این دوستان سیزده سال پیش اولین شاگردان اولین روزهای تدریس من بودند. حالا هر کدامشان مرد راهی شدهاند.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
نامهی سی و دوم
آلی جان
میدانی که با حافظه، بازیابی و بازجویی و بازگشت درگیرم. به یادآوردن درگذشته، بازیابی و بازجویی آنچه رها کردهای و پشت سر گذاشتهای. بازگشت به کلاف بی سر و تهی که تو را بافته. اما هیچوقت گذشته همانجا نیست که بوده و هر آنچه که رهایش کردهایم. و آنکه بازمیگردد هجرتی داشته. هجرت. اولین هاجری که روایت شده کیست، اولین آدر و آذری که رفت تا بگوید این که هست را نمیخواهم. این را نمیخواهم و رفتناش را اعتراض کرد، که بود؟
حالا اینها را داشته باش. چند وقت پیش رمان ابنالوقت یوسف انصاری را خواندم. کو نمایشگاه؟ هی مانده بود. این رمان، رمان حافظه است و هجرت و بازیابی. هاجر شدن و نخواستن آنچه هست بعد باز گشتن و جستن درگذشته اما گذشته نایستاده، رفته است. حتا آنجا که حال را روایت میکند. هنوز درنیافته است حال را. راوی ابنالوقت آدر و آذر و هاجر و دیگری است. با جنون در زیر، با ناخودآگاهی که روزی تکههاییش عیان خواهد شد ربطهایی دارد اما دیر میگیرد. دیر مییابد.
خانه، خانواده، پدر، مادر، برادر، عشق، سرزمین این چیزهای ساختگی که بن ما میشوند و از دست رفتنشان کلهپا شدن ماست. بعد ما تکه تکه میجوییم کنار هم میگذاریم این بود؟ نه این تکه اینجا نبود آنجا بود؟ ها این بود! نه این هم نه. کولاژ. کولاژهای روایت. به هم چسباندن چیزها در سر.
حافظه کی احساس کرد دیگر نقشی ندارد در ما و از ما کوچید؟ چرا گذشتگان ما این همه در سر و سینهشان جا داشتند برای به خاطر سپردن. رمها، فلشها، مموریها اینها حافظه را هاجر کردهاند. دیگری کردهاند. اما نوشتن و کاغذ، به سینه نزدیک است. نزدیک است که تبریز نگاری و نوشتن از بابک و نوشتن از نامه و نوشتن از خانهای که نیست. عشقی که نیست. پدر و مادری که نیست و آتشی که میافتد بر آنچه نیست هاجر، انگار بر من و در من میرود. میخواهد بگوید برگرد و درست بیا. اما کجا برگردد رفته؟ خانهای نیست. آنچه که باید به آن برگشتی نمانده. راوی همیشه سرگردان و در سفر. راوی همیشه در سر. راویی که مدام باید تکهها را به هزار شکل کنار هم بچیند. اینطور بود؟ نه! ها اینطور بود!
آلی این رمان با ذهن و زبان ترکی همخون است. برای همین با سمفونی مردگان معروفی نسبت دارد... ول کن. دارم چه مینویسم؟ من هم هاجرم آلی همان تبعیدی همان که یک روز رفت، رفتاندنش. مرا رفتاندن. من تکه تکه زندگیام را با نشانههاش برداشتم و رفتم. رفتم و هر روز تکهها را چیدم کنار هم. این بود؟ نه. ها آن بود. بعد صاحب هزار روایت از زندگی شدم. من هزار بار زندگی کردهام. آن پرنده هزار بار از آتش برآمده منم. ادامهی «راویت شفق» از همدان منم. اگر میماند شاید شفق این میشد که منم. سرخی شام. روزی که میرود که در روایتها و تعریفها بماند. من آن سرخی پاشیده بر آسمانم آلی که هر روز به شکلی و رنگی تکرار میشوم.
حافظه قیامت است. ما خوانده میشویم. تمام منافذ و شیارهای تن ما خوانده میشود. لبهایمان. تک تک سلولهامان. حافظه قیامت است آلی. قیامت.
۱۳/۹/ ۹۳
@faryad_naseri
#فریاد_ناصری ----باز نشر نامههای آلی
آلی جان
میدانی که با حافظه، بازیابی و بازجویی و بازگشت درگیرم. به یادآوردن درگذشته، بازیابی و بازجویی آنچه رها کردهای و پشت سر گذاشتهای. بازگشت به کلاف بی سر و تهی که تو را بافته. اما هیچوقت گذشته همانجا نیست که بوده و هر آنچه که رهایش کردهایم. و آنکه بازمیگردد هجرتی داشته. هجرت. اولین هاجری که روایت شده کیست، اولین آدر و آذری که رفت تا بگوید این که هست را نمیخواهم. این را نمیخواهم و رفتناش را اعتراض کرد، که بود؟
حالا اینها را داشته باش. چند وقت پیش رمان ابنالوقت یوسف انصاری را خواندم. کو نمایشگاه؟ هی مانده بود. این رمان، رمان حافظه است و هجرت و بازیابی. هاجر شدن و نخواستن آنچه هست بعد باز گشتن و جستن درگذشته اما گذشته نایستاده، رفته است. حتا آنجا که حال را روایت میکند. هنوز درنیافته است حال را. راوی ابنالوقت آدر و آذر و هاجر و دیگری است. با جنون در زیر، با ناخودآگاهی که روزی تکههاییش عیان خواهد شد ربطهایی دارد اما دیر میگیرد. دیر مییابد.
خانه، خانواده، پدر، مادر، برادر، عشق، سرزمین این چیزهای ساختگی که بن ما میشوند و از دست رفتنشان کلهپا شدن ماست. بعد ما تکه تکه میجوییم کنار هم میگذاریم این بود؟ نه این تکه اینجا نبود آنجا بود؟ ها این بود! نه این هم نه. کولاژ. کولاژهای روایت. به هم چسباندن چیزها در سر.
حافظه کی احساس کرد دیگر نقشی ندارد در ما و از ما کوچید؟ چرا گذشتگان ما این همه در سر و سینهشان جا داشتند برای به خاطر سپردن. رمها، فلشها، مموریها اینها حافظه را هاجر کردهاند. دیگری کردهاند. اما نوشتن و کاغذ، به سینه نزدیک است. نزدیک است که تبریز نگاری و نوشتن از بابک و نوشتن از نامه و نوشتن از خانهای که نیست. عشقی که نیست. پدر و مادری که نیست و آتشی که میافتد بر آنچه نیست هاجر، انگار بر من و در من میرود. میخواهد بگوید برگرد و درست بیا. اما کجا برگردد رفته؟ خانهای نیست. آنچه که باید به آن برگشتی نمانده. راوی همیشه سرگردان و در سفر. راوی همیشه در سر. راویی که مدام باید تکهها را به هزار شکل کنار هم بچیند. اینطور بود؟ نه! ها اینطور بود!
آلی این رمان با ذهن و زبان ترکی همخون است. برای همین با سمفونی مردگان معروفی نسبت دارد... ول کن. دارم چه مینویسم؟ من هم هاجرم آلی همان تبعیدی همان که یک روز رفت، رفتاندنش. مرا رفتاندن. من تکه تکه زندگیام را با نشانههاش برداشتم و رفتم. رفتم و هر روز تکهها را چیدم کنار هم. این بود؟ نه. ها آن بود. بعد صاحب هزار روایت از زندگی شدم. من هزار بار زندگی کردهام. آن پرنده هزار بار از آتش برآمده منم. ادامهی «راویت شفق» از همدان منم. اگر میماند شاید شفق این میشد که منم. سرخی شام. روزی که میرود که در روایتها و تعریفها بماند. من آن سرخی پاشیده بر آسمانم آلی که هر روز به شکلی و رنگی تکرار میشوم.
حافظه قیامت است. ما خوانده میشویم. تمام منافذ و شیارهای تن ما خوانده میشود. لبهایمان. تک تک سلولهامان. حافظه قیامت است آلی. قیامت.
۱۳/۹/ ۹۳
@faryad_naseri
#فریاد_ناصری ----باز نشر نامههای آلی
اجرای قطعه زیبای "همانند عاشقی دیوانه" به زبان شیرین ترکی توسط گروه آکاپلای بوغاز ایچی ترکیه
دومین کتاب احمد ابوالفتحی اولین رمان اوست. ابوالفتحی که پیش از این مجموعه داستان تجربی «پُلها» را منتشر کرده است، در رمان «سالِ سی» قصهی خاکگرفتهی چند نسل را روایت میکند.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
حق خوری و دزدی در مملکت گل و بلبل از در و دیوار میبارد.
به هر شکلی که میتوانند میچاپند. دانشگاه آزاد نااسلامی برای ثبت نام کوتاهترین فرصت را اعلام کرده و در اولین گام پول را مطالبه میکند.
پول که واریز شد همان لحظه اگر منصرف شوی پنجاه درصد پولت را برمیدارند. یکی نیست بگوید چرا؟
عزیزی کارشناسی ارشد پژوهش هنر دانشگاه آزاد علوم تحقیقات قبول شده است. پول را گرفتهاند برای کار نکرده پنجاه درصد پول را برمیدارند که انصراف بدهد.
به هر شکلی که میتوانند میچاپند. دانشگاه آزاد نااسلامی برای ثبت نام کوتاهترین فرصت را اعلام کرده و در اولین گام پول را مطالبه میکند.
پول که واریز شد همان لحظه اگر منصرف شوی پنجاه درصد پولت را برمیدارند. یکی نیست بگوید چرا؟
عزیزی کارشناسی ارشد پژوهش هنر دانشگاه آزاد علوم تحقیقات قبول شده است. پول را گرفتهاند برای کار نکرده پنجاه درصد پول را برمیدارند که انصراف بدهد.
نکتهای بر مطلب بالا:
شعری که به صفدر نسبت داده شده سروده ی ایشان نیست و خاص ترکهای همدان هم نیست و در بین تمام ترکها هم رواج دارد۰
در ایران علوی، بکتاشی نداریم۰ طریقت بکتاشی و علوی تنها در مستعمرات سابق عثمانی رواج دارد و خود این طریقت ها هم بامهاجرت دراویش ایرانی به ویژه از خراسان و آذربایجان به آسیای صغیر در آن سرزمین رواج پیدا کرده۰
ترکهای ایران که به طریقت های باطنی پیوستگی دارند،عموما یارسان هستند و بیشتر سرسپرده خاندان آتش بیگی۰
در همدان جمعیت ترکهای یارسان علیرغم کاهش شدید،نسبتا قابل توجه است۰
#کورش_رضا_پور
@faryad_naseri
شعری که به صفدر نسبت داده شده سروده ی ایشان نیست و خاص ترکهای همدان هم نیست و در بین تمام ترکها هم رواج دارد۰
در ایران علوی، بکتاشی نداریم۰ طریقت بکتاشی و علوی تنها در مستعمرات سابق عثمانی رواج دارد و خود این طریقت ها هم بامهاجرت دراویش ایرانی به ویژه از خراسان و آذربایجان به آسیای صغیر در آن سرزمین رواج پیدا کرده۰
ترکهای ایران که به طریقت های باطنی پیوستگی دارند،عموما یارسان هستند و بیشتر سرسپرده خاندان آتش بیگی۰
در همدان جمعیت ترکهای یارسان علیرغم کاهش شدید،نسبتا قابل توجه است۰
#کورش_رضا_پور
@faryad_naseri
دو روز تعطیلات را رفتیم باغ. همه چیز اینقدر خوب بود که نمیخواستم تمام شود. برگها در هوا با رنگهای سبز سیرشان معلق بودند. هوا سنگینی و لطافت خاصی داشت. دود آتش در آن میل بالا رفتن نداشت. میایستاد در هوا. هوایی که تعلیق و تعلق خاصی داشت به آن و در آن لحظات.
من حیاط را آب و جارو کردم. برگها را ریختم پای درختها. ته سیگارها را جمع کردم از لابهلای بوتهها.
امیر و ننی رقصیدند. ما خندیدیم. هوا ساکن بود.
برگشتیم. افتادیم به چرخ ساب روزگار.
دیروز عصر با حمدا رفتیم دشت. کدام دشت؟ کویر. از آنهمه باغ و درخت جز بوتههای خار چیزی نمانده
حالا فرزند آن باغبانان که باغ را رها کرده بودند تا بخشکد برگشتهاند. هر جا چهار تا نهال انداختهاند و تانکری آب به این امید که باغها و آبها برگردند.
امروز خوابیدیم تا من راه بیفتم. بیدار که شدیم مادر گفت آخ پام، باز پاییز شد. سالها چه تند میروند.
پدر رفته بود مغازه.
بلند شدم. رفتم زیر دوش و گریستم. گریستم که پدر خودش را تنها میکند. که مادر پیر میشود. که امیر تنها مانده، بچههای ننی قد میکشند. بچهی امیر قد میکشد. میگویم مانیار اینجا قلب من است. دست کوچکش را میزند به سینهاش و تکرار میکند: گلب منه. میگویم: تو توی قلب منی. تکرار میکند: گلب منی.
گریستم و خندهام گرفت. نگاه کردم به بند کاشیهای حمام تقریبن هم سن من هستند. بهحتم یکروز همینها هم میتوانند اشکم را در بیاورند.
آمدم بیرون. سر و تنم را خشک کردم. دمنوش مادر را خوردم و راه افتادم.
سه راهی نوژه نگاه کردم به دشتی که پشت پلکهایم سبز مانده است.
رفتم.
من حیاط را آب و جارو کردم. برگها را ریختم پای درختها. ته سیگارها را جمع کردم از لابهلای بوتهها.
امیر و ننی رقصیدند. ما خندیدیم. هوا ساکن بود.
برگشتیم. افتادیم به چرخ ساب روزگار.
دیروز عصر با حمدا رفتیم دشت. کدام دشت؟ کویر. از آنهمه باغ و درخت جز بوتههای خار چیزی نمانده
حالا فرزند آن باغبانان که باغ را رها کرده بودند تا بخشکد برگشتهاند. هر جا چهار تا نهال انداختهاند و تانکری آب به این امید که باغها و آبها برگردند.
امروز خوابیدیم تا من راه بیفتم. بیدار که شدیم مادر گفت آخ پام، باز پاییز شد. سالها چه تند میروند.
پدر رفته بود مغازه.
بلند شدم. رفتم زیر دوش و گریستم. گریستم که پدر خودش را تنها میکند. که مادر پیر میشود. که امیر تنها مانده، بچههای ننی قد میکشند. بچهی امیر قد میکشد. میگویم مانیار اینجا قلب من است. دست کوچکش را میزند به سینهاش و تکرار میکند: گلب منه. میگویم: تو توی قلب منی. تکرار میکند: گلب منی.
گریستم و خندهام گرفت. نگاه کردم به بند کاشیهای حمام تقریبن هم سن من هستند. بهحتم یکروز همینها هم میتوانند اشکم را در بیاورند.
آمدم بیرون. سر و تنم را خشک کردم. دمنوش مادر را خوردم و راه افتادم.
سه راهی نوژه نگاه کردم به دشتی که پشت پلکهایم سبز مانده است.
رفتم.
نامهی سی و سوم
آلی جان
حوصله و دل و دماغ نوشتن ندارم. یعنی فکر میکنم نوشتن از هر چیزی به ضد خودش بدل میشود. نقد چسناله میشود. اعتراض ماجرایی نمایشی. در وضعیتی گرفتار شدهایم که هر چیزی را از معنای اصلیاش تهی میکند. تهی آنچنان که قضیه مضحک و بیاثر میشود. سکوت در پیش است اما حتا سکوت هم مضحک است. هوایی که بالای سرماست هوای بیاثر کردن است. تندترین نقدها را دچار بیاثری می کند. امروزم همه این حرف بود که روشنفکر باید چشم جداکننده داشته باشد. چشم جداکننده. مثلن چطور؟ اینطور که طرف تا میشنود اسلام دست از دهان برمیدارد و خط میکشد بر آن. اما نمیشود اینطور. اول باید به دین و جایگاه و کارکردش در طول تاریخ فکر کرد. چه کرده و چه نکرده؟ بعد دین اسلام، اسلام به عنوان دین چه نقشی داشته در تاریخ هی باید ریز شد و ریزتر. باید فرق گذاشت بین اسلام به عنوان فکر و اسلام فقیهان. بعد بین شاخههای مختلف مذاهبش فکر کرد. روشنفکر ایرانی اگر به تاریخ اسلام و تشیع و نقش و کارکرد تاریخیاش اشراف نداشته باشد بخشی از تاریخ خودش را نمیداند. همین ماجرای عاشورا هزار چهره دارد. رخی تاریخی، رخی مردمشناختی، رخی سیاسی، رخی مذهبی... باید اینها را از هم جدا کرد و حقیقت هر چهره را دید و سنجید. میدانم این حرفها فحش خریدن است. رفتن به سمت اتهامخوردنهاست. چه باک؟ آنکه چشم تفکیکگر ندارد بگذار دهانش را باز کند و یک خط به ناسزا بکشد روی من و این حرفها ولی تو دقیق شو. دقیق در کار و بار دین در تاریخمان. تن به حرفهای کلی نده. جای و جایگاه هر چیز را باید در زندگی پیدا کرد. رد اسلام و تشیع در ذره ذرهی فارسی پیداست. حالا بگذار ردش کنند و آخر سر هم بگویند انشاالله درست میشود. اینطور که دوستان میگویند ما مدام کوچکتر میشویم. از این حرف نزن چون سنگر حکومت است از آن حرف نزن چون سنگر اینهاست. بعد ما دیگر حرفی نداریم. جایی نداریم به اندازهی سوراخی تنها برای استنشاق هوای عفنی که همه چیز را بدل به هیچ میکند. ماشین تسخیر زور هم که سیری ندارد میخواهد همهجا را بگیرد. همهجا را آنطور که خودش میخواهد بکند. تمام عرصههای در دست غیر از خودش باید تهی از اثر بشود. برهوت. کار روشنفکر مبارزه با همین برهوتسازی است. مبارزه با میل تسخیر دستگاه زور و وسیعتر کردن حیطهی فکر و عمل. همهجا باید باشد اما با پرچم خودش، با نگاه خودش. نگاهی که نقشهای متضاد یک چیز را همزمان در وقتهای مختلف میبیند. حرف زدن از اسلام کی امکانی بوده برای رهایی کی فرصتی برای همدست شدن با زور؟ دین در فارسی اگر نادیده بماند فارسی راه به جایی نمیبرد.
۹۳/۹/۲۱
#فریاد_ناصری —------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
حوصله و دل و دماغ نوشتن ندارم. یعنی فکر میکنم نوشتن از هر چیزی به ضد خودش بدل میشود. نقد چسناله میشود. اعتراض ماجرایی نمایشی. در وضعیتی گرفتار شدهایم که هر چیزی را از معنای اصلیاش تهی میکند. تهی آنچنان که قضیه مضحک و بیاثر میشود. سکوت در پیش است اما حتا سکوت هم مضحک است. هوایی که بالای سرماست هوای بیاثر کردن است. تندترین نقدها را دچار بیاثری می کند. امروزم همه این حرف بود که روشنفکر باید چشم جداکننده داشته باشد. چشم جداکننده. مثلن چطور؟ اینطور که طرف تا میشنود اسلام دست از دهان برمیدارد و خط میکشد بر آن. اما نمیشود اینطور. اول باید به دین و جایگاه و کارکردش در طول تاریخ فکر کرد. چه کرده و چه نکرده؟ بعد دین اسلام، اسلام به عنوان دین چه نقشی داشته در تاریخ هی باید ریز شد و ریزتر. باید فرق گذاشت بین اسلام به عنوان فکر و اسلام فقیهان. بعد بین شاخههای مختلف مذاهبش فکر کرد. روشنفکر ایرانی اگر به تاریخ اسلام و تشیع و نقش و کارکرد تاریخیاش اشراف نداشته باشد بخشی از تاریخ خودش را نمیداند. همین ماجرای عاشورا هزار چهره دارد. رخی تاریخی، رخی مردمشناختی، رخی سیاسی، رخی مذهبی... باید اینها را از هم جدا کرد و حقیقت هر چهره را دید و سنجید. میدانم این حرفها فحش خریدن است. رفتن به سمت اتهامخوردنهاست. چه باک؟ آنکه چشم تفکیکگر ندارد بگذار دهانش را باز کند و یک خط به ناسزا بکشد روی من و این حرفها ولی تو دقیق شو. دقیق در کار و بار دین در تاریخمان. تن به حرفهای کلی نده. جای و جایگاه هر چیز را باید در زندگی پیدا کرد. رد اسلام و تشیع در ذره ذرهی فارسی پیداست. حالا بگذار ردش کنند و آخر سر هم بگویند انشاالله درست میشود. اینطور که دوستان میگویند ما مدام کوچکتر میشویم. از این حرف نزن چون سنگر حکومت است از آن حرف نزن چون سنگر اینهاست. بعد ما دیگر حرفی نداریم. جایی نداریم به اندازهی سوراخی تنها برای استنشاق هوای عفنی که همه چیز را بدل به هیچ میکند. ماشین تسخیر زور هم که سیری ندارد میخواهد همهجا را بگیرد. همهجا را آنطور که خودش میخواهد بکند. تمام عرصههای در دست غیر از خودش باید تهی از اثر بشود. برهوت. کار روشنفکر مبارزه با همین برهوتسازی است. مبارزه با میل تسخیر دستگاه زور و وسیعتر کردن حیطهی فکر و عمل. همهجا باید باشد اما با پرچم خودش، با نگاه خودش. نگاهی که نقشهای متضاد یک چیز را همزمان در وقتهای مختلف میبیند. حرف زدن از اسلام کی امکانی بوده برای رهایی کی فرصتی برای همدست شدن با زور؟ دین در فارسی اگر نادیده بماند فارسی راه به جایی نمیبرد.
۹۳/۹/۲۱
#فریاد_ناصری —------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
در بین کانالهای تلگرامی کانالی هست به نام «نامههای حوزوی» تقریبن از روزهای خلوتش تا این روزها که رونق رسانهای دارد میخوانمش.
شاید برایتان عجیب باشد شبیه آن خانومی که برای جلسهی شعرخوانیام آمد و از ارجاعات و اشارات شعرها و حرفهای من به دین متعجب شده بود.
اما برای من در نهایت دو نهاد و دو قشر قرار است در ترازوی مقایسه قرار بگیرند. نهادی با نام حوزه و تاریخی طولانی و تمرینهای مدام حضور و جهتدهی و نهادی نمادین برای روشنفکران یعنی دانشگاه البته بهطور خاصتر «کانون نویسندگان».
در کنار تمام تفاوتهایی که در بین این دو قشر و گروه هست یک تفاوت مهم سرنوشتشان را رقم میزند.
نهاد حوزه چه وقتی با قدرت بوده و چه وقتی بی قدرت -منظورم قدرت حاکمه است- به هیچ شکلی کنار نکشیده از عرصهی عمومی اما روشنفکران به هر اتفاقی قهر کردهاند.
در نهایت هم بهانه داشتهاند که ببین اینها همه جا هستند. مردم هم درست شدنی نیستند. و با این استدلال عرصه را رها کردهاند.
آیندهی این ملک هر چه باشد در دلش یک تصمیم بزرگ نهفته است. تصمیمی که با سرنوشت حوزه گره خورده است.
@faryad_naseri
شاید برایتان عجیب باشد شبیه آن خانومی که برای جلسهی شعرخوانیام آمد و از ارجاعات و اشارات شعرها و حرفهای من به دین متعجب شده بود.
اما برای من در نهایت دو نهاد و دو قشر قرار است در ترازوی مقایسه قرار بگیرند. نهادی با نام حوزه و تاریخی طولانی و تمرینهای مدام حضور و جهتدهی و نهادی نمادین برای روشنفکران یعنی دانشگاه البته بهطور خاصتر «کانون نویسندگان».
در کنار تمام تفاوتهایی که در بین این دو قشر و گروه هست یک تفاوت مهم سرنوشتشان را رقم میزند.
نهاد حوزه چه وقتی با قدرت بوده و چه وقتی بی قدرت -منظورم قدرت حاکمه است- به هیچ شکلی کنار نکشیده از عرصهی عمومی اما روشنفکران به هر اتفاقی قهر کردهاند.
در نهایت هم بهانه داشتهاند که ببین اینها همه جا هستند. مردم هم درست شدنی نیستند. و با این استدلال عرصه را رها کردهاند.
آیندهی این ملک هر چه باشد در دلش یک تصمیم بزرگ نهفته است. تصمیمی که با سرنوشت حوزه گره خورده است.
@faryad_naseri
سر کلاسهای هنر و رسانه همیشه تکرار کردهام هیچ رسانهای علیهالسلام نیست. جهتدهی فرهنگی و اقتصادی دارد.
با اینهمه خودم مرض پیگیری اخبار دارم. و هیچوقت نتوانستم این حرف پوپر را بفهمم که اگر خبری مهم باشد به تو خواهد رسید.
پشت کردن به رسانه و غرق شدن در رسانه هر دو یکروی سکهاند. به قول امیل چوران برای زیستن در تعادل و آرامش باید حدی از آگاهی را رعایت کنیم.
نشان کامل حفظ تعادل در فرهنگ خودمان حافظ است ودر فرهنگ غرب گوته.
این دو چهره به جای غرق شدن در آگاهی شوق و اشتیاق را در کار و بارشان پروردهاند.
و همین نکته به نظر من پاشنهی آشیل روشنفکران امروز ماست. از هدایت تا به امروز، همه در تاریخ شکست و فجایع امروز غرق شدهاند، طوری که زیستن برایشان فاجعه شده است.
@faryad_naseri
با اینهمه خودم مرض پیگیری اخبار دارم. و هیچوقت نتوانستم این حرف پوپر را بفهمم که اگر خبری مهم باشد به تو خواهد رسید.
پشت کردن به رسانه و غرق شدن در رسانه هر دو یکروی سکهاند. به قول امیل چوران برای زیستن در تعادل و آرامش باید حدی از آگاهی را رعایت کنیم.
نشان کامل حفظ تعادل در فرهنگ خودمان حافظ است ودر فرهنگ غرب گوته.
این دو چهره به جای غرق شدن در آگاهی شوق و اشتیاق را در کار و بارشان پروردهاند.
و همین نکته به نظر من پاشنهی آشیل روشنفکران امروز ماست. از هدایت تا به امروز، همه در تاریخ شکست و فجایع امروز غرق شدهاند، طوری که زیستن برایشان فاجعه شده است.
@faryad_naseri
نطقهای خیابانی در این کتاب واقعن قابل تاملاند. نطقی راجعبه اضطراب دارد که از این مفهوم سوبژکتیو کارکردی اجتماعی عینی بیرون میکشد.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
اندر امیدواری...
نکتهای بر مطلب بالا: شعری که به صفدر نسبت داده شده سروده ی ایشان نیست و خاص ترکهای همدان هم نیست و در بین تمام ترکها هم رواج دارد۰ در ایران علوی، بکتاشی نداریم۰ طریقت بکتاشی و علوی تنها در مستعمرات سابق عثمانی رواج دارد و خود این طریقت ها هم بامهاجرت دراویش…
جنبش یارسان تاریخا در منطقه زاگرس شکل گرفته و ادامه یافته و احتمالا طی قرون هشتم و نهم به آناتولی و مناطقی همچون درسیم و عفرین و ... رسیده و در گذر زمان با طریقت های دیگر موسوم به علوی آمیخته است. البته در دوره پردیوری ( قرن هشتم) شخصیت ها و گروه هایی از مناطق مختلف به جنبش یارسان پیوسته اند. قوشچی اوغلو که خود یکی از "چهلتنان" صاحب ذات است از آذربایجان به پردیور ( در قلمرو هورامان) رفته است. دفتر کلام او از مهم ترین دفاتر یارسان است که به ترکی نوشته شده. به طور کلی "اهل حقیقت" را در ایران و عراق و سوریه و ترکیه به ترتیب یارسان، کاکه ای، علوی و بکتاشی خوانده اند. البته یارسان مقیم آذربایجان تا قزوین و تهران طی دوره هایی علوی / بکتاشی نامیده شده اند. شمار کثیری از یارسان آذربایجان امروزه خود را " گوران" می خوانند. غلامحسین ساعدی در کتاب و تک نگاری " ایلخچی" به زندگی اجتماعی مردم یکی از همین مناطق در جنوب تبریز پرداخته است.
#فرهاد_گوران
@faryad_naseri
#فرهاد_گوران
@faryad_naseri
[ Photo ]
اعلان رئيس ماليه همدان علي آبادي به تاريخ 25 مرداد 1313. در روزنامه اطلاعات @faryad_naseri
اعلان رئيس ماليه همدان علي آبادي به تاريخ 25 مرداد 1313. در روزنامه اطلاعات @faryad_naseri
فریاد ناصری:
نامهی سی و چهارم
آلی جان
هر روز صبح که از خواب بیدار میشوم یک سطر، یک بند از ترانه و نوحههایی که در کودکی شنیدهام همینطور خودش در سرم است. کودکی که میگویم تا همان نه/ ده سالگی. ترانههایی که پدر صداشان را میپیچاند در ماشین و جادهها. جادهها. سفر. بعد نوحهها. نوحههای استخوانسوز ترکی. این صداها انگار در استخوان سرم حک شدهاند. آن هم من که هیچ شعر درستدرمانی از بر ندارم. از هرجا سطری، خطی، طرحی مبهم. امروز که بلند شدم دیدم در من جماعتی سوگوار سینه می زنند.
«یوخدیر وفاداریم
سندن سورا قارداش
سرداریم»
اینهمه سوگ، این غم رفته در جان ما مرا میترساند. من از آینده سوگوار میترسم. میترسم و دستوپا میزنم از جانم هرچه تلخ و تاریک را بریزم بیرون. دیشب به یکی از دوستان شاعر که بوی بیست سالگی میدهد گفتم: تمام تلاش من این بود تصویر شاعر و نویسندهی عاطل و بیکار عملی داغان را تا هرجا دستم میرسد پاک کنم شما حداقل تصویر با ارج و قربتری بکشید.
تصویر شاعری که بر سرش تاجی از گل نهادهاند اما نه برای بیرونکردن از شهر. بل برای اینکه شهر شکل گرفته از زیبایی شاعر. بعد دوستان دور و نزدیک، حتا آنها که از زندگیام گذاشتهام بیرون خواب ویرانی مرا میبینند. نمیفهمند چه میترسم. چه بیزار میشوم وقتی میگویند: فلانی خواب دیدم در اطراف امامزادهای غریب هستی. لاغر. موهای سرت تنک شده بود. معلوم بود در تندابهای روزگار افتادهای اما مثل همیشه که به روی خودت نميآوری، میخندیدي.
فلانی خواب دیدم... چرا دوستان من خوابهای تاریک برایم میبینند آلی؟ چرا من از خوابهای دوستانم میترسم؟
۹۳/۹/۲۷
#فریاد_ناصری------باز نشر نامههای آلی
@faryad_naseri
نامهی سی و چهارم
آلی جان
هر روز صبح که از خواب بیدار میشوم یک سطر، یک بند از ترانه و نوحههایی که در کودکی شنیدهام همینطور خودش در سرم است. کودکی که میگویم تا همان نه/ ده سالگی. ترانههایی که پدر صداشان را میپیچاند در ماشین و جادهها. جادهها. سفر. بعد نوحهها. نوحههای استخوانسوز ترکی. این صداها انگار در استخوان سرم حک شدهاند. آن هم من که هیچ شعر درستدرمانی از بر ندارم. از هرجا سطری، خطی، طرحی مبهم. امروز که بلند شدم دیدم در من جماعتی سوگوار سینه می زنند.
«یوخدیر وفاداریم
سندن سورا قارداش
سرداریم»
اینهمه سوگ، این غم رفته در جان ما مرا میترساند. من از آینده سوگوار میترسم. میترسم و دستوپا میزنم از جانم هرچه تلخ و تاریک را بریزم بیرون. دیشب به یکی از دوستان شاعر که بوی بیست سالگی میدهد گفتم: تمام تلاش من این بود تصویر شاعر و نویسندهی عاطل و بیکار عملی داغان را تا هرجا دستم میرسد پاک کنم شما حداقل تصویر با ارج و قربتری بکشید.
تصویر شاعری که بر سرش تاجی از گل نهادهاند اما نه برای بیرونکردن از شهر. بل برای اینکه شهر شکل گرفته از زیبایی شاعر. بعد دوستان دور و نزدیک، حتا آنها که از زندگیام گذاشتهام بیرون خواب ویرانی مرا میبینند. نمیفهمند چه میترسم. چه بیزار میشوم وقتی میگویند: فلانی خواب دیدم در اطراف امامزادهای غریب هستی. لاغر. موهای سرت تنک شده بود. معلوم بود در تندابهای روزگار افتادهای اما مثل همیشه که به روی خودت نميآوری، میخندیدي.
فلانی خواب دیدم... چرا دوستان من خوابهای تاریک برایم میبینند آلی؟ چرا من از خوابهای دوستانم میترسم؟
۹۳/۹/۲۷
#فریاد_ناصری------باز نشر نامههای آلی
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
ائولری وار آی آمان خانا خانا
http://www.donyaye-kochake-man.blogfa.com