ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
حکایت آتش گرفتن سینما الوند همدان، سال 1347
میدان اصلی همدان، برای من خاطره‌انگیزترین میدان دنیاست.
در کودکی و نوجوانی، جوانی و میان‌سالی، بارها از آن گذشته‌ام. سال 1347 سینما که آتش گرفت، من آن‌جا نبودم، اما دوستی روایت می‌کرد که ماشین آتش‌نشانی که برای خاموش کردن سینما آمد، تانکرش خالی بود و شیلنگ قطور متصل به خودرو را در حوض گرد وسط میدان، پای مجسمه شاه انداختند. پمپ مکنده که به کار افتاد، آتش‌نشان‌ها، نازل شیلنگ را به سمت سینمای در حال سوختن نشانه گرفتند. آب که با فشار به سمت آتش پاشیده می‌شد، هم‌زمان ماهی‌های قرمز هم به سمت آتش پرواز می‌کردند. #امیر_شهاب_رضویان حکایتی پای نقاشی @faryad_naseri
4_5953811707280228816.pdf
2 MB
مصاحبه‌ی #ایرج_ضیایی عزیز با من در هفته‌نامه‌ی سلامت
#مصاحبه
#هفته_نامه_سلامت
#فریاد_ناصری
عکس کار شده در این مصاحبه هنر دوست دیرینم «جواد رستمی» است.
@faryad_naseri
نامه‌ی چهل و نه
آلی جانم
من بیشتر حرف‌هام وقت گپ شکل می‌گیرد. یعنی در میانه‌ی گپ با دوستی می‌بینم یکهو چیزی تکه تکه جمع شد و هیبت و هیأتی گرفت. خیلی سال پیش وقتی سرود خدایان ترجمه‌ی موحد را می‌خواندم مایا را شناختم. این چیز شکل‌دهنده به هرچه هست، این فریب. بی مایا چیزی وجود ندارد. فرم‌ها مایا هستند. فریب‌اند. بعد دیدم در ترکی آنچه به شیر می‌زنند تا ماست و پنیر شود هم نامش «مایا»ست. آن خام بی‌شکل، آن شکل‌پذیر آن ماده‌گی شیر را مایاست که چیزی می‌کند و آن‌چه می‌شود فریبی از شیر است.
دیشب با دوستی سر جبر حرف می‌زدیم گفتم انسان بر زمین هیچ جبری جز جبر ماده ندارد. هر چه بر او می‌رود از ماده است و ماده هم شکل‌پذیر است. بی‌نهایت شکل. پس بی‌نهایت در ماده است. گفت رویا ماده نیست. گفتم رویاهای ما را ماده‌ها می‌سازند. آن‌چه از ماده ساخته شود رنگ ماده را دارد. ماده در رویاهامان به هزار شکل حاضر است. ما - من و تو- ماده‌ی شکل‌گرفته‌ایم و حدمان همین است. همین شکل و همین ماده. اما مایای ما چیست؟ آن فریبی که ما را همین چیز کرده؟ روح؟یا نه؟ قبل از فریب‌مان چیست؟ آن چیز مایا خورده‌مان؟ ما چه شکل‌های دیگری می‌توانیم باشیم و نیستیم؟ جبری اگر هست همین است. این چیز مایا خورده، این فرم داده به ما و از بی‌شکلی و بی‌ریختی و بی‌نظمی بیرون‌مان کشیده مثل همین گپ که از میانه یکهو حرف را می‌کشد بیرون انگار که از ظلمات آب‌های تاریک پری روشن‌پوست، روشن چشم، روشن مو. پری... حرف به کجا رسید آلی جانم! پری هم انگار مایای رویاهای غریبی بوده در بشر. بگذریم. برگردیم به خودمان، به جست‌وجوی مایای خودمان. به آن که فریب فرم ما را ساخته است. تو می‌گویی چیست؟
۹۳/۱۲/۱
 
#فریاد_ناصری —--------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
بیشتر چیزها که حواس مشاهده می‌کنند آواز پر جبرئیل است

#ابو_علی_فارمدی
@faryad_naseri
وَ ما با سنگ
قوطی‌‌ها را می‌زديم
زن‌ها را می‌‌زديم

قوطی‌ها
از روی چوب‌ها نيافتادند
تنها كج وكوله
منتظر ابرها شدند
كه بر زخم‌های‌‌شان بتادين بزند

ابر
سينه‌‌ی زن‌ها بود
برای سنگ‌ها هم
می‌جوشيد

#فریاد_ناصری #اوراد_حاشا کتاب کمتر خوانده شده ام. کتابی که مرز من با من دیروز و امروزم است. @faryad_naseri
پول، پیل، پل. پیشتر اگر زنی کالایی از فروشنده می خواست اما چیزی نداشت به جای آن کالا بدهد پلش را می برید گرو می گذاشت تا وقتی چیزی به دستش آمد گیسش را پس بگیرد. مردها ریش می بریدند و گرو می گذاشتند یا سبیل. گیس گرو نهادن، پل سرانجام معنای پول گرفت، آن چه می دهی و با آن کالایی می گیری.

دیگر چیزی که برای مبادله به کار می رفت ریگ است، ریک، دریک، د ریگ. رایش، ریک، ریچ همه به معنی مال و دولت از همینجاست. این ریگ ها که لابد مشخصه ای داشته و کمیاب بوده است در مرده ریگ هم هست، ریگ هایی که از مرده می ماند. میراث. دریک در کنار پل(پیل، پول) در زمان ساسانی به کار می رفت به عنوان پول که با زریک یا زردیک که سکه ی طلای زرد بود فرق داشت.

هزاره ها پیش دریای فارس تا کمرکش سگروس(زاگرس) بالا آمده بود و بین سیستان تا خوزستان هنوز آب پایین نرفته و کناره دریا درست نشده بود. آب بالا بود و تا لار امروزه بالا بود و لار مرداب هایی بود که با زهکشی کردن کشت می شود. در همین فضای مرطوب لار است که خشت پخته می شود و قیر را به کار می گیرند برای میانه ی آجرها. در همین لار است که مبادله رونق می گیرد و نیاز به پول پیش می آید. نوعی صدف که لابد مشخصاتی داشته است به عنوان پول به کار می رود و رفته رفته در جاهای دیگر این صدف لار نامیده می شود. همین لار بعدها در میان مردمانی که حرف اضافه ی د داشتند می شود دلار: د لار.
#سردار_صالحی
@faryad_naseri
نامه‌ی پنجاه
آلی جانم
هوا سرد شده است بر دماوند تا کمر برف باریده دامن سیاهش اما پیداست. صبح‌ها انیس باتور می‌خوانم. عصرها انیس باتور می‌خوانم و در این میان می‌نویسم زمان بر خاطرات نمی‌گذرد بر ما می‌رود. درک زمان چیز غریبی‌ست. ببین چه اسم‌هایی برایش داریم: زمان، وقت، هنگام، دم، روزگار، زمانه، مدت، دهر، حتا مهلت را هم می‌شود آورد. در زمان دهری زکریای رازی بحثی دارد که الان هرچه کردم خاطرم نیامد. این یادم نیامدن یعنی چه؟ یعنی چیزی در جایی از زمان مانده است. از بحث‌های صرف زمان که بیرون بیاییم، کمی در کنار زندگی ببینیم‌اش چه دستمان را می‌گیرد؟ در شهر از این سر شهر تا آن سر شهر بروی دو سه ساعت طول می‌کشد. در زیست و زندگی هستی. در شهری. در جنب و جوش. در روستا اما از این روستا تا آن روستا ده دقیقه، بیست دقیقه، اما این طبیعت است که مسلط است. دست انسان جاهایی ردش را گذاشته ولی زور طبیعت هنوز آشکار است. چارتا کرت و چار تا درخت و چار تا جوی و هنوز خاک و قهر طبیعت عریان به پیش چشم است. این بوده که می‌گفته‌اند حرف می‌زنیم تا راه کوتاه شود. در شهر اما انسان دست در دست گذاشته زور دستش را بر طبیعت غالب کرده، زمان در شهر کوتاه است، در سایه‌ی دست انسان است. در روستا زمان بلند است و در دست طبیعت خشن. بر من هر دو می‌رود و می‌ماند. و بین این دو گویی این منم که می‌خواهم طبیعت را بپذیرم و سعی کنم تا تغییرش دهم اما این مادر این که زاییده مرا همیشه به کودکان انسان‌اش بی‌اعتنا بوده است. انگار نشسته‌ایم کنار ساحل و کاخ شنی ساخته‌ایم با چه زحمتی یکهو بی‌اعتنا موجی نه چندان هم بلند می‌آید و می‌برد. می‌آید و می‌برد. بین ما كه فرزندان طبیعتیم و طبیعت جنگی پنهان در کار است. و من در کناره‌ی این پیکار، این جنگ صبح‌ها شعر می‌خوانم. عصرها شعر می‌خوانم. و زمان بر خاطراتم نمی‌گذرد بر من می‌رود. من با خاطراتم زمان را و طبیعت را شکست داده‌ام. دست وقت و مهلت طبیعت به خاطرات‌مان نمی‌رسد. من و ما در خاطرات‌مان نمی‌روییم. ابدی.
۹۳/۱۲/۵
#فریاد_ناصری —------------------باز نشر نامه های آلی@faryad_naseri
massoodi_farakhan_wp.pdf
979.8 KB
برگردانِ هفت فرگردِ «فراخوان» (القران) – محمود مسعودی
شامل فرگرد‌های «گشایا»، «زهدان‌پناه»، «ی.س»، «شبروی»، «خسروی»، «رویداد» و «مردمان»
از چاپ سوم (الکترونیکی) ، نشر سی‌و‌دو حرف @faryad_naseri
ما اشتباهي
سطر‌هاي شعر‌مان را پاك مي‌كرديم
شعر‌هاي كوتاه
به گوش دنيا قد نمي‌دهند

