محزونم میکند. با اینهمه مدام خودم را به پرسش میکشم تا واقعیت را در تمام جوانبش ببینم و بپذیرم.
هنر و دین برای چه به وجود آمدهاند و هستند؟ اولین پاسخ این است. پاسخگویی به نیازها و پرسشها.
پرسش بعد این است: کدام نیازها و پرسشها؟
حتا میشود پرسید که چنین نگاهی نگاهیست مبادلهای یعنی تقاضایی بوده و عرضهای به میان آمده، انسان میخواسته چیزی را بداند وکسی پاسخی آورده است.
حالا پرسش تازه این است که آیا انسان پاسخش را گرفته است که حالا هم شیخ و هم شاعر ... همه معترفند که دیگر آنچه که بودند نیستند. یا پرسشهای انسان چیز دیگری شده است.
هرچند که من فکر میکنم به شکلی کلی انسان امروز انسان بی پرسش است. او از بی پاسخی پرسشهایش خسته شده و در میان پاسخهای متناقض ناگهان تصمیم گرفته تا پرسشهای عذاب آور را در چاه ویلی بریزد و درش را با سنگ بپوشاند. انسان امروز انسان بی پرسشی که تنها در پی پر کردن اوقاتش است. اوقات خالی و تنها ریزشهای وقتند به سمت آن چاه پر از پرسش، پس تلاش کن پر کنی دهان حفرهها را تا پرسشی عذابت ندهد. مدام برنامه داشته باش. از کار تا سفر تا دورهمی.
سنگها را بریز بر دهان پرسشهای سخت و عذاب آور. این طور دین نه سلوکیست درونی که مراسمات خوش توریستی است گاهی در معابد چین گاهی در تجمعات کارناوالی و هنر چیز جالبیست که نفوذی ندارد. نفوذ و عمق دو امر ممنوعهی انسان امروزند. هر چیزی که از اعماق حرف بزند محکوم به نابودی است.
@faryad_naseri
چنین حرفی دربارهی جایگاه شعر و شاعر در جهان و ایران هم سالهاست میشنویم و بسیاریها پذیرفتهاند و بسیاری هم چون من اگرچه از پذیرفتن ناچارم اما محزونم میکند. با اینهمه مدام خودم را به پرسش میکشم تا واقعیت را در تمام جوانبش ببینم و بپذیرم.
هنر و دین برای چه به وجود آمدهاند و هستند؟ اولین پاسخ این است. پاسخگویی به نیازها و پرسشها.
پرسش بعد این است: کدام نیازها و پرسشها؟
حتا میشود پرسید که چنین نگاهی نگاهیست مبادلهای یعنی تقاضایی بوده و عرضهای به میان آمده، انسان میخواسته چیزی را بداند وکسی پاسخی آورده است.
حالا پرسش تازه این است که آیا انسان پاسخش را گرفته است که حالا هم شیخ و هم شاعر ... همه معترفند که دیگر آنچه که بودند نیستند. یا پرسشهای انسان چیز دیگری شده است.
هرچند که من فکر میکنم به شکلی کلی انسان امروز انسان بی پرسش است. او از بی پاسخی پرسشهایش خسته شده و در میان پاسخهای متناقض ناگهان تصمیم گرفته تا پرسشهای عذاب آور را در چاه ویلی بریزد و درش را با سنگ بپوشاند. انسان امروز انسان بی پرسشی که تنها در پی پر کردن اوقاتش است. اوقات خالی و تنها ریزشهای وقتند به سمت آن چاه پر از پرسش، پس تلاش کن پر کنی دهان حفرهها را تا پرسشی عذابت ندهد. مدام برنامه داشته باش. از کار تا سفر تا دورهمی.
سنگها را بریز بر دهان پرسشهای سخت و عذاب آور. این طور دین نه سلوکیست درونی که مراسمات خوش توریستی است گاهی در معابد چین گاهی در تجمعات کارناوالی و هنر چیز جالبیست که نفوذی ندارد. نفوذ و عمق دو امر ممنوعهی انسان امروزند. هر چیزی که از اعماق حرف بزند محکوم به نابودی است.
@faryad_naseri