شصت روز از قطع اینترنت در ایران توسط جمهوری اسلامی می‌گذرد.
در این خلأ خبری، روند اعدام مخالفان سیاسی در زندان‌ها با شتابی نگران‌کننده ادامه دارد.
خانواده‌ها در بی‌خبری و اضطرابی عمیق به سر می‌برند و صدای بسیاری از قربانیان به گوش جهان نمی‌رسد.
این وضعیت، مستلزم توجه فوری و واکنش مسئولانه جامعه جهانی است.

یک چپ «شُخمی»
.
بهزاد فراهانی در خصوص انقلاب پنجاه و هفت:
«ما بیضه شو داشتیم اونو آوردیم پایین_ دارید یا الله، ما هم کنارِتونیم.»
.
_آقای فراهانی ۱۸و ۱۹ دیماه جوانان میهن، نشان دادند که(...) شجاعتشو دارند، شما کجا بودید؟.
.
پی نوشت؛ همین‌قدر وقت هم صرفِ کشیدنِ این چپِ وطنی زیادی بود.

بیست و ششم خرداد

تولد جاوید نام #مجید_رضا_رهنورد
#روز_ملی_شیروخورشید

بر و بــازوی شـیر و خورشید روی
به دل پهلوان دست شمشیرجوی
خـداونـد شمشیر و زرّیـنه کـــفش
فـــــرازندهٔ کــــاویــانــی درفـــــش
فــروزنـــدهٔ مــــیغ و بـــرّنــده تــیغ
به جنگ انـدرون جان نبودش دریـغ
..................

"حالم از خودم بهم می خورد. راستی که دارم بالا می آورم. دنیا در برابرم باز، تا چشم کار می کند گسترده است و من پاهایم فلج است. با چشمی اینجای امروز را می پایم ولی چشم دیگرم با تردید و دیرباوری آینده را می بیند و می سنجد و مثل شاهین ترازو در نوسان است یک جا و در یک حالت نمی ماند، استوار نیست این چشم "عقل" مثل الاکلنگ میان حالت ها و احتمال های گوناگون تاب می خورد....
.
در چنین روزهایی که دنیای ما دارد زیر و زبر می شود، من نه کاری از دستم برمی آید و نه حتی حرفی دارم. هفته پیش یک صبح تا غروب نشستم که مقاله ای بنویسم، نتوانستم، چیزی برای گفتن نداشتم. بالاخره وا دادم...
.
نمی دانم چه باید بکنم و چه کاری درست است. در کنار مردم بودن، خود را به سیل نهضت سپردن کافی نیست. نه ایمان به اسلام می تواند مرا جا کن کند و نه مارکسیسم که در نهایت دو بستر این جریان بنیان کن و خروشنده‌اند...
"چشم عقل" من نگران آینده است، آینده ای که در بهترین حال با سال ها دیکتاتوری مذهبی روبرو خواهیم بود.
.
روزها در راه"
شاهرخ مسکوب

#محرم
نام عکاس : ؟

A person came from Baghdad in the summer. They asked him what he was doing there?
He said: Sweat!
قزوینی تابستان از بغداد می آمد. گفتند آنجا چه می کردی؟
گفت: عرق!

حکومتی که در برابر اعتراض مردم، گلوله، زندان و تهدید به کشتار بیشتر را انتخاب می‌کند، در واقع اعتراف می‌کند که بزرگ‌ترین تهدید برای بقایش نه آمریکا و نه اسرائیل، بلکه نارضایتی مردم خودش است.
اگر مردم دشمن‌اند، چرا حکومت مدعی نمایندگی آنهاست؟
#ذوب_در_ولایت

تیغ دو لبه
.

اهدای جوایز بین‌المللی به کنشگران سیاسی می‌تواند صدای سرکوب‌شدگان را به جهان برساند؛ اما وقتی میان شهرت و اعتبار یک چهره در خارج از کشور و جایگاه واقعی او در داخل کشور فاصله زیادی باشد، این جوایز می‌توانند به «شخصیت‌سازی گلخانه‌ای» دامن بزنند.

مسئله اینجاست: میان شهرت برخی چهره‌ها و میزان حضور، اثرگذاری و پذیرش اجتماعی آنان در داخل ایران، گاه فاصله‌ای جدی وجود دارد.

مسیح علینژاد، با وجود شهرت گسترده، همواره با نقد جدی بخشی از کنشگران سیاسی و اجتماعی روبه‌رو بوده است. نسرین ستوده نیز، با وجود دریافت جوایز متعدد بین‌المللی، به نظر من در دو جنبش فراگیر اخیر، «زن، زندگی، آزادی» و «شیر و خورشید»، نتوانسته است از حضور و اثرگذاری اجتماعی متناسب با سطح شهرت و اعتبار بین‌المللی خود برخوردار باشد.

البته نامزدی یا دریافت یک جایزه بین‌المللی، فی‌نفسه محل ایراد نیست. مسئله این است که اعتبار بین‌المللی را نباید با پایگاه اجتماعی داخلی یکی دانست. جایزه می‌تواند یک صدا را بلندتر کند، اما لزوماً آن صدا را به نماینده جامعه تبدیل نمی‌کند.

سرمایه واقعی یک کنشگر سیاسی را نه تعداد جوایز بین‌المللی تعیین می‌کند و نه میزان توجه رسانه‌های خارجی؛ بلکه اعتماد و محبوبیتی است که در میان مردم دارد و پیوندی است که با مطالبات واقعی جامعه در داخل کشور برقرار می‌کند.

دو بازگشت، دو نگرش متفاوت به آلترناتیو

برای یک نظام اقتدارگرا، «مخالفت» و «تهدید سیاسی» الزاماً یک معنا ندارند.

در محاسبات امنیتی جمهوری اسلامی، «مخالف بودن» لزوماً به معنای «تهدید بودن» نیست. سطح تهدید زمانی می‌تواند تغییر کند که یک فرد یا جریان قادر باشد بخش‌هایی از جامعه را با خود همراه کند و به یک آلترناتیو سیاسی بدل شود.

گاهی برای یک نظام، موضع سیاسی یک مخالف به‌خودی‌خود اهمیت چندانی ندارد؛ آنچه اهمیت دارد، سیگنالی است که آن مخالف با اظهارات و مواضع خود، به‌ویژه در قبال یک آلترناتیو سیاسی، ارسال می‌کند.

این سیگنال می‌تواند در محاسبات نظام به‌عنوان یک «امکان سیاسی» تلقی شود؛ امکانی که نه صرفاً از مخالفت آن فرد با وضع موجود، بلکه از نسبتی که با آلترناتیو برقرار می‌کند، معنا می‌یابد.

در چنین منطقی، همه مخالفان الزاماً در یک موقعیت قرار نمی‌گیرند و همه بازگشت‌ها نیز معنای یکسانی ندارند.
.
@assadbinakhahi

ما
تاوانِ تعصبِ حاکمان را
با جانِ خویش
و با زخم‌های میهن
می‌پردازیم؛
و آنان
نامِ این ویرانی را
«پیروزی» می‌گذارند.
.
.
۱۰ شهریور ۱۴۰۵؛
در جریان حملات آمریکا، خانه‌ای در کوهستک که میزبان یک عروسی بود، هدف قرار گرفت.
به گزارش واشنگتن‌پست، یکی از بمب‌های JSOW حدود ۱۳۴ متر از هدف اصلی منحرف شد و به محل عروسی اصابت کرد.
۵ کشته و بیش از ۶۰ زخمی؛
یک خطای ۱۳۴ متری،
و بهایی به وسعتِ یک عمر.

.
بتازگی شاهد گفت‌وگوی دو نفر (خارج از کشور) بودم که نمی‌دانم «برادر» بودند یا «رفیق».
هرچه بودند، به شدت از شرایط سختِ پدید آمده انتقاد می‌کردند.
.
واقعا آفرین به شما انتلکتول های وطنی با این حجم از دلسوزی.
.

.
.
#پاینده_ایران

.
در تاریخ ایران، نمونه‌های مهمی وجود دارد که در آنها حمله خارجی در کنار ضعف یا بحران داخلی به سقوط حکومت انجامیده است؛
.
هخامنشیان در برابر اسکندر،
ساسانیان در برابر اعراب،
و خوارزمشاهیان در برابر مغولان.
.
این مثال‌ها اثبات نمی‌کنند که تاریخ تکرار می‌شود؛ بلکه نشان می‌دهند که ترکیب بحران داخلی و فشار خارجی می‌تواند برای هر نظام سیاسی خطرناک باشد.
جمهوری اسلامی نیز از نخستین روزهای تأسیس، دشمنی با آمریکا و تقابل با اسرائیل را در مرکز سیاست خارجی خود قرار داده است. پرسش این است: آیا ادامه این تقابل به تداوم نظام می‌انجامد یا می‌تواند موجودیت و آینده ایران را به خطر بیندازد؟
.
تجربهٔ تاریخی نشان می‌دهد که حملهٔ خارجی به‌تنهایی تعیین‌کننده نیست.
آنچه می‌تواند سرنوشت یک حکومت را رقم بزند، ترکیبی از عواملی مانند
شکست نظامی، از دست رفتن کنترل، ریزش یا بی‌طرفی نیروهای نظامی و امنیتی، ناتوانی مالی و شکل‌گیری اعتراضات گسترده است.
اما پرسش اساسی‌تر اکنون این است: در چنین شرایطی، سرنوشت ایران چه خواهد شد؟
.
اگر ستیزی که جمهوری اسلامی طی نزدیک به نیم قرن با آمریکا و اسرائیل در پیش گرفته است، به هر قیمتی ادامه یابد، هر ایرانی با این پرسش بنیادین روبه‌روست:
حفظ نظام از اوجب واجبات است، یا حفظ ایران؟
.
.
#پاینده_ایران

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، روز چهارشنبه ۷ اکتبر ۲۰۲۶ (۱۵ مهر ۱۴۰۵) طی سخنرانی خود در آتن، به آتش‌سوزی معابد و ویرانی آکروپولیس توسط سپاه خشایارشا در سال ۴۸۰ پیش از میلاد اشاره کرد. و از این واقعه برای تأکید، بر ضرورت ایستادگی امروزیِ غرب در برابر تهدیدهای نظام مذهبی حاکم بر ایران تأکید نمود.
.
آقای روبیو!
نبرد ترموپیل و روایت «۳۰۰ اسپارتی» در تاریخ، با اغراق‌های هرودوت و داستان‌پردازی‌های سینمایی هالیوود تفاوت‌های چشمگیری دارد؛ پس بهتر است پیش از بهره‌برداری سیاسی، میان واقعیت مستند و داستان‌سرایی فاصله بگذارید.

آتش‌زدن آتن به دست سپاه خشایارشا، در بستر منازعات آن دوران میان دو قدرت بزرگ رخ داد. اما یکی‌گرفتن رویدادهای ایران باستان با کارنامه حکومت مذهبی حاکم بر ایران، خطایی آشکار در تاریخ‌نگری است.
فراموش نکنید تمدنی که «منشور کوروش» نخستین نماد رواداری و حقوق بشر را به جهان هدیه داد، با روایت تاریخی یک‌جانبه در سخنرانی شما هیچ همخوانی ندارد.
.
مهم‌تر از همه، ایران کهن با جمهوری اسلامی یکی نیست؛ همان‌گونه که یونان باستان را نمی‌توان با حکومت امروزی یونان یکسان دانست. ایران تمدنی کهن و ملتی ریشه‌دار است و حکومت مذهبی حاکم بر ایران، نماینده تاریخ و هویت ایرانیان نیست.
.
آقای روبیو! ارجاع به رویدادهای دوران خشایارشا به دلیل مخالفت با ساختار سیاسی مذهبی حاکم بر ایران، خلطِ آشکارِ تاریخ با سیاست است؛ خطایی که تنها نشان از سطحی‌نگری تاریخی دارد.
اختلاف سیاسی با جمهوری اسلامی، هرگز نباید مجوزی برای تعرض به هویت و تاریخ ایران باشد.
#اتود

غریبه و آشنا (۶)
..
.
ردیف اول از راست:
فهیمه خضر حیدری_ روزنامه نگار، برنامه ساز
امیر طاهری_ روزنامه‌نگار، تحلیل‌گر سیاسی
مهرداد درویش پور_ جامعه‌شناس، تحلیل‌گر سیاسی
شقایق نوروزی_ بازیگر، فعال حقوق زنان
.
ردیف دوم
محسن نامجو_ موزیسین، فعال ...
رضا علیجانی_ روزنامه‌نگار، فعال سیاسی
فرناز فصیحی_ روزنامه‌نگار ایرانی-آمریکایی، گزارشگر مسائل خاورمیانه
آرش عزیزی_ مدرس علوم سیاسی، تحلیل‌گر سیاسی
.
ردیف آخر
فرخ نگهدار_ فعال سیاسی، تحلیل‌گر سیاسی
علی جوادی_ فعال سیاسی، تحلیل‌گر سیاسی
مهدی خلجی_ روزنامه‌نگار،تحلیل‌گر سیاسی

.
وقتی یک جریان سیاسی پس از سال‌ها تلاش برای تثبیت گفتمان خود، در جلب حمایت عمومی ناکام می‌ماند و بخش بزرگی از جامعه به گفتمانی رقیب گرایش پیدا می‌کند، دو مسیر پیش روی آن قرار دارد:
۱. بازنگری در رویکردها و نقد از درون؛ ۲. تمرکز بر تخریب رقیب.
با این‌حال، غالباً دیده می‌شود به‌جای واکاوی دلایل ناکامی و سنجش فاصله گفتمان خود با مطالبات جامعه، انرژی صرف تضعیف رقیب می‌شود؛ گویی مسئله نه فهم چرایی این ناکامی، بلکه پاسخ به این پرسش است:
«چگونه می‌توان رقیب را تخریب کرد؟»
.

#پاینده_ایران
#اتود

خلیل ملکی
۱۲۸۰ ...... ۲۲ تیر ۱۳۴۸
نظریه‌پرداز و سیاست‌مدار معاصر ایرانی
.

خلیل ملکی
۱۲۸۰ ...... ۲۲ تیر ۱۳۴۸
نظریه‌پرداز و سیاست‌مدار معاصر ایرانی
.
خلیل ملکی از چهره‌های متمایز چپ دموکرات ایران بود که کوشید سوسیالیسم مستقل، دموکراسی‌خواهی و ملی‌گرایی استقلال‌طلبانه را به یکدیگر پیوند دهد.
او از سوی چپ وابسته به شوروی و دیگر نیروهای سیاسی زمانه‌اش با مخالفت و بی‌مهری روبه‌رو شد، اما از آرمان‌هایش دست نکشید.
.
ملکی در مرام‌نامهٔ جامعهٔ سوسیالیست‌های نهضت ملی، در سال ۱۳۳۹، بر این اصل تأکید داشت که محتوای یک رژیم اجتماعی مهم‌تر از شکل ظاهری آن است. حکومت قانون، انتخابات آزاد و تحقق واقعی حکومت مشروطهٔ پارلمانی از محورهای اصلی مورد تأکید او بود. (۱)
.
با الهام از تأکید او بر اهمیت محتوای نظام سیاسی در مقایسه با شکل آن، به نظر می‌رسد در میان بخشی از نیروهای چپ ایران، شکل حکومت را بر محتوای آن مقدم می‌دانند. به‌جای آن‌که گفت‌وگو را از اصول بنیادینی چون آزادی، حاکمیت قانون، تمامیت ارضی، حقوق شهروندان و عدالت اجتماعی آغاز کنند و دربارهٔ محتوای دموکراتیک نظام سیاسی آینده به تفاهم برسند، بخش مهمی ازانرژی خود را از هم‌اکنون صرف مخالفت و جدل بر سر شکل حکومت آینده می‌کنند.
.
شکل حکومت نیز مهم است و از محتوای نظام سیاسی جدا نیست؛ بااین‌حال،
شکل نهایی حکومت آینده می‌تواند در چارچوب فرایندی آزاد، رقابتی و با رأی مردم تعیین شود
...........
(۱) خلیل ملکی، بیانیهٔ جامعهٔ سوسیالیست‌های نهضت ملی ایران، تهران، شهریور ۱۳۳۹، بند چهارم. متن این بند در مقالهٔ هما کاتوزیان، «خلیل ملکی؛ روشن‌فکری غیرهمرنگ با جماعت، به‌دور از مسند قدرت»، نیز نقل شده است.

مذاکره!
.
.
.
.
خامنه‌ای بارها تأکید می‌کرد: «نه جنگی درخواهد گرفت و نه مذاکره‌ای با آمریکا انجام خواهد شد.»
اما امروز واقعیت چیز دیگری است: همان نظامی که سال‌ها مذاکره با آمریکا را نفی می‌کرد، اکنون برای مذاکره و رسیدن به توافق تلاش می‌کند و هم‌زمان سایه جنگ و ویرانی بر سر ایران سنگینی می‌کند.
منافع ملی، امنیت و رفاه مردم ما قربانی شعارهای ایدئولوژیک، سیاست‌های تقابل‌جویانه و حمایت‌های پرهزینه از گروه‌های اسلام‌گرای منطقه شده است.
براستی سهم مردم ایران از این حکمرانی مذهبی چه بوده است؟ جز تحریم، انزوای بین‌المللی، فشار اقتصادی، محدودیت‌های اجتماعی، سرکوب، اعدام و نگرانی دائمی از جنگ و آینده‌ای نامعلوم؟