حاج سیاح که از فرط گشت و گذار سیاحش نامیدهاند چه کارهای عجیبی از خود به یادگار گذاشته، گذشته از ارج خود سفرنامهاش، در برخورد با واژههای واژگانِ ناآشنا راههای جالبی پیش گرفته است که عبدالمحمد روحبخشان در کتابچهی «حاج سیاح» فرهنگستان مفصل آورده است.
در بین این واژهها که میچرخیدم دیدم پارک را باغ و باغچه نوشته است یا موزه را عجایبخانه و آکواریوم را ماهیخانه.
جدا از اهمیت این واژهسازی و استفاده از امکانات زبان برای بیان جهان تازه « توجه مخصوص و آگاهانهی مؤلف به نهادهاو مؤسسات عمومی و عامالمنفعه به منظور بالابردن سطح آگاهی خواننده...ست... مخصوصاً ضبط اسامی مدارس متعدد هشداری غیر مستقیم به ایرانیان نسبت به عقب ماندگی آنان و چگونگی راه جبران آن است.»
#حاج_سیاح
سفرنامهنویسی معلم اخلاق و واضع لغت
عبدالمحمد روحبخشان
نامهی فرهنگستان. ضمیمهی ۲۱
تهران. خرداد ۱۳۸۴
@faryad_naseri
در بین این واژهها که میچرخیدم دیدم پارک را باغ و باغچه نوشته است یا موزه را عجایبخانه و آکواریوم را ماهیخانه.
جدا از اهمیت این واژهسازی و استفاده از امکانات زبان برای بیان جهان تازه « توجه مخصوص و آگاهانهی مؤلف به نهادهاو مؤسسات عمومی و عامالمنفعه به منظور بالابردن سطح آگاهی خواننده...ست... مخصوصاً ضبط اسامی مدارس متعدد هشداری غیر مستقیم به ایرانیان نسبت به عقب ماندگی آنان و چگونگی راه جبران آن است.»
#حاج_سیاح
سفرنامهنویسی معلم اخلاق و واضع لغت
عبدالمحمد روحبخشان
نامهی فرهنگستان. ضمیمهی ۲۱
تهران. خرداد ۱۳۸۴
@faryad_naseri
شعری برای فاطمه مغلاج، کودک سربریده روستای کفر عوید، ادلب. به تاریخ. 16/09/2012
مهجه کهف
فاطمه را در نور گذاشتن
پاهایش در جورابشلواری قلمبه شده زیر دامن ظریف
-دختربچهها اینطور با لباس مادرانشان شوخی میکنند-
دراز به دراز پهنشده بود کف اتاق
تودهای گوشت سرخ و رگ و پی از گردنش بیرون ریخته
چهار کودک مرده و دو بزرگسال در فیلمی بودند
از خانهای در آوار حملات توپخانهای
عزم رژیم در ریشهکن کردن شورشیان
من.نگاه.نمی.کنم. به عکس دختربچه سربریده،
اما چشمانم را که میبندم او آنجاست
آرزو میکنم این دروغ باشد. فتوشاپی کارِ
دروغگویی
که میاندیشد دروغ به انقلاب کمک میکند.
سپس میشنوم که امشب در
کفر عوید
پدری خیابان به خیابان بیوقفه میرفت
ضجه میزد "آیا کسی سر دختر مرا دیده؟
تو آیا دیدی؟ سر دختر کوچک من، آیا کسی
دیده؟ اگر پیدایش کردی، لطفاً
سر را به من برگردان"
این سنت است در روستاهای سوریه
فریاد زدن
در مکان عمومی برای کودکان گمشده
یکی از آخرین آزادیهای سخنرانی عمومی
در این چهل ونه سالِ حکومت استبداد
هنوز محو نشده.
پیشازاین اما برای یافتن پارههای تن کودکان
استفاده نمیشد.
باید زندگی کنیم تا چنین جملههایی بشنویم.
باید زندگی کنیم-
همه جای دنیا مردم از سیاست
حرف میزنند.
کلّه های حرّاف زیادی هستند.
اما هیچکدام سری که ما میخواهیم نیست.
سری که از عملیات نهایی مهمتر است.
میخواهم در آن جهانی زندگی کنم که
سر دختربچه مهم باشد
بیشتر از فیلمها
بیشتر از سیاستها
بیش از مذهب، بیشتر از هر چیز
جایی که آنچه فراموششده است بالای
آن کلاف رگ و پیِ خونین
فاصله ایست که هر جملهای را متوقف میکند
هر شلیک تفنگ را، غیرقابلتصور است.
آیا تو سر دختربچه را یافتهای، آیا
دهانت را بستهای و قدمهایت از رفتن ایستادند،
تا کمک کنی، تا طلب مغفرت کنی،
تا قلبت را نگاهداری دستکم
یکبار به یافتنش بیاندیشی،
تو آیا، تو آیا، تو آیا، تو
آیا-
#مهجه_کهف
#ترجمه
#حسین_مکی_زاده
@faryad_naseri
مهجه کهف
فاطمه را در نور گذاشتن
پاهایش در جورابشلواری قلمبه شده زیر دامن ظریف
-دختربچهها اینطور با لباس مادرانشان شوخی میکنند-
دراز به دراز پهنشده بود کف اتاق
تودهای گوشت سرخ و رگ و پی از گردنش بیرون ریخته
چهار کودک مرده و دو بزرگسال در فیلمی بودند
از خانهای در آوار حملات توپخانهای
عزم رژیم در ریشهکن کردن شورشیان
من.نگاه.نمی.کنم. به عکس دختربچه سربریده،
اما چشمانم را که میبندم او آنجاست
آرزو میکنم این دروغ باشد. فتوشاپی کارِ
دروغگویی
که میاندیشد دروغ به انقلاب کمک میکند.
سپس میشنوم که امشب در
کفر عوید
پدری خیابان به خیابان بیوقفه میرفت
ضجه میزد "آیا کسی سر دختر مرا دیده؟
تو آیا دیدی؟ سر دختر کوچک من، آیا کسی
دیده؟ اگر پیدایش کردی، لطفاً
سر را به من برگردان"
این سنت است در روستاهای سوریه
فریاد زدن
در مکان عمومی برای کودکان گمشده
یکی از آخرین آزادیهای سخنرانی عمومی
در این چهل ونه سالِ حکومت استبداد
هنوز محو نشده.
پیشازاین اما برای یافتن پارههای تن کودکان
استفاده نمیشد.
باید زندگی کنیم تا چنین جملههایی بشنویم.
باید زندگی کنیم-
همه جای دنیا مردم از سیاست
حرف میزنند.
کلّه های حرّاف زیادی هستند.
اما هیچکدام سری که ما میخواهیم نیست.
سری که از عملیات نهایی مهمتر است.
میخواهم در آن جهانی زندگی کنم که
سر دختربچه مهم باشد
بیشتر از فیلمها
بیشتر از سیاستها
بیش از مذهب، بیشتر از هر چیز
جایی که آنچه فراموششده است بالای
آن کلاف رگ و پیِ خونین
فاصله ایست که هر جملهای را متوقف میکند
هر شلیک تفنگ را، غیرقابلتصور است.
آیا تو سر دختربچه را یافتهای، آیا
دهانت را بستهای و قدمهایت از رفتن ایستادند،
تا کمک کنی، تا طلب مغفرت کنی،
تا قلبت را نگاهداری دستکم
یکبار به یافتنش بیاندیشی،
تو آیا، تو آیا، تو آیا، تو
آیا-
#مهجه_کهف
#ترجمه
#حسین_مکی_زاده
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
Forwarded from نشر حکمت کلمه
4_5987694871782097313.docx
14.7 KB
نامهي پنجاه و یک
آلی جانم
چند دهه پیش از پیِ حادثهای ناگهان در این خاک بذر خشونتی پاشیده شد که من هنوز نتوانستهام و نمیخواهم به هیچ شکلی بفهمماش که یعنی چه؟ هنوز میخواهم به شکل پرسشی دردناک در من بماند که چطور ملتی میتواند اینطور ناگهان شقی شود؟ چطور ملتی میتواند دستش را برای زخمکردن دست دیگرش به کار بگیرد؟ چطور ملتی میتواند دستش را برای کوبیدن و له کردن چهرهی خودش بلند کند؟ چطور دوست، همسایه، همشهری تا دیروز ناگهان میتواند تو را به سلابه بکشد و ... داشتم خاطرات چند زن گریخته از دست داعش را میخواندم: فرماندهشان آشنا بود. قبل از این ماجراها کارگری میکرد. زن و بچهاش را میشناختیم. حالا فرمانده شده بود. زنش کمک کرد تا بگریزیم. آلی جان! خشونت اصلن شوخیبردار نیست. موتورش اگر روشن شود همه را له خواهد کرد. چند دهه باید طول بکشد تا ملتی بفهمد آه آنکه من به خاطر هیچ لتاش زدم، آنکه من به خاطر هیچ کوبیدمش، آنکه من به خاطر هیچ کشتمش، سوزاندمش، بیخش را کندم، خودم بودم. آن چهرهای که لهاش کردم خودم بودم. فقط یک چیز را میفهمم. این خشونت پیش از هر چیز در زبان ترکیب شده با نقل و هزل و هجو علیه هرچه زیبا و به سامان شکل گرفت و هرچه شلختگی و بیسامانی، ریاکارانه فضیلت شد. نشنیدهای مگر رییس فلان سازمان عریض و طویل گفته بود. «در» اصراف است. اتاق نباید در داشته باشد. این اشتباه گرفتن مفاهیم این اشتباه گرفتن پرهیز از تجملگرایی یکجایی بدل به خشونت شد علیه فکر سامان و فکر زیبا و زیبایی فکر و سامان فکر. اینها نشانهی غرب شدند. نشانهی دشمن اما ما سادهزیستان بیسامان، بی در و پیکریم... بگذریم. دست مرهم اگر دارید بیارید تا بر زخمهامان بگذاریم. بنشینیم حرف بزنیم و این هوای سیاه رفته به جانمان را بتارانیم.
۹۳/۱۲/۷
#فریاد_ناصری —----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جانم
چند دهه پیش از پیِ حادثهای ناگهان در این خاک بذر خشونتی پاشیده شد که من هنوز نتوانستهام و نمیخواهم به هیچ شکلی بفهمماش که یعنی چه؟ هنوز میخواهم به شکل پرسشی دردناک در من بماند که چطور ملتی میتواند اینطور ناگهان شقی شود؟ چطور ملتی میتواند دستش را برای زخمکردن دست دیگرش به کار بگیرد؟ چطور ملتی میتواند دستش را برای کوبیدن و له کردن چهرهی خودش بلند کند؟ چطور دوست، همسایه، همشهری تا دیروز ناگهان میتواند تو را به سلابه بکشد و ... داشتم خاطرات چند زن گریخته از دست داعش را میخواندم: فرماندهشان آشنا بود. قبل از این ماجراها کارگری میکرد. زن و بچهاش را میشناختیم. حالا فرمانده شده بود. زنش کمک کرد تا بگریزیم. آلی جان! خشونت اصلن شوخیبردار نیست. موتورش اگر روشن شود همه را له خواهد کرد. چند دهه باید طول بکشد تا ملتی بفهمد آه آنکه من به خاطر هیچ لتاش زدم، آنکه من به خاطر هیچ کوبیدمش، آنکه من به خاطر هیچ کشتمش، سوزاندمش، بیخش را کندم، خودم بودم. آن چهرهای که لهاش کردم خودم بودم. فقط یک چیز را میفهمم. این خشونت پیش از هر چیز در زبان ترکیب شده با نقل و هزل و هجو علیه هرچه زیبا و به سامان شکل گرفت و هرچه شلختگی و بیسامانی، ریاکارانه فضیلت شد. نشنیدهای مگر رییس فلان سازمان عریض و طویل گفته بود. «در» اصراف است. اتاق نباید در داشته باشد. این اشتباه گرفتن مفاهیم این اشتباه گرفتن پرهیز از تجملگرایی یکجایی بدل به خشونت شد علیه فکر سامان و فکر زیبا و زیبایی فکر و سامان فکر. اینها نشانهی غرب شدند. نشانهی دشمن اما ما سادهزیستان بیسامان، بی در و پیکریم... بگذریم. دست مرهم اگر دارید بیارید تا بر زخمهامان بگذاریم. بنشینیم حرف بزنیم و این هوای سیاه رفته به جانمان را بتارانیم.
۹۳/۱۲/۷
#فریاد_ناصری —----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
Forwarded from زاویه (Omid Ansari)
دفترهای لوح به سردبیری کاظم رضا از اواسط دههی چهل تا سالهای آخر دههی پنجاه مجموعا در ۱۶ دفتر منتشر شد که از این بین ۷ دفتر پیش از ۵۷ ( دورهی اول ) و چهار دفتر پس از ۵۷ ( دورهی دوم )
به همراه پنج ضمیمه [ تابستان همان سال – ناصر تقوايي/
سفر- محمود دولت آبادي/
نمازميت- رضا دانشور/
جاده- اکبر رادي/گزیدهی اسرارالتوحید فی المقامات شیخ ابوسعید ابوالخیر - ناصر ایرانی، مجید اصلانی، محمدرضا اصلانی ] منتشر شدند که همگی حاوی داستانهای کوتاه اعم از ترجمه و تالیف بودند. دفترهای لوح را میتوان پیشروترینِ مجموعههایی دانست که به صورت تخصصی در حوزهی ادبیات داستانی فعالیت داشتند. دورههایی درخشان که تقریبا تمام شمارههای چهارم دورهی دومش را خمیرکردند. این روزها به سختی نسخهای از این دفترهای درخشان پیدا میشود.
به همراه پنج ضمیمه [ تابستان همان سال – ناصر تقوايي/
سفر- محمود دولت آبادي/
نمازميت- رضا دانشور/
جاده- اکبر رادي/گزیدهی اسرارالتوحید فی المقامات شیخ ابوسعید ابوالخیر - ناصر ایرانی، مجید اصلانی، محمدرضا اصلانی ] منتشر شدند که همگی حاوی داستانهای کوتاه اعم از ترجمه و تالیف بودند. دفترهای لوح را میتوان پیشروترینِ مجموعههایی دانست که به صورت تخصصی در حوزهی ادبیات داستانی فعالیت داشتند. دورههایی درخشان که تقریبا تمام شمارههای چهارم دورهی دومش را خمیرکردند. این روزها به سختی نسخهای از این دفترهای درخشان پیدا میشود.
Forwarded from زاویه (Omid Ansari)
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
بخشهایی از یک گفتوگوی بلند با رضا دانشور
Forwarded from زاویه (Omid Ansari)
رضا دانشور
متولد 1326 مشهد
از نمایشنامه نویسان و داستان نویسان نوگرای دهه50 که در اغلب اثارش به کندکاوی روانشناختی در ذهنهای وادادهی آشفتهی سیاسی و ماموران خفیهای می پردازد که احساس گناه میکنند.
رمان (نماز میت)1350 ضمیمه مجله لوح.
و مجموعه داستان (هی هی جبلی قم قم) 1357 در مجله لوح.
دانشور نخستین اثارش در نشریات و جُنگ های ادبی مشهد , مثل پارت و هیرمند به چاپ رساند. به عنوان نمایشنامه نویس هم شهرتی داشت و آثارش به وسیلهی گروههای تئاتری زادگاهش بر روی صحنه میآمد.
یکبار دگر ابوذر1350
عقرب1352
شاهزاده و اژده ها1353
رامرودی ها1355.
در سالهای پس انقلاب به فرانسه مهاجرت کرد.
در رمان خسرو خوبان, به وقایع دوره انقلاب. در ساختی مدرن و اسطوره ای پرداخت.
در سال 1394 بدرود حیات گفت.
از دیگر اثارش:
عاشورا_ عاشورا
کپرنشین ها
محبوبه و ال
کجای سال دو هزار منتظرت باشد
خورشید روی یخ
مسافر هیچ کجا
ساندویج مخلوط
انچه فردا بینی و پس فردا و پسان فردا ( لوح شماره 4)
مهاجرت
متولد 1326 مشهد
از نمایشنامه نویسان و داستان نویسان نوگرای دهه50 که در اغلب اثارش به کندکاوی روانشناختی در ذهنهای وادادهی آشفتهی سیاسی و ماموران خفیهای می پردازد که احساس گناه میکنند.
رمان (نماز میت)1350 ضمیمه مجله لوح.
و مجموعه داستان (هی هی جبلی قم قم) 1357 در مجله لوح.
دانشور نخستین اثارش در نشریات و جُنگ های ادبی مشهد , مثل پارت و هیرمند به چاپ رساند. به عنوان نمایشنامه نویس هم شهرتی داشت و آثارش به وسیلهی گروههای تئاتری زادگاهش بر روی صحنه میآمد.
یکبار دگر ابوذر1350
عقرب1352
شاهزاده و اژده ها1353
رامرودی ها1355.
در سالهای پس انقلاب به فرانسه مهاجرت کرد.
در رمان خسرو خوبان, به وقایع دوره انقلاب. در ساختی مدرن و اسطوره ای پرداخت.
در سال 1394 بدرود حیات گفت.
از دیگر اثارش:
عاشورا_ عاشورا
کپرنشین ها
محبوبه و ال
کجای سال دو هزار منتظرت باشد
خورشید روی یخ
مسافر هیچ کجا
ساندویج مخلوط
انچه فردا بینی و پس فردا و پسان فردا ( لوح شماره 4)
مهاجرت
Forwarded from زاویه (Omid Ansari)
KhosroyeKhoban.pdf
9.8 MB
خسرو خوبان
رضا دانشور
چاپ دوم، خاوران
پاریس
پاییز ۱۳۸۲
رضا دانشور
چاپ دوم، خاوران
پاریس
پاییز ۱۳۸۲
Forwarded from زاویه (Omid Ansari)
namaz-e-meyet1.pdf
1.3 MB
نماز میت
رضا دانشور
ضمیمهی دورهی لوح
رضا دانشور
ضمیمهی دورهی لوح
Forwarded from Deleted Account
Dang Show - Shab Labe Cheshmeh
@moozikestan_bot
خواندن ادبیات یکجور بازی هم هست. مثلن این بیت حافظ را بخوانید:
هر آنکسی که درین حلقه نیست زنده به عشق
بر او نمرده به فتوای من نماز کنید
هر بار که این بیت را میخوانم میگویم حافظ نگفته زنده به نان، نگفته زنده به روح بلکه گفته زنده به عشق. عشق آن گرماییست که در کنایه و عبارت «فلانی و فلانکس با هم خیلی گرمند» گرماش قابل فهمتر است. این گرما همان چیزیست که اجزای تنمان را کنار هم نگهداشته و به قولی ذرهذرهی تن ما از آن با همند و با هم گرمند.
و مرگ چیزی نیست جز آن سرمایی که بین چیزها میافتد. وقتی که میگوییم «فلانی خیلی سرد برخورد کرد» سردی و سرمایی را میگوییم که چیزها را از هم جدا میکند. پس مرگ و تلاشی ما نه از نخوردن قوت است و نه از هیچ چیز دیگر. بلکه گرما از میان تنمان که برخیزد. ذرهذرهی تن ما با هم سرد میشود و مرگ و متلاشی شدن آغاز میشود و آن گرما چیزی نیست جز عشق. زنده بودن ما زنده بودن به عشق است.
@faryad_naseri
هر آنکسی که درین حلقه نیست زنده به عشق
بر او نمرده به فتوای من نماز کنید
هر بار که این بیت را میخوانم میگویم حافظ نگفته زنده به نان، نگفته زنده به روح بلکه گفته زنده به عشق. عشق آن گرماییست که در کنایه و عبارت «فلانی و فلانکس با هم خیلی گرمند» گرماش قابل فهمتر است. این گرما همان چیزیست که اجزای تنمان را کنار هم نگهداشته و به قولی ذرهذرهی تن ما از آن با همند و با هم گرمند.
و مرگ چیزی نیست جز آن سرمایی که بین چیزها میافتد. وقتی که میگوییم «فلانی خیلی سرد برخورد کرد» سردی و سرمایی را میگوییم که چیزها را از هم جدا میکند. پس مرگ و تلاشی ما نه از نخوردن قوت است و نه از هیچ چیز دیگر. بلکه گرما از میان تنمان که برخیزد. ذرهذرهی تن ما با هم سرد میشود و مرگ و متلاشی شدن آغاز میشود و آن گرما چیزی نیست جز عشق. زنده بودن ما زنده بودن به عشق است.
@faryad_naseri