کبوتران منزلت
***
اهالی موسیقی و نمایش در ایران، همیشه طرفداران زیاد داشتهاند و دارند. اما لزوماً همیشه صاحب منزلت نبودهاند. هنرمندان به یکی از قطبهای منزلت در جامعه ایرانی بدل میشوند و این یک رویداد تازه است.
موسیقی و نمایش، برای همه مخاطبانش، اوقات لذت بخش فراهم میکند. به همین جهت آنها طرفداران زیادی دارند. چهره و حتی زندگی شخصی شان، برای مردم هیجان انگیز است. دوستشان دارند و ماجرای زندگی آنان را دنبال میکنند.
قصه منزلت اما قصه دیگری است. زمانی که شخصیتی واجد منزلت میشود، اقتدار پیدا میکند. در جایگاه یک الگو تکیه میزند. واجد معنویتی قلمداد میشود. اعتبار عمومی پیدا میکند. گویی به یک منبع تولید معنا در زندگی تبدیل میشود. مردم در دورههای مختلف، گروههای مختلفی را واجد منزلت قلمداد میکنند. میتوان از طریق تحولی که در مراجع دارای منزلت پیدا شده، به تحولات یک جامعه پی برد. اگر این سخن راست باشد که هنرمندان طی دو سه دهه اخیر، واجد منزلت شدهاند، به این معناست که اتفاق تازهای در جامعه افتاده است. مرجعیت از جایی به جای دیگر انتقال پیدا کرده است. میتوان مرجعیت را همانند گروهی از کبوتران مهاجر تشبیه کرد. آنها هر از چندی از بامی به بام دیگر مینشینند.
سه مطلوب اجتماعی وجود دارد: قدرت، ثروت و منزلت. این سه همیشه یک جا با هم جمع نمیشوند. در هر جامعه نهادین شده، قدرت و ثروت کنار هم میایستند. بخصوص در یک جامعه با منابع رانت. آنها که صاحب قدرتند صاحب ثروت هم میشوند و آنها که صاحب ثروت، قدرت هم کسب میکنند. شبکه قدرت و ثروت وقتی کنار هم میایستند، مردمی که دستشان خالی است، کبوتران منزلت را از بام آنها میپراکنند. انتقال مرجعیت و منزلت از جایی به جای دیگر، راهی برای مقاومت در مقابل شبکه ناگشودنی ثروت و قدرت میشود.
انتقال منزلت از جایی به جای دیگر، یک نشانه خواست مردم برای تغییر است.
در ایران پیش از انقلاب، کبوتران منزلت به تدریج از بام صاحبان ثروت و قدرت برخاست و بر بام روحانیون، متولیان امور دینی و روشنفکران نشست. پیوند دین با سیاست، به تدریج سبب شد کبوتران منزلت راه تازهای در پیش گیرند. پیشترها بام روحانیون، اساتید دانشگاه، و روشنفکران پر از کبوتران منزلت بود. به نظر میرسد کبوتران به تدریج برخاسته باشند. به بام آنها نظر کنید، خیلی خلوتتر از گذشته است. مردم دست به کار پراندن کبوتران منزلتاند.
جامعه ای که کبوتران منزلت در آن سرگشته باشند، مردم احساس بی پناهی میکنند. جامعه و حیات اخلاقی مردم نیازمند گروه های مرجع اقتدار بخش و مولد مرجعیت است. هنرمندان بخصوص اهل موسیقی در چنین شرایطی جایگاهی تازه پیدا کردهاند. مردم کبوتران منزلت را به سمت بام آنان هدایت میکنند.
ظهور یک قطب تازه مرجعیت، درست مثل ثروت و قدرت، مولد تنازع است. هنرمندی که صاحب منزلت شده، هدف حمله قرار میگیرد. بزرگان و پیش کسوتها، ممکن است تاب برتری یکی بر خود را نداشته باشند. به نظرم حمله اکبر گلپایگانی به محمد رضا شجریان یک نشانه از همین رویداد است. پیش از او، هنرمند بزرگ مرحوم محمد رضا لطفی به بزرگ آواز ایران مرتب حمله میبرد. در این میان، سخن امام جمعه مشهد مبنی بر اینکه او یک استعداد از دست رفته است البته شنیدنی بود. آنهم در حالی که استاد هنوز از بستر یک بیماری دشوار برنخاسته است. ماجرا به عرصه موسیقی هم محدود نیست، حمله جناب جمشید مشایخی پیشکسوت تئاتر و سینما به عزت الله انتظامی هنرمند بزرگ و والای این سرزمین از همین سنخ بود.
هنر دیگر صرفاً عرصه تولید لذت نیست، صرفاً مولد ستاره و جمع هواداران و طرفداران نیست. هنر به کانونی از تولید مرجعیت تازه تبدیل میشود. خوب است هنرمندان در چنین شرایطی نقش خود را دریابند. جامعهای به هنر رو آورده است. جامعهای که ارزشهای دینیاش به تاراج مراجع قدرت رفته، و مواریث معنویاش به کالای کسب ثروت و قدرت تبدیل شده است. روشنفکرانش اگر در بازار ثروت و قدرت سهام نداشته باشند، در وادی سرگشتگی دچارند. در چنین شرایطی مردم از زیبایی و جذبه هنر، امکانی برای استعلای معنوی میجویند.
جواد کاشی
@faryad_nasri
***
اهالی موسیقی و نمایش در ایران، همیشه طرفداران زیاد داشتهاند و دارند. اما لزوماً همیشه صاحب منزلت نبودهاند. هنرمندان به یکی از قطبهای منزلت در جامعه ایرانی بدل میشوند و این یک رویداد تازه است.
موسیقی و نمایش، برای همه مخاطبانش، اوقات لذت بخش فراهم میکند. به همین جهت آنها طرفداران زیادی دارند. چهره و حتی زندگی شخصی شان، برای مردم هیجان انگیز است. دوستشان دارند و ماجرای زندگی آنان را دنبال میکنند.
قصه منزلت اما قصه دیگری است. زمانی که شخصیتی واجد منزلت میشود، اقتدار پیدا میکند. در جایگاه یک الگو تکیه میزند. واجد معنویتی قلمداد میشود. اعتبار عمومی پیدا میکند. گویی به یک منبع تولید معنا در زندگی تبدیل میشود. مردم در دورههای مختلف، گروههای مختلفی را واجد منزلت قلمداد میکنند. میتوان از طریق تحولی که در مراجع دارای منزلت پیدا شده، به تحولات یک جامعه پی برد. اگر این سخن راست باشد که هنرمندان طی دو سه دهه اخیر، واجد منزلت شدهاند، به این معناست که اتفاق تازهای در جامعه افتاده است. مرجعیت از جایی به جای دیگر انتقال پیدا کرده است. میتوان مرجعیت را همانند گروهی از کبوتران مهاجر تشبیه کرد. آنها هر از چندی از بامی به بام دیگر مینشینند.
سه مطلوب اجتماعی وجود دارد: قدرت، ثروت و منزلت. این سه همیشه یک جا با هم جمع نمیشوند. در هر جامعه نهادین شده، قدرت و ثروت کنار هم میایستند. بخصوص در یک جامعه با منابع رانت. آنها که صاحب قدرتند صاحب ثروت هم میشوند و آنها که صاحب ثروت، قدرت هم کسب میکنند. شبکه قدرت و ثروت وقتی کنار هم میایستند، مردمی که دستشان خالی است، کبوتران منزلت را از بام آنها میپراکنند. انتقال مرجعیت و منزلت از جایی به جای دیگر، راهی برای مقاومت در مقابل شبکه ناگشودنی ثروت و قدرت میشود.
انتقال منزلت از جایی به جای دیگر، یک نشانه خواست مردم برای تغییر است.
در ایران پیش از انقلاب، کبوتران منزلت به تدریج از بام صاحبان ثروت و قدرت برخاست و بر بام روحانیون، متولیان امور دینی و روشنفکران نشست. پیوند دین با سیاست، به تدریج سبب شد کبوتران منزلت راه تازهای در پیش گیرند. پیشترها بام روحانیون، اساتید دانشگاه، و روشنفکران پر از کبوتران منزلت بود. به نظر میرسد کبوتران به تدریج برخاسته باشند. به بام آنها نظر کنید، خیلی خلوتتر از گذشته است. مردم دست به کار پراندن کبوتران منزلتاند.
جامعه ای که کبوتران منزلت در آن سرگشته باشند، مردم احساس بی پناهی میکنند. جامعه و حیات اخلاقی مردم نیازمند گروه های مرجع اقتدار بخش و مولد مرجعیت است. هنرمندان بخصوص اهل موسیقی در چنین شرایطی جایگاهی تازه پیدا کردهاند. مردم کبوتران منزلت را به سمت بام آنان هدایت میکنند.
ظهور یک قطب تازه مرجعیت، درست مثل ثروت و قدرت، مولد تنازع است. هنرمندی که صاحب منزلت شده، هدف حمله قرار میگیرد. بزرگان و پیش کسوتها، ممکن است تاب برتری یکی بر خود را نداشته باشند. به نظرم حمله اکبر گلپایگانی به محمد رضا شجریان یک نشانه از همین رویداد است. پیش از او، هنرمند بزرگ مرحوم محمد رضا لطفی به بزرگ آواز ایران مرتب حمله میبرد. در این میان، سخن امام جمعه مشهد مبنی بر اینکه او یک استعداد از دست رفته است البته شنیدنی بود. آنهم در حالی که استاد هنوز از بستر یک بیماری دشوار برنخاسته است. ماجرا به عرصه موسیقی هم محدود نیست، حمله جناب جمشید مشایخی پیشکسوت تئاتر و سینما به عزت الله انتظامی هنرمند بزرگ و والای این سرزمین از همین سنخ بود.
هنر دیگر صرفاً عرصه تولید لذت نیست، صرفاً مولد ستاره و جمع هواداران و طرفداران نیست. هنر به کانونی از تولید مرجعیت تازه تبدیل میشود. خوب است هنرمندان در چنین شرایطی نقش خود را دریابند. جامعهای به هنر رو آورده است. جامعهای که ارزشهای دینیاش به تاراج مراجع قدرت رفته، و مواریث معنویاش به کالای کسب ثروت و قدرت تبدیل شده است. روشنفکرانش اگر در بازار ثروت و قدرت سهام نداشته باشند، در وادی سرگشتگی دچارند. در چنین شرایطی مردم از زیبایی و جذبه هنر، امکانی برای استعلای معنوی میجویند.
جواد کاشی
@faryad_nasri
Forwarded from رسول جعفریان
مير مشرب
ولد مير حسين مشهور به شيشهگر. از سادات قم است؛ امّا چون در كاشان بسيار بوده، به كاشى شهرت دارد. پارهاى تحصيل كرده، كمال صلاح داشته، نسختعليق و شكسته را خوش مىنوشته، وقتى مير حسين به خدمت شاه عبّاس ماضى وارد شده و تعريف مير مشرب مىكرده كه طالب عالم صالحى است و از مغيّرات حلال هم نچشيده و بند زيرجامهاش به حلال هم وا نشده. شاه مىفرمايد كه مگو پسرى دارم، بگو كره خرى دارم!
@jafarian1964
ولد مير حسين مشهور به شيشهگر. از سادات قم است؛ امّا چون در كاشان بسيار بوده، به كاشى شهرت دارد. پارهاى تحصيل كرده، كمال صلاح داشته، نسختعليق و شكسته را خوش مىنوشته، وقتى مير حسين به خدمت شاه عبّاس ماضى وارد شده و تعريف مير مشرب مىكرده كه طالب عالم صالحى است و از مغيّرات حلال هم نچشيده و بند زيرجامهاش به حلال هم وا نشده. شاه مىفرمايد كه مگو پسرى دارم، بگو كره خرى دارم!
@jafarian1964
در فارسی ایران نام زن است، دختر است، "آفتاب"، خورشید هم اگر شود خانم است، خور شید، ماه و زمین هم آشکارا زنانه است. در این سپهر زنانه آن که قربی ندارد همان خورشیدخانم است، خواهر و همسر جمشید. زن. در خوراسان، در آستان خواهر زن نیمی از بیضه ی چپ نر است.
له و د کار همان کسره را می کند. مام له کت یعنی همان مادر قنات .کشور هم همان است بر یا ور کش. کش یا کژ همان قز است. ایران بر خلاف ریشه ی آری آن نام زن است، دختر است. آفتاب بر نام زنان است. ماه و زمین که آشکار است تنانه اند و زنانه. اگر قرار باشد کسی معنای آفتاب بگیرد هم خورشید است، خور شید، خواهر تخمه، نه جمشید یا جام زاد. سیس یا سوس همان سوز است. سبز تر، دختر. سیستان و شوش و خوراسان همه نام خور یا دختر است. حالا بنگر تا در این سپهر ارج و قرب زن چه است زیر این آفتاب، بر این زمین، از خوراسان تا شوش؟ اگر بپذیریم که هر چیز از جایی می آغازد و به ضد خودش می فرجامد حال و روز زن ها به برابر و برتاب خود رسیده است. پیشتر زن و مرد و بچه خانه بود. بعد خانه شد زن و مرد و زن نیمی از خانه شد، بعد خانه شد تنها مرد و زن شد نصف مرد، بیضه ی چپش. دور رفته البته برنمی گردد، دور زنان هم.
#سردار_صالحی
@faryad_naseri
له و د کار همان کسره را می کند. مام له کت یعنی همان مادر قنات .کشور هم همان است بر یا ور کش. کش یا کژ همان قز است. ایران بر خلاف ریشه ی آری آن نام زن است، دختر است. آفتاب بر نام زنان است. ماه و زمین که آشکار است تنانه اند و زنانه. اگر قرار باشد کسی معنای آفتاب بگیرد هم خورشید است، خور شید، خواهر تخمه، نه جمشید یا جام زاد. سیس یا سوس همان سوز است. سبز تر، دختر. سیستان و شوش و خوراسان همه نام خور یا دختر است. حالا بنگر تا در این سپهر ارج و قرب زن چه است زیر این آفتاب، بر این زمین، از خوراسان تا شوش؟ اگر بپذیریم که هر چیز از جایی می آغازد و به ضد خودش می فرجامد حال و روز زن ها به برابر و برتاب خود رسیده است. پیشتر زن و مرد و بچه خانه بود. بعد خانه شد زن و مرد و زن نیمی از خانه شد، بعد خانه شد تنها مرد و زن شد نصف مرد، بیضه ی چپش. دور رفته البته برنمی گردد، دور زنان هم.
#سردار_صالحی
@faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تار نوازی ابوالفضل خان مروجی، نویسنده و مدرس موسیقی
در مجلس محمود خان دولت آبادی
تن هر دو درست
@faryad_naseri
در مجلس محمود خان دولت آبادی
تن هر دو درست
@faryad_naseri
نامهی چهل و یک
آلی جان
جهان را نمیشود با یک پا گز کرد. جهان جای گزمک است اما پای دشت و پای کوه و پای کویر و پای دریا فرق دارند. آدمها هم همیناند. یکی دریاست. یکی کوه، یکی دشت، يكي كوير. نمیشود همه را یکجور دید. وقتی میگویم روزگار تاریکی یعنی جهان آدمیان روی یک پا ایستاده. منفعت. آن هم تازه یک دید از منفعت. وگرنه کور شوم اگر بگویم آدمی دست از طلب بردارد اما منفعتی که آدمیان امروزه گرفتارش شدهاند چیست؟ آدمی به آدمی میرسد و میگوید میشود با او خوابید؟ میشود از او پولی به جیب زد؟ همین پول و سکس. پول و سکس همین. در حالی که خیر و منفعت که همینها نیست. خیر دریا با خیر کوه فرق دارد. خیر کوه با خیر کویر فرق دارد. در دشت سلانه سلانه گز میکنیم. میرویم به گزمک. در کویر پا میکشیم از سنگینی رمل و در کوه میجهیم از سنگ و صخره. کور شوم اگر بگویم سجاده پهن است و من نه اهلش نیستم. با این بوی شراب چه کنم؟ سرخی این قطرهی چکیده بر پیراهن را چه کنم؟ کی پر سینهی پری را از خود دریغ کردهام؟ وقتی که آن پری... هرکس خودش باید بیابد این کی را. این لحظهی دریغ و پرهیز را. آدم امروز خواستن را بلد است. میل و اشتیاق را بلد است. از همان اولش که گفت طبیعت را میشود چاپید این روزها در افق پیدا بود که میرسد به چاپیدن و یغمای جان خودش. دوستان من وقت پرهیز است. آنکه بیتامل هر چیز را میخورد دیگر نمیتواند مزهی چیزها را تشخیص دهد. من کیام آلی؟ شناختهای؟ من ناثر پارسیام. شاعر عیشهای زاهدانه. عیاش پرهیزکار. غلط رفته و غلط کردهی بسیار. طلبیده و طالب خواسته. زخمخورده و زخمزده. بیمراقبت زیسته. رسیده به این که جهان تازه تنها لگام از میلهای آدمی برداشت اما هیچوقت حد روشنی برایش نگذاشت. آدم بیحد خطرناک است. حالا این زن زیباست. دریاست. این مرد جوان زیباست کوه است. آن زن جوان زیباست دشت است. بیا برویم گزمک اگر سنگ و کوه و دشت و دریا را بلدی. اگر عیش را با پرهیز میشناسی برخیز جان دلم برخیز!
۹۳/۱۰/۳۰
#فریاد_ناصری —---------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
جهان را نمیشود با یک پا گز کرد. جهان جای گزمک است اما پای دشت و پای کوه و پای کویر و پای دریا فرق دارند. آدمها هم همیناند. یکی دریاست. یکی کوه، یکی دشت، يكي كوير. نمیشود همه را یکجور دید. وقتی میگویم روزگار تاریکی یعنی جهان آدمیان روی یک پا ایستاده. منفعت. آن هم تازه یک دید از منفعت. وگرنه کور شوم اگر بگویم آدمی دست از طلب بردارد اما منفعتی که آدمیان امروزه گرفتارش شدهاند چیست؟ آدمی به آدمی میرسد و میگوید میشود با او خوابید؟ میشود از او پولی به جیب زد؟ همین پول و سکس. پول و سکس همین. در حالی که خیر و منفعت که همینها نیست. خیر دریا با خیر کوه فرق دارد. خیر کوه با خیر کویر فرق دارد. در دشت سلانه سلانه گز میکنیم. میرویم به گزمک. در کویر پا میکشیم از سنگینی رمل و در کوه میجهیم از سنگ و صخره. کور شوم اگر بگویم سجاده پهن است و من نه اهلش نیستم. با این بوی شراب چه کنم؟ سرخی این قطرهی چکیده بر پیراهن را چه کنم؟ کی پر سینهی پری را از خود دریغ کردهام؟ وقتی که آن پری... هرکس خودش باید بیابد این کی را. این لحظهی دریغ و پرهیز را. آدم امروز خواستن را بلد است. میل و اشتیاق را بلد است. از همان اولش که گفت طبیعت را میشود چاپید این روزها در افق پیدا بود که میرسد به چاپیدن و یغمای جان خودش. دوستان من وقت پرهیز است. آنکه بیتامل هر چیز را میخورد دیگر نمیتواند مزهی چیزها را تشخیص دهد. من کیام آلی؟ شناختهای؟ من ناثر پارسیام. شاعر عیشهای زاهدانه. عیاش پرهیزکار. غلط رفته و غلط کردهی بسیار. طلبیده و طالب خواسته. زخمخورده و زخمزده. بیمراقبت زیسته. رسیده به این که جهان تازه تنها لگام از میلهای آدمی برداشت اما هیچوقت حد روشنی برایش نگذاشت. آدم بیحد خطرناک است. حالا این زن زیباست. دریاست. این مرد جوان زیباست کوه است. آن زن جوان زیباست دشت است. بیا برویم گزمک اگر سنگ و کوه و دشت و دریا را بلدی. اگر عیش را با پرهیز میشناسی برخیز جان دلم برخیز!
۹۳/۱۰/۳۰
#فریاد_ناصری —---------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
لانه -هندسه بلاهت-.pdf
218.3 KB
بابت حدف و نشر دوبارهی مقاله عذرخواهم. متن کامل مقالهی من با نام "هندسه ی بلاهت" منتشر شده در ویژهنامهی فرانتس کافکا در کتاب هفتهی خبر @faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
Man Dige Bache Nemisham-(IRMP3.IR)
Nader Golchin
Deleted Account
Nader Golchin – Man Dige Bache Nemisham-(IRMP3.IR)
نادر گلچین درگذشت. به یاد او بشنویم.
Forwarded from نشر حکمت کلمه
کامران برادران:
دومین و آخرین مجلد از گزیدهی مقالات گرامشی دربارهی فاشیسم را این روزها تحویل نشر حکمت کلمه دادهام و امیدوارم به زودی منتشر شود، کتابی که سه بخش کلی دارد: نخست، 14 مقاله از گرامشی که در سالهای 1920-1921 در اوردینهنوو چاپ شدهاند؛ دوم، مقالهای از michele filippini که به تبیین نقش فاشیسم در آرا و اندیشهی گرامشی میپردازد؛ و سرانجام یادداشتی از Frank Rosengarten که به بررسی مفهوم کمونیسم در دوران فاشیسم از منظر گرامشی اختصاص دارد. گزیدهی مقالات پیش از زندان گرامشی قرار بود در سه جلد و با محوریت فاشیسم و انقلاب آماده شود، موضوعاتی که چهبسا امروزه بیش از هر زمان دیگر اهمیت داشته باشند. اما بدقولی مترجمانی که بنا بود در این مجموعه یاریام کنند آنچنان از ادامهی راه بیزارم کرد که دست آخر به همین جلد پایانی بسنده کردم. شاید در آینده فرصتی برای ادامهی کار فراهم شود، اما با توجه به آنچه تاکنون شاهد بودهام و نفرت روزافزونم از فضای فکری حاکم چنین احتمالی بسیار بعید به نظر میرسد. به هر حال، این هم بخشی از مقدمهي کوتاه کتاب:
گرامشی را باید در دلِ وضعیت نومیدانهی امروزی جست، در وضعیتی که در آن هیچ امیدی برای بهبود اوضاع وجود ندارد و گویی هیچ کورسوی امیدی به چشم نمیآید. اگر بتوان امروزه از گرامشی درسی گرفت، این درس هماره درکِ رادیکالیتهی نهفته در این نومیدی است. [...] گزیدهی مقالات پیش از زندان گرامشی قرار بود در قالب سه مجلد و با همکاری گروهی از مترجمان انجام شود. اما به دلیل بدقولیهای مکرر مترجمان و همچنین بیمیلیِ روزافزونِ نگارنده از فضای فکری حاکم این امر هرگز محقق نشد. این البته خود نشان از این دارد که کار فکری جمعی، برخلاف آنچه بسیاری گمان میکنند، در وضعیت فعلی نهتنها ضرورتی ندارد بلکه اساساً ممکن هم نیست.
