ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
مدل امروز و امام دیروز: "مدل" قهرمان فرد است. "قهرمان"، پیشگام، امام، مدل جمع است، مدل گروه، مدل جماعت، مدل امت، مدل گله است. قهرمان "او"ی حاضر است. حاضر است اما همواره با فاصله با پرده. یکبار بر منبر می‌رود و بر گله می‌خواند. مدل فرد باید روی تک‌تک پیروانش حساب کند. مدل فرد باید تلاش کند دل مشتری را به دست آورد و به دست داشته باشد، دل امت به دست مدل جماعت است، دل جماعت اوست و این پیروانند که باید دل قهرمان را به دست آورند و باب دلش رفتار کنند. مدل تابع میانگین خواست مشتری ها است، پیرو قهرمان جماعت خود خواست ندارد، خواستش خواسته ی "او" است، او که از ما هست اما چون ما نیست.
#سردار_صالحی
@faryad_naseri
اگر مادری با پسران بسیار به بیماری افتد،
آنان همه، اندوهناک، دل نگران او خواهند بود:
درست چنین هم بوداها در نظام‌های جهان در ده جهت
به ذهن آورند این کمال حکمت را چون مادرشان.
آن منجی جهان که در گذشته بود،
و هم آنان که (درست اکنون) در ده جهت،
از او صادر شده‌اند، و چنین خواهند بود منجیان آینده.
اوست آنکه جهان را نشان می‌دهد (که چرا هست)،
اوست گنتریکس، مادر جیناس،
و اوست که الهام می‌کند فکر و عمل موجودات دیگر را.

سرودی در ستایش "مادر" همه‌ی بوداها و بُدی‌ستوه‌ها
نقل شده از کتاب حکمت- ترجمه و تالیف: مالک حسینی @faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پایکوبی و رقص تن را از کدورت می‌رهاند
@faryad_naseri
از بین سه مدل تفکر، تفکر غالب بر ذهن و زبان و جامعه‌ی ایرانی تفکر منطقی است. البته باید روشن کنم تفکر منطقی تفکر درست و اصولی نیست بلکه‌ منظور تفکر واپسگرا و ‌متحجر است.

بعد از تفکر منطقی، نوع بسیار مبتذلی از تفکر انتقادی و بعد از تفکر انتقادی در پایین‌ترین حد ممکن تفکر خلاق حکومت می‌کند.

چقدر بر تفکر خود آگاهیم؟ چقدر انواع تفکر را می‌شناسیم؟
چطور می‌توانیم خلاق شویم؟
@faryad_naseri
نامه‌ی پنجاه و سه
آلی جان
کج می‌تابد نور و این نور کج‌تاب ماده را روشن می‌کند
حتا حافظه و مرگ را
ما خنده‌های بزرگی بودیم گرفتار آمده در انبوهی غم
که صبح‌های زیادی نور را بر صورت هم تماشا کردیم
آن نورهای تابیده از درزها و روزنه‌ها و توری‌ها
بارها رفتم که نور را ببوسم به صورت یاران
اما غم انبوه صورتشان را صورتشان را
در زیر این نورهای پراکنده
یک صبح به آب سلام کردم
چشماهام روشن شد
ماده را دیدم که نقش دارد حتا در مهر حتا در طعم بوسه
شکل تپیدن قلب
و چند ذکر تازه یاد گرفتم
و دنبال کتابی گشتم که نگاه کردن به آن چشم روشنی باشد
عکس دوستانم را برداشتم
آخرین بازمانده‌های نور را بر صورتشان بوسیدم و رفتم
رفتم که بمیرم
۹۳/۱۲/۱۱
#فریاد_ناصری —-------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
تفکر منطقی یا همگرا تفکری کم خطر است. راه را نه برای راه که برای هدف می‌رود.

در این تفکر تجربه‌های نو پایین‌ترین حد اعتبار را دارند. تفکر منطقی به تمامی تسلیم راه و رسم نیاکان است.

حساب و کتابش نتیجه‌نگر و سود محور است. مخدر این نوع تفکر که بسیار هم جواب می‌دهد اطمینان است.

جوامع محافظه‌کار با تاریک‌کردن نامعلومی آینده دست‌های خلق و خلاقیت را فلج می‌کنند تا گذشته به بودنش ادامه دهد.

گذشته مدام می‌پرسد چه تضمینی هست؟ و ما از یاد برده‌ایم که حتا خود زنده بودن برای دقیقه‌ی بعد هم تضمینی ندارد.

تفکر منطقی و محافظه‌کار در شدیدترین حالتش ترس است.

شما از چه چیزهایی می‌ترسید. کدام فکرها شما را می‌ترسانند؟


@faryad_naseri
عُراضة‌العروضین (رهاورد عروض‌دانان) نثری به غایت پاکیزه و موجز دارد.
از جمال قَرشی به تصحیح استادانه‌ی محسن ذاکرالحسینی
از متن کتاب: عروض نقله‌ی میزان شعر است و معیار سبیکه‌ی نظم.
@faryad_naseri
از کتاب‌های عروض متاخر که استاد جلال‌الدین همایی هم بر شایستگی‌اش صحه گذاشته‌اند.
کتابی‌ست آموزشی و مناسب تدریس
@faryad_naseri
نامه‌ی پنجاه و چهار
آلی جانم
هیچ دقت کرده‌ای یکبار از تو نپرسیده‌ام حالت چطور است؟ یا نگفته‌ام مثلن امروز صبح خواب ماندم و تا دیر نرسم سرکار چقدر دویدم. دوست داشتم یک‌جاهایی بنویسم برایم عکس تازه بفرست. از بچه‌ها هم عکس بفرست. دوست داشتم بگویم عید که بیاید من هم می‌آیم اما همه‌ی اینها را نادیده گرفته‌ام چرا که هنوز من دارم جغرافیای خودم را نشانت می‌دهم. جغرافیای خودم می‌شود کجا؟ سرگذشتم؟ شهرم؟ وطنم؟ دوستانم؟ ها از دوستانم چیزی نگفته‌ام. مردان جوانی که شب‌ها و شب‌ها با آنها به صبح رسانده‌ام و حالا بعضی‌هاشان را وقت‌هاست ندیده‌ام. شاید بخندی اما من بارها برکاغذ اسم‌شان را با فاصله‌های معینی نوشته‌ام بعد خطی از این اسم به آن اسم از این یار نزدیک به آن دورترک بعد چیزی درآمده، نقشی که نقشه‌ای از زندگی من بوده. مردان جوانی که همه‌شان می توانستند مردان بزرگی شوند اما اما امان از آن سیب چرخان که هزار چرخ است و تا نمیریم معلوم نمی‌کند که با چند چرخ به زمین می‌رسد. من از دوستانم تصویری دارم با حسی شبیه پرهیز از دیدن چهره‌ی مرگ، سعی کرده‌ام زنده‌ترین تصویرشان را در خودم نگه دارم. آن شب که خندیدم. آن‌جا که رقصیدیم. روزی که سخت گریستیم. آن لحظه که گفتیم سلام. آن لحظه که نوش. بعدش را رها کرده‌ام طوری که انگار بعدی وجود نداشته و این همیشه مرا در آستانه‌ی آشتی و دوستی نگه داشته با جهان. آنها را نمی‌دانم. آنها شاید تصویر دیگری دارند. تصویری شبیه آخرین دیدار با رخ آن‌کس که عازم سرزمین بی‌دیدار است. سرزمین بی‌دیدار نقشی ندارد. بی‌نقشه است اما من در سرزمینی می‌زیم که تاریخ دارد مرزهایش عقب جلو شده، تکه‌هایی از آن جدا شده، تکه‌هایی اضافه شده و در زندگانی‌ام آفتاب نقش عجیبی داشته؛ یادم باشد یک‌بار یکی از این نقشه‌ها را نشانت دهم.
۹۳/۱۲/۱۷
 
#فریاد_ناصری —------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
نشر حکمت کلمه:
به زودی
دروازه‌های جهنم، پرتگاه‌های ملکوت
یانوش پلینسکی، میرسلاو هلوب، زیبگنیف هربرت، واسکو پوپا
گزینش و ترجمه‌ی مرتضی ثقفیان
@hekmatkalame
آیا مناسبات بین یک گروه را می‌توان مصداق مناسبات کل جامعه دانست؟ اگر پاسخ‌تان آری است. کدام گروه از اقشار جامعه را بیشتر از باقی گروه‌ها بازنماینده‌ی وضعیت امروز جامعه‌ی ایران می‌دانید؟
پاسخ‌های‌تان را به این نشانک @faryadnaseri ارسال کنید
ان‌در امیدواری...
آیا مناسبات بین یک گروه را می‌توان مصداق مناسبات کل جامعه دانست؟ اگر پاسخ‌تان آری است. کدام گروه از اقشار جامعه را بیشتر از باقی گروه‌ها بازنماینده‌ی وضعیت امروز جامعه‌ی ایران می‌دانید؟ پاسخ‌های‌تان را به این نشانک @faryadnaseri ارسال کنید
نگاه توده مردم همیشه به سمت قدرت است. بخصوص در ایران که پیشینه ی نظام های استبدادی در آن قوی است. پس از کسی تقلید میکنیم که قوی تر است. چون قدرت موفقیت است. هرگروهی که مناسبات قدرت را بهتر به نمایش بگذارد شایستگی بیشتری برای تقلید دارد. در آداب لباس پوشیدن و رفتار اجتماعی و سلوک سیاسی و غیره.
#ابوالفضل_مروجی
Forwarded from اغاني خالدة (Javad Pakravesh)
@Aghani2
اسمهان - امتی حتعرف امتی
کانال اغاني خالدة

🎵 نواهای بهشتی #اسمهان


@Aghani2
ان‌در امیدواری...
آیا مناسبات بین یک گروه را می‌توان مصداق مناسبات کل جامعه دانست؟ اگر پاسخ‌تان آری است. کدام گروه از اقشار جامعه را بیشتر از باقی گروه‌ها بازنماینده‌ی وضعیت امروز جامعه‌ی ایران می‌دانید؟ پاسخ‌های‌تان را به این نشانک @faryadnaseri ارسال کنید
در این پرسش منظور من از گروه بیشتر طبقات اجتماعی بودند.


مسلمن باید نگاهی به تقسیم‌بندی‌های جدید اجتماعی بیندازیم. به‌طور مثال عنوان طبقه‌ی متوسط بسیار کلی و بدون حد و حدود روشن است، حداقل در کشور ما اینطور است.

تقسیماتی چون نظامیان و روحانیون و... غیره هم بسیار ناکارآمد است چون اختلافات عقیدتی‌ و فکریشان را نادیده می‌گیرد.


پس ما نیازمند تقسیم‌بندی‌ای هستیم که بتواند با نشان دادن خاستگاه و موقعیت اجتماعی تمایزهای فکری را هم بیان کند‌.


با این توضیحات فکر کنیم کدام گروه مناسبات درمدنظر حکومت را بازتولید و حفظ می‌کند؟
@faryad_naseri
Forwarded from دخمه (سینا زرعی)
yazdh_sher_az_saedy.pdf
354.7 KB
یازده شعر از غلامحسین ساعدی
با مقدمه ی جواد مجابی
@artdakhme
بیانیه
کانون نویسندگان ایران پنجم آبان با انتشار اطلاعیه درگذشت علی‌اشرف درویشیان را به "خانواده، دوستان، دوستداران و همه نویسندگان مستقل و روشنفکران آزاده‌" تسلیت گفت. در بخشی از این بیانیه آمده است: " علی‌اشرف درویشیان نه تنها از شرف قلم خود محافظت کرد بلکه در تمام عمر ادبی‌اش پاسدار آزادی قلم و مخالف سرسخت سانسور بود".

