میلاد و من و حسین و آرش قابل شناختنیم.
به روزگار مدرسهی شعر ۶-۵ سال پیش. عکس از اینستاگرام سهند آقایی
@faryad_naseri
به روزگار مدرسهی شعر ۶-۵ سال پیش. عکس از اینستاگرام سهند آقایی
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
چهرههای روشنفکری
چهره را در اینجا من به عنوان، مدل، فیگور و ژست به کار بردهام بی آنکه که مثلن در فیگور و ژست ادا را دخیل بدانم. قصدم حرف از طور و چه طور بودن چهرههای روشنفکری در ایران است. آنقدر که خودم دقت کردهام.
تاریخ فارسی تازه را که نگاه کنی بالاخص در ایران؛ چهرههایی میبینی که همه داعیهی آوردن و داشتن فکر تازه دارند اما هر کدام در قشر و قومی دیگراند. هر چند در گام اول خیلی ارسطویی همهی اینان مشغول نوشتنند. و هنوز بین شعر و ناشعر و داستان و نه داستان و نمایش و سرایش جنگی نیست. امر نوشتن بر اینان غالب است و گونهای هم که غالب است بر این جهان نو آمده، نمایش است، بعد داستان و بعد شعر. یعنی جهان نو و تازه در فارسی با نمایش میآید و بعد با رومان به قول آخوندزاده. در حلقهی بعدی است که شعر ایستاده. درست که نگاه کنیم از آخوندزاده به این طرف داعیان قبل و بعد مشروطه دستی بر آتش نمایش داشتهاند حتا نوآوران شعر هم همه جد و جهدی در قالب و ساختمان نمایش و نمایش نویسی کردهاند.
پس طور اول از چهرههای روشنفکری ما به نمایش گره خورده است.
چهرهی بعدی هم، باز از دل حرفهای داعیان نخست و پیشا مشروطه برآمده، چهرهای که با تعلیم و تربیت و آموزش پیوند خورده است.
چهرهای دیگر داستان نویسی است که پیش از این ریشهاش را در حرفهای آخوندزاده دیدیم. شعر کمی از قرب افتاده بود. به خصوص قدمتش سبب میشد در فارسی سیمای کهنگی داشته باشد. تاختن آخوندزاده به قاآنی به یادآوردنیست. اینجا هنوز خبری از احیاگران و چهرهی التقاطی نو وکهن نیست. نوع و گونهای که اسدآبادی و لاهوری و بعدها شریعتی نمایندگانش بودند.
اما دو چرخش عجیب وعظیم میافتد یک اینکه شعر با تکانهها و تکهایی به مرکز نو آوری میرسد. به عبارتی دیگر دوباره به مسند مینشیند. دیگر اینکه آنهمه کوشش و جهد در راه نو کمکم رنگ میبازد و التقاطیان قدرت هدایت را به دست میگیرند. کمی منبر و کمی شعر و کمی شور. به جای نقد و انتقادی که آخوندزاده پی افکندهبود. به جای گونههای تازهای که فکرهای تازه میپروردند. به جای مدرسه که از میرزاحسن رشدیه تا صمدبهرنگی داستاننویس_معلم_مصلح را در خود داشت.
اگر دقت کنید. این چهره هنوز بر فارسی حاکم است. رسانهها تبلیغش میکنند. کمی آسمان و ریسمان، کمی حدیث و قرآن، غزلی هم از حضرت لسان الغیب. و این است دانا. دانا همین است.
باید این چهرهها را از قدرت برانداخت. و بر صندلی حد و حدود خودشان نشاند.
#فریاد_ناصری
@Hekmatkalame
چهره را در اینجا من به عنوان، مدل، فیگور و ژست به کار بردهام بی آنکه که مثلن در فیگور و ژست ادا را دخیل بدانم. قصدم حرف از طور و چه طور بودن چهرههای روشنفکری در ایران است. آنقدر که خودم دقت کردهام.
تاریخ فارسی تازه را که نگاه کنی بالاخص در ایران؛ چهرههایی میبینی که همه داعیهی آوردن و داشتن فکر تازه دارند اما هر کدام در قشر و قومی دیگراند. هر چند در گام اول خیلی ارسطویی همهی اینان مشغول نوشتنند. و هنوز بین شعر و ناشعر و داستان و نه داستان و نمایش و سرایش جنگی نیست. امر نوشتن بر اینان غالب است و گونهای هم که غالب است بر این جهان نو آمده، نمایش است، بعد داستان و بعد شعر. یعنی جهان نو و تازه در فارسی با نمایش میآید و بعد با رومان به قول آخوندزاده. در حلقهی بعدی است که شعر ایستاده. درست که نگاه کنیم از آخوندزاده به این طرف داعیان قبل و بعد مشروطه دستی بر آتش نمایش داشتهاند حتا نوآوران شعر هم همه جد و جهدی در قالب و ساختمان نمایش و نمایش نویسی کردهاند.
پس طور اول از چهرههای روشنفکری ما به نمایش گره خورده است.
چهرهی بعدی هم، باز از دل حرفهای داعیان نخست و پیشا مشروطه برآمده، چهرهای که با تعلیم و تربیت و آموزش پیوند خورده است.
چهرهای دیگر داستان نویسی است که پیش از این ریشهاش را در حرفهای آخوندزاده دیدیم. شعر کمی از قرب افتاده بود. به خصوص قدمتش سبب میشد در فارسی سیمای کهنگی داشته باشد. تاختن آخوندزاده به قاآنی به یادآوردنیست. اینجا هنوز خبری از احیاگران و چهرهی التقاطی نو وکهن نیست. نوع و گونهای که اسدآبادی و لاهوری و بعدها شریعتی نمایندگانش بودند.
اما دو چرخش عجیب وعظیم میافتد یک اینکه شعر با تکانهها و تکهایی به مرکز نو آوری میرسد. به عبارتی دیگر دوباره به مسند مینشیند. دیگر اینکه آنهمه کوشش و جهد در راه نو کمکم رنگ میبازد و التقاطیان قدرت هدایت را به دست میگیرند. کمی منبر و کمی شعر و کمی شور. به جای نقد و انتقادی که آخوندزاده پی افکندهبود. به جای گونههای تازهای که فکرهای تازه میپروردند. به جای مدرسه که از میرزاحسن رشدیه تا صمدبهرنگی داستاننویس_معلم_مصلح را در خود داشت.
اگر دقت کنید. این چهره هنوز بر فارسی حاکم است. رسانهها تبلیغش میکنند. کمی آسمان و ریسمان، کمی حدیث و قرآن، غزلی هم از حضرت لسان الغیب. و این است دانا. دانا همین است.
باید این چهرهها را از قدرت برانداخت. و بر صندلی حد و حدود خودشان نشاند.
#فریاد_ناصری
@Hekmatkalame
مرد من
زیبا شیرازی
دیروزمان را خبرها تلخ کردند. امروز کمی دلی شاد کنیم
@faryad_naseri
@faryad_naseri
نامهی بیست و نه
آلی جان
من اینجا تبعیدیام یا به قولی راندهشده و فراری چرا که تبعیدی ارج و قرب دارد. خانهی تبعیدی خانه نیست خوابگاه است. تبعیدی نمیخوابد کابوسهایش را در شب ادامه میدهد. وقتی رفته بودم دنبال کار، شرکت پشتیبان کارتخوانها، طرف پرسید: قبلن کجا بودهای؟ تحصیلاتت؟ گفتم قبلن هفت سال معلم بودهام و بعد هم... الان دانشجوی ارشدم. نگاهم کرد و گفت:روزگار است دیگر، اینجا خیلی داریم که زمانی برای خودشان کسی بودند. از آنجا آمدم بیرون و دیگر برنگشتم اما مدام یاد افغانهایی افتادم که زمانی برای خودشان کسی بودهاند و حالا اینجایند به شکل رانده شده، فراری، تبعیدی و شاید حتا دنبال رویاهایشان. یاد قهرمانان خودمان افتادم که در دبی باربری و در قزوین دستفروشی میکنند. یاد کشوری افتادم که خاکش کاری میکند که قهرمانش چاقو بکشد و آدم بکشد و بعد در زندان خودکشی بکند.
آلی! این را هم یادت باشد. در نگاه خیره فراموشی نیست. تنها تلنبار یادهاست که یاد گرفته چطور ساکت باشد.
۹۳/۸/۲۷
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
من اینجا تبعیدیام یا به قولی راندهشده و فراری چرا که تبعیدی ارج و قرب دارد. خانهی تبعیدی خانه نیست خوابگاه است. تبعیدی نمیخوابد کابوسهایش را در شب ادامه میدهد. وقتی رفته بودم دنبال کار، شرکت پشتیبان کارتخوانها، طرف پرسید: قبلن کجا بودهای؟ تحصیلاتت؟ گفتم قبلن هفت سال معلم بودهام و بعد هم... الان دانشجوی ارشدم. نگاهم کرد و گفت:روزگار است دیگر، اینجا خیلی داریم که زمانی برای خودشان کسی بودند. از آنجا آمدم بیرون و دیگر برنگشتم اما مدام یاد افغانهایی افتادم که زمانی برای خودشان کسی بودهاند و حالا اینجایند به شکل رانده شده، فراری، تبعیدی و شاید حتا دنبال رویاهایشان. یاد قهرمانان خودمان افتادم که در دبی باربری و در قزوین دستفروشی میکنند. یاد کشوری افتادم که خاکش کاری میکند که قهرمانش چاقو بکشد و آدم بکشد و بعد در زندان خودکشی بکند.
آلی! این را هم یادت باشد. در نگاه خیره فراموشی نیست. تنها تلنبار یادهاست که یاد گرفته چطور ساکت باشد.
۹۳/۸/۲۷
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
#کتاب_خواستن
#نشر_حکمت_کلمه
کتابی برای خواندن، کتابی برای دیدن. کتابی در بطن و حاشیهی زندگی کوهن که تلالؤ خاصی دارد.
@faryad_ naseri
#نشر_حکمت_کلمه
کتابی برای خواندن، کتابی برای دیدن. کتابی در بطن و حاشیهی زندگی کوهن که تلالؤ خاصی دارد.
@faryad_ naseri
نامهی سیام
آلی جان
چنان فارسی بیشأن شده است که هر که به فارسی فکر میکند و مینویسد حالا دست چندم محسوب میشود. در این دست چندم بودن بخشی از حقیقت هست اما بخش دیگرش گویی انتقامی تاریخیست. انتقام آنهایی که خود توان زایایی و زایش نداشتهاند و حالا افتادهاند به جان زایای زبان فارسی؛ شعر را میگویم. این پیکان تیز فارسی که حالا از هر طرف مورد بیمهری است. از طرف ناشاعران در کار شعر، از طرف داستاننویسان، مترجمان، روزنامهنگاران، ناشران همه و همه. میبینی یک شعر خوب نادیده مانده آنوقت آقا یا خانم مترجمی نوشته:هاپچي.
بعد زیر همین هاپچی نام لاتین کتاب. چندمین ویراست و چندمین چاپ و کدام کشور و کدام دانشگاه و معنای هاپچی در لغتنامههای گوناگون را ردیف کرده و چه غوغاها به پاشده است. مدام دارم زهر حرفم را میگیرم تا حرفم منصفانه دیده شود. وگرنه در سرم چنان غضبی از اوضاع پا گرفته که دست به نوشتن را آتش میزند.
آلی جان! خیلی واضح بگویم این چهرههای دست چندم دنبال رهبری ادبیاند. اما اگر نوشتن رهبری داشته باشد آن رهبر چیزی به جز شعر و شاعر نیست.
۹۳/۹/۵
#فریاد_ناصری ------باز نشر نامههای آلی
@faryad_naseri
آلی جان
چنان فارسی بیشأن شده است که هر که به فارسی فکر میکند و مینویسد حالا دست چندم محسوب میشود. در این دست چندم بودن بخشی از حقیقت هست اما بخش دیگرش گویی انتقامی تاریخیست. انتقام آنهایی که خود توان زایایی و زایش نداشتهاند و حالا افتادهاند به جان زایای زبان فارسی؛ شعر را میگویم. این پیکان تیز فارسی که حالا از هر طرف مورد بیمهری است. از طرف ناشاعران در کار شعر، از طرف داستاننویسان، مترجمان، روزنامهنگاران، ناشران همه و همه. میبینی یک شعر خوب نادیده مانده آنوقت آقا یا خانم مترجمی نوشته:هاپچي.
بعد زیر همین هاپچی نام لاتین کتاب. چندمین ویراست و چندمین چاپ و کدام کشور و کدام دانشگاه و معنای هاپچی در لغتنامههای گوناگون را ردیف کرده و چه غوغاها به پاشده است. مدام دارم زهر حرفم را میگیرم تا حرفم منصفانه دیده شود. وگرنه در سرم چنان غضبی از اوضاع پا گرفته که دست به نوشتن را آتش میزند.
آلی جان! خیلی واضح بگویم این چهرههای دست چندم دنبال رهبری ادبیاند. اما اگر نوشتن رهبری داشته باشد آن رهبر چیزی به جز شعر و شاعر نیست.
۹۳/۹/۵
#فریاد_ناصری ------باز نشر نامههای آلی
@faryad_naseri
اخبار فلسفه:
در سال جاری دو ترجمه از این کتاب منتشر شده است؛ ترجمه هادی حاجی بیگلو از سوی نشر شب خیز و ترجمه صالح نجفی از سوی نشر مرکز.
تکرار کتابی است که کیرکگور در سال 1843 و با نام مستعار کنستانتین کنستانتیوس چاپ کرد. کنستانتین به تحقیق در این باره میپردازد که آیا تکرار ممکن است یا نه و کتاب شامل تمام آزمونهایی میشود که او بدانها دست میزند تا این معنی برای او روشن شود. آزمایشهای او در ضمن به بیماری بینام پیوند میخورد که تحت عنوان «مرد جوان» بدو اشاره میشود. مرد جوان از دختر محبوبش درخواست ازدواج کرده است اما یکباره احساس میکند باید نامزدی را به هم بزند چرا که نظرش عوض شده است. تضاد و تعارضی هست میان دو شکل از صادق بودن: وفادار بودن به نامزدش و صادق بودن در مورد احساسهای جدیدش. از قضا این وضعیت به روشنی آینهای است در برابر تجربه شخصی کیرکگور و رابطهاش با رگینه اولسن. همین شباهت وضعیت مرد جوان به وضعیت خود کیرکگور است که نشان میدهد کنستانتیوس و مرد جوان به احتمال زیاد دو شخص جدا نیستند و ما با نوعی تحلیل حیات باطن روبهروییم که در آن، یک فرد همزمان نقش بیمار و روانکاو را بازی میکند. تکرار از مرد جوانی حرف میزند که میخواهد از مرحله زیباشناختی به مرحله دینی برسد، اما در این کار شکست میخورد و صرفاً خودِ قدیمیاش را از نو میآغازد، برخلاف ایوب در کتاب مقدس که سرآخر توانست به تکرار حقیقی نایل شود و هر آنچه را از دست داده بود از نو به چنگ آورد.
@faryad_naseri
در سال جاری دو ترجمه از این کتاب منتشر شده است؛ ترجمه هادی حاجی بیگلو از سوی نشر شب خیز و ترجمه صالح نجفی از سوی نشر مرکز.
تکرار کتابی است که کیرکگور در سال 1843 و با نام مستعار کنستانتین کنستانتیوس چاپ کرد. کنستانتین به تحقیق در این باره میپردازد که آیا تکرار ممکن است یا نه و کتاب شامل تمام آزمونهایی میشود که او بدانها دست میزند تا این معنی برای او روشن شود. آزمایشهای او در ضمن به بیماری بینام پیوند میخورد که تحت عنوان «مرد جوان» بدو اشاره میشود. مرد جوان از دختر محبوبش درخواست ازدواج کرده است اما یکباره احساس میکند باید نامزدی را به هم بزند چرا که نظرش عوض شده است. تضاد و تعارضی هست میان دو شکل از صادق بودن: وفادار بودن به نامزدش و صادق بودن در مورد احساسهای جدیدش. از قضا این وضعیت به روشنی آینهای است در برابر تجربه شخصی کیرکگور و رابطهاش با رگینه اولسن. همین شباهت وضعیت مرد جوان به وضعیت خود کیرکگور است که نشان میدهد کنستانتیوس و مرد جوان به احتمال زیاد دو شخص جدا نیستند و ما با نوعی تحلیل حیات باطن روبهروییم که در آن، یک فرد همزمان نقش بیمار و روانکاو را بازی میکند. تکرار از مرد جوانی حرف میزند که میخواهد از مرحله زیباشناختی به مرحله دینی برسد، اما در این کار شکست میخورد و صرفاً خودِ قدیمیاش را از نو میآغازد، برخلاف ایوب در کتاب مقدس که سرآخر توانست به تکرار حقیقی نایل شود و هر آنچه را از دست داده بود از نو به چنگ آورد.
@faryad_naseri
4_5776260572467167586.pdf
3.4 MB
عفافنامه
سرودهی امیری فیروز کوهی
با مقدمهی احمد کسروی
این عنوان و نامها به خصوص نام کسروی تصوری میسازد که در این کتاب و مقدمهاش خلافش برایتان ثابت خواهد شد.
@faryad_naseri
سرودهی امیری فیروز کوهی
با مقدمهی احمد کسروی
این عنوان و نامها به خصوص نام کسروی تصوری میسازد که در این کتاب و مقدمهاش خلافش برایتان ثابت خواهد شد.
@faryad_naseri
نکند میل سینما هرگز... نرود در تئاترها هرگز...
«سید کریم امیری فیروزکوهی» متخلص به «امیر»، غزل سرا و قصیده سرای معاصر است که علاوه بر دیوان اشعار، حکایتهایی هم از اختلافاتش با شاعر همعصر خود یعنی «شهریار» از او به یادگار مانده.
استاد کتابی هم دارند به نام «عفاف نامه» که سال 1313 در «مطبعه مهر» چاپ شده و آن را به «تنها یادگار اساتید سخن آقای وحید دستگردی» تقدیم کرده اند. این مثنوی در ضرورت و اهمیت حجاب زنان سروده شده و مقدمه ای هم دارد از «احمد کسروی» که هنوز یازده سالی مانده بوده تا به دست «فدائیان اسلام» به قتل برسد. مقدمه ای در تعریف و تمجید از اشعار و نظرات شاعر.
حالا با اینها کار ندارم و جالب برایم اواخر این مثنوی است که از میان همه تحفه های فرنگ که ایرانی مستفرنگ با خود به ایران آورد، استاد سه تا را ظاهرا بدتر از همه می داند و می گوید: «وآنچه از نیک و بد به مغرب دید/ هرچه جز علم و فضل بود گزید»
در ادامه بخوانید نظر استاد را درباره این سه تحفه و این را هم داشته باشید که مرحوم امیری فیروزکوهی پدربزرگ مادری «علی مصفا»، بازیگر و فیلمساز خوب سینما هستند...
نقل از کانال کتابنما
@faryad_naseri
«سید کریم امیری فیروزکوهی» متخلص به «امیر»، غزل سرا و قصیده سرای معاصر است که علاوه بر دیوان اشعار، حکایتهایی هم از اختلافاتش با شاعر همعصر خود یعنی «شهریار» از او به یادگار مانده.
استاد کتابی هم دارند به نام «عفاف نامه» که سال 1313 در «مطبعه مهر» چاپ شده و آن را به «تنها یادگار اساتید سخن آقای وحید دستگردی» تقدیم کرده اند. این مثنوی در ضرورت و اهمیت حجاب زنان سروده شده و مقدمه ای هم دارد از «احمد کسروی» که هنوز یازده سالی مانده بوده تا به دست «فدائیان اسلام» به قتل برسد. مقدمه ای در تعریف و تمجید از اشعار و نظرات شاعر.
حالا با اینها کار ندارم و جالب برایم اواخر این مثنوی است که از میان همه تحفه های فرنگ که ایرانی مستفرنگ با خود به ایران آورد، استاد سه تا را ظاهرا بدتر از همه می داند و می گوید: «وآنچه از نیک و بد به مغرب دید/ هرچه جز علم و فضل بود گزید»
در ادامه بخوانید نظر استاد را درباره این سه تحفه و این را هم داشته باشید که مرحوم امیری فیروزکوهی پدربزرگ مادری «علی مصفا»، بازیگر و فیلمساز خوب سینما هستند...
نقل از کانال کتابنما
@faryad_naseri
نامهی سی و یکام
اینهمه راه آمدی با من حالا کمی برقص:
برادرم آلی
وقتی شناختمت
قوچهای جوان در استخوانهایت
تازه سر به سنگها میساییدند
نامت، برادر صبورم
که حکمت است در آواش
حکمت است
که خندیدهای با من طوری
طوری که خنده به چهره حالتی پیامبرانه میدهد
آلی
خنده به ما گفت
فرشته میتواند باشد حتا خدا
خنده الاهیات چهرهی ماست که بیوجودترین چیزها را هم معنی میکند
شعری در فارسی
که من هیچوقت نتوانستهام معنیاش کنم
و ما که بارها
غلطیدهایم بر سنگها و
برخاستهایم دوباره همچون دعایی مستجاب شده
که خنده ما را از مردن در جنگهای کوچک نجات داده آلی
بله که ما هم
کمر خم کردهایم
اما تنها به خنده و
برخاستهایم دوباره آلی
وقتی شناختمت
چوپانی در استخوانهایت
به سرشاخ شدن قوچهای جوان میخندید
و به یاد میآورم آن روز را آلی
که تو از زخمها گفتی و ما خندیدیم
و خرداد بود
خندیدیم طوری که لابد حکمت است
و اوین در نقشه جای خوش آب و هوایی بود آلی!
۹۳/۲/۱
باشد برای علی، بهنام و سمیرا و فریبا
#فریاد_ناصری ---------باز نشر نامههای آلی
@faryad_nasri
اینهمه راه آمدی با من حالا کمی برقص:
برادرم آلی
وقتی شناختمت
قوچهای جوان در استخوانهایت
تازه سر به سنگها میساییدند
نامت، برادر صبورم
که حکمت است در آواش
حکمت است
که خندیدهای با من طوری
طوری که خنده به چهره حالتی پیامبرانه میدهد
آلی
خنده به ما گفت
فرشته میتواند باشد حتا خدا
خنده الاهیات چهرهی ماست که بیوجودترین چیزها را هم معنی میکند
شعری در فارسی
که من هیچوقت نتوانستهام معنیاش کنم
و ما که بارها
غلطیدهایم بر سنگها و
برخاستهایم دوباره همچون دعایی مستجاب شده
که خنده ما را از مردن در جنگهای کوچک نجات داده آلی
بله که ما هم
کمر خم کردهایم
اما تنها به خنده و
برخاستهایم دوباره آلی
وقتی شناختمت
چوپانی در استخوانهایت
به سرشاخ شدن قوچهای جوان میخندید
و به یاد میآورم آن روز را آلی
که تو از زخمها گفتی و ما خندیدیم
و خرداد بود
خندیدیم طوری که لابد حکمت است
و اوین در نقشه جای خوش آب و هوایی بود آلی!
۹۳/۲/۱
باشد برای علی، بهنام و سمیرا و فریبا
#فریاد_ناصری ---------باز نشر نامههای آلی
@faryad_nasri
این دوستان سیزده سال پیش اولین شاگردان اولین روزهای تدریس من بودند. حالا هر کدامشان مرد راهی شدهاند.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
نامهی سی و دوم
آلی جان
میدانی که با حافظه، بازیابی و بازجویی و بازگشت درگیرم. به یادآوردن درگذشته، بازیابی و بازجویی آنچه رها کردهای و پشت سر گذاشتهای. بازگشت به کلاف بی سر و تهی که تو را بافته. اما هیچوقت گذشته همانجا نیست که بوده و هر آنچه که رهایش کردهایم. و آنکه بازمیگردد هجرتی داشته. هجرت. اولین هاجری که روایت شده کیست، اولین آدر و آذری که رفت تا بگوید این که هست را نمیخواهم. این را نمیخواهم و رفتناش را اعتراض کرد، که بود؟
حالا اینها را داشته باش. چند وقت پیش رمان ابنالوقت یوسف انصاری را خواندم. کو نمایشگاه؟ هی مانده بود. این رمان، رمان حافظه است و هجرت و بازیابی. هاجر شدن و نخواستن آنچه هست بعد باز گشتن و جستن درگذشته اما گذشته نایستاده، رفته است. حتا آنجا که حال را روایت میکند. هنوز درنیافته است حال را. راوی ابنالوقت آدر و آذر و هاجر و دیگری است. با جنون در زیر، با ناخودآگاهی که روزی تکههاییش عیان خواهد شد ربطهایی دارد اما دیر میگیرد. دیر مییابد.
خانه، خانواده، پدر، مادر، برادر، عشق، سرزمین این چیزهای ساختگی که بن ما میشوند و از دست رفتنشان کلهپا شدن ماست. بعد ما تکه تکه میجوییم کنار هم میگذاریم این بود؟ نه این تکه اینجا نبود آنجا بود؟ ها این بود! نه این هم نه. کولاژ. کولاژهای روایت. به هم چسباندن چیزها در سر.
حافظه کی احساس کرد دیگر نقشی ندارد در ما و از ما کوچید؟ چرا گذشتگان ما این همه در سر و سینهشان جا داشتند برای به خاطر سپردن. رمها، فلشها، مموریها اینها حافظه را هاجر کردهاند. دیگری کردهاند. اما نوشتن و کاغذ، به سینه نزدیک است. نزدیک است که تبریز نگاری و نوشتن از بابک و نوشتن از نامه و نوشتن از خانهای که نیست. عشقی که نیست. پدر و مادری که نیست و آتشی که میافتد بر آنچه نیست هاجر، انگار بر من و در من میرود. میخواهد بگوید برگرد و درست بیا. اما کجا برگردد رفته؟ خانهای نیست. آنچه که باید به آن برگشتی نمانده. راوی همیشه سرگردان و در سفر. راوی همیشه در سر. راویی که مدام باید تکهها را به هزار شکل کنار هم بچیند. اینطور بود؟ نه! ها اینطور بود!
آلی این رمان با ذهن و زبان ترکی همخون است. برای همین با سمفونی مردگان معروفی نسبت دارد... ول کن. دارم چه مینویسم؟ من هم هاجرم آلی همان تبعیدی همان که یک روز رفت، رفتاندنش. مرا رفتاندن. من تکه تکه زندگیام را با نشانههاش برداشتم و رفتم. رفتم و هر روز تکهها را چیدم کنار هم. این بود؟ نه. ها آن بود. بعد صاحب هزار روایت از زندگی شدم. من هزار بار زندگی کردهام. آن پرنده هزار بار از آتش برآمده منم. ادامهی «راویت شفق» از همدان منم. اگر میماند شاید شفق این میشد که منم. سرخی شام. روزی که میرود که در روایتها و تعریفها بماند. من آن سرخی پاشیده بر آسمانم آلی که هر روز به شکلی و رنگی تکرار میشوم.
حافظه قیامت است. ما خوانده میشویم. تمام منافذ و شیارهای تن ما خوانده میشود. لبهایمان. تک تک سلولهامان. حافظه قیامت است آلی. قیامت.
۱۳/۹/ ۹۳
@faryad_naseri
#فریاد_ناصری ----باز نشر نامههای آلی
آلی جان
میدانی که با حافظه، بازیابی و بازجویی و بازگشت درگیرم. به یادآوردن درگذشته، بازیابی و بازجویی آنچه رها کردهای و پشت سر گذاشتهای. بازگشت به کلاف بی سر و تهی که تو را بافته. اما هیچوقت گذشته همانجا نیست که بوده و هر آنچه که رهایش کردهایم. و آنکه بازمیگردد هجرتی داشته. هجرت. اولین هاجری که روایت شده کیست، اولین آدر و آذری که رفت تا بگوید این که هست را نمیخواهم. این را نمیخواهم و رفتناش را اعتراض کرد، که بود؟
حالا اینها را داشته باش. چند وقت پیش رمان ابنالوقت یوسف انصاری را خواندم. کو نمایشگاه؟ هی مانده بود. این رمان، رمان حافظه است و هجرت و بازیابی. هاجر شدن و نخواستن آنچه هست بعد باز گشتن و جستن درگذشته اما گذشته نایستاده، رفته است. حتا آنجا که حال را روایت میکند. هنوز درنیافته است حال را. راوی ابنالوقت آدر و آذر و هاجر و دیگری است. با جنون در زیر، با ناخودآگاهی که روزی تکههاییش عیان خواهد شد ربطهایی دارد اما دیر میگیرد. دیر مییابد.
خانه، خانواده، پدر، مادر، برادر، عشق، سرزمین این چیزهای ساختگی که بن ما میشوند و از دست رفتنشان کلهپا شدن ماست. بعد ما تکه تکه میجوییم کنار هم میگذاریم این بود؟ نه این تکه اینجا نبود آنجا بود؟ ها این بود! نه این هم نه. کولاژ. کولاژهای روایت. به هم چسباندن چیزها در سر.
حافظه کی احساس کرد دیگر نقشی ندارد در ما و از ما کوچید؟ چرا گذشتگان ما این همه در سر و سینهشان جا داشتند برای به خاطر سپردن. رمها، فلشها، مموریها اینها حافظه را هاجر کردهاند. دیگری کردهاند. اما نوشتن و کاغذ، به سینه نزدیک است. نزدیک است که تبریز نگاری و نوشتن از بابک و نوشتن از نامه و نوشتن از خانهای که نیست. عشقی که نیست. پدر و مادری که نیست و آتشی که میافتد بر آنچه نیست هاجر، انگار بر من و در من میرود. میخواهد بگوید برگرد و درست بیا. اما کجا برگردد رفته؟ خانهای نیست. آنچه که باید به آن برگشتی نمانده. راوی همیشه سرگردان و در سفر. راوی همیشه در سر. راویی که مدام باید تکهها را به هزار شکل کنار هم بچیند. اینطور بود؟ نه! ها اینطور بود!
آلی این رمان با ذهن و زبان ترکی همخون است. برای همین با سمفونی مردگان معروفی نسبت دارد... ول کن. دارم چه مینویسم؟ من هم هاجرم آلی همان تبعیدی همان که یک روز رفت، رفتاندنش. مرا رفتاندن. من تکه تکه زندگیام را با نشانههاش برداشتم و رفتم. رفتم و هر روز تکهها را چیدم کنار هم. این بود؟ نه. ها آن بود. بعد صاحب هزار روایت از زندگی شدم. من هزار بار زندگی کردهام. آن پرنده هزار بار از آتش برآمده منم. ادامهی «راویت شفق» از همدان منم. اگر میماند شاید شفق این میشد که منم. سرخی شام. روزی که میرود که در روایتها و تعریفها بماند. من آن سرخی پاشیده بر آسمانم آلی که هر روز به شکلی و رنگی تکرار میشوم.
حافظه قیامت است. ما خوانده میشویم. تمام منافذ و شیارهای تن ما خوانده میشود. لبهایمان. تک تک سلولهامان. حافظه قیامت است آلی. قیامت.
۱۳/۹/ ۹۳
@faryad_naseri
#فریاد_ناصری ----باز نشر نامههای آلی
اجرای قطعه زیبای "همانند عاشقی دیوانه" به زبان شیرین ترکی توسط گروه آکاپلای بوغاز ایچی ترکیه
دومین کتاب احمد ابوالفتحی اولین رمان اوست. ابوالفتحی که پیش از این مجموعه داستان تجربی «پُلها» را منتشر کرده است، در رمان «سالِ سی» قصهی خاکگرفتهی چند نسل را روایت میکند.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
حق خوری و دزدی در مملکت گل و بلبل از در و دیوار میبارد.
به هر شکلی که میتوانند میچاپند. دانشگاه آزاد نااسلامی برای ثبت نام کوتاهترین فرصت را اعلام کرده و در اولین گام پول را مطالبه میکند.
پول که واریز شد همان لحظه اگر منصرف شوی پنجاه درصد پولت را برمیدارند. یکی نیست بگوید چرا؟
عزیزی کارشناسی ارشد پژوهش هنر دانشگاه آزاد علوم تحقیقات قبول شده است. پول را گرفتهاند برای کار نکرده پنجاه درصد پول را برمیدارند که انصراف بدهد.
به هر شکلی که میتوانند میچاپند. دانشگاه آزاد نااسلامی برای ثبت نام کوتاهترین فرصت را اعلام کرده و در اولین گام پول را مطالبه میکند.
پول که واریز شد همان لحظه اگر منصرف شوی پنجاه درصد پولت را برمیدارند. یکی نیست بگوید چرا؟
عزیزی کارشناسی ارشد پژوهش هنر دانشگاه آزاد علوم تحقیقات قبول شده است. پول را گرفتهاند برای کار نکرده پنجاه درصد پول را برمیدارند که انصراف بدهد.
نکتهای بر مطلب بالا:
شعری که به صفدر نسبت داده شده سروده ی ایشان نیست و خاص ترکهای همدان هم نیست و در بین تمام ترکها هم رواج دارد۰
در ایران علوی، بکتاشی نداریم۰ طریقت بکتاشی و علوی تنها در مستعمرات سابق عثمانی رواج دارد و خود این طریقت ها هم بامهاجرت دراویش ایرانی به ویژه از خراسان و آذربایجان به آسیای صغیر در آن سرزمین رواج پیدا کرده۰
ترکهای ایران که به طریقت های باطنی پیوستگی دارند،عموما یارسان هستند و بیشتر سرسپرده خاندان آتش بیگی۰
در همدان جمعیت ترکهای یارسان علیرغم کاهش شدید،نسبتا قابل توجه است۰
#کورش_رضا_پور
@faryad_naseri
شعری که به صفدر نسبت داده شده سروده ی ایشان نیست و خاص ترکهای همدان هم نیست و در بین تمام ترکها هم رواج دارد۰
در ایران علوی، بکتاشی نداریم۰ طریقت بکتاشی و علوی تنها در مستعمرات سابق عثمانی رواج دارد و خود این طریقت ها هم بامهاجرت دراویش ایرانی به ویژه از خراسان و آذربایجان به آسیای صغیر در آن سرزمین رواج پیدا کرده۰
ترکهای ایران که به طریقت های باطنی پیوستگی دارند،عموما یارسان هستند و بیشتر سرسپرده خاندان آتش بیگی۰
در همدان جمعیت ترکهای یارسان علیرغم کاهش شدید،نسبتا قابل توجه است۰
#کورش_رضا_پور
@faryad_naseri
دو روز تعطیلات را رفتیم باغ. همه چیز اینقدر خوب بود که نمیخواستم تمام شود. برگها در هوا با رنگهای سبز سیرشان معلق بودند. هوا سنگینی و لطافت خاصی داشت. دود آتش در آن میل بالا رفتن نداشت. میایستاد در هوا. هوایی که تعلیق و تعلق خاصی داشت به آن و در آن لحظات.
من حیاط را آب و جارو کردم. برگها را ریختم پای درختها. ته سیگارها را جمع کردم از لابهلای بوتهها.
امیر و ننی رقصیدند. ما خندیدیم. هوا ساکن بود.
برگشتیم. افتادیم به چرخ ساب روزگار.
دیروز عصر با حمدا رفتیم دشت. کدام دشت؟ کویر. از آنهمه باغ و درخت جز بوتههای خار چیزی نمانده
حالا فرزند آن باغبانان که باغ را رها کرده بودند تا بخشکد برگشتهاند. هر جا چهار تا نهال انداختهاند و تانکری آب به این امید که باغها و آبها برگردند.
امروز خوابیدیم تا من راه بیفتم. بیدار که شدیم مادر گفت آخ پام، باز پاییز شد. سالها چه تند میروند.
پدر رفته بود مغازه.
بلند شدم. رفتم زیر دوش و گریستم. گریستم که پدر خودش را تنها میکند. که مادر پیر میشود. که امیر تنها مانده، بچههای ننی قد میکشند. بچهی امیر قد میکشد. میگویم مانیار اینجا قلب من است. دست کوچکش را میزند به سینهاش و تکرار میکند: گلب منه. میگویم: تو توی قلب منی. تکرار میکند: گلب منی.
گریستم و خندهام گرفت. نگاه کردم به بند کاشیهای حمام تقریبن هم سن من هستند. بهحتم یکروز همینها هم میتوانند اشکم را در بیاورند.
آمدم بیرون. سر و تنم را خشک کردم. دمنوش مادر را خوردم و راه افتادم.
سه راهی نوژه نگاه کردم به دشتی که پشت پلکهایم سبز مانده است.
رفتم.
من حیاط را آب و جارو کردم. برگها را ریختم پای درختها. ته سیگارها را جمع کردم از لابهلای بوتهها.
امیر و ننی رقصیدند. ما خندیدیم. هوا ساکن بود.
برگشتیم. افتادیم به چرخ ساب روزگار.
دیروز عصر با حمدا رفتیم دشت. کدام دشت؟ کویر. از آنهمه باغ و درخت جز بوتههای خار چیزی نمانده
حالا فرزند آن باغبانان که باغ را رها کرده بودند تا بخشکد برگشتهاند. هر جا چهار تا نهال انداختهاند و تانکری آب به این امید که باغها و آبها برگردند.
امروز خوابیدیم تا من راه بیفتم. بیدار که شدیم مادر گفت آخ پام، باز پاییز شد. سالها چه تند میروند.
پدر رفته بود مغازه.
بلند شدم. رفتم زیر دوش و گریستم. گریستم که پدر خودش را تنها میکند. که مادر پیر میشود. که امیر تنها مانده، بچههای ننی قد میکشند. بچهی امیر قد میکشد. میگویم مانیار اینجا قلب من است. دست کوچکش را میزند به سینهاش و تکرار میکند: گلب منه. میگویم: تو توی قلب منی. تکرار میکند: گلب منی.
گریستم و خندهام گرفت. نگاه کردم به بند کاشیهای حمام تقریبن هم سن من هستند. بهحتم یکروز همینها هم میتوانند اشکم را در بیاورند.
آمدم بیرون. سر و تنم را خشک کردم. دمنوش مادر را خوردم و راه افتادم.
سه راهی نوژه نگاه کردم به دشتی که پشت پلکهایم سبز مانده است.
رفتم.