@hekmatkalame
دومین و آخرین مجلد از گزیدهی مقالات گرامشی دربارهی فاشیسم را این روزها تحویل نشر حکمت کلمه دادهام و امیدوارم به زودی منتشر شود، کتابی که سه بخش کلی دارد: نخست، 14 مقاله از گرامشی که در سالهای 1920-1921 در اوردینهنوو چاپ شدهاند؛ دوم، مقالهای از michele filippini که به تبیین نقش فاشیسم در آرا و اندیشهی گرامشی میپردازد؛ و سرانجام یادداشتی از Frank Rosengarten که به بررسی مفهوم کمونیسم در دوران فاشیسم از منظر گرامشی اختصاص دارد. گزیدهی مقالات پیش از زندان گرامشی قرار بود در سه جلد و با محوریت فاشیسم و انقلاب آماده شود، موضوعاتی که چهبسا امروزه بیش از هر زمان دیگر اهمیت داشته باشند. اما بدقولی مترجمانی که بنا بود در این مجموعه یاریام کنند آنچنان از ادامهی راه بیزارم کرد که دست آخر به همین جلد پایانی بسنده کردم. شاید در آینده فرصتی برای ادامهی کار فراهم شود، اما با توجه به آنچه تاکنون شاهد بودهام و نفرت روزافزونم از فضای فکری حاکم چنین احتمالی بسیار بعید به نظر میرسد. به هر حال، این هم بخشی از مقدمهي کوتاه کتاب:
گرامشی را باید در دلِ وضعیت نومیدانهی امروزی جست، در وضعیتی که در آن هیچ امیدی برای بهبود اوضاع وجود ندارد و گویی هیچ کورسوی امیدی به چشم نمیآید. اگر بتوان امروزه از گرامشی درسی گرفت، این درس هماره درکِ رادیکالیتهی نهفته در این نومیدی است. [...] گزیدهی مقالات پیش از زندان گرامشی قرار بود در قالب سه مجلد و با همکاری گروهی از مترجمان انجام شود. اما به دلیل بدقولیهای مکرر مترجمان و همچنین بیمیلیِ روزافزونِ نگارنده از فضای فکری حاکم این امر هرگز محقق نشد. این البته خود نشان از این دارد که کار فکری جمعی، برخلاف آنچه بسیاری گمان میکنند، در وضعیت فعلی نهتنها ضرورتی ندارد بلکه اساساً ممکن هم نیست.
@hekmatkalame
کالوم مک کان/ مهدی جامی
برگرفته از مجله آمریکا، ۱/ ۱۶ (آوریل ۲۰۱۷)
این راز نوشتن است:
از مصایب مایه میگیرد و از روزگار مکار
وقتی که دل آدمی را سر میگشایی
– اندا اوبراین
Enda O’Brien
نویسنده جوان عزیز،
ما در خطر آنایم که اشتیاقمان برای آنچه حرفه ماست از ما ربوده شود. بحران دوران ما این است که در تسلیم دردآلودی زندگی میکنیم به هر آنچه که اقتضای زمانه است. من حتی نمیخواهم نام او را بیاورم اما بگذار با این واقعیت روبرو شویم که او تنها نیست. ما اجازه دادهایم که حاکمیت بوروکراتها و مدیران سرمایهگذاریهای تضیمنی و پرسود و سیاستپیشگان و همه آن دیگرانی که پیراهنهای یقه تنگ میپوشند ما را دست بسته و تسلیم بدارند. ما را با مخدر انتخاب روزگارمان خریدهاند: راحت طلبی. آن هم وقتی که عواطف ناموزون اجتماع خشمگین دارد زیرپای ما دامن میگسترد. دانشگاهها به کار سرمایهگذاری در سوخت فسیلی میپردازند. شرکتها از خود متشکرند در حالی که پنجرههای کارگاهها در سراسر کشور یک به یک بسته میشود. سوپرمارکتها حالا اسلحه هم میفروشند. گپ و گفتهای بیمعنی میشنویم که دیوار باید کشید و مهاجران را پشت دیوار گذاشت. کتابها دیگر آنقدر جلب نظر نمیکنند که حتی ارزش سوزاندن ندارند. مشکل ما با بیشتر واقعیتهای جاریمان آن است که همه از روی سطوح هموار- اسکرینها- عمل میکنند و با واقعیتهای پست و بلند دنیایی که در آن زندگی میکنیم، تماسی ندارند.
پس، نویسنده جوان! از روی مبل راحتیات برخیز. از خانه بیرون بزن. وارد صحنه زندگی شو. همه اینها بیمعنی است اگر فقط حرفهای پرشور باشد. کلمات تو ارمغان آرامش بخشی (به مخاطبات) نیست. خشم و هیاهو داشته باش. از تخیل آزادت فارغ از این بندها لذت ببر. این سیل نوشتار در زمانه ما از تقلیل اتوریته اخلاقی در رنج است. نه تنها در ذهن خوانندگان که در ذهن و قطعا در زبان خود نویسندگان. نوشتن دیگر بخشی از ایده ملی ما نیست. ما دیگر با همان چشمی که یک دهه پیش به نویسندگانمان داشتیم، به ایشان نمینگریم. هیچکس از آنچه ما بخواهیم بگوییم هراسی ندارد. چرا چنین است؟ زیرا که ما ارزش صدای خود را با امتیاز راحت طلبی تاخت زدیم و از ارج حرفمان کاستیم. قطبنمای ما جهت خود را گم کرده است. ما تسلیم این گرایش شدیم که خنثی باشیم. در فرهنگی زیست میکنیم که همه باید در نقشهای جای بگیریم – ما به جی.پی.اس مسیری هموار و از پیش معلوم تا مرگ دل بستهایم. از یاد بردهایم که چطور گم شویم و روی هیچ نقشهای پیدا نباشیم. این زندگی که ما اختیار کردهایم آن «سادگی غایی» نیست و پاسخ تو نیز به پیرامون، از آن سادگی نشانی ندارد. پس راهی نیست مگر اینکه تن به چالش بسپاریم.
به یاد داشته باش که نوشتن آن آزادی است که تو را در برابر قدرت گویا کند. نوشتن درگیری از نوع بیخشونت است و نافرمانی مدنی. تو ناچاری بیرون از جامعه و فراسوی اجبارها و تحمیلها و خصومت ورزیها و بیرحمیها و تهدیدها بایستی. هر جا که قدرت میخواهد تو را بپیراید و ساده کند، پیچیده باش. هر جا که خواست از تو کینه کشی کند پرهیز نکن آماده باش. آن جوهر شگفتِ نوشتنِ صاحب عیار در آن است که نبض زخمها را بسنجد بیآنکه آلوده خشونت عملی شود. نوشتن راهی است برای اذعان دردها بیآنکه بخواهد درد را بستاید یا آن را تحمل کند. نوشتن به خیال درد راه میدهد و همزمان ما را وامیدارد تا بالغ شویم و با دیوهای خویشتن روبرو شویم. ما برق رنج را لمس میکنیم اما از برقگرفتگی آن نهایتا به سلامت میرهیم. ما حامل زخمهاییم اما آنها همیناند: زخم و نه چیزی بیش.
ما باید این نکته را خوب درک کنیم که زبان قدرت است فارغ از اینکه چقدر قدرت تلاش کند ما را بیزبان کند. میخواهی دشمنانات را بشناسی؟ کتابهایشان را بخوان. نمایشهایشان را تماشا کن. شعرشان را بسنج. به قلب دشمن وارد شو. اندوه آنچه میدانی بارها بهتر است از نادانستگی. نبض دانستن از روبرو شدن با سایههای توبرتو و لایههای پیچ در پیچ جهان نیرو می گیرد. بنگر قلمات را به ستیز با که می چرخانی.
به پا خیز. روشن بدان که برای اینکه قهرمان نوشتن باشی ممکن است ناگزیر باشی نقش دیوانگان را برعهده بگیری. بیچاره یوریک دلقک (در هملت)، بیچاره فلستَف (در نمایشهای شکسپیر)، بیچاره شهروند سرشناس. نقش قهرمان غالبا ابلهانه به نظر میرسد اما بهترین قهرمانان اراده بر آن دارند که این نقش را هر طور هست بازی کنند. در برابر جنگ. در برابر آز. در برابر دیوارها. در برابر ساده سازی. در برابر ندانم کاری و بیمایگی. دیوانه است که باید حقیقت را بازگوید. حتی وقتی که – یا شاید بخصوص وقتی که – گفتناش ناگوار و نامطلوب باشد. هیچ شرمی از گفتن حقیقت به خود راه نده. عقب نشینی نکن. به گاو آرامی که در چمن سکوت میچرد تبدیل نشو. بیرون (از قدرت) بایست. خطر کن و خطرناک باش. بگذار مردمان از زبان تو بیمناک باش
برگرفته از مجله آمریکا، ۱/ ۱۶ (آوریل ۲۰۱۷)
این راز نوشتن است:
از مصایب مایه میگیرد و از روزگار مکار
وقتی که دل آدمی را سر میگشایی
– اندا اوبراین
Enda O’Brien
نویسنده جوان عزیز،
ما در خطر آنایم که اشتیاقمان برای آنچه حرفه ماست از ما ربوده شود. بحران دوران ما این است که در تسلیم دردآلودی زندگی میکنیم به هر آنچه که اقتضای زمانه است. من حتی نمیخواهم نام او را بیاورم اما بگذار با این واقعیت روبرو شویم که او تنها نیست. ما اجازه دادهایم که حاکمیت بوروکراتها و مدیران سرمایهگذاریهای تضیمنی و پرسود و سیاستپیشگان و همه آن دیگرانی که پیراهنهای یقه تنگ میپوشند ما را دست بسته و تسلیم بدارند. ما را با مخدر انتخاب روزگارمان خریدهاند: راحت طلبی. آن هم وقتی که عواطف ناموزون اجتماع خشمگین دارد زیرپای ما دامن میگسترد. دانشگاهها به کار سرمایهگذاری در سوخت فسیلی میپردازند. شرکتها از خود متشکرند در حالی که پنجرههای کارگاهها در سراسر کشور یک به یک بسته میشود. سوپرمارکتها حالا اسلحه هم میفروشند. گپ و گفتهای بیمعنی میشنویم که دیوار باید کشید و مهاجران را پشت دیوار گذاشت. کتابها دیگر آنقدر جلب نظر نمیکنند که حتی ارزش سوزاندن ندارند. مشکل ما با بیشتر واقعیتهای جاریمان آن است که همه از روی سطوح هموار- اسکرینها- عمل میکنند و با واقعیتهای پست و بلند دنیایی که در آن زندگی میکنیم، تماسی ندارند.
پس، نویسنده جوان! از روی مبل راحتیات برخیز. از خانه بیرون بزن. وارد صحنه زندگی شو. همه اینها بیمعنی است اگر فقط حرفهای پرشور باشد. کلمات تو ارمغان آرامش بخشی (به مخاطبات) نیست. خشم و هیاهو داشته باش. از تخیل آزادت فارغ از این بندها لذت ببر. این سیل نوشتار در زمانه ما از تقلیل اتوریته اخلاقی در رنج است. نه تنها در ذهن خوانندگان که در ذهن و قطعا در زبان خود نویسندگان. نوشتن دیگر بخشی از ایده ملی ما نیست. ما دیگر با همان چشمی که یک دهه پیش به نویسندگانمان داشتیم، به ایشان نمینگریم. هیچکس از آنچه ما بخواهیم بگوییم هراسی ندارد. چرا چنین است؟ زیرا که ما ارزش صدای خود را با امتیاز راحت طلبی تاخت زدیم و از ارج حرفمان کاستیم. قطبنمای ما جهت خود را گم کرده است. ما تسلیم این گرایش شدیم که خنثی باشیم. در فرهنگی زیست میکنیم که همه باید در نقشهای جای بگیریم – ما به جی.پی.اس مسیری هموار و از پیش معلوم تا مرگ دل بستهایم. از یاد بردهایم که چطور گم شویم و روی هیچ نقشهای پیدا نباشیم. این زندگی که ما اختیار کردهایم آن «سادگی غایی» نیست و پاسخ تو نیز به پیرامون، از آن سادگی نشانی ندارد. پس راهی نیست مگر اینکه تن به چالش بسپاریم.
به یاد داشته باش که نوشتن آن آزادی است که تو را در برابر قدرت گویا کند. نوشتن درگیری از نوع بیخشونت است و نافرمانی مدنی. تو ناچاری بیرون از جامعه و فراسوی اجبارها و تحمیلها و خصومت ورزیها و بیرحمیها و تهدیدها بایستی. هر جا که قدرت میخواهد تو را بپیراید و ساده کند، پیچیده باش. هر جا که خواست از تو کینه کشی کند پرهیز نکن آماده باش. آن جوهر شگفتِ نوشتنِ صاحب عیار در آن است که نبض زخمها را بسنجد بیآنکه آلوده خشونت عملی شود. نوشتن راهی است برای اذعان دردها بیآنکه بخواهد درد را بستاید یا آن را تحمل کند. نوشتن به خیال درد راه میدهد و همزمان ما را وامیدارد تا بالغ شویم و با دیوهای خویشتن روبرو شویم. ما برق رنج را لمس میکنیم اما از برقگرفتگی آن نهایتا به سلامت میرهیم. ما حامل زخمهاییم اما آنها همیناند: زخم و نه چیزی بیش.
ما باید این نکته را خوب درک کنیم که زبان قدرت است فارغ از اینکه چقدر قدرت تلاش کند ما را بیزبان کند. میخواهی دشمنانات را بشناسی؟ کتابهایشان را بخوان. نمایشهایشان را تماشا کن. شعرشان را بسنج. به قلب دشمن وارد شو. اندوه آنچه میدانی بارها بهتر است از نادانستگی. نبض دانستن از روبرو شدن با سایههای توبرتو و لایههای پیچ در پیچ جهان نیرو می گیرد. بنگر قلمات را به ستیز با که می چرخانی.
به پا خیز. روشن بدان که برای اینکه قهرمان نوشتن باشی ممکن است ناگزیر باشی نقش دیوانگان را برعهده بگیری. بیچاره یوریک دلقک (در هملت)، بیچاره فلستَف (در نمایشهای شکسپیر)، بیچاره شهروند سرشناس. نقش قهرمان غالبا ابلهانه به نظر میرسد اما بهترین قهرمانان اراده بر آن دارند که این نقش را هر طور هست بازی کنند. در برابر جنگ. در برابر آز. در برابر دیوارها. در برابر ساده سازی. در برابر ندانم کاری و بیمایگی. دیوانه است که باید حقیقت را بازگوید. حتی وقتی که – یا شاید بخصوص وقتی که – گفتناش ناگوار و نامطلوب باشد. هیچ شرمی از گفتن حقیقت به خود راه نده. عقب نشینی نکن. به گاو آرامی که در چمن سکوت میچرد تبدیل نشو. بیرون (از قدرت) بایست. خطر کن و خطرناک باش. بگذار مردمان از زبان تو بیمناک باش
ند. آنچه را که بازار ایشان بیارزش کرده است احیا کن و ارزش بخش. به کسی اجازه نده که شوق قلم-کاری تو را ریشخند کند. صدایت را از طرف آنها که صدایشان گم شده بلندتر کن. نگذار کوته نظران تو را به موجودی بیفایده تبدیل کنند. ارج بگزار بدبینان را. آری، حتی ایشان را تحسین کن. چرا که به کار میآیند. بدبین تلخ زبان کسی است که هنوز تو میتوانی او را چیزی بیاموزی. از درگیر شدن عقب نشینی نکن. تو ناگزیری در باره ناگواریها و فقر و بیعدالتی و هزار عذاب دیگر روزمره سخن بگویی. تو ناگزیر هستی از زندگی سخن بگویی هر قدر هم تلخ و دردآور باشد. نوشتار ما پرترهای زنده از خود ما ست. جمله خوب توان آن دارد که تکان دهد، اغوا کند و ما را از گیجی و منگی بیرون کشد. الماس باش و سخت. راه خود را بکوب و هموار ساز. آنچه را که همگان دیده اند زیر و رو کن. (دنباله رو نباش و) عظمت تجربه کردن را تصویر کن. با بیرحمیها بستیز. سکوت را بشکن. آماده باش که خود را به خطر اندازی. بدرخش. خود را برای طرد شدن آماده کن. دشواریها را به آغوش بکش. سخت کار کن. هیاهوی تو هزینهای دارد. آماده پرداخت آن باش.
بنویس، نویسنده جوان، بنویس! آیندهای را که از آن تو ست بخواه. وطنی را که از آن تو ست بخواه. نگذار که آن را از تو بربایند. آن زبان را پیدا کن که شفا بخش آن دردها باشد که میدانیم. تنها برای آن لذت ناب بنویس که نوشتن را برای آن برگزیدهایم و نیز برای آن دانشی که میتواند این جهان زیبا و غریب و خشم آلود ما را تغییر دهد. ادبیات شاهد صادق آن است که همه زندگی پیش از این نوشته و ثبت نشده است. تغییر همیشه ممکن است. و سلسله امرهای ممکن هنوز و همچنان پایان ناپذیر است. رویاروییات با نومیدی را با طرازی زرکش و زیبا همراه ساز. هر قدر که بخواهی بیشتر ببینی، بیشتر خواهی دید. دست آخر، تنها چیزهایی که ارزش کار کردن دارد آن چیزهایی است که ممکن است قلب تو را بشکند. پس قلبات را بشکن نویسنده جوان! به خشم آور. و همیشه به یاد داشته باش که رئیس جمهوری که اینک داری همان کشوری نیست که فردا خواهی داشت – اگر بنویسی.
با کرنش و دوستی
@faryad_naseri
بنویس، نویسنده جوان، بنویس! آیندهای را که از آن تو ست بخواه. وطنی را که از آن تو ست بخواه. نگذار که آن را از تو بربایند. آن زبان را پیدا کن که شفا بخش آن دردها باشد که میدانیم. تنها برای آن لذت ناب بنویس که نوشتن را برای آن برگزیدهایم و نیز برای آن دانشی که میتواند این جهان زیبا و غریب و خشم آلود ما را تغییر دهد. ادبیات شاهد صادق آن است که همه زندگی پیش از این نوشته و ثبت نشده است. تغییر همیشه ممکن است. و سلسله امرهای ممکن هنوز و همچنان پایان ناپذیر است. رویاروییات با نومیدی را با طرازی زرکش و زیبا همراه ساز. هر قدر که بخواهی بیشتر ببینی، بیشتر خواهی دید. دست آخر، تنها چیزهایی که ارزش کار کردن دارد آن چیزهایی است که ممکن است قلب تو را بشکند. پس قلبات را بشکن نویسنده جوان! به خشم آور. و همیشه به یاد داشته باش که رئیس جمهوری که اینک داری همان کشوری نیست که فردا خواهی داشت – اگر بنویسی.
با کرنش و دوستی
@faryad_naseri
مبارک است بر من و دوستان و حکمتکلمه این حضور پررنگ در شعر
@faryad_naseri
@faryad_naseri
نامهي چهل و دو
آلی جان
این چیزی که می نویسم اگر بماند ده بیست سال دیگر جز برگی از یک حادثه هیچ نیست. این چیز امروز بزرگ و سنگین، کوچک و بیقدر و ناچیز میشود. انسانی مرده است. انسانی با تمام خطاهایش که زنده بود حالا مرده است. انسانی با تمام درستکاریهاش که زنده بود، مرده است. میدانستم نباید بروم در فضای مرگ. من در مقابل تاریکی نازکم. در مقابل سردی. تیرگی. در مقابل اندوه. گیج میشوم. افسرده میشوم. بعد همین گیجی و افسردگی و سستی کار دستم میدهد. خرابکاری میکنم و فکر میکنم بیدستوپا و ضعیفم. مذمت میکنم خودم را اما میان تمام این حسهای نادلخواه مرگ مرگ مرگ هنوز چهرهی پیروز میدان است. کسی مثل من مرگ را ندیده است. تاریخ خاندان من تاریخ مرگ بوده است. مرگهای عجیب. من ساعتها در سرمای زمستان نشستهام کنار جنازه ی زنی که گورش مهیا شود. در باران غمانگیز روزهای فروردین قبری را کندهام تا جنازهای را بیرون بیاورم برای کالبدشکافی. کندهام و مرده را بغل کردهام، محکم، تا برگردانمش به زمین. من کودک بودهام و دنبال آمبولانسی که تنها حس میکردم رفته است و از جایی جسد عزیزی از مرا در خود گرفته، رکاب زدهام رکاب زدهام و همین که در باز شده دیدهام آه آن جوان قد بلند را. من کنار قبر جوانی به وقت گریستن کت پیری را گرفتهام و بعد دقیقن در همان حالت چند روز بعد ایستادهام کنار گور آن پیر. مرگ را از من بپرس اما اگر طاقت نداری دور شو از من آلی. فاجعه مثل زبری مدام میتراشدت. پوستت را میبرد و تو بیحفاظ میشوی در برابرش. مرگهای زیادی در من زندگی ميکنند. مرگهای زیادی، با این همه هنوز مرگ سر بسته است. هیچ مردهای از مرگ سخن نمیگوید. مرگ پایان سخن است. و تن به گرمای سخن، به گرمای رخ و روح کلمات سرپاست. خانهی ترک شده زودتر همه چیزش فرومی ریزد. مرگ یعنی سخن تن را ترک میکند. و تن مثل خانهای شروع میکند به ویرانی. دیوارها، پنجرهها، لولههای آب، کاشیها. در مواجهه با چنین لحظهای همهمان فکر میکنیم باید مهربان باشیم اما امروز من چیزی دیدم بر لب گور. سنگشدگی قلب را. کسی که توان مهربانشدن را از دست داده بود. و من از مواجهه با این رخ آدمی هنوز وحشت زدهام آلی و دوست دارم گریه کنم. امشب نباید تنها میماندم نباید با این وحشت از آدمی ناتوان از مهر تنها میماندم. امشب با تمام خرابکاریها و حسهای بد نباید تنها می ماند.دوست دارم های های گریه کنم اما گریه ممنوع است. گریه چهره را خط میزند. اوراد حاشا بیدردرسرترین کتاب من حالا فکر میکند به ناشرش. به ناشر جوانش و من سخت مبهوت و گیج و بیقرارم آلی.
۲/۱۱/۹۳
#فریاد_ناصری —------------------------@faryad_naseri
پینوشت بیربط: به هیچ نقد و یادداشت و واکنشی پیرامون جایزهی شاملو فعلن پاسخی نخواهم داد تا بهوقتش بعضی نکات را عیان و روشن کنم.
آلی جان
این چیزی که می نویسم اگر بماند ده بیست سال دیگر جز برگی از یک حادثه هیچ نیست. این چیز امروز بزرگ و سنگین، کوچک و بیقدر و ناچیز میشود. انسانی مرده است. انسانی با تمام خطاهایش که زنده بود حالا مرده است. انسانی با تمام درستکاریهاش که زنده بود، مرده است. میدانستم نباید بروم در فضای مرگ. من در مقابل تاریکی نازکم. در مقابل سردی. تیرگی. در مقابل اندوه. گیج میشوم. افسرده میشوم. بعد همین گیجی و افسردگی و سستی کار دستم میدهد. خرابکاری میکنم و فکر میکنم بیدستوپا و ضعیفم. مذمت میکنم خودم را اما میان تمام این حسهای نادلخواه مرگ مرگ مرگ هنوز چهرهی پیروز میدان است. کسی مثل من مرگ را ندیده است. تاریخ خاندان من تاریخ مرگ بوده است. مرگهای عجیب. من ساعتها در سرمای زمستان نشستهام کنار جنازه ی زنی که گورش مهیا شود. در باران غمانگیز روزهای فروردین قبری را کندهام تا جنازهای را بیرون بیاورم برای کالبدشکافی. کندهام و مرده را بغل کردهام، محکم، تا برگردانمش به زمین. من کودک بودهام و دنبال آمبولانسی که تنها حس میکردم رفته است و از جایی جسد عزیزی از مرا در خود گرفته، رکاب زدهام رکاب زدهام و همین که در باز شده دیدهام آه آن جوان قد بلند را. من کنار قبر جوانی به وقت گریستن کت پیری را گرفتهام و بعد دقیقن در همان حالت چند روز بعد ایستادهام کنار گور آن پیر. مرگ را از من بپرس اما اگر طاقت نداری دور شو از من آلی. فاجعه مثل زبری مدام میتراشدت. پوستت را میبرد و تو بیحفاظ میشوی در برابرش. مرگهای زیادی در من زندگی ميکنند. مرگهای زیادی، با این همه هنوز مرگ سر بسته است. هیچ مردهای از مرگ سخن نمیگوید. مرگ پایان سخن است. و تن به گرمای سخن، به گرمای رخ و روح کلمات سرپاست. خانهی ترک شده زودتر همه چیزش فرومی ریزد. مرگ یعنی سخن تن را ترک میکند. و تن مثل خانهای شروع میکند به ویرانی. دیوارها، پنجرهها، لولههای آب، کاشیها. در مواجهه با چنین لحظهای همهمان فکر میکنیم باید مهربان باشیم اما امروز من چیزی دیدم بر لب گور. سنگشدگی قلب را. کسی که توان مهربانشدن را از دست داده بود. و من از مواجهه با این رخ آدمی هنوز وحشت زدهام آلی و دوست دارم گریه کنم. امشب نباید تنها میماندم نباید با این وحشت از آدمی ناتوان از مهر تنها میماندم. امشب با تمام خرابکاریها و حسهای بد نباید تنها می ماند.دوست دارم های های گریه کنم اما گریه ممنوع است. گریه چهره را خط میزند. اوراد حاشا بیدردرسرترین کتاب من حالا فکر میکند به ناشرش. به ناشر جوانش و من سخت مبهوت و گیج و بیقرارم آلی.
۲/۱۱/۹۳
#فریاد_ناصری —------------------------@faryad_naseri
پینوشت بیربط: به هیچ نقد و یادداشت و واکنشی پیرامون جایزهی شاملو فعلن پاسخی نخواهم داد تا بهوقتش بعضی نکات را عیان و روشن کنم.
فعالیتهای رضاخان سردارسپه درعزاداری محرم ۱۳۰۱شمسی
- بریده خاطرات روزانه عین السلطنه؛جلد۸؛ ص ۶۵۰۲
@faryad_naseri
- بریده خاطرات روزانه عین السلطنه؛جلد۸؛ ص ۶۵۰۲
@faryad_naseri
نامهی چهل و سه
آلی جان
هر روز نوشتن گاهی مواجه شدن با تهی است. بعد یکهو سرازیر میشود حرف. سیل میبردت. نمیدانی کدام را بگیری. همیشه هم چیزی به دام میافتد که اصلن در سیل ظاهر نبود. اینجاست که میگویم بهتر است هر روز برایت بنویسم. هر روز برایت بنویسم تا آشنای مغز استخوانم شوی. نمیشود اما هر روز نوشت. تازه چند روز پیش فایل صوتی یکی از بازنویسیهام از صحیفه ی سجادیه را میان صداهای ضبط شده با گوشیام پیدا کردم. بقیه را که دزد جان با لپ تاپ برد. عجیب است منی که همیشه روی کاغذ بودهام اینها را چطور فقط تایپ کردم و از دست رفت. برود. یک روز باز میروم سراغشان. برای من تاریخ اسلام و تشیع و متونشان و ربط و پیوندهای ایران و اسلام خیلی مهم است. همیشه کنج و گوشههای ذهنم با اینها درگیرم. شخصیتها و داستانها و قصهها و سرگذشتهاشان. خود پیامبر، زندگی و سرگذشتش، حتا پیش از پیامبر، قریش و اجداد پیامبر. اینها مهم است چرا که هنوز پیش روی ما هستند. هنوز موضوعیت دارند در امورات جامعهمان. که بود و چه بود محمد امین؟ چطور خدای نام پدرش عبدالله را بر دیگر خدایان پیروز کرد؟ ببین اجدادش همه بندگان خدایی بودند یکی عبد مناف و یکی عبد مطلب و بعد الله پیروز است بر همهی نامها. مادرش آمنه را هم ببین که نیست. همانطور که پدرش که نیست. این رسول قد کشیده در دامن دایه و قبیله چگونه میبالد؟ شناخت این شخص یکی بر پایهی آنچه از زندگياش نقل و روایت شده، یکی بر پایهی حرف و حدیثهای خودش، دیگری بر پایهی قرآن باید صورت بگیرد. یک مثال باب روز بزنم. ببینیم دربارهی حق و حقوق زنان و رفتار با آنها چه گفته و چه کرده و هیچ زمان و مکان را از یاد نبریم. فراموش کردن زمان و مکانی که در آن بوده و مدام در نسبت با آن تصمیم گرفته خطای بزرگیست. بعد هم بهتر است پیشداوری و حب و بغضها را تا جای ممکن کمرنگ کنیم و به یاد داشته باشیم که گفته است من نیز بشری چون شما هستم. اگر این را به خاطر داشته باشیم ذهن مهربانتری با موضوع خواهیم داشت. يك چیز خیلی مهم اگر دقت کنی پیامبر هالهای ندارد آنطور که بر گرد علی هست. چرا؟ هرچند هالهی علی را هم ساختهاند بیشتر اما طوری بوده شخصیتش که پذیرفته، بیشینهی سلسلههای صوفی یک جور خودشان را به علی میرسانند اما سرچشمه رسول است. وقتی بخوانی و بدانی میبینی یکجورهایی ضدهاله است این رسول. آشکار و بر زمین. درگیر مناسبات زمین در قیاس با آن ایدههای آسمانی. زمین هم خب لوازمات خودش را دارد. جنگ دارد. قدرت میخواهد. پول میخواهد. تدبیر امور و سیاست میخواهد. هرکس بخواهد اینها را نفی کند واقعن در بلاهت به سر می برد. باز برویم سر مثال: بخشش را اصل کرد اما هیچوقت نگفت آنکه زد توی گوشات آنطرف صورتت را هم بگیر. چون میدانست یکجاهایی درستش این است بخوابانی در گوش طرف. خسته شدی؟ بگذار یک قصه برایت بگویم. زمان شاه یک نفر در ولایت ما با موتور یا ماشین مسافرکشی میکرده، یكروز با چند تا از مسافرها دعواش میشود و بدجور میخورد. بلند میشود که سپردمتان به آقام عباس بیدست. قهوهخانهای آنجا بوده پاتوق اراذل وقت، یکیشان میآید بیرون که بینوا تا عباس برسد اینها رفتهاند. خلاصه خنکای دل این بینوا آنها را کتککش میکند. این را گفتم تا بگویم آلی جان نفی خشونت انکار خشونت نیست. خشونت بر زمین و در ما هست. چطور باید با خشونت رفتار کرد اصل حرف است. اگر امروز رسول عرب بیاید چه رفتار و کرداری خواهد داشت؟ بر اساس آنچه از او به دست است نمودار را بکش و مختصاتیابی کن. جای خطا را هم بگذار.
۹۳/۱۱/۵
#فریاد_ناصری —-------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
هر روز نوشتن گاهی مواجه شدن با تهی است. بعد یکهو سرازیر میشود حرف. سیل میبردت. نمیدانی کدام را بگیری. همیشه هم چیزی به دام میافتد که اصلن در سیل ظاهر نبود. اینجاست که میگویم بهتر است هر روز برایت بنویسم. هر روز برایت بنویسم تا آشنای مغز استخوانم شوی. نمیشود اما هر روز نوشت. تازه چند روز پیش فایل صوتی یکی از بازنویسیهام از صحیفه ی سجادیه را میان صداهای ضبط شده با گوشیام پیدا کردم. بقیه را که دزد جان با لپ تاپ برد. عجیب است منی که همیشه روی کاغذ بودهام اینها را چطور فقط تایپ کردم و از دست رفت. برود. یک روز باز میروم سراغشان. برای من تاریخ اسلام و تشیع و متونشان و ربط و پیوندهای ایران و اسلام خیلی مهم است. همیشه کنج و گوشههای ذهنم با اینها درگیرم. شخصیتها و داستانها و قصهها و سرگذشتهاشان. خود پیامبر، زندگی و سرگذشتش، حتا پیش از پیامبر، قریش و اجداد پیامبر. اینها مهم است چرا که هنوز پیش روی ما هستند. هنوز موضوعیت دارند در امورات جامعهمان. که بود و چه بود محمد امین؟ چطور خدای نام پدرش عبدالله را بر دیگر خدایان پیروز کرد؟ ببین اجدادش همه بندگان خدایی بودند یکی عبد مناف و یکی عبد مطلب و بعد الله پیروز است بر همهی نامها. مادرش آمنه را هم ببین که نیست. همانطور که پدرش که نیست. این رسول قد کشیده در دامن دایه و قبیله چگونه میبالد؟ شناخت این شخص یکی بر پایهی آنچه از زندگياش نقل و روایت شده، یکی بر پایهی حرف و حدیثهای خودش، دیگری بر پایهی قرآن باید صورت بگیرد. یک مثال باب روز بزنم. ببینیم دربارهی حق و حقوق زنان و رفتار با آنها چه گفته و چه کرده و هیچ زمان و مکان را از یاد نبریم. فراموش کردن زمان و مکانی که در آن بوده و مدام در نسبت با آن تصمیم گرفته خطای بزرگیست. بعد هم بهتر است پیشداوری و حب و بغضها را تا جای ممکن کمرنگ کنیم و به یاد داشته باشیم که گفته است من نیز بشری چون شما هستم. اگر این را به خاطر داشته باشیم ذهن مهربانتری با موضوع خواهیم داشت. يك چیز خیلی مهم اگر دقت کنی پیامبر هالهای ندارد آنطور که بر گرد علی هست. چرا؟ هرچند هالهی علی را هم ساختهاند بیشتر اما طوری بوده شخصیتش که پذیرفته، بیشینهی سلسلههای صوفی یک جور خودشان را به علی میرسانند اما سرچشمه رسول است. وقتی بخوانی و بدانی میبینی یکجورهایی ضدهاله است این رسول. آشکار و بر زمین. درگیر مناسبات زمین در قیاس با آن ایدههای آسمانی. زمین هم خب لوازمات خودش را دارد. جنگ دارد. قدرت میخواهد. پول میخواهد. تدبیر امور و سیاست میخواهد. هرکس بخواهد اینها را نفی کند واقعن در بلاهت به سر می برد. باز برویم سر مثال: بخشش را اصل کرد اما هیچوقت نگفت آنکه زد توی گوشات آنطرف صورتت را هم بگیر. چون میدانست یکجاهایی درستش این است بخوابانی در گوش طرف. خسته شدی؟ بگذار یک قصه برایت بگویم. زمان شاه یک نفر در ولایت ما با موتور یا ماشین مسافرکشی میکرده، یكروز با چند تا از مسافرها دعواش میشود و بدجور میخورد. بلند میشود که سپردمتان به آقام عباس بیدست. قهوهخانهای آنجا بوده پاتوق اراذل وقت، یکیشان میآید بیرون که بینوا تا عباس برسد اینها رفتهاند. خلاصه خنکای دل این بینوا آنها را کتککش میکند. این را گفتم تا بگویم آلی جان نفی خشونت انکار خشونت نیست. خشونت بر زمین و در ما هست. چطور باید با خشونت رفتار کرد اصل حرف است. اگر امروز رسول عرب بیاید چه رفتار و کرداری خواهد داشت؟ بر اساس آنچه از او به دست است نمودار را بکش و مختصاتیابی کن. جای خطا را هم بگذار.
۹۳/۱۱/۵
#فریاد_ناصری —-------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
http://www.mehrnews.com/news/971544/نامزدهای-بخش-نهایی-کتاب-سال-شعر-جوان-اعلام-شد
برای آنها که دنبال تاریخاند. نخستین کتاب من در این لیست
@faryad_naseri
برای آنها که دنبال تاریخاند. نخستین کتاب من در این لیست
@faryad_naseri
http://www.irna.ir/fa/News/280974
باز هم برای تاریخ. کتاب دوم من پیش از چاپ برگزیدهی شعر شیراز شده است
@faryad_naseri
باز هم برای تاریخ. کتاب دوم من پیش از چاپ برگزیدهی شعر شیراز شده است
@faryad_naseri
نامهی چهل و چهار
آلی جان
پیش از این نامه سربسته بود. پاکتی داشت. پشت و رویی. مکان و جا و محلی داشت. این نامه ها اما بستگی را نفی میکنند و جا و مکان هم ندارند. هرچند هنوز فرستنده و گیرندهای دارد. گیرنده و فرستندهای که جا داشتند پیش از این، جایی که آدرس نشانش میداد. من و تو کجاییم اما؟ و این که نامه جوفی داشت که در آن میشد چیزی نهاد و فرستاد. این نامهها اما بیجا و مکانند و تا تو بخوانی بارها خوانده میشود و من گوش میدهم به صدای خواندنها. سر نامهی پیش ولی، یکهو صداها خوابید. دوستی گفت: ذهنیت نویسندهی این نامه انگار ذهنیت نویسندهی نامههای قبل نیست و من حیرت کردم حتا اگر چنین باشد حتا، باز ربط و پیوندی هست بین آن نامهها که جهانشان عامتر بود و این نامه که به ناگاه انضمامش خاصتر شد. نامهای که دست گذاشت بر حرفی که خیلیها میخواهند با ندیدناش از آن عبور کنند. عبور؟ نه نمیشود. با پریدن و ندیدن نمیشود طی کرد. میدانی چرا این را میگویم چون نامهی قبلی سکوت آورد. سکوتی معنیدار با رنگی از هراس. در این نامهها من عریان شدهام و چین و چروک و شکلهای تن زندگیام را نگاه میکنم. بعد میبینم دمب دین را با پنهان کردن و ندیدن نمیشود انکار کرد. عریان شوید و ببینید دین تا کجا به اندام همین که هستیم شکل داده؟ عریان شویم و ببینیم چقدر زندگیمان را به اندام کرده است و چقدر بی اندام. راه دوری هم نباید برویم اول قدم عادتهای زبانیمان را نگاه کنیم. کماش انشاالله است زیادش را در خودت خودت پیدا کن. من به قربانت.
۹۳/۱۱/۶
#فریاد_ناصری —----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
پیش از این نامه سربسته بود. پاکتی داشت. پشت و رویی. مکان و جا و محلی داشت. این نامه ها اما بستگی را نفی میکنند و جا و مکان هم ندارند. هرچند هنوز فرستنده و گیرندهای دارد. گیرنده و فرستندهای که جا داشتند پیش از این، جایی که آدرس نشانش میداد. من و تو کجاییم اما؟ و این که نامه جوفی داشت که در آن میشد چیزی نهاد و فرستاد. این نامهها اما بیجا و مکانند و تا تو بخوانی بارها خوانده میشود و من گوش میدهم به صدای خواندنها. سر نامهی پیش ولی، یکهو صداها خوابید. دوستی گفت: ذهنیت نویسندهی این نامه انگار ذهنیت نویسندهی نامههای قبل نیست و من حیرت کردم حتا اگر چنین باشد حتا، باز ربط و پیوندی هست بین آن نامهها که جهانشان عامتر بود و این نامه که به ناگاه انضمامش خاصتر شد. نامهای که دست گذاشت بر حرفی که خیلیها میخواهند با ندیدناش از آن عبور کنند. عبور؟ نه نمیشود. با پریدن و ندیدن نمیشود طی کرد. میدانی چرا این را میگویم چون نامهی قبلی سکوت آورد. سکوتی معنیدار با رنگی از هراس. در این نامهها من عریان شدهام و چین و چروک و شکلهای تن زندگیام را نگاه میکنم. بعد میبینم دمب دین را با پنهان کردن و ندیدن نمیشود انکار کرد. عریان شوید و ببینید دین تا کجا به اندام همین که هستیم شکل داده؟ عریان شویم و ببینیم چقدر زندگیمان را به اندام کرده است و چقدر بی اندام. راه دوری هم نباید برویم اول قدم عادتهای زبانیمان را نگاه کنیم. کماش انشاالله است زیادش را در خودت خودت پیدا کن. من به قربانت.
۹۳/۱۱/۶
#فریاد_ناصری —----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri