#مهری_یلفانی
شاعر
نویسنده
متولد: 1316 همدان، ایران
• زندگینامه
• آثار در ناکجا
• نقد
• قصه جمعه
• جملات منتخب
• نظرات شما
زندگینامه
مهری یلفانی متولد همدان است. دوره ابتدایی و متوسطه را در شهر زادگاهش به پایان برد و برای ادامه تحصیلات به تهران رفت و در رشته مهندسی برق از دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد و به مدت بیست سال به عنوان مهندس برق در وزارت نیرو، سازمان آب و برق خوزستان و شرکت سیمان تهران کار کرد. مهری یلفانی نوشتن را از دبیرستان شروع کرد و در ایران یک مجموعه قصه کوتاه با عنوان «روزهای خوش» و یک قصه بلند با عنوان «قبل از پاییز» منتشر کرد.
مهری یلفانی در سال 1985 به خاطر فرزندانش ابتدا به فرانسه و سپس به کانادا مهاجرت کرد و هم اکنون در کانادا در شهرتورنتو زندگی می کند.
حاصل کار مهری یلفانی در خارج از کشور به شرح زیر است:
مجموعه داستان کوتاه «جشن تولد» انتشارات پر، امریکا | رمان «کسی میآید» نشر باران، سوئد | رمان «دوراز خانه» نشر ایران بوک، امریکا | مجموعه داستان کوتاه «سایهها» نشر افرا، کانادا | رمان «رقص در آینه شکسته» نشر نیلوفر، ایران | رمان «افسانه ماه و خاک» نشر روشنگران، ایران | رمان «دور از خانه» انتشارات شعله اندیشه، ایران | رمان «تصویر صفورا» انتشارات ارزان سوئد | مجموعه شعر «ره آورد» انتشارات روشنگران، ایران
آثار مهری یلفانی به زبان انگلیسی به شرح زیر است:
مجموعه داستان کوتاه و شعر « Parastoo » انتشاراتCanada, Women’s Press,
مجموعه داستان کوتاه «Two Sisters » انتشارات Canada, TSAR
رمان « Afsaneh’s Moonانتشارات Canada, McGilligan Books
علاوه بر آثار فوق کارهای مهری یلفانی در جنگها و نشریات انگلیسی زبان به شرح زیر نیز آمده است:
A short story in In A Voice Of Their Own “ MAZDA Publication USA
A short story in “She’s Gonna Be”, McGilligan Books, Canada
A poem and a short story in “When Your Voice Tastes Like Home” Second Story Press, Canada
A short story in “Pen of Many Colors” Thomson & Nelson, Canada
A short story in “Another Sea, Another Shore” Interlink Books, USA
A short story in “Speaking Tongue” Banf Center, Canada
A short story in “Let Me Tell You Where I’ve Been” University of Arcansas, USA
A short story in “Equal Rights” Bulgaria
Also short stories and poems of Mehri Yalfani appeared in Dandelion and Fireweed Journal in Canada
@faryad_naseri
شاعر
نویسنده
متولد: 1316 همدان، ایران
• زندگینامه
• آثار در ناکجا
• نقد
• قصه جمعه
• جملات منتخب
• نظرات شما
زندگینامه
مهری یلفانی متولد همدان است. دوره ابتدایی و متوسطه را در شهر زادگاهش به پایان برد و برای ادامه تحصیلات به تهران رفت و در رشته مهندسی برق از دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد و به مدت بیست سال به عنوان مهندس برق در وزارت نیرو، سازمان آب و برق خوزستان و شرکت سیمان تهران کار کرد. مهری یلفانی نوشتن را از دبیرستان شروع کرد و در ایران یک مجموعه قصه کوتاه با عنوان «روزهای خوش» و یک قصه بلند با عنوان «قبل از پاییز» منتشر کرد.
مهری یلفانی در سال 1985 به خاطر فرزندانش ابتدا به فرانسه و سپس به کانادا مهاجرت کرد و هم اکنون در کانادا در شهرتورنتو زندگی می کند.
حاصل کار مهری یلفانی در خارج از کشور به شرح زیر است:
مجموعه داستان کوتاه «جشن تولد» انتشارات پر، امریکا | رمان «کسی میآید» نشر باران، سوئد | رمان «دوراز خانه» نشر ایران بوک، امریکا | مجموعه داستان کوتاه «سایهها» نشر افرا، کانادا | رمان «رقص در آینه شکسته» نشر نیلوفر، ایران | رمان «افسانه ماه و خاک» نشر روشنگران، ایران | رمان «دور از خانه» انتشارات شعله اندیشه، ایران | رمان «تصویر صفورا» انتشارات ارزان سوئد | مجموعه شعر «ره آورد» انتشارات روشنگران، ایران
آثار مهری یلفانی به زبان انگلیسی به شرح زیر است:
مجموعه داستان کوتاه و شعر « Parastoo » انتشاراتCanada, Women’s Press,
مجموعه داستان کوتاه «Two Sisters » انتشارات Canada, TSAR
رمان « Afsaneh’s Moonانتشارات Canada, McGilligan Books
علاوه بر آثار فوق کارهای مهری یلفانی در جنگها و نشریات انگلیسی زبان به شرح زیر نیز آمده است:
A short story in In A Voice Of Their Own “ MAZDA Publication USA
A short story in “She’s Gonna Be”, McGilligan Books, Canada
A poem and a short story in “When Your Voice Tastes Like Home” Second Story Press, Canada
A short story in “Pen of Many Colors” Thomson & Nelson, Canada
A short story in “Another Sea, Another Shore” Interlink Books, USA
A short story in “Speaking Tongue” Banf Center, Canada
A short story in “Let Me Tell You Where I’ve Been” University of Arcansas, USA
A short story in “Equal Rights” Bulgaria
Also short stories and poems of Mehri Yalfani appeared in Dandelion and Fireweed Journal in Canada
@faryad_naseri
الههی کدام کشور؟- مهری یلفانی. داستانی بسیار خواندنی
http://sardouzami.com/digaran1/mokhtalef/Elaahei_kodaam_keshvar-mehri%20yalfani.htm
@faryad_naseri
http://sardouzami.com/digaran1/mokhtalef/Elaahei_kodaam_keshvar-mehri%20yalfani.htm
@faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تکهای از شگفتی عظیم و صدایی خوب. @faryad_naseri
4_5832483154660688197.pdf
232.6 KB
عصر پاییز در پارک. مهری. یلفانی.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
4_5832483154660688195.pdf
230.1 KB
آدم. مهری یلفانی.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
نامهی بیست و دوم
آلی جان
تصدقت شوم. امیدوارم این نامهها که مینویسم تاریکات نکنند. چرا که من مدام با آن هیبت تاریک روبهرو هستم. چشم در چشم. آن صدای مدام ناامیدکننده وُ زندگی به جنگ و گریز با آن طیشده. هر روز با آن صدا جنگیدهام که غالب نشود و گاهی هم ناامید شدهام. نمیشود این را به هیچکس گفت. این هیبت تاریک شیطانی را نمیشود به کسی نشان داد.
آنکه وعدهی اسفناک را در دست دارد دیدنی نیست. من با این حضور تاریک میجنگم که مدام فرجامِ خودکشی و جنون و.. را پیش میکشد، مدام ازدسترفتن را. اما من آفتاب را صدا میزنم، شادی را، پیروزی را، هرچند گویا اینها حقایقی هستند که شامل من نمیشوند. و اگر در این میان ماجرا را به دو قطب خیر و شر بکاهی حرف را نگرفتهای چرا که من نیز بخشی از تاریکیام. شعر این لعنتِ شادمان، روبهرو شدن با تاریکی است. در ایران بیشتر از همه دیگریها و حجمیها تلف این رویاهای تاریک شدهاند. و کسانی که بر حاشیهی اینگونه از شعر رفتهاند البته که آنها بیشتر سودای رمبو شدن داشتند. سودای جنونی از جهان که گفته نمیشود. بیشتر این شاعران خوراکِ تاریکی و ویرانی شدند اما من میایستم ، میجنگم و فرار میکنم. ادای آدمهای عادی را درمیآورم. ادای کشتهشدهها را. سعی میکنم به عادیترین چیزها تن بدهم تا گامب گامب طبلها و فریادهای خروشان لشگر سیاهی از سرم دورتر شود. گاهی هم شده است که گفتهام تسلیم هرچه میخواهی بکن اما بعدش خونی دویده به رگهام که نه! زیستن اگر حماسه نباشد پس هیچ نیست.
شاید برای همین است که زنی نمانده کنارم. هیچی زنی نتوانست این جنگ مدام را در من ببیند و بپذیرد پرستاری از یک شاعر مدام زخمخورده را. بودن کنار شاعری که از کاغذ همیشه با دست و دلی خونین برمیگردد ایثار عظیمی میخواهد.
14/7/93
باز نشر نامه های آلی-----------------@faryad_naseri
آلی جان
تصدقت شوم. امیدوارم این نامهها که مینویسم تاریکات نکنند. چرا که من مدام با آن هیبت تاریک روبهرو هستم. چشم در چشم. آن صدای مدام ناامیدکننده وُ زندگی به جنگ و گریز با آن طیشده. هر روز با آن صدا جنگیدهام که غالب نشود و گاهی هم ناامید شدهام. نمیشود این را به هیچکس گفت. این هیبت تاریک شیطانی را نمیشود به کسی نشان داد.
آنکه وعدهی اسفناک را در دست دارد دیدنی نیست. من با این حضور تاریک میجنگم که مدام فرجامِ خودکشی و جنون و.. را پیش میکشد، مدام ازدسترفتن را. اما من آفتاب را صدا میزنم، شادی را، پیروزی را، هرچند گویا اینها حقایقی هستند که شامل من نمیشوند. و اگر در این میان ماجرا را به دو قطب خیر و شر بکاهی حرف را نگرفتهای چرا که من نیز بخشی از تاریکیام. شعر این لعنتِ شادمان، روبهرو شدن با تاریکی است. در ایران بیشتر از همه دیگریها و حجمیها تلف این رویاهای تاریک شدهاند. و کسانی که بر حاشیهی اینگونه از شعر رفتهاند البته که آنها بیشتر سودای رمبو شدن داشتند. سودای جنونی از جهان که گفته نمیشود. بیشتر این شاعران خوراکِ تاریکی و ویرانی شدند اما من میایستم ، میجنگم و فرار میکنم. ادای آدمهای عادی را درمیآورم. ادای کشتهشدهها را. سعی میکنم به عادیترین چیزها تن بدهم تا گامب گامب طبلها و فریادهای خروشان لشگر سیاهی از سرم دورتر شود. گاهی هم شده است که گفتهام تسلیم هرچه میخواهی بکن اما بعدش خونی دویده به رگهام که نه! زیستن اگر حماسه نباشد پس هیچ نیست.
شاید برای همین است که زنی نمانده کنارم. هیچی زنی نتوانست این جنگ مدام را در من ببیند و بپذیرد پرستاری از یک شاعر مدام زخمخورده را. بودن کنار شاعری که از کاغذ همیشه با دست و دلی خونین برمیگردد ایثار عظیمی میخواهد.
14/7/93
باز نشر نامه های آلی-----------------@faryad_naseri
4_5816492858273694335.pdf
703.5 KB
ناتوانی در گفت وگو مقالهای از دکتر رنانی
عذر خواهم که فایل را منتشر کردم بدون توضیحات
@faryad_naseri
عذر خواهم که فایل را منتشر کردم بدون توضیحات
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
چهل ناموس
▪️ناموس سیوم
📝ضیاءالدین نخشبی
🎤انتخاب و اجرا: فریاد ناصری
▪️ناموس سیوم در مناقب دماغ
تهیه شده در
🎙 مجله گوش چپ
@GOOSHECHAP
▪️ناموس سیوم
📝ضیاءالدین نخشبی
🎤انتخاب و اجرا: فریاد ناصری
▪️ناموس سیوم در مناقب دماغ
تهیه شده در
🎙 مجله گوش چپ
@GOOSHECHAP
Forwarded from Deleted Account
فریاد ناصری
ناموس سیوم
چهل ناموس
▪️ناموس سیوم
📝ضیاءالدین نخشبی
🎤انتخاب و اجرا: فریاد ناصری
▪️ناموس سیوم در مناقب دماغ
تهیه شده در
🎙 مجله گوش چپ
@GOOSHECHAP
▪️ناموس سیوم
📝ضیاءالدین نخشبی
🎤انتخاب و اجرا: فریاد ناصری
▪️ناموس سیوم در مناقب دماغ
تهیه شده در
🎙 مجله گوش چپ
@GOOSHECHAP
دیروز نقل قولی خواندم از شبیری زنجانی مجتهد که گزین و لب حرفش این بود روحانیت دیگر آن جایگاه والا و برین را ندارد و این نتیجهی آگاهی و سواد مردم است. البته در حرف اعتراضی نبود بلکه بیشتر اعتراف و دعوت به پذیرش واقعیت جدید بود.
چنین حرفی دربارهی جایگاه شعر و شاعر در جهان و ایران هم سالهاست میشنویم و بسیاریها پذیرفتهاند و بسیاری هم چون من اگرچه از پذیرفتن ناچارم اما محزونم میکند. با اینهمه مدام خودم را به پرسش میکشم تا واقعیت را در تمام جوانبش ببینم و بپذیرم.
هنر و دین برای چه به وجود آمدهاند و هستند؟ اولین پاسخ این است. پاسخگویی به نیازها و پرسشها.
پرسش بعد این است: کدام نیازها و پرسشها؟
حتا میشود پرسید که چنین نگاهی نگاهیست مبادلهای یعنی تقاضایی بوده و عرضهای به میان آمده، انسان میخواسته چیزی را بداند وکسی پاسخی آورده است.
حالا پرسش تازه این است که آیا انسان پاسخش را گرفته است که حالا هم شیخ و هم شاعر ... همه معترفند که دیگر آنچه که بودند نیستند. یا پرسشهای انسان چیز دیگری شده است.
هرچند که من فکر میکنم به شکلی کلی انسان امروز انسان بی پرسش است. او از بی پاسخی پرسشهایش خسته شده و در میان پاسخهای متناقض ناگهان تصمیم گرفته تا پرسشهای عذاب آور را در چاه ویلی بریزد و درش را با سنگ بپوشاند. انسان امروز انسان بی پرسشی که تنها در پی پر کردن اوقاتش است. اوقات خالی و تنها ریزشهای وقتند به سمت آن چاه پر از پرسش، پس تلاش کن پر کنی دهان حفرهها را تا پرسشی عذابت ندهد. مدام برنامه داشته باش. از کار تا سفر تا دورهمی.
سنگها را بریز بر دهان پرسشهای سخت و عذاب آور. این طور دین نه سلوکیست درونی که مراسمات خوش توریستی است گاهی در معابد چین گاهی در تجمعات کارناوالی و هنر چیز جالبیست که نفوذی ندارد. نفوذ و عمق دو امر ممنوعهی انسان امروزند. هر چیزی که از اعماق حرف بزند محکوم به نابودی است.
@faryad_naseri
چنین حرفی دربارهی جایگاه شعر و شاعر در جهان و ایران هم سالهاست میشنویم و بسیاریها پذیرفتهاند و بسیاری هم چون من اگرچه از پذیرفتن ناچارم اما محزونم میکند. با اینهمه مدام خودم را به پرسش میکشم تا واقعیت را در تمام جوانبش ببینم و بپذیرم.
هنر و دین برای چه به وجود آمدهاند و هستند؟ اولین پاسخ این است. پاسخگویی به نیازها و پرسشها.
پرسش بعد این است: کدام نیازها و پرسشها؟
حتا میشود پرسید که چنین نگاهی نگاهیست مبادلهای یعنی تقاضایی بوده و عرضهای به میان آمده، انسان میخواسته چیزی را بداند وکسی پاسخی آورده است.
حالا پرسش تازه این است که آیا انسان پاسخش را گرفته است که حالا هم شیخ و هم شاعر ... همه معترفند که دیگر آنچه که بودند نیستند. یا پرسشهای انسان چیز دیگری شده است.
هرچند که من فکر میکنم به شکلی کلی انسان امروز انسان بی پرسش است. او از بی پاسخی پرسشهایش خسته شده و در میان پاسخهای متناقض ناگهان تصمیم گرفته تا پرسشهای عذاب آور را در چاه ویلی بریزد و درش را با سنگ بپوشاند. انسان امروز انسان بی پرسشی که تنها در پی پر کردن اوقاتش است. اوقات خالی و تنها ریزشهای وقتند به سمت آن چاه پر از پرسش، پس تلاش کن پر کنی دهان حفرهها را تا پرسشی عذابت ندهد. مدام برنامه داشته باش. از کار تا سفر تا دورهمی.
سنگها را بریز بر دهان پرسشهای سخت و عذاب آور. این طور دین نه سلوکیست درونی که مراسمات خوش توریستی است گاهی در معابد چین گاهی در تجمعات کارناوالی و هنر چیز جالبیست که نفوذی ندارد. نفوذ و عمق دو امر ممنوعهی انسان امروزند. هر چیزی که از اعماق حرف بزند محکوم به نابودی است.
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
Forwarded from نشر حکمت کلمه
ناگهان مرد از گوشهای که نشسته بود درآمد که: «انگار قصهگوی خیلی ماهری نیستید.»
عمه از این حملهی غیرمنتظره به خشم آمد و در دفاع، با لحنی خشک و رسمی، گفت: «گفتنِ قصهای که بچهها هم بفهمند و هم خوششان بیاید کارِ سختی است.»
مرد گفت: «موافق نیستم.»
عمه پرخاش کرد: «شاید شما بخواهید قصهای برایشان بگویید.»
دختری که از خواهرِ کوچکش بزرگتر بود گفت: «برایمان قصه بگویید!»
مرد شروع کرد: «یکی بود یکی نبود....
قصهگو و سه داستان دیگر
اچ. اچ. مونرو
ترجمهي کامران برادران
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
عمه از این حملهی غیرمنتظره به خشم آمد و در دفاع، با لحنی خشک و رسمی، گفت: «گفتنِ قصهای که بچهها هم بفهمند و هم خوششان بیاید کارِ سختی است.»
مرد گفت: «موافق نیستم.»
عمه پرخاش کرد: «شاید شما بخواهید قصهای برایشان بگویید.»
دختری که از خواهرِ کوچکش بزرگتر بود گفت: «برایمان قصه بگویید!»
مرد شروع کرد: «یکی بود یکی نبود....
قصهگو و سه داستان دیگر
اچ. اچ. مونرو
ترجمهي کامران برادران
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
اگر روزگاری نه چندان دور نقاشی از واقعنمایی عکاسی هراسیده بود. اگر روزگاری عکاسی با همان تلواسههای نخستش فکر کرد که حالا نقاشی را به میدان مبارزه بخواند و هر دو در گمانشان به بیراهه بودند اما امروز با دیدن این عکس از #میثم_داد_خواه عزیز با خودم گفتم این دیگر عکاسی نیست بلکه یک نقاشی است. این عکس هیولییِ نقاشی را در تکتک زوایایش دارد. در مرزی برزخی ایستاده است درست لحظهای که شاتر به فشاری تکان خورده است. یک نقاشی امپرسیونیستی به آنی رقم خورده است. در این عکس زمان در کمیتش برای خلق یک نقاشی به فشردهترین حالت خود رسیده و در کیفیتش برای اثری چنین به نابترین درجاتش تعالی پیدا کرده است.
نامهی بیست و سوم
آلی جان
جایی که مصیبت زیاد شود یاد خدا هم زیاد میشود. من هم که در حالت عادی بیماری پیامبران را دارم ببین در رنج و مصیبت صاحب چه معجزات و کرامتهایی میشوم. دوست روشنفکری که دست برقضا رئیس دانشگاهی شده حالا چند روزی آمده بود پیشم نصیحت به نمازم میکرد.
گفتم عزیزم من نماز نخوانده توهم ولایت دارم. نماز هم که بخوانم لابد صاحب کتاب میشوم. نه که نخواندهام. خواندهام اما این دوستمان حرفش چیز دیگری بود انگار در این زمانهی مصیبت توانسته با نماز و اخلاص، خودش را از نکبت و ادبار نجات دهد و به پاداش دنیویاش هم برسد. کاری ندارم به مذهب و ایمانش. حرفم سر این است که مردم ترسیدهاند از ادبار و دین را تعویذ فوتکردنی گرفتهاند تا بخوانند و فوت کنند به خودشان که تاریکی را از خودشان بتارانند. دقیقن دین را بردهاند به گذشتههای دورش. نذر و نیاز و قربانی. دود و بخور و هدیه.
گفتم عزیزم! من با همین زبان خودم با او حرف میزنم. با او حرف میزنم. با او حرف میزنم. گمانم دچار اختلال روانی شدهام. مگر کسی مدام با کسی که نیست حرف میزند؟ مگر کسی مدام از بدآوردن میترسد و با کسی که نیست حرف میزند، دعالوگ میکند؟
آه! ای که نیستی روبهروی من! ای ندیدنی! روزهای روشنی بیار.
خدا را هم باید در شادی و شادمانی پیدا کرد وگرنه به مصیبت و رنج، هرکسی چشم سوی آسمان میچرخاند که کجایی پس؟
.../12/90
باز نشر نامه های آلی------------@faryad_naseri
آلی جان
جایی که مصیبت زیاد شود یاد خدا هم زیاد میشود. من هم که در حالت عادی بیماری پیامبران را دارم ببین در رنج و مصیبت صاحب چه معجزات و کرامتهایی میشوم. دوست روشنفکری که دست برقضا رئیس دانشگاهی شده حالا چند روزی آمده بود پیشم نصیحت به نمازم میکرد.
گفتم عزیزم من نماز نخوانده توهم ولایت دارم. نماز هم که بخوانم لابد صاحب کتاب میشوم. نه که نخواندهام. خواندهام اما این دوستمان حرفش چیز دیگری بود انگار در این زمانهی مصیبت توانسته با نماز و اخلاص، خودش را از نکبت و ادبار نجات دهد و به پاداش دنیویاش هم برسد. کاری ندارم به مذهب و ایمانش. حرفم سر این است که مردم ترسیدهاند از ادبار و دین را تعویذ فوتکردنی گرفتهاند تا بخوانند و فوت کنند به خودشان که تاریکی را از خودشان بتارانند. دقیقن دین را بردهاند به گذشتههای دورش. نذر و نیاز و قربانی. دود و بخور و هدیه.
گفتم عزیزم! من با همین زبان خودم با او حرف میزنم. با او حرف میزنم. با او حرف میزنم. گمانم دچار اختلال روانی شدهام. مگر کسی مدام با کسی که نیست حرف میزند؟ مگر کسی مدام از بدآوردن میترسد و با کسی که نیست حرف میزند، دعالوگ میکند؟
آه! ای که نیستی روبهروی من! ای ندیدنی! روزهای روشنی بیار.
خدا را هم باید در شادی و شادمانی پیدا کرد وگرنه به مصیبت و رنج، هرکسی چشم سوی آسمان میچرخاند که کجایی پس؟
.../12/90
باز نشر نامه های آلی------------@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
پشت جعد درشت موهای سیاهش
خال دانایی را دیدم،
سیارهای تنها که آهسته میچرخید.
#کتاب_شبهایم
#لی_یانگ_لی
#آزاده_کامیار
#نشر_حکمت_کلمه @hekmatkalame
خال دانایی را دیدم،
سیارهای تنها که آهسته میچرخید.
#کتاب_شبهایم
#لی_یانگ_لی
#آزاده_کامیار
#نشر_حکمت_کلمه @hekmatkalame