توي قطار خيال‌هاي‌مان بوديم و
هيچ وقت از نردباني كه به ديوار تكيه داشت
به‌هم نرسيديم

هو چي مي‌گي تو خره!
ما كه توي آپارتمان زندگي مي‌كرديم

ما پاك اشتباه مي‌كرديم
دنيا موذي‌تر ازآن بود
كه بگذارد
دو تا ديوانه
به هر فصلي كه دل‌شان خواست
گل كنند

مادر جان اينقد به اين ديوارا زل نزن!

كسي كه يك عمر به آسمان نگاه بدوزد
گردن روياهايش كج مي‌شود
اي خدا كمي بيا پائين
حرف درگوشي
بزنم توي گوشت

هي چي مي‌گي تو خره!

دكترها خيلي خرند
ببين با چه چيزهايي مي‌خواهند
دل آدم را قرص كنند

هر ساحلي يك جور ماسه دارد
قلعه‌ي همه‌شان اما
به اندازه‌ي يك چاي خوردن هم
دوام ندارد

هر خري كه سوار شديم
خر شيطان از آب درآمد
پياده‌مان كردند

زندگي بوسي بود
كه اشتباهي گرفتيم
از لب‌هاي زنان

بايد پس‌شان مي‌دادم
يكي يكي

مادر جان همه را كه با هم نمي‌شود
از روي‌شان كمي هم آب بخور

ما پاك بوديم؟
اشتباه
داشتيم كجا مي‌رفتيم؟
اشتباه

حالا دارم آب مي‌خورم خنك
حرف مادر را كه نمي‌شود
زمين انداخت
سرما مي‌خورد
الان هم وقت خاموشي است
كه اينجا

ايستگاه آآآ خره!
---------
شعری خط خورده از دفتر

#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
آه که هیچ‌وقت ستاره با ابر نبارید
خاک رشد نکرد
خاک رشد نکرد

#اسماعیل_سراب
#دست_از_تازگی_بردار
#نشر_حکمت_کلمه
@faryad_naseri
فرهنگ واژه‌های عامیانه
نوشته‌ی رضا حکیم خراسانی
از جنس و گونه‌ی کتاب مرات‌البلها یا لغات مصطلحه‌ی عوام که نویسنده‌اش ناشناس و کتابش نامی‌است.
@faryad_naseri
یک صفحه از «فرهنگ واژه‌های عامیانه» و چند مدخلش
@faryad_naseri
حاج سیاح که از فرط گشت و گذار سیاحش نامیده‌اند چه کارهای عجیبی از خود به یادگار گذاشته، گذشته از ارج خود سفرنامه‌اش، در برخورد با واژه‌های واژگانِ ناآشنا راه‌های جالبی پیش گرفته است که عبدالمحمد روح‌بخشان در کتابچه‌ی «حاج سیاح» فرهنگستان مفصل آورده است.
در بین این واژه‌ها که می‌چرخیدم دیدم پارک را باغ و باغچه نوشته است یا موزه را عجایب‌خانه و آکواریوم را ماهی‌خانه.

جدا از اهمیت این واژه‌سازی و استفاده از امکانات زبان برای بیان جهان تازه « توجه مخصوص و آگاهانه‌ی مؤلف به نهادهاو مؤسسات عمومی و عام‌المنفعه به منظور بالابردن سطح آگاهی خواننده...ست... مخصوصاً ضبط اسامی مدارس متعدد هشداری غیر مستقیم به ایرانیان نسبت به عقب ماندگی آنان و چگونگی راه جبران آن است.»

#حاج_سیاح
سفرنامه‌نویسی معلم اخلاق و واضع لغت
عبدالمحمد روح‌بخشان
نامه‌ی فرهنگستان. ضمیمه‌ی ۲۱
تهران. خرداد ۱۳۸۴
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
Audio
شعری برای فاطمه مغلاج، کودک سربریده روستای کفر عوید، ادلب. به تاریخ. 16/09/2012

مهجه کهف

فاطمه را در نور گذاشتن


پاهایش در جوراب‌شلواری قلمبه شده زیر دامن ظریف
-دختربچه‌ها این‌طور با لباس مادرانشان شوخی می‌کنند-
دراز به دراز پهن‌شده بود کف اتاق
توده‌ای گوشت سرخ و رگ و پی از گردنش بیرون ریخته
چهار کودک مرده و دو بزرگ‌سال در فیلمی بودند
از خانه‌ای در آوار حملات توپخانه‌ای
عزم رژیم در ریشه‌کن کردن شورشیان

من.نگاه.نمی.کنم. به عکس دختربچه سربریده،
اما چشمانم را که می‌بندم او آنجاست
آرزو می‌کنم این دروغ باشد. فتوشاپی کارِ
دروغ‌گویی
که می‌اندیشد دروغ به انقلاب کمک می‌کند.
سپس می‌شنوم که امشب در
کفر عوید
پدری خیابان به خیابان بی‌وقفه می‌رفت
ضجه می‌زد "آیا کسی سر دختر مرا دیده؟
تو آیا دیدی؟ سر دختر کوچک من، آیا کسی
دیده؟ اگر پیدایش کردی، لطفاً
سر را به من برگردان"
این سنت است در روستاهای سوریه
فریاد زدن
در مکان عمومی برای کودکان گم‌شده
یکی از آخرین آزادی‌های سخنرانی عمومی
در این چهل ونه سالِ حکومت استبداد
هنوز محو نشده.
پیش‌ازاین اما برای یافتن پاره‌های تن کودکان
استفاده نمی‌شد.
باید زندگی کنیم تا چنین جمله‌هایی بشنویم.
باید زندگی کنیم-
همه جای دنیا مردم از سیاست
حرف می‌زنند.
کلّه های حرّاف زیادی هستند.
اما هیچ‌کدام سری که ما می‌خواهیم نیست.
سری که از عملیات نهایی مهم‌تر است.
می‌خواهم در آن جهانی زندگی کنم که
سر دختربچه مهم باشد
بیشتر از فیلم‌ها
بیشتر از سیاست‌ها
بیش از مذهب، بیشتر از هر چیز
جایی که آنچه فراموش‌شده است بالای
آن کلاف رگ و پیِ خونین
فاصله ایست که هر جمله‌ای را متوقف می‌کند
هر شلیک تفنگ را، غیرقابل‌تصور است.
آیا تو سر دختربچه را یافته‌ای، آیا
دهانت را بسته‌ای و قدم‌هایت از رفتن ایستادند،
تا کمک کنی، تا طلب مغفرت کنی،
تا قلبت را نگاه‌داری دست‌کم
یک‌بار به یافتنش بیاندیشی،
تو آیا، تو آیا، تو آیا، تو
آیا-


#مهجه_کهف
#ترجمه
#حسین_مکی_زاده

@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
یادداشت سایه اقتصادی‌نیا در وقت شعر بر «آمد و شد مشعل‌ها»
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame