Forwarded from نشر حکمت کلمه
پشت جعد درشت موهای سیاهش
خال دانایی را دیدم،
سیارهای تنها که آهسته میچرخید.
#کتاب_شبهایم
#لی_یانگ_لی
#آزاده_کامیار
#نشر_حکمت_کلمه @hekmatkalame
خال دانایی را دیدم،
سیارهای تنها که آهسته میچرخید.
#کتاب_شبهایم
#لی_یانگ_لی
#آزاده_کامیار
#نشر_حکمت_کلمه @hekmatkalame
میدانم
تمبر را
روی دوستت دارم
خیس کردهای
اما پرندهی روی تمبر پریده و
دوستت دارم را
برای جفت خودش برده
🌈🌈🌈🌈🌈🌈🌈🌈
#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
#نشر_چشمه
@faryad_naseri
تمبر را
روی دوستت دارم
خیس کردهای
اما پرندهی روی تمبر پریده و
دوستت دارم را
برای جفت خودش برده
🌈🌈🌈🌈🌈🌈🌈🌈
#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
#نشر_چشمه
@faryad_naseri
قدیما میگفتن یه جوری حرف بزن خدا خوشش بیاد
الان میگن یه جوری حرف بزن...
البته شعر هم داریم که آقا خوبه
آقا ماهه
@faryad_naseri
الان میگن یه جوری حرف بزن...
البته شعر هم داریم که آقا خوبه
آقا ماهه
@faryad_naseri
نامهی بیست و چهارم
آلی جانم
وقتی به کسی خیره میشوی نه همانکس در پیش، که همان هم هست. کس در کار و بار، خاصه که کار و بارش کلمه باشد، خیره میشوی به گفتش آنوقت رد کلماتش را خوب میتوانی بزنی. تو راست میگویی. من از آلی که نام تو بود و پیش از تو نام برادر دیگرم بود. جاهایی به دیگران هم چهره دادم اما این از آنجا آب میخورد که من به هر که خیره شوم، نگاه خیره، آنوقت در سرم طرف گفتم میشود. اینجاست که تضاد و تناقضهام رو میشوند. مرا با تضادها و تناقضهام ببین آلی جان!
من دوست دارم که بست و پیوند بین دوستان دور از همم باشم. این کمی شاید چهرهام را خطی خطی میکند اما مرا با همین خطخوردگیهام ببین. اصیلترین وقت من آنجاست که غرق تماشام. در نگاه خیرهام. آنجا من منم. عریان از هر چیز تاریکی. شوق و اشتیاق خالصم اما چه متناقض دوست داشتهام. وقتی مثلن غرق تماشای امین قضایی بودم هیچ وقت هم گپی با خودش نداشتم. وقتی و هنوز غرق تماشای محسن عمادیام. محسن را هم هیچوقت ندیدهام. از جایی تو را دیدم. در تو خیره شدم. در شاعری که تویی به اسم علیرضا آدینه، نه مردی که در جهان هر روزیست بل شاعریت تو را تماشا میکنم. آرش الهوردی. مازیار نیستانی... اما این وسط مرا سردار برده است. از سردار نمیتوانم هیچ چشم بردارم که ناخدای من است.
دوست داشتن من همین نگاه خیرهی من است. دوستداشتهشدنم را هم اینگونه میخواهم. میبینی آدمهایی را که دوست میدارم؟ در دوریشان از هم همه بن کلمه را دارند. من از این بن عز آدمها را میبینم و عزیزم میشوند. پر از تضاد و تناقض و ناهمخوانی. مرا ناهمخوان ببین برادرم. همیشه در حال نفی خودم. همیشه در شوق دیدن چهرهای خواندنی. تو ایستادهای پشت آلی و تمام تناقضهایم را به سمت تو پرتاب میکنم تا ببینی. همهی ما همینیم. پر از شکاف پر از نقض. تمام سطح زندگیمان همین است. مردم را نگاه کن. مثلن در موسیقی از شهرام شپره تا شجریان و محسن نامجو گوش میدهند برای اینکه راحتند و خودشان را محدود و مجبور نکردهاند. جای هر چیز را میدانند. میدانند گریه فرم عزاست. رقص فرم شادی. ما مثلن خواستیم علیه فرمها و شکلهای جاافتاده باشیم بیشکل شدیم. مردم خندیدند ما گریه کردیم. مردم گریستند ما خندیدیم. بعد هم گفتیم اینها چرا به ما گوش نمیدهند و هیچ نپرسیدیم ما چرا به اینها گوش نمیدهیم؟ به اینها که نذر میدهند و عکسشان را در صفحهی آزادی یواشکی میگذارند. سر هم کلاه میگذارند و بعد دور هم جمع میشوند و برای فلان زندانی پول جمع میکنند. مردم مجموعهی همین تناقضاتاند که چیزی در آن جریان دارد و کم کمک چیزهای تاریک گذشته را از آنها میتراشد و به سمت روشن امروزشان میآورد. جنگ همین تناقضات.
۹۳/۸/۲
#فریاد_ناصری —------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جانم
وقتی به کسی خیره میشوی نه همانکس در پیش، که همان هم هست. کس در کار و بار، خاصه که کار و بارش کلمه باشد، خیره میشوی به گفتش آنوقت رد کلماتش را خوب میتوانی بزنی. تو راست میگویی. من از آلی که نام تو بود و پیش از تو نام برادر دیگرم بود. جاهایی به دیگران هم چهره دادم اما این از آنجا آب میخورد که من به هر که خیره شوم، نگاه خیره، آنوقت در سرم طرف گفتم میشود. اینجاست که تضاد و تناقضهام رو میشوند. مرا با تضادها و تناقضهام ببین آلی جان!
من دوست دارم که بست و پیوند بین دوستان دور از همم باشم. این کمی شاید چهرهام را خطی خطی میکند اما مرا با همین خطخوردگیهام ببین. اصیلترین وقت من آنجاست که غرق تماشام. در نگاه خیرهام. آنجا من منم. عریان از هر چیز تاریکی. شوق و اشتیاق خالصم اما چه متناقض دوست داشتهام. وقتی مثلن غرق تماشای امین قضایی بودم هیچ وقت هم گپی با خودش نداشتم. وقتی و هنوز غرق تماشای محسن عمادیام. محسن را هم هیچوقت ندیدهام. از جایی تو را دیدم. در تو خیره شدم. در شاعری که تویی به اسم علیرضا آدینه، نه مردی که در جهان هر روزیست بل شاعریت تو را تماشا میکنم. آرش الهوردی. مازیار نیستانی... اما این وسط مرا سردار برده است. از سردار نمیتوانم هیچ چشم بردارم که ناخدای من است.
دوست داشتن من همین نگاه خیرهی من است. دوستداشتهشدنم را هم اینگونه میخواهم. میبینی آدمهایی را که دوست میدارم؟ در دوریشان از هم همه بن کلمه را دارند. من از این بن عز آدمها را میبینم و عزیزم میشوند. پر از تضاد و تناقض و ناهمخوانی. مرا ناهمخوان ببین برادرم. همیشه در حال نفی خودم. همیشه در شوق دیدن چهرهای خواندنی. تو ایستادهای پشت آلی و تمام تناقضهایم را به سمت تو پرتاب میکنم تا ببینی. همهی ما همینیم. پر از شکاف پر از نقض. تمام سطح زندگیمان همین است. مردم را نگاه کن. مثلن در موسیقی از شهرام شپره تا شجریان و محسن نامجو گوش میدهند برای اینکه راحتند و خودشان را محدود و مجبور نکردهاند. جای هر چیز را میدانند. میدانند گریه فرم عزاست. رقص فرم شادی. ما مثلن خواستیم علیه فرمها و شکلهای جاافتاده باشیم بیشکل شدیم. مردم خندیدند ما گریه کردیم. مردم گریستند ما خندیدیم. بعد هم گفتیم اینها چرا به ما گوش نمیدهند و هیچ نپرسیدیم ما چرا به اینها گوش نمیدهیم؟ به اینها که نذر میدهند و عکسشان را در صفحهی آزادی یواشکی میگذارند. سر هم کلاه میگذارند و بعد دور هم جمع میشوند و برای فلان زندانی پول جمع میکنند. مردم مجموعهی همین تناقضاتاند که چیزی در آن جریان دارد و کم کمک چیزهای تاریک گذشته را از آنها میتراشد و به سمت روشن امروزشان میآورد. جنگ همین تناقضات.
۹۳/۸/۲
#فریاد_ناصری —------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
این یک طرف دیوار اتاقیست که حالا وقتهاست که ابا دارم از بودن در آن. باغ و عمارت من. اتاقی که دنیای من بود اما تهش فقط یک اتاق بود.
#فریاد_ناصری
#فریاد_ناصری
بیش از ده سال است که روز نداشتهام که خالی از کلمات نویسندهای باشد که برای من الگوی مثالی نوشتن و اندیشیدن است. سردار صالحی، داستاننویس که این نام برایش بسیار کوچک است. سفرنامههای قاجار را گشتهاست. سه کتاب مقدس آل ابراهیم را بلعیده است. و تاریخ را به شکلی که زیستهاست میفهمد.
و در همهی اینها لغت، رد و نشانش بوده است تا در یابد. در یافتهاست. نثرش استخوان قلم فارسی است. تاریخ را با لغت و ریشهشناسی فهمیده و رد زده است که ما کیستیم.
داستانهایش در سپهر داستان سیاسی از یگانهترین داستانهای فارسیاند. گشتنهایش در متون همه ناب و دست اولاند.
و در فهم تاریخ صاحب حرف و نظریست که تا ندارد، گیرم که حرفش چنان غریب باشد که جای حرف در آن زیاد باشد اما کو کسی که حرفش را بخواند و بگوید سردار تو بیراه رفتهای. بر من حق آموزگاری دارد. وقتی تلاش کردم گزینی از داستانهایش را منتشر کنم با نشر چشمه که نپذیرفتند بعدها هم خودش دیگر رضایت نداد. این روزها هر چه داشت و نداشت را از روی سایت خودش برداشت. خودش را زدود. حق دارد. اینهمه سال نوشته است. درست و ناب نوشته است چه کسی دیدش، خواندش.
دوستانش چه کسانی بودند؟ نسیم خاکسار، اکبر سردوزامی... یا حتا آنها که به او کمی نزدیک بودند مثل کوشیار پارسی یا رضا قاسمی هیچ کدام یکبار هم اشارهای به او نکردند. رضا قاسمی در کتابخانهی دوات کتابی از او گذاشته و اکبر سردوزامی هم وقتی داستانی از او منتشر کرده بود. همین.
من این یادداشت هیچ را اینجا مینویسم تا ردی برای فردا باشد.
برای فردایی که قضاوت میکند کار و بارمان را. لغت سردار تنهاست اما ماندنیست. حرف ونظرش صیقل میخورد و آفتاب درونش، آفتاب ناب جنونش آشکار میشود که چه غریبانه دریافته بود.
#سردار_صالحی
#قضاوت
#نویسنده #پژوهشگر #تاریخ
@faryad_naseri
و در همهی اینها لغت، رد و نشانش بوده است تا در یابد. در یافتهاست. نثرش استخوان قلم فارسی است. تاریخ را با لغت و ریشهشناسی فهمیده و رد زده است که ما کیستیم.
داستانهایش در سپهر داستان سیاسی از یگانهترین داستانهای فارسیاند. گشتنهایش در متون همه ناب و دست اولاند.
و در فهم تاریخ صاحب حرف و نظریست که تا ندارد، گیرم که حرفش چنان غریب باشد که جای حرف در آن زیاد باشد اما کو کسی که حرفش را بخواند و بگوید سردار تو بیراه رفتهای. بر من حق آموزگاری دارد. وقتی تلاش کردم گزینی از داستانهایش را منتشر کنم با نشر چشمه که نپذیرفتند بعدها هم خودش دیگر رضایت نداد. این روزها هر چه داشت و نداشت را از روی سایت خودش برداشت. خودش را زدود. حق دارد. اینهمه سال نوشته است. درست و ناب نوشته است چه کسی دیدش، خواندش.
دوستانش چه کسانی بودند؟ نسیم خاکسار، اکبر سردوزامی... یا حتا آنها که به او کمی نزدیک بودند مثل کوشیار پارسی یا رضا قاسمی هیچ کدام یکبار هم اشارهای به او نکردند. رضا قاسمی در کتابخانهی دوات کتابی از او گذاشته و اکبر سردوزامی هم وقتی داستانی از او منتشر کرده بود. همین.
من این یادداشت هیچ را اینجا مینویسم تا ردی برای فردا باشد.
برای فردایی که قضاوت میکند کار و بارمان را. لغت سردار تنهاست اما ماندنیست. حرف ونظرش صیقل میخورد و آفتاب درونش، آفتاب ناب جنونش آشکار میشود که چه غریبانه دریافته بود.
#سردار_صالحی
#قضاوت
#نویسنده #پژوهشگر #تاریخ
@faryad_naseri
❤1
خدایا!
مرا یاری ده
تا معنی طراوت را
به باغی که در آن گرفتارم
بیاموزم
_
راهی بهسوی پاریس
#حسن_صفدری
#آلن_لانس
@faryad_naseri
مرا یاری ده
تا معنی طراوت را
به باغی که در آن گرفتارم
بیاموزم
_
راهی بهسوی پاریس
#حسن_صفدری
#آلن_لانس
@faryad_naseri
نامهی بیست و پنجم
آلی جان
تقلیل یافتن امر فکری به یک بازی بینتیجهی کتاب خواندن، نوشتن، مشغولشدن به فلسفه و تئوری وقتهاست که در کشور ما اعتبار خود را از دست داده است و تبدیل به یک بازی تخدیری بینتیجه شده است. جایگزینی برای امکانهایی که نیست. امکانهایی که افراد یک جامعه را در شدنشان یاری میکند و برمیسازد. نویسندهشدن، شاعرشدن بی آن که در یک عرصهی باز اتفاق افتاده باشد، شخصیتسازی کاذبیست که تنها میل شدن فرد را ارضاء میکند.
از طرفی این جایگاه نمادین کاذب بیخ و بن فکر و فرهنگ برساخته از فکر و کتاب و نوشتن را نیز با خود کاذب و بیحاصل میکند. و همهچیز را بدل میکند به یک سرگرمی تخدیری. در حالی که هر کتاب و هر فکر و ایدهای در هر جامعهای بنا به ضرورتی نوشته و اندیشیده و پرداخته میشود تا جوابگوی نیاز و بازکنندهی راهی تازه باشد وگرنه لفاظی و کلمهسازی و بازی با اسمها و تئوریها خودبهخود و به تنهایی هیچ ارزشی ندارند. صبح تا شب در جمعهای فوکویی و بارتی و ژیژکی نشستن و دور از معضلات جامعه از دانش و قدرت و درجهی صفر فلان حرفزدن همان کارکردی را دارد که حرفهای معتادان در جمعهای پا منقلی.
فکر را تبدیل به یک چیز شیک و تعریفشده کردن، فکر را تبدیل به فلسفه کردن و فلسفه را به آدمها نسبتدادن همه و همه پله پله دور شدن از درآمیختگی فکر با زندگی است و بازندگی است.
فکر چارهساز آدمی است. چارهسازی که با آن به حل و فصل معضلاتش بپردازد و از تنگناهای درونی و بیرونیاش در زیست بگذرد اما وقتی فکر نیز تبدیل به کالا و قابل مصرف میشود. برایش دورههای کوتاه و بلند تعریف میکنند تا در این دورهها با پرداخت مبلغی فلسفهی فلان فیلسوف را با خودت به خانهات ببری و چند کتاب را در کنار دیگر وسایل تزیینی خانهات بچینی. فکر از در یافتن میافتد و در بستگییِ یک بازی مسخره گرفتار میشود و از فکر بودن تهی میشود. برای همین یک جامعه با گرفتاریهای خودش به سمتی میرود و روزبه روز معضلاتش بیشتر میشود و فکر و فرهنگ و تولیدات اندیشگانیاش به سمتِ بی ربط دیگری وَ این جداافتادگی جامعه را شقه شقه و چند شخصیتی میکند که هرکس در آن ساز خودش را میزند. از درون چنین جامعهای مردمان هزار چهره بیرون ميآیند. این هزارچهرهگی خود نفی چهره است. جامعهی شقه شقه شده مردمان بیچهره میپرورد آلی جان.
3/2/91
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
تقلیل یافتن امر فکری به یک بازی بینتیجهی کتاب خواندن، نوشتن، مشغولشدن به فلسفه و تئوری وقتهاست که در کشور ما اعتبار خود را از دست داده است و تبدیل به یک بازی تخدیری بینتیجه شده است. جایگزینی برای امکانهایی که نیست. امکانهایی که افراد یک جامعه را در شدنشان یاری میکند و برمیسازد. نویسندهشدن، شاعرشدن بی آن که در یک عرصهی باز اتفاق افتاده باشد، شخصیتسازی کاذبیست که تنها میل شدن فرد را ارضاء میکند.
از طرفی این جایگاه نمادین کاذب بیخ و بن فکر و فرهنگ برساخته از فکر و کتاب و نوشتن را نیز با خود کاذب و بیحاصل میکند. و همهچیز را بدل میکند به یک سرگرمی تخدیری. در حالی که هر کتاب و هر فکر و ایدهای در هر جامعهای بنا به ضرورتی نوشته و اندیشیده و پرداخته میشود تا جوابگوی نیاز و بازکنندهی راهی تازه باشد وگرنه لفاظی و کلمهسازی و بازی با اسمها و تئوریها خودبهخود و به تنهایی هیچ ارزشی ندارند. صبح تا شب در جمعهای فوکویی و بارتی و ژیژکی نشستن و دور از معضلات جامعه از دانش و قدرت و درجهی صفر فلان حرفزدن همان کارکردی را دارد که حرفهای معتادان در جمعهای پا منقلی.
فکر را تبدیل به یک چیز شیک و تعریفشده کردن، فکر را تبدیل به فلسفه کردن و فلسفه را به آدمها نسبتدادن همه و همه پله پله دور شدن از درآمیختگی فکر با زندگی است و بازندگی است.
فکر چارهساز آدمی است. چارهسازی که با آن به حل و فصل معضلاتش بپردازد و از تنگناهای درونی و بیرونیاش در زیست بگذرد اما وقتی فکر نیز تبدیل به کالا و قابل مصرف میشود. برایش دورههای کوتاه و بلند تعریف میکنند تا در این دورهها با پرداخت مبلغی فلسفهی فلان فیلسوف را با خودت به خانهات ببری و چند کتاب را در کنار دیگر وسایل تزیینی خانهات بچینی. فکر از در یافتن میافتد و در بستگییِ یک بازی مسخره گرفتار میشود و از فکر بودن تهی میشود. برای همین یک جامعه با گرفتاریهای خودش به سمتی میرود و روزبه روز معضلاتش بیشتر میشود و فکر و فرهنگ و تولیدات اندیشگانیاش به سمتِ بی ربط دیگری وَ این جداافتادگی جامعه را شقه شقه و چند شخصیتی میکند که هرکس در آن ساز خودش را میزند. از درون چنین جامعهای مردمان هزار چهره بیرون ميآیند. این هزارچهرهگی خود نفی چهره است. جامعهی شقه شقه شده مردمان بیچهره میپرورد آلی جان.
3/2/91
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
اخبار فلسفه
دکتر شروین وکیلی: افلاطون بیش از آن که متفکری اروپایی باشد، اندیشمندی ایرانی است
دکتر شروین وکیلی گفت چنان که در کتاب «افلاطون؛ واسازی یک افسانه فلسفی» نشان دادهاست، افلاطون آثار خود را در تقابل با آرای پارسیان پرورده و استخوانبندی افکارش با وامگیریهای گسترده از اندیشه زرتشتی و حقوق هخامنشی درآمیخته است.
@faryad_naseri
دکتر شروین وکیلی: افلاطون بیش از آن که متفکری اروپایی باشد، اندیشمندی ایرانی است
دکتر شروین وکیلی گفت چنان که در کتاب «افلاطون؛ واسازی یک افسانه فلسفی» نشان دادهاست، افلاطون آثار خود را در تقابل با آرای پارسیان پرورده و استخوانبندی افکارش با وامگیریهای گسترده از اندیشه زرتشتی و حقوق هخامنشی درآمیخته است.
@faryad_naseri
نامهی بیست و ششم
آلی جان
نامه سعی رد فاصله است. رد فاصله با کلمات اما همانقدر که دوری را مؤکد میکند همانقدر هم چهرهی دور و دوری را میآورد نزدیک. شعر هم انگارهی غیاب است. چهرهای از امکانی غایب. از این منظر هم شعر و هم نامه هر دو از آن چیزی سخن میگویند که به اینجا و اکنون نیست. تفاوت آنجاست که یکی در فردیت صرف نگارنده میماند و دیگری فردیت خودش را فرا میافکند تا فراگیر باشد. در نامه از کجا و از طرف کی(مقصد) و به کجا و به کی (مبدا) معنای اصلی را به عهده دارند در شعر اما آنچه در میانه است مهم است از کجا و به کجاش چندان روشن نیست.
حالا تو فکرکن شاعری نام تمام شعرهای کتاباش را نامه بگذارد. نامههای شهرها. این شهرها میخواهند مقصد و مبدا را به میانه بیاورند. نامههای بابل، بابل کجا بود؟ تفاوت یک حرکت ما را در تاریخ سرگردان می کند. قلب درخشان این کار ایدهی آن است. کنار هم نشاندن دو چهره از غیب و غایب. این که چطور امکان نامه به شعر میرود و امکان شعر در نامه. نمیخواهم از ضعفهاش بنویسم که اصلن قصدم این نیست. میخواهم در کار شاعری، نقطهی روشن کارش را نشانت بدهم. شاید بگویی پیش از این شاعران دیگری هم چنین ایدههایی را ورزیدهاند دمدستیترین مثالت هم سیدعلی صالحی باشد اما آنجا نامهها ادای شاعرانه دارند اینجا نه، اینجا نامهها نمیخواهند ادای شاعرانه داشته باشند حتا گویی بیشتر تمایل دارند آن چهرهی از راه رسیدنی خود را حفظ کنند. با یک نامه چه چیزهایی میآیند، غیبتها و خاطرهها.
شکست این کتاب اما کجاست؟ آنجا که تاریخ شهرها به شعر تحمیل میشود. شعر میماند زیر بار تاریخ. برمیدارد و شناسنامهی شهرها را قرائت میکند. نامهی یاسوج را بخوان تا بدانی حرفم چیست. برای همین اگر بگویی بین این نامهها کدام؟ میگویم «نامهی اراک». این شعر تاریخ خودش را دارد هرچند که سطر آخرش مثل میل میرود در چشمم، خب تاریخ ما کم نداشته از این اشتباهات. لابد الان میگویی پدرآمرزیده از چه کسی حرف میزنی؟ کدام شاعر، کدام کتاب؟ حرف از ایرج ضیایی است و کتاب «این پرنده از دوران سلجوقیان آمده است».
آلی! من و این پرندهی سلجوقی پشت معجر چوبی ایوانی کاهگلی رسیدیم به این که: نامهها و فرمانهایی که از اشیا صادر میشوند، امری ابدی و روشن هستند. یادم باشد وقتی از این امر ابدی برایت بگویم. فعلن گوله گوله.
۹۳/۸/۱۴
#فریاد_ناصری —----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
نامه سعی رد فاصله است. رد فاصله با کلمات اما همانقدر که دوری را مؤکد میکند همانقدر هم چهرهی دور و دوری را میآورد نزدیک. شعر هم انگارهی غیاب است. چهرهای از امکانی غایب. از این منظر هم شعر و هم نامه هر دو از آن چیزی سخن میگویند که به اینجا و اکنون نیست. تفاوت آنجاست که یکی در فردیت صرف نگارنده میماند و دیگری فردیت خودش را فرا میافکند تا فراگیر باشد. در نامه از کجا و از طرف کی(مقصد) و به کجا و به کی (مبدا) معنای اصلی را به عهده دارند در شعر اما آنچه در میانه است مهم است از کجا و به کجاش چندان روشن نیست.
حالا تو فکرکن شاعری نام تمام شعرهای کتاباش را نامه بگذارد. نامههای شهرها. این شهرها میخواهند مقصد و مبدا را به میانه بیاورند. نامههای بابل، بابل کجا بود؟ تفاوت یک حرکت ما را در تاریخ سرگردان می کند. قلب درخشان این کار ایدهی آن است. کنار هم نشاندن دو چهره از غیب و غایب. این که چطور امکان نامه به شعر میرود و امکان شعر در نامه. نمیخواهم از ضعفهاش بنویسم که اصلن قصدم این نیست. میخواهم در کار شاعری، نقطهی روشن کارش را نشانت بدهم. شاید بگویی پیش از این شاعران دیگری هم چنین ایدههایی را ورزیدهاند دمدستیترین مثالت هم سیدعلی صالحی باشد اما آنجا نامهها ادای شاعرانه دارند اینجا نه، اینجا نامهها نمیخواهند ادای شاعرانه داشته باشند حتا گویی بیشتر تمایل دارند آن چهرهی از راه رسیدنی خود را حفظ کنند. با یک نامه چه چیزهایی میآیند، غیبتها و خاطرهها.
شکست این کتاب اما کجاست؟ آنجا که تاریخ شهرها به شعر تحمیل میشود. شعر میماند زیر بار تاریخ. برمیدارد و شناسنامهی شهرها را قرائت میکند. نامهی یاسوج را بخوان تا بدانی حرفم چیست. برای همین اگر بگویی بین این نامهها کدام؟ میگویم «نامهی اراک». این شعر تاریخ خودش را دارد هرچند که سطر آخرش مثل میل میرود در چشمم، خب تاریخ ما کم نداشته از این اشتباهات. لابد الان میگویی پدرآمرزیده از چه کسی حرف میزنی؟ کدام شاعر، کدام کتاب؟ حرف از ایرج ضیایی است و کتاب «این پرنده از دوران سلجوقیان آمده است».
آلی! من و این پرندهی سلجوقی پشت معجر چوبی ایوانی کاهگلی رسیدیم به این که: نامهها و فرمانهایی که از اشیا صادر میشوند، امری ابدی و روشن هستند. یادم باشد وقتی از این امر ابدی برایت بگویم. فعلن گوله گوله.
۹۳/۸/۱۴
#فریاد_ناصری —----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
Forwarded from اندر امیدواری...
در میان دوستان ادبی بیشترین عکس را با علیرضا نوری و دکتر شیری عزیز دارم. اینجا هم عکاس دکتر شیری است. عکس در پیست اسکی همدان برداشته یا گرفته شده است.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
کتابهای «حکمتکلمه» را از
🌈🌈🌈🌈
فروشگاههای #نشر_چشمه
در زیر پل کریمخان و
مجتمع کورش
💐💐💐
میتوانید تهیه کنید.
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
🌈🌈🌈🌈
فروشگاههای #نشر_چشمه
در زیر پل کریمخان و
مجتمع کورش
💐💐💐
میتوانید تهیه کنید.
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
نامهی بیست و هفتم
آلی جان
هر چیز کوچکی از یک جایی آب میخورد. هر شکلی الگویی دارد. هر فرمی تباری دارد. هر دهان اپرا خوانی وارث هزاران دهان و حنجرهی هزار بار خون افتاده است تا این دهان امروز چنین صداها را در گلو بگرداند. الگو، به ترکی اورنک، یعنی آن چیز پیش چشم که نخستی است و نقشه کرد و کار است. چنین بخور. چنین بنوش. چنین بخواب. چنین باش و چنین بزی.
گفت بر کوچه میرفت رسول عرب. بازی کودکان را دید. ایستاد به تماشا که اینان تصویرگران پدران و مادران خویشاند. هرجا و همه جا این الگوها هستند که نظمدهنده و شکلدهندهاند. حتا برای دگرکردن عمر و نفس باید دست به الگوها برد.
غرب دورهی روشننگری و روشنگری اگر الگوی پیشرفت و تلاش را پیش کشید در کنارش الگوی خیر اعلیی نهفته در تلاش فرد را هم پیش چشم آورد. یعنی نشان داد که چطور میشود از دل خودخواهی و تلاش برای خود- منفعتطلبی فردی- به خیر فراگیر رسید.
اما ما چه؟ صاحب دستان ما تا رسیدند پالان خر خود را نو کردند، فوقش دادند نامشان را بر کتیبهی فلان مسجد نوشتند. خب این یعنی بدو تا برسی و روی و ریا بورز و بر شانه ی دیگران بر فراز شو.
ملا محسن فیض کاشانی وقتی از کوچه میآمد دفتری، دستکی، چیزیش افتاد. به خانه که رسید. کسی را گفت که گمانم فلانجا افتاده برو تا بیاوریاش. طرف گفت: قربانت تا الان بردهاند. فیض گفت در شهر اسلامی مگر میشود کسی بدون اجازه چیزی از کسی را بردارد؟
آلی جان! چطور ما از این تصور و تصویرها به اینجا رسیدیم که بر آنجایمان هم قفل آهنی میزنیم که مبادا ناغافل یکی بتپاند. البته با اینهمه باز هی تپانده میشود در ما.
۹۳/۸/۱۶
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
هر چیز کوچکی از یک جایی آب میخورد. هر شکلی الگویی دارد. هر فرمی تباری دارد. هر دهان اپرا خوانی وارث هزاران دهان و حنجرهی هزار بار خون افتاده است تا این دهان امروز چنین صداها را در گلو بگرداند. الگو، به ترکی اورنک، یعنی آن چیز پیش چشم که نخستی است و نقشه کرد و کار است. چنین بخور. چنین بنوش. چنین بخواب. چنین باش و چنین بزی.
گفت بر کوچه میرفت رسول عرب. بازی کودکان را دید. ایستاد به تماشا که اینان تصویرگران پدران و مادران خویشاند. هرجا و همه جا این الگوها هستند که نظمدهنده و شکلدهندهاند. حتا برای دگرکردن عمر و نفس باید دست به الگوها برد.
غرب دورهی روشننگری و روشنگری اگر الگوی پیشرفت و تلاش را پیش کشید در کنارش الگوی خیر اعلیی نهفته در تلاش فرد را هم پیش چشم آورد. یعنی نشان داد که چطور میشود از دل خودخواهی و تلاش برای خود- منفعتطلبی فردی- به خیر فراگیر رسید.
اما ما چه؟ صاحب دستان ما تا رسیدند پالان خر خود را نو کردند، فوقش دادند نامشان را بر کتیبهی فلان مسجد نوشتند. خب این یعنی بدو تا برسی و روی و ریا بورز و بر شانه ی دیگران بر فراز شو.
ملا محسن فیض کاشانی وقتی از کوچه میآمد دفتری، دستکی، چیزیش افتاد. به خانه که رسید. کسی را گفت که گمانم فلانجا افتاده برو تا بیاوریاش. طرف گفت: قربانت تا الان بردهاند. فیض گفت در شهر اسلامی مگر میشود کسی بدون اجازه چیزی از کسی را بردارد؟
آلی جان! چطور ما از این تصور و تصویرها به اینجا رسیدیم که بر آنجایمان هم قفل آهنی میزنیم که مبادا ناغافل یکی بتپاند. البته با اینهمه باز هی تپانده میشود در ما.
۹۳/۸/۱۶
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
👍1
همینطور که سر در آوردهام رستم، رس دِ آم است همانطور که آژ د هاک یا آک است.
دانستهام کولبران با شلیک مستقیم میمیرند.
دانستهام در زندان اعتصاب غذا چهرهها را تغییر میدهد.
دانستهام در میانمار مسلمانان را میکشند بعد دسته جمعی آتش میزنند.
و یک زن چگونه زنی که تماشا میکنی؟ چگونه زنی که جایزهی صلح دارد.
داعش، بوکو حرام، القاعده، طالبان،
کتک خوردن دست فروشان توسط عوامل شهرداری، تجمعات، تحصنات،
ژنان خوب
حالا بههم پیام بدهیم:
سلام عشقم همه چیز خوب است.
دانستهام کولبران با شلیک مستقیم میمیرند.
دانستهام در زندان اعتصاب غذا چهرهها را تغییر میدهد.
دانستهام در میانمار مسلمانان را میکشند بعد دسته جمعی آتش میزنند.
و یک زن چگونه زنی که تماشا میکنی؟ چگونه زنی که جایزهی صلح دارد.
داعش، بوکو حرام، القاعده، طالبان،
کتک خوردن دست فروشان توسط عوامل شهرداری، تجمعات، تحصنات،
ژنان خوب
حالا بههم پیام بدهیم:
سلام عشقم همه چیز خوب است.
نامهی بیست و هشت
آلی جان
از کجا دیگر نوار در سر پر میشود و حفظ نمیکند آنچه میرود را و آدمی میافتد به مرور گذشته. از گذشتههای دور دور، دست میاندازد و دورترین کنجها را میکشد بیرون و نشخوار میکند.
از کجا آدمی ماهی سرگردانی میشود که به یاد نمیآورد موج تازه از سر گذشته را اما ریزترین سنگهای دورترین جویها را تازه و شفاف به خاطر میآورد.
سرگردان در عظمتی بزرگ، به سختی به یاد سپارنده و شدیدن در خطر خاطرات.
گویی هیچچیز دیگر سختی آن الماسگونگی عمر رفته را ندارد تا ببرد و خط بیندازد. عمر به دویدن میافتد. عاشق میشوی اما به یاد نمیماند. میخندی اما به یاد نمیماند. میگریی اما به یاد نمیماند.
این لحظه را در عمر آدمی چه مینامند؟ دوستی برایم فیلم کوتاهی فرستاده که اسمش هست «بیدار شو». دو پیرمرد بر نیمکتی در پارک نشستهاند و تماشای بیستسالگی میکنند تماشای خنده و شور بیستسالگی. یکی میزند بر شانه دیگری که اگر برمیگشتی عقب ... بیدار شو. من هر روز بیدار میشوم اما میبینم. هر نسلی به نوبت میرود به خواب. بیدار میشوم و میبینم نوبت خواب نسل من است و بیدارشدن انگار خطاست. تنها باید تماشا کرد. تماشای آن چشمهای روشن بیستسالگی.
۹۳/۸/۱۷
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
از کجا دیگر نوار در سر پر میشود و حفظ نمیکند آنچه میرود را و آدمی میافتد به مرور گذشته. از گذشتههای دور دور، دست میاندازد و دورترین کنجها را میکشد بیرون و نشخوار میکند.
از کجا آدمی ماهی سرگردانی میشود که به یاد نمیآورد موج تازه از سر گذشته را اما ریزترین سنگهای دورترین جویها را تازه و شفاف به خاطر میآورد.
سرگردان در عظمتی بزرگ، به سختی به یاد سپارنده و شدیدن در خطر خاطرات.
گویی هیچچیز دیگر سختی آن الماسگونگی عمر رفته را ندارد تا ببرد و خط بیندازد. عمر به دویدن میافتد. عاشق میشوی اما به یاد نمیماند. میخندی اما به یاد نمیماند. میگریی اما به یاد نمیماند.
این لحظه را در عمر آدمی چه مینامند؟ دوستی برایم فیلم کوتاهی فرستاده که اسمش هست «بیدار شو». دو پیرمرد بر نیمکتی در پارک نشستهاند و تماشای بیستسالگی میکنند تماشای خنده و شور بیستسالگی. یکی میزند بر شانه دیگری که اگر برمیگشتی عقب ... بیدار شو. من هر روز بیدار میشوم اما میبینم. هر نسلی به نوبت میرود به خواب. بیدار میشوم و میبینم نوبت خواب نسل من است و بیدارشدن انگار خطاست. تنها باید تماشا کرد. تماشای آن چشمهای روشن بیستسالگی.
۹۳/۸/۱۷
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri