Forwarded from نشر حکمت کلمه
کتابهای «حکمتکلمه» را از
🌈🌈🌈🌈
فروشگاههای #نشر_چشمه
در زیر پل کریمخان و
مجتمع کورش
💐💐💐
میتوانید تهیه کنید.
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
🌈🌈🌈🌈
فروشگاههای #نشر_چشمه
در زیر پل کریمخان و
مجتمع کورش
💐💐💐
میتوانید تهیه کنید.
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
نامهی بیست و هفتم
آلی جان
هر چیز کوچکی از یک جایی آب میخورد. هر شکلی الگویی دارد. هر فرمی تباری دارد. هر دهان اپرا خوانی وارث هزاران دهان و حنجرهی هزار بار خون افتاده است تا این دهان امروز چنین صداها را در گلو بگرداند. الگو، به ترکی اورنک، یعنی آن چیز پیش چشم که نخستی است و نقشه کرد و کار است. چنین بخور. چنین بنوش. چنین بخواب. چنین باش و چنین بزی.
گفت بر کوچه میرفت رسول عرب. بازی کودکان را دید. ایستاد به تماشا که اینان تصویرگران پدران و مادران خویشاند. هرجا و همه جا این الگوها هستند که نظمدهنده و شکلدهندهاند. حتا برای دگرکردن عمر و نفس باید دست به الگوها برد.
غرب دورهی روشننگری و روشنگری اگر الگوی پیشرفت و تلاش را پیش کشید در کنارش الگوی خیر اعلیی نهفته در تلاش فرد را هم پیش چشم آورد. یعنی نشان داد که چطور میشود از دل خودخواهی و تلاش برای خود- منفعتطلبی فردی- به خیر فراگیر رسید.
اما ما چه؟ صاحب دستان ما تا رسیدند پالان خر خود را نو کردند، فوقش دادند نامشان را بر کتیبهی فلان مسجد نوشتند. خب این یعنی بدو تا برسی و روی و ریا بورز و بر شانه ی دیگران بر فراز شو.
ملا محسن فیض کاشانی وقتی از کوچه میآمد دفتری، دستکی، چیزیش افتاد. به خانه که رسید. کسی را گفت که گمانم فلانجا افتاده برو تا بیاوریاش. طرف گفت: قربانت تا الان بردهاند. فیض گفت در شهر اسلامی مگر میشود کسی بدون اجازه چیزی از کسی را بردارد؟
آلی جان! چطور ما از این تصور و تصویرها به اینجا رسیدیم که بر آنجایمان هم قفل آهنی میزنیم که مبادا ناغافل یکی بتپاند. البته با اینهمه باز هی تپانده میشود در ما.
۹۳/۸/۱۶
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
هر چیز کوچکی از یک جایی آب میخورد. هر شکلی الگویی دارد. هر فرمی تباری دارد. هر دهان اپرا خوانی وارث هزاران دهان و حنجرهی هزار بار خون افتاده است تا این دهان امروز چنین صداها را در گلو بگرداند. الگو، به ترکی اورنک، یعنی آن چیز پیش چشم که نخستی است و نقشه کرد و کار است. چنین بخور. چنین بنوش. چنین بخواب. چنین باش و چنین بزی.
گفت بر کوچه میرفت رسول عرب. بازی کودکان را دید. ایستاد به تماشا که اینان تصویرگران پدران و مادران خویشاند. هرجا و همه جا این الگوها هستند که نظمدهنده و شکلدهندهاند. حتا برای دگرکردن عمر و نفس باید دست به الگوها برد.
غرب دورهی روشننگری و روشنگری اگر الگوی پیشرفت و تلاش را پیش کشید در کنارش الگوی خیر اعلیی نهفته در تلاش فرد را هم پیش چشم آورد. یعنی نشان داد که چطور میشود از دل خودخواهی و تلاش برای خود- منفعتطلبی فردی- به خیر فراگیر رسید.
اما ما چه؟ صاحب دستان ما تا رسیدند پالان خر خود را نو کردند، فوقش دادند نامشان را بر کتیبهی فلان مسجد نوشتند. خب این یعنی بدو تا برسی و روی و ریا بورز و بر شانه ی دیگران بر فراز شو.
ملا محسن فیض کاشانی وقتی از کوچه میآمد دفتری، دستکی، چیزیش افتاد. به خانه که رسید. کسی را گفت که گمانم فلانجا افتاده برو تا بیاوریاش. طرف گفت: قربانت تا الان بردهاند. فیض گفت در شهر اسلامی مگر میشود کسی بدون اجازه چیزی از کسی را بردارد؟
آلی جان! چطور ما از این تصور و تصویرها به اینجا رسیدیم که بر آنجایمان هم قفل آهنی میزنیم که مبادا ناغافل یکی بتپاند. البته با اینهمه باز هی تپانده میشود در ما.
۹۳/۸/۱۶
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
👍1
همینطور که سر در آوردهام رستم، رس دِ آم است همانطور که آژ د هاک یا آک است.
دانستهام کولبران با شلیک مستقیم میمیرند.
دانستهام در زندان اعتصاب غذا چهرهها را تغییر میدهد.
دانستهام در میانمار مسلمانان را میکشند بعد دسته جمعی آتش میزنند.
و یک زن چگونه زنی که تماشا میکنی؟ چگونه زنی که جایزهی صلح دارد.
داعش، بوکو حرام، القاعده، طالبان،
کتک خوردن دست فروشان توسط عوامل شهرداری، تجمعات، تحصنات،
ژنان خوب
حالا بههم پیام بدهیم:
سلام عشقم همه چیز خوب است.
دانستهام کولبران با شلیک مستقیم میمیرند.
دانستهام در زندان اعتصاب غذا چهرهها را تغییر میدهد.
دانستهام در میانمار مسلمانان را میکشند بعد دسته جمعی آتش میزنند.
و یک زن چگونه زنی که تماشا میکنی؟ چگونه زنی که جایزهی صلح دارد.
داعش، بوکو حرام، القاعده، طالبان،
کتک خوردن دست فروشان توسط عوامل شهرداری، تجمعات، تحصنات،
ژنان خوب
حالا بههم پیام بدهیم:
سلام عشقم همه چیز خوب است.
نامهی بیست و هشت
آلی جان
از کجا دیگر نوار در سر پر میشود و حفظ نمیکند آنچه میرود را و آدمی میافتد به مرور گذشته. از گذشتههای دور دور، دست میاندازد و دورترین کنجها را میکشد بیرون و نشخوار میکند.
از کجا آدمی ماهی سرگردانی میشود که به یاد نمیآورد موج تازه از سر گذشته را اما ریزترین سنگهای دورترین جویها را تازه و شفاف به خاطر میآورد.
سرگردان در عظمتی بزرگ، به سختی به یاد سپارنده و شدیدن در خطر خاطرات.
گویی هیچچیز دیگر سختی آن الماسگونگی عمر رفته را ندارد تا ببرد و خط بیندازد. عمر به دویدن میافتد. عاشق میشوی اما به یاد نمیماند. میخندی اما به یاد نمیماند. میگریی اما به یاد نمیماند.
این لحظه را در عمر آدمی چه مینامند؟ دوستی برایم فیلم کوتاهی فرستاده که اسمش هست «بیدار شو». دو پیرمرد بر نیمکتی در پارک نشستهاند و تماشای بیستسالگی میکنند تماشای خنده و شور بیستسالگی. یکی میزند بر شانه دیگری که اگر برمیگشتی عقب ... بیدار شو. من هر روز بیدار میشوم اما میبینم. هر نسلی به نوبت میرود به خواب. بیدار میشوم و میبینم نوبت خواب نسل من است و بیدارشدن انگار خطاست. تنها باید تماشا کرد. تماشای آن چشمهای روشن بیستسالگی.
۹۳/۸/۱۷
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
از کجا دیگر نوار در سر پر میشود و حفظ نمیکند آنچه میرود را و آدمی میافتد به مرور گذشته. از گذشتههای دور دور، دست میاندازد و دورترین کنجها را میکشد بیرون و نشخوار میکند.
از کجا آدمی ماهی سرگردانی میشود که به یاد نمیآورد موج تازه از سر گذشته را اما ریزترین سنگهای دورترین جویها را تازه و شفاف به خاطر میآورد.
سرگردان در عظمتی بزرگ، به سختی به یاد سپارنده و شدیدن در خطر خاطرات.
گویی هیچچیز دیگر سختی آن الماسگونگی عمر رفته را ندارد تا ببرد و خط بیندازد. عمر به دویدن میافتد. عاشق میشوی اما به یاد نمیماند. میخندی اما به یاد نمیماند. میگریی اما به یاد نمیماند.
این لحظه را در عمر آدمی چه مینامند؟ دوستی برایم فیلم کوتاهی فرستاده که اسمش هست «بیدار شو». دو پیرمرد بر نیمکتی در پارک نشستهاند و تماشای بیستسالگی میکنند تماشای خنده و شور بیستسالگی. یکی میزند بر شانه دیگری که اگر برمیگشتی عقب ... بیدار شو. من هر روز بیدار میشوم اما میبینم. هر نسلی به نوبت میرود به خواب. بیدار میشوم و میبینم نوبت خواب نسل من است و بیدارشدن انگار خطاست. تنها باید تماشا کرد. تماشای آن چشمهای روشن بیستسالگی.
۹۳/۸/۱۷
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
نه وبلاگ و نه فیسبوک، اینستاگرام که تقریبن هیچ برای من به اندازهی این کانال مواجههی اصیل نیاوردهاند. بعضی وقتها شرمنده میشوم که از گرفتاری پیامهاتان را دیر پاسخ میدهم. اما همین نسبتها و مواجهات است که میتواند ما را پیش ببرد و زنده نگه دارد. و سپاسگزارم از تکتکتان که میخوانید. میبینید. دقت میکنید و بینظر نیستید. با مهر و دوستی. فریاد ناصری
میلاد و من و حسین و آرش قابل شناختنیم.
به روزگار مدرسهی شعر ۶-۵ سال پیش. عکس از اینستاگرام سهند آقایی
@faryad_naseri
به روزگار مدرسهی شعر ۶-۵ سال پیش. عکس از اینستاگرام سهند آقایی
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
چهرههای روشنفکری
چهره را در اینجا من به عنوان، مدل، فیگور و ژست به کار بردهام بی آنکه که مثلن در فیگور و ژست ادا را دخیل بدانم. قصدم حرف از طور و چه طور بودن چهرههای روشنفکری در ایران است. آنقدر که خودم دقت کردهام.
تاریخ فارسی تازه را که نگاه کنی بالاخص در ایران؛ چهرههایی میبینی که همه داعیهی آوردن و داشتن فکر تازه دارند اما هر کدام در قشر و قومی دیگراند. هر چند در گام اول خیلی ارسطویی همهی اینان مشغول نوشتنند. و هنوز بین شعر و ناشعر و داستان و نه داستان و نمایش و سرایش جنگی نیست. امر نوشتن بر اینان غالب است و گونهای هم که غالب است بر این جهان نو آمده، نمایش است، بعد داستان و بعد شعر. یعنی جهان نو و تازه در فارسی با نمایش میآید و بعد با رومان به قول آخوندزاده. در حلقهی بعدی است که شعر ایستاده. درست که نگاه کنیم از آخوندزاده به این طرف داعیان قبل و بعد مشروطه دستی بر آتش نمایش داشتهاند حتا نوآوران شعر هم همه جد و جهدی در قالب و ساختمان نمایش و نمایش نویسی کردهاند.
پس طور اول از چهرههای روشنفکری ما به نمایش گره خورده است.
چهرهی بعدی هم، باز از دل حرفهای داعیان نخست و پیشا مشروطه برآمده، چهرهای که با تعلیم و تربیت و آموزش پیوند خورده است.
چهرهای دیگر داستان نویسی است که پیش از این ریشهاش را در حرفهای آخوندزاده دیدیم. شعر کمی از قرب افتاده بود. به خصوص قدمتش سبب میشد در فارسی سیمای کهنگی داشته باشد. تاختن آخوندزاده به قاآنی به یادآوردنیست. اینجا هنوز خبری از احیاگران و چهرهی التقاطی نو وکهن نیست. نوع و گونهای که اسدآبادی و لاهوری و بعدها شریعتی نمایندگانش بودند.
اما دو چرخش عجیب وعظیم میافتد یک اینکه شعر با تکانهها و تکهایی به مرکز نو آوری میرسد. به عبارتی دیگر دوباره به مسند مینشیند. دیگر اینکه آنهمه کوشش و جهد در راه نو کمکم رنگ میبازد و التقاطیان قدرت هدایت را به دست میگیرند. کمی منبر و کمی شعر و کمی شور. به جای نقد و انتقادی که آخوندزاده پی افکندهبود. به جای گونههای تازهای که فکرهای تازه میپروردند. به جای مدرسه که از میرزاحسن رشدیه تا صمدبهرنگی داستاننویس_معلم_مصلح را در خود داشت.
اگر دقت کنید. این چهره هنوز بر فارسی حاکم است. رسانهها تبلیغش میکنند. کمی آسمان و ریسمان، کمی حدیث و قرآن، غزلی هم از حضرت لسان الغیب. و این است دانا. دانا همین است.
باید این چهرهها را از قدرت برانداخت. و بر صندلی حد و حدود خودشان نشاند.
#فریاد_ناصری
@Hekmatkalame
چهره را در اینجا من به عنوان، مدل، فیگور و ژست به کار بردهام بی آنکه که مثلن در فیگور و ژست ادا را دخیل بدانم. قصدم حرف از طور و چه طور بودن چهرههای روشنفکری در ایران است. آنقدر که خودم دقت کردهام.
تاریخ فارسی تازه را که نگاه کنی بالاخص در ایران؛ چهرههایی میبینی که همه داعیهی آوردن و داشتن فکر تازه دارند اما هر کدام در قشر و قومی دیگراند. هر چند در گام اول خیلی ارسطویی همهی اینان مشغول نوشتنند. و هنوز بین شعر و ناشعر و داستان و نه داستان و نمایش و سرایش جنگی نیست. امر نوشتن بر اینان غالب است و گونهای هم که غالب است بر این جهان نو آمده، نمایش است، بعد داستان و بعد شعر. یعنی جهان نو و تازه در فارسی با نمایش میآید و بعد با رومان به قول آخوندزاده. در حلقهی بعدی است که شعر ایستاده. درست که نگاه کنیم از آخوندزاده به این طرف داعیان قبل و بعد مشروطه دستی بر آتش نمایش داشتهاند حتا نوآوران شعر هم همه جد و جهدی در قالب و ساختمان نمایش و نمایش نویسی کردهاند.
پس طور اول از چهرههای روشنفکری ما به نمایش گره خورده است.
چهرهی بعدی هم، باز از دل حرفهای داعیان نخست و پیشا مشروطه برآمده، چهرهای که با تعلیم و تربیت و آموزش پیوند خورده است.
چهرهای دیگر داستان نویسی است که پیش از این ریشهاش را در حرفهای آخوندزاده دیدیم. شعر کمی از قرب افتاده بود. به خصوص قدمتش سبب میشد در فارسی سیمای کهنگی داشته باشد. تاختن آخوندزاده به قاآنی به یادآوردنیست. اینجا هنوز خبری از احیاگران و چهرهی التقاطی نو وکهن نیست. نوع و گونهای که اسدآبادی و لاهوری و بعدها شریعتی نمایندگانش بودند.
اما دو چرخش عجیب وعظیم میافتد یک اینکه شعر با تکانهها و تکهایی به مرکز نو آوری میرسد. به عبارتی دیگر دوباره به مسند مینشیند. دیگر اینکه آنهمه کوشش و جهد در راه نو کمکم رنگ میبازد و التقاطیان قدرت هدایت را به دست میگیرند. کمی منبر و کمی شعر و کمی شور. به جای نقد و انتقادی که آخوندزاده پی افکندهبود. به جای گونههای تازهای که فکرهای تازه میپروردند. به جای مدرسه که از میرزاحسن رشدیه تا صمدبهرنگی داستاننویس_معلم_مصلح را در خود داشت.
اگر دقت کنید. این چهره هنوز بر فارسی حاکم است. رسانهها تبلیغش میکنند. کمی آسمان و ریسمان، کمی حدیث و قرآن، غزلی هم از حضرت لسان الغیب. و این است دانا. دانا همین است.
باید این چهرهها را از قدرت برانداخت. و بر صندلی حد و حدود خودشان نشاند.
#فریاد_ناصری
@Hekmatkalame
مرد من
زیبا شیرازی
دیروزمان را خبرها تلخ کردند. امروز کمی دلی شاد کنیم
@faryad_naseri
@faryad_naseri
نامهی بیست و نه
آلی جان
من اینجا تبعیدیام یا به قولی راندهشده و فراری چرا که تبعیدی ارج و قرب دارد. خانهی تبعیدی خانه نیست خوابگاه است. تبعیدی نمیخوابد کابوسهایش را در شب ادامه میدهد. وقتی رفته بودم دنبال کار، شرکت پشتیبان کارتخوانها، طرف پرسید: قبلن کجا بودهای؟ تحصیلاتت؟ گفتم قبلن هفت سال معلم بودهام و بعد هم... الان دانشجوی ارشدم. نگاهم کرد و گفت:روزگار است دیگر، اینجا خیلی داریم که زمانی برای خودشان کسی بودند. از آنجا آمدم بیرون و دیگر برنگشتم اما مدام یاد افغانهایی افتادم که زمانی برای خودشان کسی بودهاند و حالا اینجایند به شکل رانده شده، فراری، تبعیدی و شاید حتا دنبال رویاهایشان. یاد قهرمانان خودمان افتادم که در دبی باربری و در قزوین دستفروشی میکنند. یاد کشوری افتادم که خاکش کاری میکند که قهرمانش چاقو بکشد و آدم بکشد و بعد در زندان خودکشی بکند.
آلی! این را هم یادت باشد. در نگاه خیره فراموشی نیست. تنها تلنبار یادهاست که یاد گرفته چطور ساکت باشد.
۹۳/۸/۲۷
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
من اینجا تبعیدیام یا به قولی راندهشده و فراری چرا که تبعیدی ارج و قرب دارد. خانهی تبعیدی خانه نیست خوابگاه است. تبعیدی نمیخوابد کابوسهایش را در شب ادامه میدهد. وقتی رفته بودم دنبال کار، شرکت پشتیبان کارتخوانها، طرف پرسید: قبلن کجا بودهای؟ تحصیلاتت؟ گفتم قبلن هفت سال معلم بودهام و بعد هم... الان دانشجوی ارشدم. نگاهم کرد و گفت:روزگار است دیگر، اینجا خیلی داریم که زمانی برای خودشان کسی بودند. از آنجا آمدم بیرون و دیگر برنگشتم اما مدام یاد افغانهایی افتادم که زمانی برای خودشان کسی بودهاند و حالا اینجایند به شکل رانده شده، فراری، تبعیدی و شاید حتا دنبال رویاهایشان. یاد قهرمانان خودمان افتادم که در دبی باربری و در قزوین دستفروشی میکنند. یاد کشوری افتادم که خاکش کاری میکند که قهرمانش چاقو بکشد و آدم بکشد و بعد در زندان خودکشی بکند.
آلی! این را هم یادت باشد. در نگاه خیره فراموشی نیست. تنها تلنبار یادهاست که یاد گرفته چطور ساکت باشد.
۹۳/۸/۲۷
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
#کتاب_خواستن
#نشر_حکمت_کلمه
کتابی برای خواندن، کتابی برای دیدن. کتابی در بطن و حاشیهی زندگی کوهن که تلالؤ خاصی دارد.
@faryad_ naseri
#نشر_حکمت_کلمه
کتابی برای خواندن، کتابی برای دیدن. کتابی در بطن و حاشیهی زندگی کوهن که تلالؤ خاصی دارد.
@faryad_ naseri
نامهی سیام
آلی جان
چنان فارسی بیشأن شده است که هر که به فارسی فکر میکند و مینویسد حالا دست چندم محسوب میشود. در این دست چندم بودن بخشی از حقیقت هست اما بخش دیگرش گویی انتقامی تاریخیست. انتقام آنهایی که خود توان زایایی و زایش نداشتهاند و حالا افتادهاند به جان زایای زبان فارسی؛ شعر را میگویم. این پیکان تیز فارسی که حالا از هر طرف مورد بیمهری است. از طرف ناشاعران در کار شعر، از طرف داستاننویسان، مترجمان، روزنامهنگاران، ناشران همه و همه. میبینی یک شعر خوب نادیده مانده آنوقت آقا یا خانم مترجمی نوشته:هاپچي.
بعد زیر همین هاپچی نام لاتین کتاب. چندمین ویراست و چندمین چاپ و کدام کشور و کدام دانشگاه و معنای هاپچی در لغتنامههای گوناگون را ردیف کرده و چه غوغاها به پاشده است. مدام دارم زهر حرفم را میگیرم تا حرفم منصفانه دیده شود. وگرنه در سرم چنان غضبی از اوضاع پا گرفته که دست به نوشتن را آتش میزند.
آلی جان! خیلی واضح بگویم این چهرههای دست چندم دنبال رهبری ادبیاند. اما اگر نوشتن رهبری داشته باشد آن رهبر چیزی به جز شعر و شاعر نیست.
۹۳/۹/۵
#فریاد_ناصری ------باز نشر نامههای آلی
@faryad_naseri
آلی جان
چنان فارسی بیشأن شده است که هر که به فارسی فکر میکند و مینویسد حالا دست چندم محسوب میشود. در این دست چندم بودن بخشی از حقیقت هست اما بخش دیگرش گویی انتقامی تاریخیست. انتقام آنهایی که خود توان زایایی و زایش نداشتهاند و حالا افتادهاند به جان زایای زبان فارسی؛ شعر را میگویم. این پیکان تیز فارسی که حالا از هر طرف مورد بیمهری است. از طرف ناشاعران در کار شعر، از طرف داستاننویسان، مترجمان، روزنامهنگاران، ناشران همه و همه. میبینی یک شعر خوب نادیده مانده آنوقت آقا یا خانم مترجمی نوشته:هاپچي.
بعد زیر همین هاپچی نام لاتین کتاب. چندمین ویراست و چندمین چاپ و کدام کشور و کدام دانشگاه و معنای هاپچی در لغتنامههای گوناگون را ردیف کرده و چه غوغاها به پاشده است. مدام دارم زهر حرفم را میگیرم تا حرفم منصفانه دیده شود. وگرنه در سرم چنان غضبی از اوضاع پا گرفته که دست به نوشتن را آتش میزند.
آلی جان! خیلی واضح بگویم این چهرههای دست چندم دنبال رهبری ادبیاند. اما اگر نوشتن رهبری داشته باشد آن رهبر چیزی به جز شعر و شاعر نیست.
۹۳/۹/۵
#فریاد_ناصری ------باز نشر نامههای آلی
@faryad_naseri
اخبار فلسفه:
در سال جاری دو ترجمه از این کتاب منتشر شده است؛ ترجمه هادی حاجی بیگلو از سوی نشر شب خیز و ترجمه صالح نجفی از سوی نشر مرکز.
تکرار کتابی است که کیرکگور در سال 1843 و با نام مستعار کنستانتین کنستانتیوس چاپ کرد. کنستانتین به تحقیق در این باره میپردازد که آیا تکرار ممکن است یا نه و کتاب شامل تمام آزمونهایی میشود که او بدانها دست میزند تا این معنی برای او روشن شود. آزمایشهای او در ضمن به بیماری بینام پیوند میخورد که تحت عنوان «مرد جوان» بدو اشاره میشود. مرد جوان از دختر محبوبش درخواست ازدواج کرده است اما یکباره احساس میکند باید نامزدی را به هم بزند چرا که نظرش عوض شده است. تضاد و تعارضی هست میان دو شکل از صادق بودن: وفادار بودن به نامزدش و صادق بودن در مورد احساسهای جدیدش. از قضا این وضعیت به روشنی آینهای است در برابر تجربه شخصی کیرکگور و رابطهاش با رگینه اولسن. همین شباهت وضعیت مرد جوان به وضعیت خود کیرکگور است که نشان میدهد کنستانتیوس و مرد جوان به احتمال زیاد دو شخص جدا نیستند و ما با نوعی تحلیل حیات باطن روبهروییم که در آن، یک فرد همزمان نقش بیمار و روانکاو را بازی میکند. تکرار از مرد جوانی حرف میزند که میخواهد از مرحله زیباشناختی به مرحله دینی برسد، اما در این کار شکست میخورد و صرفاً خودِ قدیمیاش را از نو میآغازد، برخلاف ایوب در کتاب مقدس که سرآخر توانست به تکرار حقیقی نایل شود و هر آنچه را از دست داده بود از نو به چنگ آورد.
@faryad_naseri
در سال جاری دو ترجمه از این کتاب منتشر شده است؛ ترجمه هادی حاجی بیگلو از سوی نشر شب خیز و ترجمه صالح نجفی از سوی نشر مرکز.
تکرار کتابی است که کیرکگور در سال 1843 و با نام مستعار کنستانتین کنستانتیوس چاپ کرد. کنستانتین به تحقیق در این باره میپردازد که آیا تکرار ممکن است یا نه و کتاب شامل تمام آزمونهایی میشود که او بدانها دست میزند تا این معنی برای او روشن شود. آزمایشهای او در ضمن به بیماری بینام پیوند میخورد که تحت عنوان «مرد جوان» بدو اشاره میشود. مرد جوان از دختر محبوبش درخواست ازدواج کرده است اما یکباره احساس میکند باید نامزدی را به هم بزند چرا که نظرش عوض شده است. تضاد و تعارضی هست میان دو شکل از صادق بودن: وفادار بودن به نامزدش و صادق بودن در مورد احساسهای جدیدش. از قضا این وضعیت به روشنی آینهای است در برابر تجربه شخصی کیرکگور و رابطهاش با رگینه اولسن. همین شباهت وضعیت مرد جوان به وضعیت خود کیرکگور است که نشان میدهد کنستانتیوس و مرد جوان به احتمال زیاد دو شخص جدا نیستند و ما با نوعی تحلیل حیات باطن روبهروییم که در آن، یک فرد همزمان نقش بیمار و روانکاو را بازی میکند. تکرار از مرد جوانی حرف میزند که میخواهد از مرحله زیباشناختی به مرحله دینی برسد، اما در این کار شکست میخورد و صرفاً خودِ قدیمیاش را از نو میآغازد، برخلاف ایوب در کتاب مقدس که سرآخر توانست به تکرار حقیقی نایل شود و هر آنچه را از دست داده بود از نو به چنگ آورد.
@faryad_naseri
4_5776260572467167586.pdf
3.4 MB
عفافنامه
سرودهی امیری فیروز کوهی
با مقدمهی احمد کسروی
این عنوان و نامها به خصوص نام کسروی تصوری میسازد که در این کتاب و مقدمهاش خلافش برایتان ثابت خواهد شد.
@faryad_naseri
سرودهی امیری فیروز کوهی
با مقدمهی احمد کسروی
این عنوان و نامها به خصوص نام کسروی تصوری میسازد که در این کتاب و مقدمهاش خلافش برایتان ثابت خواهد شد.
@faryad_naseri
نکند میل سینما هرگز... نرود در تئاترها هرگز...
«سید کریم امیری فیروزکوهی» متخلص به «امیر»، غزل سرا و قصیده سرای معاصر است که علاوه بر دیوان اشعار، حکایتهایی هم از اختلافاتش با شاعر همعصر خود یعنی «شهریار» از او به یادگار مانده.
استاد کتابی هم دارند به نام «عفاف نامه» که سال 1313 در «مطبعه مهر» چاپ شده و آن را به «تنها یادگار اساتید سخن آقای وحید دستگردی» تقدیم کرده اند. این مثنوی در ضرورت و اهمیت حجاب زنان سروده شده و مقدمه ای هم دارد از «احمد کسروی» که هنوز یازده سالی مانده بوده تا به دست «فدائیان اسلام» به قتل برسد. مقدمه ای در تعریف و تمجید از اشعار و نظرات شاعر.
حالا با اینها کار ندارم و جالب برایم اواخر این مثنوی است که از میان همه تحفه های فرنگ که ایرانی مستفرنگ با خود به ایران آورد، استاد سه تا را ظاهرا بدتر از همه می داند و می گوید: «وآنچه از نیک و بد به مغرب دید/ هرچه جز علم و فضل بود گزید»
در ادامه بخوانید نظر استاد را درباره این سه تحفه و این را هم داشته باشید که مرحوم امیری فیروزکوهی پدربزرگ مادری «علی مصفا»، بازیگر و فیلمساز خوب سینما هستند...
نقل از کانال کتابنما
@faryad_naseri
«سید کریم امیری فیروزکوهی» متخلص به «امیر»، غزل سرا و قصیده سرای معاصر است که علاوه بر دیوان اشعار، حکایتهایی هم از اختلافاتش با شاعر همعصر خود یعنی «شهریار» از او به یادگار مانده.
استاد کتابی هم دارند به نام «عفاف نامه» که سال 1313 در «مطبعه مهر» چاپ شده و آن را به «تنها یادگار اساتید سخن آقای وحید دستگردی» تقدیم کرده اند. این مثنوی در ضرورت و اهمیت حجاب زنان سروده شده و مقدمه ای هم دارد از «احمد کسروی» که هنوز یازده سالی مانده بوده تا به دست «فدائیان اسلام» به قتل برسد. مقدمه ای در تعریف و تمجید از اشعار و نظرات شاعر.
حالا با اینها کار ندارم و جالب برایم اواخر این مثنوی است که از میان همه تحفه های فرنگ که ایرانی مستفرنگ با خود به ایران آورد، استاد سه تا را ظاهرا بدتر از همه می داند و می گوید: «وآنچه از نیک و بد به مغرب دید/ هرچه جز علم و فضل بود گزید»
در ادامه بخوانید نظر استاد را درباره این سه تحفه و این را هم داشته باشید که مرحوم امیری فیروزکوهی پدربزرگ مادری «علی مصفا»، بازیگر و فیلمساز خوب سینما هستند...
نقل از کانال کتابنما
@faryad_naseri
نامهی سی و یکام
اینهمه راه آمدی با من حالا کمی برقص:
برادرم آلی
وقتی شناختمت
قوچهای جوان در استخوانهایت
تازه سر به سنگها میساییدند
نامت، برادر صبورم
که حکمت است در آواش
حکمت است
که خندیدهای با من طوری
طوری که خنده به چهره حالتی پیامبرانه میدهد
آلی
خنده به ما گفت
فرشته میتواند باشد حتا خدا
خنده الاهیات چهرهی ماست که بیوجودترین چیزها را هم معنی میکند
شعری در فارسی
که من هیچوقت نتوانستهام معنیاش کنم
و ما که بارها
غلطیدهایم بر سنگها و
برخاستهایم دوباره همچون دعایی مستجاب شده
که خنده ما را از مردن در جنگهای کوچک نجات داده آلی
بله که ما هم
کمر خم کردهایم
اما تنها به خنده و
برخاستهایم دوباره آلی
وقتی شناختمت
چوپانی در استخوانهایت
به سرشاخ شدن قوچهای جوان میخندید
و به یاد میآورم آن روز را آلی
که تو از زخمها گفتی و ما خندیدیم
و خرداد بود
خندیدیم طوری که لابد حکمت است
و اوین در نقشه جای خوش آب و هوایی بود آلی!
۹۳/۲/۱
باشد برای علی، بهنام و سمیرا و فریبا
#فریاد_ناصری ---------باز نشر نامههای آلی
@faryad_nasri
اینهمه راه آمدی با من حالا کمی برقص:
برادرم آلی
وقتی شناختمت
قوچهای جوان در استخوانهایت
تازه سر به سنگها میساییدند
نامت، برادر صبورم
که حکمت است در آواش
حکمت است
که خندیدهای با من طوری
طوری که خنده به چهره حالتی پیامبرانه میدهد
آلی
خنده به ما گفت
فرشته میتواند باشد حتا خدا
خنده الاهیات چهرهی ماست که بیوجودترین چیزها را هم معنی میکند
شعری در فارسی
که من هیچوقت نتوانستهام معنیاش کنم
و ما که بارها
غلطیدهایم بر سنگها و
برخاستهایم دوباره همچون دعایی مستجاب شده
که خنده ما را از مردن در جنگهای کوچک نجات داده آلی
بله که ما هم
کمر خم کردهایم
اما تنها به خنده و
برخاستهایم دوباره آلی
وقتی شناختمت
چوپانی در استخوانهایت
به سرشاخ شدن قوچهای جوان میخندید
و به یاد میآورم آن روز را آلی
که تو از زخمها گفتی و ما خندیدیم
و خرداد بود
خندیدیم طوری که لابد حکمت است
و اوین در نقشه جای خوش آب و هوایی بود آلی!
۹۳/۲/۱
باشد برای علی، بهنام و سمیرا و فریبا
#فریاد_ناصری ---------باز نشر نامههای آلی
@faryad_nasri
این دوستان سیزده سال پیش اولین شاگردان اولین روزهای تدریس من بودند. حالا هر کدامشان مرد راهی شدهاند.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
نامهی سی و دوم
آلی جان
میدانی که با حافظه، بازیابی و بازجویی و بازگشت درگیرم. به یادآوردن درگذشته، بازیابی و بازجویی آنچه رها کردهای و پشت سر گذاشتهای. بازگشت به کلاف بی سر و تهی که تو را بافته. اما هیچوقت گذشته همانجا نیست که بوده و هر آنچه که رهایش کردهایم. و آنکه بازمیگردد هجرتی داشته. هجرت. اولین هاجری که روایت شده کیست، اولین آدر و آذری که رفت تا بگوید این که هست را نمیخواهم. این را نمیخواهم و رفتناش را اعتراض کرد، که بود؟
حالا اینها را داشته باش. چند وقت پیش رمان ابنالوقت یوسف انصاری را خواندم. کو نمایشگاه؟ هی مانده بود. این رمان، رمان حافظه است و هجرت و بازیابی. هاجر شدن و نخواستن آنچه هست بعد باز گشتن و جستن درگذشته اما گذشته نایستاده، رفته است. حتا آنجا که حال را روایت میکند. هنوز درنیافته است حال را. راوی ابنالوقت آدر و آذر و هاجر و دیگری است. با جنون در زیر، با ناخودآگاهی که روزی تکههاییش عیان خواهد شد ربطهایی دارد اما دیر میگیرد. دیر مییابد.
خانه، خانواده، پدر، مادر، برادر، عشق، سرزمین این چیزهای ساختگی که بن ما میشوند و از دست رفتنشان کلهپا شدن ماست. بعد ما تکه تکه میجوییم کنار هم میگذاریم این بود؟ نه این تکه اینجا نبود آنجا بود؟ ها این بود! نه این هم نه. کولاژ. کولاژهای روایت. به هم چسباندن چیزها در سر.
حافظه کی احساس کرد دیگر نقشی ندارد در ما و از ما کوچید؟ چرا گذشتگان ما این همه در سر و سینهشان جا داشتند برای به خاطر سپردن. رمها، فلشها، مموریها اینها حافظه را هاجر کردهاند. دیگری کردهاند. اما نوشتن و کاغذ، به سینه نزدیک است. نزدیک است که تبریز نگاری و نوشتن از بابک و نوشتن از نامه و نوشتن از خانهای که نیست. عشقی که نیست. پدر و مادری که نیست و آتشی که میافتد بر آنچه نیست هاجر، انگار بر من و در من میرود. میخواهد بگوید برگرد و درست بیا. اما کجا برگردد رفته؟ خانهای نیست. آنچه که باید به آن برگشتی نمانده. راوی همیشه سرگردان و در سفر. راوی همیشه در سر. راویی که مدام باید تکهها را به هزار شکل کنار هم بچیند. اینطور بود؟ نه! ها اینطور بود!
آلی این رمان با ذهن و زبان ترکی همخون است. برای همین با سمفونی مردگان معروفی نسبت دارد... ول کن. دارم چه مینویسم؟ من هم هاجرم آلی همان تبعیدی همان که یک روز رفت، رفتاندنش. مرا رفتاندن. من تکه تکه زندگیام را با نشانههاش برداشتم و رفتم. رفتم و هر روز تکهها را چیدم کنار هم. این بود؟ نه. ها آن بود. بعد صاحب هزار روایت از زندگی شدم. من هزار بار زندگی کردهام. آن پرنده هزار بار از آتش برآمده منم. ادامهی «راویت شفق» از همدان منم. اگر میماند شاید شفق این میشد که منم. سرخی شام. روزی که میرود که در روایتها و تعریفها بماند. من آن سرخی پاشیده بر آسمانم آلی که هر روز به شکلی و رنگی تکرار میشوم.
حافظه قیامت است. ما خوانده میشویم. تمام منافذ و شیارهای تن ما خوانده میشود. لبهایمان. تک تک سلولهامان. حافظه قیامت است آلی. قیامت.
۱۳/۹/ ۹۳
@faryad_naseri
#فریاد_ناصری ----باز نشر نامههای آلی
آلی جان
میدانی که با حافظه، بازیابی و بازجویی و بازگشت درگیرم. به یادآوردن درگذشته، بازیابی و بازجویی آنچه رها کردهای و پشت سر گذاشتهای. بازگشت به کلاف بی سر و تهی که تو را بافته. اما هیچوقت گذشته همانجا نیست که بوده و هر آنچه که رهایش کردهایم. و آنکه بازمیگردد هجرتی داشته. هجرت. اولین هاجری که روایت شده کیست، اولین آدر و آذری که رفت تا بگوید این که هست را نمیخواهم. این را نمیخواهم و رفتناش را اعتراض کرد، که بود؟
حالا اینها را داشته باش. چند وقت پیش رمان ابنالوقت یوسف انصاری را خواندم. کو نمایشگاه؟ هی مانده بود. این رمان، رمان حافظه است و هجرت و بازیابی. هاجر شدن و نخواستن آنچه هست بعد باز گشتن و جستن درگذشته اما گذشته نایستاده، رفته است. حتا آنجا که حال را روایت میکند. هنوز درنیافته است حال را. راوی ابنالوقت آدر و آذر و هاجر و دیگری است. با جنون در زیر، با ناخودآگاهی که روزی تکههاییش عیان خواهد شد ربطهایی دارد اما دیر میگیرد. دیر مییابد.
خانه، خانواده، پدر، مادر، برادر، عشق، سرزمین این چیزهای ساختگی که بن ما میشوند و از دست رفتنشان کلهپا شدن ماست. بعد ما تکه تکه میجوییم کنار هم میگذاریم این بود؟ نه این تکه اینجا نبود آنجا بود؟ ها این بود! نه این هم نه. کولاژ. کولاژهای روایت. به هم چسباندن چیزها در سر.
حافظه کی احساس کرد دیگر نقشی ندارد در ما و از ما کوچید؟ چرا گذشتگان ما این همه در سر و سینهشان جا داشتند برای به خاطر سپردن. رمها، فلشها، مموریها اینها حافظه را هاجر کردهاند. دیگری کردهاند. اما نوشتن و کاغذ، به سینه نزدیک است. نزدیک است که تبریز نگاری و نوشتن از بابک و نوشتن از نامه و نوشتن از خانهای که نیست. عشقی که نیست. پدر و مادری که نیست و آتشی که میافتد بر آنچه نیست هاجر، انگار بر من و در من میرود. میخواهد بگوید برگرد و درست بیا. اما کجا برگردد رفته؟ خانهای نیست. آنچه که باید به آن برگشتی نمانده. راوی همیشه سرگردان و در سفر. راوی همیشه در سر. راویی که مدام باید تکهها را به هزار شکل کنار هم بچیند. اینطور بود؟ نه! ها اینطور بود!
آلی این رمان با ذهن و زبان ترکی همخون است. برای همین با سمفونی مردگان معروفی نسبت دارد... ول کن. دارم چه مینویسم؟ من هم هاجرم آلی همان تبعیدی همان که یک روز رفت، رفتاندنش. مرا رفتاندن. من تکه تکه زندگیام را با نشانههاش برداشتم و رفتم. رفتم و هر روز تکهها را چیدم کنار هم. این بود؟ نه. ها آن بود. بعد صاحب هزار روایت از زندگی شدم. من هزار بار زندگی کردهام. آن پرنده هزار بار از آتش برآمده منم. ادامهی «راویت شفق» از همدان منم. اگر میماند شاید شفق این میشد که منم. سرخی شام. روزی که میرود که در روایتها و تعریفها بماند. من آن سرخی پاشیده بر آسمانم آلی که هر روز به شکلی و رنگی تکرار میشوم.
حافظه قیامت است. ما خوانده میشویم. تمام منافذ و شیارهای تن ما خوانده میشود. لبهایمان. تک تک سلولهامان. حافظه قیامت است آلی. قیامت.
۱۳/۹/ ۹۳
@faryad_naseri
#فریاد_ناصری ----باز نشر نامههای آلی