*****************
متن کامل بیانیه
بیانیه‌ی کانون نویسندگان ایران در باره‌ی درگذشت علی‌اشرف درویشیان
علی اشرف درویشیان، قلم فرودستان و زبان کودکان رنج و کار و عضو برجسته‌ی کانون نویسندگان ایران، روز چهارم آبان درگذشت. او که نزدیک به نیم قرن پژواک صدای بی‌صدایان و تصویرگر سیمای بی‌چهره‌گان بود، در حالی برای همیشه چشم‌های نگرانش را برهم‌ نهاد که رویای زیبا کردن جهان، این جان¬مایه¬ی بی¬بدیل قلم او، همچنان به تحقق نپیوسته است؛ با این همه، شعله‌ی فروزان آرمان¬ها و آرزوهایش، که خود در پراکندن آن بسیار سهم داشت، تابناک است و بر راه همه¬ی جویندگان شادی و آزادی نور می‌افشاند. آنچه او کرد و آنچه بر جا نهاد، نشان و میراث نویسنده‌ای است که هیچ‌گاه به تایید ستم و سیاهی برنخاست؛ حاشا که همواره بر آن شورید و زبان اعتراض گشود، هیچ‌گاه و به هیچ بهانه‌ای بر سفره‌ی صاحبان قدرت ننشست؛ زیرا که آن را "خونین" می‌دانست. همین بود که سال‌ها زندان و فشار و آزار نصیبش کردند. سال¬ها حبس و شکنجه و آزار در زندان های رژیم شاه و سال‌ها تعقیب و احضار و فشار در رژیم کنونی تاوان سرفرازی و حفظ شرافت قلمش بود؛ قلمی که با آفرینش ده‌ها کتاب طی نیم قرن صدها هزار خواننده و محبوبیتی کم‌نظیر داشته است.
علی‌اشرف درویشیان نه تنها از شرف قلم خود محافظت کرد بلکه در تمام عمر ادبی‌اش پاسدار آزادی قلم و مخالف سرسخت سانسور بود. کوشش پیگیرانه‌ی او برای بازفعال کردن کانون نویسندگان ایران در سال‌های سراسر اختناق و آدم¬کشی دهه‌های شصت و هفتاد خورشیدی از دیگر نقطه¬های اوج کارنامه‌ی درخشان او به مثابه‌ی نویسنده‌ی روشنفکر و مدافع آزادی بیان بی‌هیچ حصر و استثناست. بی گمان اگر درویشیان آستین همّت بر نمی زد و به یاری هم قلمانی چند در احیای کانون نویسندگان ایران به جان نمی¬کوشید، نهاد روشنفکران و نویسندگان آزادی خواه ایران چنین استوار و برکنار از بازی های قدرت حاکم پا نمی¬گرفت. اعتماد به راستی و درستی او فراگیر بود. از همین روی در تمامی مجامع بالاترین آراء همواره از آن او بود. راست این‌ که در هر دوره از حیات جامعه، بالیدن و برآمدن آزادگانی چون او بسیار کم‌شمار است.
علی‌اشرف درویشیان نویسنده‌ای سوسیالیست بود و آرمانش برابری و آزادی. شک نیست که ما بخت‌یار بودیم که در زمانه‌ی او زیستیم و شوربخت از آن رو که شاهد مرگ و خاکسپاری‌اش هستیم.
کانون نویسندگان ایران درگذشت یار همیشه‌ی خود، نویسنده‌ی برجسته، خوش‌نام و محبوب ، علی‌اشرف درویشیان، را به خانواده، دوستان، دوستداران و همه نویسندگان مستقل و روشنفکران آزاده‌ تسلیت می‌گوید و در مراسم تشییع پیکر این رفیق راه و تمامی مراسم و بزرگداشت‌های او در کنار خانواده‌ی محترم درویشیان خواهد بود.
کانون نویسندگان ایران
٥ آبان ١٣٩٦



#کانون_نویسندگان_ایران

@kanoon_nevisandegane_iran
۰

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1517092041708909&id=857199194364867
صدیقه وسمقی شاعر و اندیشمند‌دینی را دستگیر کرده‌اند. این گوشه‌ی کوچکی از نظریات او در کتاب «بازخوانی شریعت» است نقل شده در مقاله‌ی رضا علیجانی.
@faryad_naseri
دور خیلی چیزها تمام شده، از جمله دور شعر. به دل نگیر. می خواستم کوتاه بگویم نشد: فکر نمی کردم اینهمه دراز شود. وقتی که من از باید می گویم خودم می دانم که در راه شبان افتاده ام و این نشانه ی خیری نیست. با این همه: شعر امروز اگر بخواهد به روز شود باید حجب و حیا، ریا و دورویی را کنار بگذارد، از دنیای مبهم و مه آلود ایهام واکند، "تعارف" کنار بگذارد، از شرح و وصفی که از جنم توریه است دست بردارد، حجاب از کالایش برگیرد و از "جنس"ش، "مالش" "چیزش" چادر برگیرد تا بر میز نمایش چه نهاده است و چه عروسی از بازار سمرقند می آورد. باید روشن و مشخص آن چه را که از آن تو شده است و از دنیا گرفته ای روشن بیان کنی. عروس را باید لخت کرد و نمود. عروسی که خود لختش را ندیدنی چه گونه می توان نمود. تو که تمام معنایی، همه ملاحت روحی و جامه ی عروس را جانی لختت کنند ازت چه می ماند؟ جز مشت باز نماینده؟ اگر بخواهی مردمان روز کوچه و بازار "در" تو را بیابند و به باغت اندر شوند باید نشانه های راهت، راهنمایت گویا و روشن باشد، در راه راست هزارتو نباید کاشت. دنیای امروزه بیان مشخص می طلبد، واژه هایی که دقیق راه به معنا می برد، به اندرون. وقتی که مشخص و بدون وهم و ایهام بیان شود هم که دیگر شعر نیست. هرچه جامعه متعارف تر باشد، بیشتر "تعارف" داشته باشد، شاعرانه تر زنده گی می کند و شعر سخن غالب و شاعر سخنران اول است. شعر اگر به فهم درآید از وهم و ایهام رهیده و دیگر شعر نیست، حرف روز است، روشن. شاعر و ادیب ایرانی امروزه تافته ای نیست که بیرون بافت خودش تنیده باشد. شاعر امروز ایرانی البته به روز است، اما به روز خودش، به روز جامعه ای که جامه ی جمع است و بر تن "همه" است. ذهن و روح هم زمینه ای دارند، از سر می رسند و سر خود سرزمینی داشته است و دارد و از زمین می رسد. زمینی که ایران امروز باشد کدام کالایش را به عنوان بن جل می توان در بازار روز نقد کرد که فرهنگش؟ آن که در نیافته باشد که "تولید فرهنگی" نیز کالاست و کالا را در حجاب و حباب عرضه نمی کنند در بازار روز گم شده است و جیبش را بگًردی خالی است. روز ایرانی امروز روز همین منی است که این جا نشسته ام؟ تنها ملتی که سید که "تنها" همان تخمه ی عرب است، دیگری است، زاد دیگری است، آن که از آن ها نیست است که بر او "حق ولایت مطلق" دارد. سید از زاد به معنی تخمه نام دیگر دیگری است، نام دیگر او، نام دیگر آقا. ایرانی در برابر این ولی، این سید، این آقا نمی تواند خود را جز مولا ببیند. این روز ایرانی است که ولایت مطلق بر نفس و بر نفس موالی را حق الهی موبد بلکباش می داند و خواهان گسترش این حکومت، این ولایت به هردو عالم است. شر خود ستایش نیایی بود که دیگر نامش درست بر زبان نمی گردید و غریبه می نمود. عرب که آمد شعر مدح و ستایش نیای دیگری شد و ایرانی نیای گمشده اش را "باز"یافت. ستایش نیای او، نیای دیگری که دشمن نیای تو بوده است. این دیگری، این او، این یار، این نگار، این غایب و حاضر در میانه، او که در میانه است و دستت به میانش نمی رسد، موضوع شرح و وصف شاعر از نگاری است که دست به دامنش نمی رسد. در نگاه ایرانی یاری که دامن به دست دهد و زمینی شود لکاته است و مالی نیست. شعر ایرانی هرچه پیشتر آمد مداحتر و ستایشگرانه تر بود، از "خود" بی گانه تر، بی خودتر شد و در دیگری که میان به دست نمی داد پیوست. ستایش دیگری، تعارفیدن عروسی که باب دل شاعر است. شاعران عاشق واژه هایی هستند که به راحتی تشخص نمی پذیرد و سر جایش نمی نشیند. باید شعر را سر جایش نشاند تا واژه به جایگاه مشخص خود برسد. او عاشق واژه هایی است که با واژه های کناری اش جا تعارف می کند و این جاست که شاعر ول کرده است، "آزاد" گذاشته است تا شنونده از قریب و آشنا به بعید و غریب کشانده شود. نگاهی به واژه نامه های فارسی نشان می دهد که واژه ها مرز معنایی ندارند و به راحتی با تعارفی جای هم می نشینند. به جای این که مینه و اندرونه واژه را برتاباند مشابه اش را روی میز می گذارد. اگر برایت "جا"افتاده باشد جانمایی نباید نیاز به آن همه پیچاندن داشته باشد. این را زبان باید بدهد و زبان روزی می تواند بیان مشخص بدهد که به روز شود و دنیا محو و مبهم و مه آلود را پشت سر گذارد و دنیای شعر به شاعران وانهاده باشد.

#یادداشت
#سردار_صالحی
@faryad_naseri
دوباره و باز کانون نویسندگان

اولین مواجهه‌ی گفتاگویانه‌ی من با کانون نویسندگان تنها نهادی که هنوز برای سرنوشت قلم اهمیت دارد به وقت مرگ سیمین بهبهانی بود. بعدتر مرگ رضا دانشور و باز به مرگ غلامحسین نصیری‌پور.

در هر سه بار گمان من بر کم‌توانی کرد و کار کانون بود و هست.

اما همه‌ی این‌ها گذشت و من که بارها به پیوستن و نپیوستن به این نهاد با خود کلنجار رفته‌ام هنوز نتوانسته‌ام دلیل متقنی بیابم که کسان بر مسند امروز چون بزرگان دیروز بر مدار نگاه و حقوق انسانی چندان که باید و شاید عمل می‌کنند، پس من نیز به جمع بپیوندم.

اگر کانون مخالف هر نوع سانسوری‌ست، اگر کانون مخالف کوفتن قلم و سرکوب سران اندیشه است. پس چطور به فرض مثال در دفاع از حیثیت قلمی و فکری «صدیقه وسمقی» برنمی‌آید؟
شاید از آن‌رو که این شاعر و نویسنده را با معیارهای خودش «مستقل» و «آزاده» تشخیص نداده است چنانکه در بیانیه‌ی درگذشت علی‌اشرف درویشیان مستقل و آزاده بودنش را به‌صراحت اعلام می‌کند.

اگر این‌طور باشد کانون نه حامی قلم و نوشتن و آزادی بیان به شکل تام و جدی است بل‌که چون هر نگاه ایدئولوژیک دیگری تعریفی از «آزادگی» و «استقلال» دارد که تنها و تنها در پی دفاع از آن است.

چنان‌که ایدئولوژی حاکمه آوینی و چمران و حاتمی‌کیا و حمید سبزواری و... چهره‌هایی از این دست را مستقل و آزاده درمی‌یابد کانون هم احمد شاملو و رضا براهنی و محمد مختاری و جعفر پوینده را.

بی هیچ‌شکی من نیز با کانون نویسندگان هم‌نظرم که بین این دو سر ماجرا، این سر به انسان بیشتر اندیشیده است.

اما کانون محل قضاوت و خط‌کشی‌ ایده‌های شخصی نیست، کانون نهاد مراقبت از آزادی است گیرم اگر روزی فرارسد که باید از دشمن خود هم دفاع کند، باید چنین کند که انسانی بندی بیان عقیده‌اش شده است.

#کانون_نویسندگان
#صدیقه_وسمقی
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri