ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
ان‌در امیدواری...
نکته‌ای بر مطلب بالا: شعری که به صفدر نسبت داده شده سروده ی ایشان نیست و خاص ترکهای همدان هم نیست و در بین تمام ترکها هم رواج دارد۰ در ایران علوی، بکتاشی نداریم۰ طریقت بکتاشی و علوی تنها در مستعمرات سابق عثمانی رواج دارد و خود این طریقت ها هم بامهاجرت دراویش…
جنبش یارسان تاریخا در منطقه زاگرس شکل گرفته و ادامه یافته و احتمالا طی قرون هشتم و نهم به آناتولی و مناطقی همچون درسیم و عفرین و ... رسیده و در گذر زمان با طریقت های دیگر موسوم به علوی آمیخته است. البته در دوره پردیوری ( قرن هشتم) شخصیت ها و گروه هایی از مناطق مختلف به جنبش یارسان پیوسته اند. قوشچی اوغلو که خود یکی از "چهلتنان" صاحب ذات است از آذربایجان به پردیور ( در قلمرو هورامان) رفته است. دفتر کلام او از مهم ترین دفاتر یارسان است که به ترکی نوشته شده. به طور کلی "اهل حقیقت" را در ایران و عراق و سوریه و ترکیه به ترتیب یارسان، کاکه ای، علوی و بکتاشی خوانده اند. البته یارسان مقیم آذربایجان تا قزوین و تهران طی دوره هایی علوی / بکتاشی نامیده شده اند. شمار کثیری از یارسان آذربایجان امروزه خود را " گوران" می خوانند. غلامحسین ساعدی در کتاب و تک نگاری " ایلخچی" به زندگی اجتماعی مردم یکی از همین مناطق در جنوب تبریز پرداخته است.
#فرهاد_گوران
@faryad_naseri
[ Photo ]
اعلان رئيس ماليه همدان علي آبادي به تاريخ 25 مرداد 1313. در روزنامه اطلاعات @faryad_naseri
فریاد ناصری:
نامه‌ی سی و چهارم
آلی جان
هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شوم یک سطر، یک بند از ترانه و نوحه‌هایی که در کودکی شنیده‌ام همین‌طور خودش در سرم است. کودکی که می‌گویم تا همان نه/ ده سالگی. ترانه‌هایی که پدر صداشان را می‌پیچاند در ماشین و جاده‌ها. جاده‌ها. سفر. بعد نوحه‌ها. نوحه‌های استخوان‌سوز ترکی. این صداها انگار در استخوان سرم حک شده‌اند. آن هم من که هیچ شعر درست‌درمانی از بر ندارم. از هرجا سطری، خطی، طرحی مبهم. امروز که بلند شدم دیدم در من جماعتی سوگوار سینه می زنند.
«یوخدیر وفاداریم
سندن سورا قارداش
سرداریم»
این‌همه سوگ، این غم رفته در جان ما مرا می‌ترساند. من از آینده سوگوار می‌ترسم. می‌ترسم و دست‌وپا می‌زنم از جانم هرچه تلخ و تاریک را بریزم بیرون. دیشب به یکی از دوستان شاعر که بوی بیست سالگی می‌دهد گفتم: تمام تلاش من این بود تصویر شاعر و نویسنده‌ی عاطل و بیکار عملی داغان را تا هرجا دستم می‌رسد پاک کنم شما حداقل تصویر با ارج و قرب‌تری بکشید.
تصویر شاعری که بر سرش تاجی از گل نهاده‌اند اما نه برای بیرون‌کردن از شهر. بل برای این‌که شهر شکل گرفته از زیبایی شاعر. بعد دوستان دور و نزدیک، حتا آن‌ها که از زندگی‌ام گذاشته‌ام بیرون خواب ویرانی مرا می‌بینند. نمی‌فهمند چه می‌ترسم. چه بیزار می‌شوم وقتی می‌گویند: فلانی خواب دیدم در اطراف امام‌زاده‌ای غریب هستی. لاغر. موهای سرت تنک شده بود. معلوم بود در تنداب‌های روزگار افتاده‌ای اما مثل همیشه که به روی خودت نمي‌آوری، می‌خندیدي.
فلانی خواب دیدم... چرا دوستان من خواب‌های تاریک برایم می‌بینند آلی؟ چرا من از خواب‌های دوستانم می‌ترسم؟
۹۳/۹/۲۷
#فریاد_ناصری------باز نشر نامه‌های آلی
@faryad_naseri
چند روز پیش به واژه‌ی تلفن فکر می‌کردم. ابزاری که در ساختنش سهمی نداشته‌ایم و تا امروز هم در نامیدنش نقشی نه.

اما فکر کردم بعد از این‌همه حضور آیا این چیز حالا آنقدر خانگی نشده که نامی برایش دست و پا کنیم.

نام خودش ترکیب صحبت کردن و صداست.
فارسی پر از پسوند و پیشوندهای کاراست.

پیشنهاد من واژه‌ی «گپوک» است.

مثلن: گپوک زنگ زد، برداشتم.
یک لحظه پشت گپوک بمانید تا برگردم.

@faryad_naseri
نامه‌ی‌سی و پنجم
آلی جان
بلاخره زمستان رسید. یعنی امسال هم بوی الرحمان‌اش بلند شد. امسال از تبه‌ترین سال‌ها بود. هیچ. امیدوارم از این به بعدش خوش باشد. خوش عین برف باریدن. خوش عین سر خوردن بر برف‌ها به وقت تعطیلی مدرسه. خوش عین غلت خوردن بر برف. خوش عین این شعر «برف نو، برف نو سلام سلام» می‌بینی چه خوش است احوال این شعر اصلن انگار "‌«زمستان» نیست. امیدوارم این باشد زمستان امسال.
می‌خواستم چیز دیگری بگویم. زمستان حرف را عوض کرد. زمستان است دیگر. تازه از زیر سلطه‌ی رنگ‌های شعله‌ور درآمده است. به فکر جادوی سفید خودش است. اما این زمستان که می‌گوییم همه یک چیز می‌فهمند؟ زمستانی که ‌بر من می‌رود با زمستان آن پیرزن تنها که در روستای کوهستان کردستان زندگی می‌کند یکی‌ست؟ زمستان یک راننده با زمستان معلم یکی نیست. این چیزی که اسم‌اش زمستان است بر هرکس سرمای دیگری دارد عزیزم. آن‌وقت آیا همه‌ی این زمستان‌ها برابرند؟ بگوییم زمستان و خلاص. بگوییم همه زمستان از سر گذارندند و خلاص. بی هیچ فرقی. نه آلی جان فرق دارد عزیزم. زمستان طی شده کنار شومینه فرق دارد با زمستان زیر کرسی، شعله‌های آبی گاز فرق دارد با هیزم بر پشت و سوخت کود حیوانی. فرق دارد اگر اینها از زمستان بگویند. نمی‌شود گفت اینها از یک چیز می‌گویند. حالا حق با کدام‌شان است آلی؟ نه نمی‌شود گفت همه‌شان درست می‌گویند. من علیه این حرفم. علیه برابری نظرهام. علیه برابری نظرها. این یک مزخرف به تمام معناست. چرند خالص که یک مشت بی‌مغز ابله جا انداختند. زمستان طی شده در انفرادی زندان با زمستان طی شده در آغوش یکی نیست، فرق دارد این‌ها. اما کدام‌شان زمستان را بهتر دیده‌اند؟ لابد می‌گویی اگر زمستان ریاضی بود، اگر زمستان شیمی بود.، اگر زمستان پزشکی بود... ها زمستان، زمستان هم علم است. هر کس نمی‌تواند از زمستان چنان بگوید که دانای زمستان‌. می‌گویی دانای زمستان کیست؟ با همه‌ی غلط‌های بزرگش می‌گویم مثلن این معلم جامعه‌شناسی یوسف اباذری همین چندروز پیش دانای زمستان بود و آن دخترک باید خفه می‌شد اما اما این برابری نظرها نمی‌خواهد دانایی رخ نشان بدهد. چهره داشته باشد. می‌خواهد خط بیندازد و مخدوش کند. ها؟ برابری آنجاست که اباذری هم حرفش را می‌زند و آن دخترک هم حتا در یک سطح در یک فضا و در یک سالن ولی آن اساتید ترس‌خورده از «برابری نظرها» جرأت نمی‌کنند به آن دختر بگویند تو دانای این‌کار نیستی. و مدام می‌خواهند دلجویی کنند تا «برابری نظرها» مبادا زیر سؤال رفته باشد. اما من علیه برابری نظرهام. علیه برابری نظرها. چرا که نظرها اصلن برابر نیستند آلی.
۹۳/۱۰/۱
 
#فریاد_ناصری —--------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
final,technic 2013_20161024_095410.ppt
8.9 MB
چند روز پیش رسول جعفریان در کانالش از خلا آموزش جستجو در وب نوشته بود. خلا آموزشی که در شیوه‌های تحقیق به درستی قابل حس است. این فایل می‌تواند کمک خوبی برای این موضوع باشد. @faryad_naseri
رستگاری؛ بله بار جهان را به دوش می‌برد. و عاقبت گوشت تنش خواهد ریخت اما از چهره‌اش شناخته خواهد شد، کسی که بار جهان را بر دوش برده است.

عکسی از میانمار از صفحه‌ی اینستاگرام سعید آرمات
@faryad_naseri
او زن زیبایی است، یکی باید ترجمه‌اش کند

او زن زیبایی است یکی باید ترجمه‌اش کند
«شعر در ترجمه
به جسد مرده‌ی بیگانه‌ای می‌ماند
که امواج به ساحل ما آورده‌اند،»
مرد جوان دوست داشت این را بگوید،
سپس،
مکث کند تا استعاره ته‌نشین شود،
برخی شنوندگان متفکرانه سر تکان دهند،
و او به آن‌ها بگوید:
حالا ترجمه‌ام از شاعر رومی ناشناسی را می‌خوانم،
ورق‌هایش را زیرورو کند، سپس خیره شود
به تاریکیِ تالار سخنرانی.
جسد مرده از خاموش ماندن سر باز زد
امواج بسی عاشقش بودند،
به ساحلش راندند
و دوباره به دریا غلتاندند.
و این‌گونه راهش را به سوی ساحل پیمود
برای دمی فرود آمد، شاید هم چند دم
بر ماسه‌های خیس
پس بیرون جهید
در میان آمریکایی‌های شناگر.
*
صد و بیست بیگانه در قایقی سوراخ
بی‌شمار است،
پس اقیانوس از شعر لبریز می‌شود،
برخی چندوچون زبانِ نخستین را حفظ می‌کنند،
اما برخی سیه‌روز در زبان نو غرق می‌شوند.
«ایناهاش‌ام، این‌طرف!
دکل‌های نفتی‌تان را می‌بینم
که می‌درخشند بر افق،»
این را زن جوان می‌گوید ـ همان که کسی گوش‌ نمی‌دهد به او ـ
یا هیچ نمی‌گوید،
چنگ زده به لبه‌ی قایق خیس،
قایقی که سراسر شب بر آن شناور بوده
در میان جسدهای رانده شده،
چند تایی از آن‌ها در میان دکل‌های نفتی گیر افتادند،
و دیگران آرام رسیدند به ساحل ما.
*
شعری که از نقطه‌ی رخدادش
راه درازی آمده بود،
وقتی در بخش شلوغ ساحل فرود آمد،
دگرگون شد ـ چنان‌که شناگران از وحشت گریختند،
شما، بیگانه‌ها در بی‌شمار کشتی‌های بادبانی‌تان،
بیایید به امپراتور بپیوندید! مترجم آهنگین صدا سر داد،
از تریبونِ نورافشانش،
و شنوندگان آه کشیدند.
«اینا‌هاش‌ام، این طرف!»
صدای کوچکی در ترجمه گفت،
صدایی که هیچ‌کس ـ حتا مترجم ـ
نتوانست بشنود.
*
شنونده‌ها
آمده بودند که بشنوند
درس‌گفتاری درباره‌ی شعر در ترجمه
و حالا مترجم می‌گفت
از گرایش شعر روم باستان به جذب شدن
و درنتیجه دگرگون شدن،
فرهنگ بیگانه،
خدایان‌شان و غذاهاشان.
بیرون تالار، همه جا تاریک شده بود،
در این شب تابستانی شگرف.
هزار کشتی
بر اقیانوس بزرگ سیاه
درخشیدند و تکوین یافتند،
*
و روزها، جسدها به ساحل آورده شدند
آن‌گاه کارگران آمریکایی
آن‌ها را در کیسه‌های پلاستیکی
ریختند،
که در استعاره‌ی مترجم
به نوعی منتشر می‌شوند
*
اما چه چیزی برای گفتن هست
از آن زن جوان که
برای آمدن به شعر من
هنوز بر آن آهن‌پاره‌ چنگ زده است
از دو روز پیش.
باران ملایم تابستانی
پوستش را می‌سوزاند. می‌گوید، اینا‌هاش‌ام!
نگاه می‌کند به دکل‌های نفتی ـ چندک زده میان او و ساحل ـ
اینا‌هاش‌ام!
*
او زن زیبایی‌ست
و یکی باید ترجمه‌اش کند.
کِوِن پروفر
پاریس ریویو، شماره‌ی ۲۲۰، بهار ۲۰۱۷
برگردان اکرم پدرام‌نیا
از سایت خوابگرد
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
Audio
Deleted Account
Audio
این صدا که در استخوان‌هایم می‌خواند
شعر نیمایی آخرین حضور جدی عروض در شعر فارسی است. بعد از جریان شعر نیمایی شعر سپید این خیال را پرورد که می‌شود شعر نوشت بی اتکا به وزن هر چند این این ایده بسیار کهن‌تر از شعر سپید است یعنی اندیشمندان بزرگی چون بوعلی و خواجه نصیر هم شعریت شعر را متکی به تخیل کرده‌اند تا وزن و قافیه اما آیا نمی‌شود پرسید که بخش اعظم ناتوانی شعر امروز از بی‌بهره ماندن از دانش وزن است؟

در واقع حرفم این است عروض را به تمامی کنار گذاشتن چیزی‌ست و دانستن و داشتن آن چیزی‌ست که می‌تواند رنگ کلمات را در سطرها تغییر دهد.

برای همین مدام سفارش فروغ به احمدرضا احمدی را به یادم می‌آورم که نوشته بود وزن را رها نکن.

@faryad_naseri
❤1
من خندان می‌میرم
همین‌طور که می‌خندیده‌ام می‌میرم
همینطور که می‌خندیده‌ام که خندان بمیرم و می رفته‌ام که دست بزنم به مرگ می‌میرم

من خندان
من طوری ایستاده و خندان
که حماسه
همین باید باشد

هر روز دست می‌زنم به خودکشی سرد است
تلخ است
مرگ باید گرم باشد
مرگ باید به شکل ایستاده و خندان
من اینها را با تنی سرد و دهانی تلخ
در حالی که شبیه حماسه نیست
و اصلن نمی‌خندیدم
نوشتم

۹۴/۵/۲۳
#فریادناصری
#کرگدن.
منتشر شده در هفته نامه‌ی کرگدن. شماره‌ی۹. تیر ماه ۹۵

@faryad_naseri
نامه‌ی سی و ششم
آلی جان
نگاه می‌کنم به پشت سر. رویاپرداز بوده‌ام. نه آن‌چنان که پا به زمین نداشته باشم مشکل این‌جاست که هیچ‌وقت در جای درست نبوده‌ام. نوعی نابه‌جا بودن با من بوده است. و همین نابه‌جا بودن است که حالا تلاش می‌کنم درستش کنم. یعنی بایستم آن جایی که باید باشم. درست‌تر این است که از جا در آمده‌ام. دقیق از وقتی که دیگر نشد و نگذاشتند معلم باشم بی‌جا شدم.
و حتا در زنانی که همیشه ناچارن به هم رسیده‌ایم این نابه‌جایی به چشم می‌خورد. زنانی با حداقل اشتراکات، گاهی هم نه، اما باز هم هر دو نابه‌جا بودیم. وقتی خواستم برای خودم روشن کنم که دنبال چه چیزی هستم: یار، دلدار، دوست، زن، هم‌سر، تازه رسیده‌ام به این «جفت جویی». در این ترکیب تمامن فارسی که از فردوسی گرفته‌ام چیزی هست که جان را خط نمی‌زند اما انتزاع هم ندارد. همه چیزش روشن است. جفت. در این کلمه هم تناسبات مادی پیداست هم هر تناسب دیگری که بشود چیزی را جفت دیگری کرد. در این کلمه به‌هم آمدن و به‌هم خوردن هم هست. ارتباطی که این کلمه می‌سازد بین زندگان از حیوانات بگیر تا آدمیان در سطوح مختلفی می‌تواند معنی‌دار و روشن باشد. در مقابلش مثلن به یار دقت کن. نادقیق است. جاش مشخص نیست. انتزاعی است. حتا دلدار هم. خاطرخواه اگر چه زمینی‌تر است اما هنوز می‌خواهد تقدس روح را در برابر تن هرچند عامیانه حفظ کند. دوست‌دختر و پارتنر را هم که ما نساخته‌ایم کپی کرده‌ایم. پس فعلن زبان و ذهن را تازه تازه می‌خواهم سامان دهم. ذهن و زبان سامان‌یافته لابد به جهان سامان‌گرفته می‌رسد، نمی‌دانم اما فعلن فکر می‌کنم می‌رسد. حالا از این نقطه نگاه کن چقدر فارسی با یار و دلدار ریا کرده است. ناپوشیده رفته است. جا برای هر چیز نابه‌جایی باز کرده است. اما در جفت پذیرش مسؤلیت هست. تعهد هست بدون اینکه بار ایدئولوژیک داشته باشد. آنکه جفت می‌جوید خانه و خانواده می‌سازد اما خانواده‌اش بار نمادین و از درون خالی‌یی را ندارد که امروزه فرهنگ رسمی خانواده را دچارش کرده است. خانواده‌ی ساخته‌شده از جفت علیه پوشیدگی است. علیه ریاست. علیه تهی‌شدن است. این خانواده دقیقن علیه سلطه است. چرا که در آن قدرت در اختیار هیچ‌کس نیست. قدرت در میانه است. قدرت همان روابطی‌ست که بین دو تن، دو انسان به اشتراک گذاشته می‌شود: میل به زندگی.
۹۳/۱۰/۲
 
#فریاد_ناصری —----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
جلسه ی نقد "آشویتس خصوصی من" حسن همایون @faryad_naseri
آشویتس.pdf
155.3 KB
متن حرفهای من در جلسه ی نقد "آشویتس خصوصی من" @faryad_naseri
چنان مکن که ببندم در امید به چشم
ز انتظار کشم سرمه‌ی سفید به چشم

دوانده ریشه‌ی سیماب نخل مژگانم
ز اشتیاق تو از بس نگه طپید به چشم

مرو که دردِسرت می‌دهد خمارِ نگاه
بیا که باده‌ی نظّاره‌ام رسید به چشم

سرشک از مژه‌ام می‌چکد نگاه‌آلود
خیال روی توام بس که آرمید به چشم

#شوکت_بخاری
@faryad_naseri
نامه‌ی سی و هفتم
آلی جان
عزیزم. دیر که می‌نویسم کلاف سرم گم می‌شود و کلافه می‌شوم. گنگی که می‌خواهد فریاد بزند. حرفها هجوم می‌آورند و من بهت‌زده می‌مانم. نگاه می‌کنم. هزار حرف و هزاران حرف اما حرفی که بیرزد به تلف‌کردن وقت. بیرزد به خرج نوشتن. این ارزیدن هم هیچ حرف گنده نیست. که حرف گنده بیشتر دروغ است و دغل. هر چه کوچک‌تر و ریزتر ارزنده‌تر. گفت کتاب خوب است. گفتم کدام کتاب؟ گفت ادبیات! گفتم چه نوع؟ گفت شعر! گفتم کدام شاعر کدام شعر؟ یعنی ریز و ریزتر. در کلیات همه‌چیز مبهم است. هیچ‌وقت به خاطر کلیات نباید جزییات را فدا کرد. رسیدن به توافقات کلی حتمن در راه خودش خشونتی در حق جزییات خواهد ورزید. پس اوصیکم بالجزییات آلی جان اما نه آنقدر که جزییات نگذارد بفهمی در کل چه خبر است.
جزییات گیره‌ی سر زنی‌ست که هزاران مرد و زن در یک راه‌پیمایی می‌ایستند تا پیدایش کنند. شاعرانه است. اغراق دارد اما با همین نادیده‌گرفتن‌ها آن همه صدای علیه شاه شد یک صدای غالب. چرا که وقت اختلاف نبود. باید دست در دست هم می‌دادیم تا پیروز شویم. خشونت بر جزییات مثل سرطان رشد می‌کند و همه جا را می‌گیرد. به دغل‌کاری‌ها و مغالطه‌ها هم حواست باشد. می‌گوید قانون و بازدارندگی و پشت این جواز خشونت را صادر می‌کند. کسی منکر جنبه‌ی نظم‌آور قانون نیست سقراط به خاطر شهر و قانونش شوکران را نوشید اما کدام قانون آلی... کدام قانون؟
بگذریم. ولله که آمده بودم تا از اهمیت شاعر بنویسم و جایگاهی که مترجمان به ناحق و غلط بر آن نشسته‌اند. ذهن پرید و ماند. پس بماند.
۹۳/۱۰/۱۳
 
#فریاد_ناصری —-------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
👍1